EP.11 (FULL EP) | ปิ๊งรักนายชนบท (Jiajia’s Lovely Journey) ซับไทย | iQIYI Thailand
ทำไมนานขนาดนี้ ฉันยังไม่รู้สึกเลยว่า สถานการณ์ที่แท้จริงของเถ้าแก่หลิน เพราะเขาไม่ได้บอกคุณไง เรื่องแบบนี้จะสังเกตเห็นได้ยังไง ไม่ใช่ ต้องมีเบาะแสอะไรแน่นอน หลังเขาเป็นสถานที่ที่สำคัญมาก สุดท้ายเหลือแค่เขาคนเดียว ใช้ชีวิตที่ไม่ค่อยดี คุณมีความคิดอะไรอีก ฟอร์มาก้า ผมเดาว่า เถ้าแก่หลินต้องมีความรู้สึกลึกซึ้ง ต้องมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากแน่ ๆ ต้นไม้หลังเขาต้นนั้น ต้องเป็นดอกเชื่อมโยง เมื่อพวกเขาแต่งงาน หลังจากหย่าแล้ว เขาพกกิ่งไม้เชื่อมโยง อยู่ที่นี่คนเดียว ความเจ็บปวดของการฝึกฝนความรัก รับปากฉัน เลิกอ่านนิยายความรักที่ไม่ดีได้แล้ว ได้ไหม พูดเหมือนนิยายของคุณ เขียนได้ดีแค่ไหน งั้นคุณว่า เขาอยู่คนเดียว ออกจากบ้านเกิดมาทำอะไรที่นี่ ตั้งแต่ผมรู้จักเขา เขาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องของตัวเองเลย คนที่ใช้ชีวิตอย่างลับ ๆ แบบนี้ ในใจต้องมีเรื่องราวที่มืดมนมากแน่ ๆ ฉันเคยเห็นมาก่อน เขาพูดคนเดียวบนพื้นดอกไม้ผืนนั้น ไม่แน่ เขาอาจจะเป็นศัตรูต่อเนื่องในเมือง หลังเขาก็คือที่ฝังศพของเขา ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าว่าเขาเช่นนี้ คุณพูดก่อนไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันก็คิดดีกับคนอื่นเหมือนกัน ไม่เหมือนเจ้า คาดเดาอย่างเจตนาร้าย แต่งเรื่องขึ้นมา ไม่ว่าจะสวยหรือดูถูก ล้วนเป็นการจินตนาการผิดต่อบุคลิกของคนอื่น มันต่างกันตรงไหน ความดันขึ้นแล้ว เถ้าแก่ อืม
มีประโยคหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ คำพูดของคุณต้องพูดเสมอ พูดเถอะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่คนเดียว แต่ที่จริงฉันก็เป็นครอบครัวเดี่ยว เด็กที่โตขึ้น ฉันเข้าใจนะ บางครั้งพ่อแม่ ก็รู้สึกละอายใจต่อลูก ดังนั้นชอบหลบอยู่คนเดียว แต่ตอนฉันยังเด็ก ฉันไม่โทษพ่อเลยสักนิด งั้นคุณ สนิทกับพ่อคุณไหม ตอนเด็กคิดว่าพ่อฉันดี เพราะพ่อฉันไม่เคย ไม่ด่าฉัน ไม่ไล่ข้า ไม่ต้องสนใจฉัน ไม่เหมือนแม่ฉัน ดุทุกวันเลย แต่เพราะเขาไม่สนใจอะไรเลย แม่ฉันถึงหย่ากับเขา งั้นคุณโตแล้ว จะโทษเขาไหม ฉันก็แค่อยากพูดเรื่องนี้ ตอนนี้ฉันนึกถึงพ่อของฉัน ยังนึกถึง ตอนที่ผมเรียนพละที่โรงเรียน เขาก็อยู่ข้างโรงเรียน มองฉันที่รั้ว ยัดขนมให้ฉัน ที่จริงไม่ว่า เขากับแม่ฉันเป็นยังไง เขาดีกับฉันมาก ดีจริงๆ ฉันพูดเรื่องพวกนี้มันบุ่มบ่ามเกินไปหรือเปล่า เจ้าทำเพื่อให้ข้าสบายใจ จะล่วงเกินได้อย่างไร งั้นก็ดี งั้นไม่คุยเรื่องฉันแล้ว คุยเรื่องคุณเถอะ ลูกของคุณล่ะ เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง อายุเท่าไหร่แล้ว ชื่ออะไรเหรอ ถ้าว่างก็พาไปที่ ไปเล่นที่หมู่บ้านต้นท้อได้นะ เด็กผู้หญิง ชื่อขุยขุย ถ้าไม่ได้ป่วยเสียชีวิตล่ะก็ ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้น่าจะเรียนประถมแล้วนะ
