EP.2 (FULL EP) | ป่วนรักวิวาห์ว้าวุ่น（New Life Begins）ซับไทย | iQIYI Thailand
[ป่วนรักวิวาห์ว้าวุ่น] [ตอนที่ 2] พิธีอภิเษกสมรสหรือ ตอนนั้นข้าแค่คำนวณก็รู้แล้ว ว่าชายารองขององค์ชายหกต้องอนาคตไกลแน่ ๆ ชายารองขององค์ชายหกหรือ ชายารองขององค์ชายหก ใช่เจ้าค่ะ องค์ชายหก หกอะไรกัน ท่านรีบขึ้นเกี้ยว อย่าทำให้เสียเวลาเลยนะเจ้าคะ หมัวมัว เจ้าเข้าใจผิดแล้วละ ไม่ได้เข้าใจผิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็ตกใจมาก เหตุใดท่านถึงไม่ตกรอบ เคลื่อนเกี้ยว เจ้าสาวไหว้ศาลบรรพบุรุษ [สาวใช้ อวี้ผิง] ชายารอง ชายารอง [สาวใช้ อวี้จ่าน] คารวะชายารอง ข้าหรือ ลุกขึ้นมาคุยกันเถอะ เจ้าค่ะ ข้าอยากถามว่า เหตุใดข้าถึงถูกเลือกให้องค์ชายหกด้วย ประมุขซินชวนไม่ชอบลูกชายคนนี้หรือ ข้าน้อยได้ยินว่าองค์ชายหกเป็นคนขอ จะแต่งงานกับท่านด้วยตัวเองเลยเจ้าค่ะ [การคัดเลือกสิ้นสุดลงแล้ว] [จะแบ่งสตรีที่ได้จากการคัดเลือกในแต่ละดินแดนอย่างไร] [ข้าได้คิดไว้แล้ว] [แต่ว่ายังเหลืออีกนางหนึ่ง] [พวกเจ้าสองคนยินดีที่จะช่วยข้าแก้ปัญหาหรือไม่] [เสด็จพ่อ] [ลูกยังเด็ก ไม่รีบร้อนที่จะแต่งงาน] [ใช่ ๆ ๆ] [พี่เก้ายังเด็ก] [ข้าโตแล้ว] [ลูกแต่งได้หลายคนเลย] [เสด็จพ่อ] [ได้] [เช่นนั้นก็ยกหลี่เวยแห่งจี้ชวนให้เจ้า เป็นอย่างไร] [จี้ชวนนั่นน่ะหรือพ่ะย่ะค่ะ]
[ไม่สิ…] [นั่น นาง…] [เช่นนั้นก็ช่างเถอะพ่ะย่ะค่ะ] [นางที่ไม่มีกาลเทศะผู้นั้น] [ฝ่าบาทเองก็รู้] [แม่นางแห่งจี้ชวนนั่น] [ยกให้ใคร ใครก็ขาดทุน] [มิเช่นนั้นก็ยกให้…] [องค์ชายหกเสด็จ] [ถวายบังคมฝ่าบาท] [แม่นางที่ถูกคัดเลือกของจี้ชวนก็มีเพียงผู้เดียว] [หากตกรอบไป ก็ขาดสมดุล] [ลูกจะอายุยี่สิบปี] [ก็ถึงเวลาที่ควรแต่งภรรยาแล้ว] [รับหมั้นแม่นางหลี่แห่งจี้ชวนให้ลูกได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ] [ในเมื่อเป็นเช่นนี้] [ก็ยกหลี่เวยให้เจิงเอ๋อร์แล้วกัน] [แต่ว่าเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง] [นางก็เป็นแค่อนุภรรยาเจ้า] [วันหน้าข้าจะจัดงานแต่งที่ดีกว่านี้ให้เจ้าอีกที] องค์ชาย ได้เวลาดื่มซุปบัวน้ำแล้วขอรับ มาขอรับ มา ๆ เหตุใดท่านถึงได้เทซุปบัวน้ำครั้งก่อนทิ้งอีกแล้วเล่าขอรับ นี่ทำให้กระเพาะอบอุ่นนะขอรับ ดื่มสิ่งนี้มาก็หลายปีแล้ว ไม่เห็นจะได้ผลสักนิดเลย ต้องทำอย่างต่อเนื่องสิขอรับ ดื่มแล้วแข็งแรงกว่าไม่ดื่มนะขอรับ เร็วเข้าขอรับ องค์ชายรับไป เชื่อฟังสิขอรับ ชอบทำให้เป็นห่วงเสียจริง องค์ชายป่วยจนถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะรั้นไปอภิเษกสมรสอีก ข้าจะไปหรือไม่ไป การแต่งงานในครั้งนี้ก็เป็นเรื่องของข้า ไม่สู้ทำตามความปรารถนาขอพวกเขาจะดีกว่า เดิมทีฝ่าบาทก็ไม่ได้สนใจท่านอยู่แล้ว แค่ข้าน้อยนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็เป็นทุกข์ หากว่าหลังจากนี้ฝ่าบาท ลืมพระราชทานภรรยาหลวงให้ท่าน เช่นนั้นก็ ท่านว่าอนุภรรยาจากจี้ชวนนั่นจะช่วยอะไรท่านได้ ช่างเถอะ ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่ได้คิดที่จะใช้ครอบครัวของภรรยา มาทำประโยชน์อะไรหรอก สมกับที่เป็นองค์ชาย ที่มีน้ำใจเช่นนี้ อีกอย่างแผนการของท่านก็ช่างดี