ขอโทษครับ ฉันไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้ ไม่เป็นไร ผ่านไปนานมากแล้ว ขอโทษครับ ฉันพูดคนเดียวอีกแล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจเปิดแผลเป็นของคุณ เพิ่ม ๆ คุณกำลังแบ่งปันความทรงจำของคุณกับฉัน ไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ตอนขุยขุยยังเด็ก ก็ชอบถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ ใช่แล้ว คุณกับเธอ ยังมีอีกจุดที่คล้ายกันมาก อะไรเนี่ย เธอก็ชอบกินมาก ใส่น้ำตาลเยอะมาก ไข่ผัดมะเขือเทศ ฆ่าฉันเถอะ ทำไมฉันโง่ขนาดนั้น พูดเรื่องตลกกับเถ้าแก่หลินขนาดนั้น ฆ่าคุณ ต้องรับผิดชอบคดีอาญา ตามกฎหมายอาญา มาตรา 232 ถ้าจงใจฆ่าคน คุณจะคุยกับผม ในช่องปกติได้ไหม คุณพูดเรื่องปกติไม่ได้เหรอ พูดก็ถูก ถ้าผมถามให้ชัดเจนก่อน ก็คงไม่พูด เถ้าแก่หลินแล้ว ที่จริงคุณก็ไม่ต้องโทษตัวเองขนาดนั้น เขามีชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ คุณประเมินความสามารถในการรักษาต่ำไปแล้ว พูดก็ถูก ไม่แน่ฉันอาจจะพูดเองเออเองอีกก็ได้ ไป ก่อนที่ฟ้าจะมืด ก่อนฟ้ามืด อ้อ มาแล้ว ฉันไปด้วย เถ้าแก่ ผมยังอยากจะพูดคำว่าขอโทษกับคุณ ได้ ถ้าคุณยืนยันจะขอโทษ งั้นผมยอมรับคำขอโทษของคุณ ดีขึ้นหน่อยแล้วใช่ไหม ทำไมคุณต้องจ้างเธอด้วย พูดจาทำอะไรโง่ขนาดนี้
เจ้า คุณพูดแทรกอะไร เพราะว่าซื้อหนึ่งแถมหนึ่งไง หมายความว่าอะไร จ้างแรงงานคนหนึ่ง ได้รับแรงงานอีกหนึ่งอย่างฟรี คุ้มค่ามาก คือว่า ทำไมพวกเราต้องไปเมืองด้วย วันจงวอนใกล้ถึงแล้ว ทุกปีโฮสเทลของเรา จะช่วยจัดกิจกรรมบูชายัญในหมู่บ้าน พวกเราต้องไปที่ตำบล ไปเอาโคมไฟที่ทำใหม่กลับมา วันจงวอน ก็คือ เป็นวันครบรอบของเพื่อนเก่า ก็คือวันผี วันผี ที่จริง เป็นเทศกาลที่โรแมนติกมาก ในวันนี้ ทุกคนเชื่อว่า ยังมีอีกโลกหนึ่งอยู่ โรแมนติกมากไม่ใช่เหรอ ใช่สิ เถ้าแก่หลิน เกิดอะไรขึ้น พวกเราจะกลับกันแล้วเหรอ เถ้าแก่หลินล่ะ ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เมื่อก่อนทุกครั้งที่ฝนตก เขาจะต้องไปที่นั่น ขุยมาแล้ว พ่อกำลังปลูกต้นไม้ให้ลูกอยู่ ขุย พวกเรามาเปรียบเทียบกับต้นไม้เล็ก ๆ ต้นนี้ ดูว่าอนาคตใครจะโตเร็วกว่ากัน ดีไหม อืม นายก็มาช่วยมันหน่อยสิ ปล่อยดินสนให้มัน เถ้าแก่หลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ต้นไม้ต้นนั้น ต้องมีความหมายที่สำคัญมากแน่นอน งั้นเพลงนี้ มีความหมายอะไรกับเขาไหม ไม่รู้ ยังไงซะเมื่อก่อนหลังจากที่ฉันถูกแม่ด่า ก็ชอบหลบอยู่ในห้อง เปิดเพลงข้างนอก มาปกปิดเสียงร้องไห้ของฉัน
แม่ไม่รังเกียจที่ลูกเสียงดังเหรอ นี่เป็นจุดสำคัญเหรอ คุณคิดว่าเขาเหมือนคนที่จะร้องไห้เหรอ ฟางเหวินหยู่ คุณประเมินความสามารถในการรักษาของคนสูงเกินไปแล้ว มาเถอะ ชนออก ลุย ทำไมต้องเป็นข้าลุยด้วย ฉันกลัวเจ็บ หนึ่ง สอง สาม มีอะไรหรือเปล่า เถ้าแก่ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ผมไม่เป็นไร เข้ามาๆ วางไว้บนโต๊ะน้ำชา โอ้ มา เต้น ฟางเหวินหยู่ ผมเต้นไม่เป็น มา ๆ ผมสอนคุณ ฉัน ฉันเต้นไม่เป็น มามา ผมสอนคุณ ผมสอนคุณนะ เปิด ปิด ง่ายมากใช่ไหม ง่ายมากใช่ไหม มา ดึงความเร็วขึ้น ไม่เลวเลยนะ ฉันเต้นไม่เป็น พักก่อน พักก่อน เธอว่าเมื่อกี้ฉันกับจินหยินฮวา ต่างกันยังไง ดูเหมือนว่าฉันจะเต้นเก่งกว่าจินหยินฮวา ทำให้เธอซาบซึ้งจนร้องไห้แล้ว ไม่ใช่ หรือว่าเป็นเพราะว่า ฉันเต้นไม่สวย ทำให้คุณน่าเกลียดจนร้องไห้แล้ว ด่าคนไม่ต้องโหดขนาดนั้นมั้ง ก็ไม่ใช่ แล้วคุณร้องไห้ทำไม เพราะว่าเถ้าแก่หลินเขาร้องไห้ เขาไม่ได้ร้องไห้นะ
เขาร้องไห้เหรอ ในใจเขาร้องไห้แล้ว พวกเจ้าเป็นอะไรไป ไม่มีอะไร คุณไม่ปกติ ฉันไม่ปกติตรงไหน รีบล้างมือ เตรียมตัวกินข้าว วันนี้เรามาแบ่งอาหารกัน สะอาด ทำความสะอาด ที่แท้ฉันทำอาหารเหมือนกันสามอย่างนี่เอง ดังนั้นวันนี้คุณไม่ปกติ ฉันจะไปบอกแม่ เธอรังแกฉัน นั่นแม่ฉันไม่ใช่แม่เธอ ทำไมเหรอ ทำไมถอดผ้ากันเปื้อนไม่ออกล่ะ ไม่เป็นไร กินข้าวเสร็จแล้วฉันช่วยแก้ให้ ได้ กินข้าว เถ้าแก่ ถ้าคุณมีเรื่องอะไรในใจ อยากคุยกับคนอื่น พูดกับฉันได้ พูดออกมาก็ดีแล้ว ผมสัญญา ปิดปากเป็นความลับ จะช่วยคุณเก็บเป็นความลับ วันนี้เป็นอะไรไป ฉันไม่เป็นไร เถ้าแก่ พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ เกมอะไร เกมต่อเรื่องราว ได้สิ ผมเริ่มก่อน มีวันหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ขับรถม้าเดินอยู่บนถนน พบชาวนาที่กำลังเดินอยู่ แม่นางถามว่า ชาวนาชาวนา จะขึ้นมาไหม ข้าไปส่งเจ้า ชาวนาพูดว่าอะไร ชาวนาบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้าไม่ต้อง ชาวนาในสายตาแม่นางน้อย ปากแข็งขนาดนี้เลยหรือ เขาก็แค่ ถอดผ้ากันเปื้อนไม่ออกเท่านั้นเอง
สาวน้อยบอกว่า ชาวนาชาวนา ใต้ผ้ากันเปื้อนของคุณ ทำไมมีแผลเลือดออกล่ะ ตอนเดินไม่เจ็บเหรอ เริ่มแล้ว ตาคุณแล้วเถ้าแก่ ชาวนาบอกว่า แม่นางน้อย เจ้ามองผิดแล้ว นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว เถ้าแก่สมัยนี้ หายดีแล้ว เถ้าแก่ บางครั้งฉันก็รู้สึกว่า คุณเป็นแบบ ต่อให้ถูกลักพาตัวไป กว่าจะหนีออกมาได้ ก็ต้องรักษาตัวให้หายก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน ถ้าเป็นแบบนี้ เหมือนฉันเคยได้ยินมาก่อน ช่างเถอะๆ ไม่ทำให้คุณลำบากใจแล้ว ถ้าคุณไม่อยากพูด ก็ไม่พูดแล้วกัน ฉันไปซื้อช็อกโกแลตลมบ้าหมูให้เธอกินนะ ไม่รู้ว่าร้านขายของชำที่นี่มีไหม ช็อกโกแลตลมบ้าหมู อืม ไอศกรีมถูกๆ ที่ฉันกินมาตั้งแต่เด็กจนโต สามารถรับมือกับอารมณ์ไม่ดีได้ ลองดู ฉันไปแล้วนะ นั่งลงเถอะ นั่งกิน นั่งเหนื่อย ฉันยืนแป๊บนึง ไม่ต้องบังแล้ว เห็นตั้งนานแล้ว เจ้าว่า หลายปีก่อนพวกเราพาขุยขุยมาเล่นที่นี่ ก็มีคนเหมือนกันใช่ไหม เหมือนกับพวกเราใช่ไหม นั่งตรงนี้ มองพวกเราอย่างอิจฉา ชิงฮุย อืม พวกเรามีลูกอีกสักคนเถอะ ทำไมวันนี้ พูดเรื่องนี้กับฉันกะทันหัน ขุยออกไปหนึ่งปีกว่าแล้ว ชีวิตของพวกเรายังต้องดำเนินต่อไปนะ ขุยก็ไม่อยากเห็นพวกเรา
อยู่ที่เดิมอย่างเสียใจตลอดเลยใช่ไหม ขอโทษครับ ฉันยังไม่พร้อม เจ้าคิดว่าข้าพร้อมแล้วหรือ ไม่ใช่ข้าใจร้าย อยากจะลืมขุย อยากมีลูกอีกสักคนมาแทนที่เธอ เพียงแต่ เพียงแต่ข้า ไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้วจริง ๆ แกล้งทำเป็นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ฉันไม่อยากหลีกเลี่ยงทุกวัน บ้านเราขาดมุมหนึ่ง ใช่ ชีวิตของพวกเรา เหมือนจะกลับสู่ความสงบ แต่ที่จริงแล้วคุณไม่กล้าเผชิญหน้ามาตลอด คุณกำลังหลบหนี คอยเตือนฉันอยู่ตลอดเวลา เตือนฉันว่าผ่านความทุกข์ ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ในความทุกข์ทุกวัน ยังต้องร่วมมือกับคุณปิดบังอารมณ์ ขอโทษครับ นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน งั้นพวกเราเผชิญหน้าไปด้วยกัน เริ่มต้นใหม่ดีไหม หลินยิง ฉันลืมขุยไม่ได้ ข้าไม่ได้ให้เจ้าลืมนาง แต่ถ้าพวกเรามี เด็กใหม่ ก็จะรักเขาอย่างไม่มีอะไรเก็บไว้ ดอกขุยนั่น ก็จะยิ่งคลุมเครือมากขึ้น จนกระทั่งพวกเราลืมเธอ ไม่หรอก เธอจะเป็นลูกของเราตลอดไป ผมลืมไม่ได้ว่าครั้งแรกที่เห็นเธอ เป็นครั้งแรกที่กอดเธออย่างระมัดระวัง เธอกำลังค่อยๆ เติบโต ผมเรียนรู้ที่จะเป็นพ่อทีละนิด เพราะเธอฉันเรียนรู้แล้ว เปลี่ยนฉี่ไม่เปียก ชงนมผง เรียนรู้ทำอาหาร เรียนรู้ที่จะอาบน้ำให้เธอ ฉันตั้งใจบันทึกการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างของเธอ กลัวว่าจะพลาดอะไรไป ทุกอย่างของเธอ ล้วนแต่ส่งผลถึงความสุขและความสุขของข้า ตอนที่นางป่วย ข้าเกลียดความเจ็บป่วย ทำไมถึงเกิดขึ้นกับข้าไม่ได้
สุดท้ายเธอป่วยจน สุดท้ายเธอป่วยจนสูญเสียรสชาติ ฉันทำสิ่งที่เธอชอบกินที่สุดให้ มะเขือเทศผัดไข่ ฉันต้องใส่น้ำตาลเยอะขนาดนั้น เธอถึงจะได้ลิ้มรสความหวานเล็กน้อย ทั้งหมดนี้เหมือนกับสลักไว้บนตัวฉัน นางก็คือนาง ฉันเคยกอดเธอ เคยจูบเธอ เคยมองตาของเธอ เจ้าจะให้ข้า ไม่ต้องพูดแล้ว นางก็เป็นลูกสาวของข้า เธอเป็นลูกของฉัน ผมเป็นแม่ของเธอ ใช่ ที่จริงฉันไม่เคยเดินออกมาเลย หรือว่า หรือว่าฉันยังไม่อยากเดินออกมา คุณไม่รู้สึกเห็นแก่ตัวเหรอ ขอโทษครับ ไม่ต้องแล้ว ฉันแค่ ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ฉันอยากเดินออกมาแล้ว ขอโทษครับ เพิ่ม ๆ ขอกรรไกรหน่อยได้ไหมครับ คุณจะเอากรรไกรไปทำอะไร ถอดผ้ากันเปื้อนไม่ใช่เหรอ ฉันจะตัดมันออก แกะออกตั้งนานแล้ว คุณแค่ดึงเบา ๆ แล้วก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกเองก็พอแล้ว จริงด้วย ขอบคุณครับ ผมคิดว่า ไปหาต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่งที่เหมือนกันในตำบล เจ้าคิดว่าเจ้านายของเจ้าเสียสติไปหรือ ดูไม่ออกเลย ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าต้นไม้ต้นนี้ มีความหมายอะไรกับเถ้าแก่หลิน แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่กล้ามาดู ผมคิดว่า เปลี่ยนต้นไม้ เป็นกลยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม รับปากข้า อย่าอ่านนิยายรักษาอารมณ์ นิยายรักษาอารมณ์อีกแล้ว ก็ได้
ฉันไม่เพียงแต่ต้องเปลี่ยนต้นไม้ ฉันยังต้องช่วยเถ้าแก่หลินทำความปรารถนาของเขาให้สำเร็จ ความปรารถนาอะไร ฉันจะจัดวันจงวอนให้ดี ผมไม่เพียงแต่จะจัดเทศกาลจงวอนให้ดี ผมยังต้องลากคุณเข้าร่วมด้วย ทำด้วยกัน คนเยอะแรงเยอะ ปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันทั้งขี้เกียจทั้งตะกละ ทำเรื่องทั้งลำบากทั้งเหนื่อยแบบนี้ไม่ได้ ไม่ได้ ผมคนนี้ เพื่อเพื่อน ยอมเสี่ยงอันตราย ผมต้องช่วยเถ้าแก่หลินให้ได้ คุณมีสติหน่อย นี่นายเสียสละฉันเพื่อเพื่อนสองครั้ง นี่ เรื่องแบบนี้ไม่ควรแย่งกันทำเหรอ ตกลงคุณเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า คุณมีสมองหรือเปล่า เถ้าแก่หลินเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ ไม่พูดถึงสักคำ คุณต้องเต้นบนแผลคนอื่นให้ได้เหรอ ทำไมฉันถึงเต้นบนบาดแผลของคนอื่นล่ะ คุณอย่าพูดเหมือนนักเขียนได้ไหม ฉันเป็นนักเขียนนะ คุณปิดปากกาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันปิดปากกาแล้วก็เป็นนักเขียนนะ ประโยคเดียว จะทำไหม ไม่ทำ ได้ ฉันจะโทรไปฟ้องแม่ บอกว่าคุณไม่เชื่อฟัง หมดแก้ว ขับรถ ไป รอฉันด้วย พรุ่งนี้ก็วันจงวอนแล้ว เสร็จงานแล้ว พวกเราก็เปลี่ยนต้นไม้ทั้งคืน ผีไม่รู้ตัว จำเป็นด้วยเหรอ จำเป็นอะไรกัน ถ้าตอนนี้เขาสงบมาก คุณทำสิ่งเหล่านี้เขาอาจจะไม่สงบแล้ว ถ้าตอนนี้เขาเสียใจมาก คุณทำสิ่งเหล่านี้ก็คือ เตือนเขาเรื่องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็จะยิ่งเสียใจ ไม่ว่าคุณจะพูดยังไง เป็นห่วงเพื่อนก็สมควรแล้ว ความรู้สึกระหว่างคนกับคนมีระดับ
คุณมีความสุขเขาอาจจะมีความสุข การเป็นห่วงมากเกินไปของคุณอาจจะทำให้เขาเป็นห่วง เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ไม่ฟังนายพูดไร้สาระ ฉันมีแฟนอาจจะสะโพกมาก แต่ฉันมีเพื่อนเป็นอันดับหนึ่งนะ เป็นห่วงคนรอบตัวเสมอ ใส่ใจความรู้สึกของคนรอบข้าง นี่คือคุณธรรมในชีวิตของฉัน คุณถึงควรเข้าใจให้ดี ชิงฮุย นอนที่บริษัทแล้ว ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากฝ่าย A ข่าวดี แผนของคุณผ่านแล้ว มา ฉลองกันหน่อย ผมดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว ขอบคุณประธานหลินของเรานะ ที่สร้างความดีความชอบให้บริษัท รุ่นพี่ ข้าอยากหยุดสักพัก ทำไมเหรอ ไม่มีอะไร ก็คือ เหนื่อยแล้ว ถึงแม้ว่าจะกะทันหันไปหน่อย แต่ที่จริง ผมรอประโยคนี้ของคุณมาตลอด ทำไมล่ะ ถึงแม้ว่าปกติคุณ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันรู้ คุณแกล้งทำเป็นให้ทุกคนเห็น บางทีสำหรับคุณแล้ว งานมีประโยชน์มากกว่าแอลกอฮอล์ แต่ช่วงนี้เหมือนจะไม่ได้ผลแล้ว ศิษย์พี่ อยู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยมาก เหนื่อยพวกเราก็พักสิ นายยังรู้จักเหนื่อยอีกเหรอ ฉันก็สบายใจแล้ว พวกเราพักผ่อนกันเถอะ อ่า พวกเราเป็นหุ้นส่วนกัน มีของให้ฉันกินสักคำ ก็หิวเจ้าไม่ตายหรอก ศิษย์พี่ ข้าเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า คนที่เห็นแก่ตัวจริง ๆ ไม่ถามแบบนี้หรอก
พอแล้ว พรุ่งนี้ อย่าให้ผมเห็นคุณในบริษัทอีก เงินรางวัลฉันจะโอนเข้าบัตรคุณเลย ใช่แล้ว พวกเราสร้างบ้านให้คนอื่นตลอด หาที่ สร้างสิ่งที่พวกเราชอบ ฉันไปก่อนนะ เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ คุณป้า ข้ามีคำถามอยากถามท่าน ว่ามา วันจงวอนทุกปี ระลึกถึงคนที่เสียชีวิต นึกถึงความทรงจำในอดีต คุณจะไม่เสียใจเหรอ ทำไมคุณเหมือนแม่คุณเลย พอพูดถึงคนตายก็เสียใจ มีอะไรน่าเศร้ากัน เวลาไหนไม่มีคนตาย ที่ไหนไม่มีคนตาย มีเหตุผล งั้น พวกคุณเห็นความตาย ก็จะ ใบไม้ร่วงกลับสู่ราก ก็ สงบมากเลย ใบกุยช่ายอะไรกัน คนตายนี่ ก็คือรากของคนเป็น หมายความว่าอะไร พูดมีเหตุผล เหตุผลอะไร ความหมายก็คือ คนที่ยังมีชีวิตอยู่จะพก ความทรงจำสำหรับคนที่จากไป ไม่ว่าจะเจ็บปวดหรือความสุข ไม่ว่าจะเศร้าหรือความหวัง ไม่ว่าจะราบรื่นหรืออุปสรรค คนที่ยังมีชีวิตอยู่ นำความตั้งใจของผู้ตาย เดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ เกิดเพื่อตาย ไม่มีจุดจบ ฟางเหวินหยู่ คุณเป็นนักเขียนจริง ๆ ด้วย แน่นอน อะไรกัน เจ้าว่า วันที่เขามาแหล่งดอกท้อ เป็นอย่างไร
ไม่รู้สิ ร้องไห้มาใช่ไหม ชิงฮุย พ่อ คุณมาได้ยังไง คุณไม่รับโทรศัพท์แม่เลย แม่คุณให้ผมมาเยี่ยมคุณ พ่อรีบนั่ง ครับ มา นั่ง ผมไม่ดีเอง ช่วงนี้ยุ่งมาก ก็ไม่มีเวลากลับไปเยี่ยมพวกคุณกับหมิงฮุย ชิงฮุย เรื่องที่คุณเลิกกับหลินยิง พ่อแม่ก็มีส่วนรับผิดชอบ เรื่องขุยขุย กระทบกระเทือนพวกคุณมากเกินไป พวกเราควรจะเป็นห่วงพวกคุณให้มาก พ่อ ผมไม่ดีเอง เป็นข้าที่เป็นห่วงนางไม่พอ อีกอย่าง ฉันเองที่เห็นแก่ตัวเกินไป ข้าเป็นคนทำเอง ทำไมตั้งแต่เด็กข้าก็ให้เจ้าเป็นพี่ใหญ่ เป็นแบบอย่าง ให้คุณดูแลน้องชายให้ดี ห้ามร้องไห้ ไม่อนุญาตให้เจ้าน้อยใจ ห้ามเจ้าซน ฉันเสียใจ เสียใจที่ทำให้คุณเชื่อฟังเกินไป เสียใจที่ทำให้คุณรู้เรื่องเกินไป เสียเปรียบ กลืนเข้าไปในท้อง แต่ไหนแต่ไรก็รู้แต่เป็นพี่ชายที่ดี ลูกชายที่ดี เป็นสามีที่ดี พ่อที่ดี เกิดอะไรขึ้น ต้องโทษตัวเองทำไม่ดีพอก่อน ชิงฮุย ลูกไม่รู้ว่าพ่อ เสียใจมากแค่ไหน ชิงฮุย คุณควรไปอยู่ที่อื่นสักหน่อย พักผ่อนๆ ไปที่หนึ่ง ไม่ต้องการให้เธอเป็นพี่ชายที่ดี เป็นลูกชายที่ดี คราวนี้ทั้งหมู่บ้านต้นท้อ รู้แผนการเปลี่ยนต้นไม้ของเจ้าแล้ว ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นโคมไฟที่ใช้เฉพาะเต้นรำสแควร์
ของแบบนี้ฉันก็ใช้ไม่เป็นเหมือนกัน ทำไมนายทำอะไรไม่เป็นเลย กินเป็นอย่างเดียว เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้น ท่านชาวนา แม่นางน้อยเชื่อว่าเจ้าหายดีแล้ว เป็นเพราะสาวน้อย ปลูกต้นไม้ใหม่ให้ชาวนาเหรอ ไม่ใช่สักหน่อย ต้นไม้ใหม่คือต้นไม้แห่งมิตรภาพ ความหมายของผมคือ มีเพียงสถานที่ที่หายดี ถึงจะมีความหวัง ดู ขุย พ่อ ที่นี่สวยจังเลย ข้าคิดว่า วันที่เขามาแหล่งดอกท้อ เขายิ้มออกมา ความตายก็คือบอกลาทุกคนดี ๆ และบอกลาตัวเองด้วย การเสียชีวิตฉันคิดว่ามันเป็นสถานที่ที่มีความสุขกว่า การเดินทางอีกครั้งหนึ่ง เริ่มต้น ความตายก็คือจบแล้วไม่มีแล้ว Over สำหรับบางคนแล้วเป็นการหลุดพ้น ผมคิดว่าผมไม่กลัวความตาย เพราะสักวันหนึ่งมันจะมา ฉันไม่กลัว กลัวก็ไม่มีประโยชน์ ทุกคนต้องตายกันหมด เรื่องนี้ผมรับไม่ได้มาตลอด รอจนชาแล้วถึงจะดีขึ้นหน่อย ฉันจะพยายามไม่คิดถึงเขาจากไป ฉันอยากจะบอกว่า ก็คือการได้เจอกับพวกเรา จะยิ่งเข้าใกล้กันมากขึ้น ก็คือฉัน ที่จริงแล้วกำลังเดินไป ระหว่างทางที่เราเจอกัน ผมอยากบอกว่า ก็คือ ก็รู้สึกขอบคุณมากใช่ไหม ฉันอยากบอกเขาว่า ฉันไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังใช่ไหม ก็คือฉันกำลัง พยายาม แล้วก็ใช้ชีวิตให้ดี คุณย่า หนูรักคุณย่า