แสดงละครยิ่งใหญ่ทำเป็นป่วยหนัก และยังช่วยฝ่าบาทแก้ปัญหา คะแนนความเห็นอกเห็นใจนี้ท่านได้ไปเต็มแล้วละ เจ้ารีบไปหาหมอหลวงเถอะ มิเช่นนั้นจะได้กลายเป็นการแก้ไขปัญหาก่อนตายแล้วจริง ๆ รีบไป ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ ชายารอง ถึงแม้ภายนอกจะลือกันว่า องค์ชายหกไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ว่าข้าน้อยไปสืบมาแล้ว ที่จวนนี้ไม่ค่อยทรมานคนใช้เท่าไรเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นสถานที่ที่ดี ชายารองไม่ต้องเป็นกังวลไป ไม่ทรมานคนใช้ ก็ถือว่าเป็นสถานที่ที่ดีอย่างนั้นหรือ รู้ว่าเจ้าแหล่งข่าวที่ว่องไว แต่เจ้าพูดให้มันน้อย ๆ หน่อยจะดีกว่า [หมอหลวงจาง เชิญทางนี้ขอรับ] [องค์ชายจะไม่ไหวแล้ว] [พวกเจ้าเร็ว ๆ หน่อยสิ] [เร็ว ๆ ๆ ส่งเข้าไป] พวกเจ้าไม่ต้องตามมา น้ำนี่ร้อนพอหรือไม่ เร็ว ๆ ๆ เหล่าซู องค์ชายห้า เหล่าซู เหล่าลิ่วเป็นอย่างไรบ้าง หมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง หมอหลวงบอกว่าแย่กว่าที่คิดไว้อีกขอรับ ท่านดูสิองค์ชายหกมีชะตาชีวิตที่ลำบากเกินไป ป่วยออด ๆ แอด ๆ มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้นับวันยิ่งไม่ดีขึ้น นี่จะทำอย่างไรดีเล่าขอรับ เดิมทีก็เหลือแค่ครึ่งเดือนแล้ว เจ้าดูสิ เขาก็ช่างกระไร วิ่งวุ่นอะไรไปทั่ว เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือนหรือ
เช่นนั้นข้าลองไปดูสักหน่อย ขอรับ ๆ ๆ ท่านรีบไป ทำอะไรให้มันไว ๆ หน่อยนะ นี่ ๆ ๆ พวกเจ้ารู้ใช่หรือไม่ ว่าองค์ชายหกจะไม่ไหวแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือน ชายารองอย่าพูดส่งเดชนะเจ้าคะ นั่นสิเจ้าคะ คำพูดนี้หากคนอื่นได้ยินเข้า จะถูกตัดหัวเอาได้นะเจ้าคะ ในวังห้ามวิพากษ์วิจารณ์เรื่องสุขภาพร่างกาย ของฝ่าบาทและองค์ชายเด็ดขาดเลยนะเจ้าคะ นั่นสิเจ้าคะ ถึงแม้ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าองค์ชายหกเป็นโรคกระเพาะ แต่ว่านอกจากผู้ที่ปรนนิบัติข้างกายแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถพูดส่งเดชได้นะเจ้าคะ ชายารองอย่าได้พูดคำพูด ที่น่ากลัวเหล่านี้อีกนะเจ้าคะ นั่นสิเจ้าคะ ข้าเข้าใจแล้ว มิน่าคนอื่นถึงไม่เลือกข้า มีแค่องค์ชายหกเจาะจงจะเลือกข้า ที่แท้ก็เป็นการจัดงานมงคลเพื่อขจัดเสนียดจัญไรนี่เอง – นายหญิง – นายหญิง เอาละ ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ห้ามเผยแพร่ไปข้างนอก พวกเจ้าไปเถอะ เจ้าค่ะ ครั้งนี้ทำไมถึงได้ร้ายแรงเช่นนี้นะ มา ๆ ๆ ข้าเอง ขอบคุณหมอหลวง เชิญทางนี้ขอรับ ข้าว่าการสอบเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือนแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องเข้าร่วมหรอก การสอบครั้งนี้ เสด็จพ่อเป็นคนตัดสินเอง ข้าจะพลาดไม่ได้
วางใจเถอะ ข้าไม่ตายหรอก ยังจะมาไม่ตายอีก เจ้าดูสิเจ้าป่วยจนสภาพไหนแล้ว พิธีแต่งงานนั้นของเจ้าก็ถูกสั่งให้รวบรัด แค่ให้เจ้าสาวไปไหว้ศาลบรรพบุรุษ เจ้าดูสิ เจ้าเป็นเช่นนี้แล้วยังจะ… เป็นเพราะอยากจะเข้าเรือนหอ จนทนไม่ไหวแล้วอย่างนั้นหรือ ข้าจะพักผ่อนแล้ว ได้ ๆ นอนเถอะ – ไม่เป็นไร ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้า – ไม่ส่งนะ ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าอยู่เป็นเพื่อน [วันที่ 8 เดือนมิถุนายน วันอยู่เป็นม่าย] [วันที่ 24 เดือนมิถุนายน พิธีแห่ขบวนศพและฝังศพ] บวกกับวันพิธีแห่ขบวนศพ รวมแล้วเหลืออีกหนึ่งเดือน ข้าก็จะได้กลับบ้านพร้อมเกียรติยศแล้ว [ท่านพ่อ ท่านแม่] [สามีของลูกกำลังจะตาย] [ดอกไม้กำลังเบ่งบาน] [ลูกจะได้กลับในเร็ววันแล้ว] [อย่าลืมเตรียมสุราและอาหาร] [เนื้อตุ๋นหม้อไฟ จะขาดไปไม่ได้] น่าเสียดายที่ท่านจากไปก่อนวัยอันควร สวรรค์คุ้มครอง ขอให้ชาติหน้าองค์ชายหกร่างกายแข็งแรง อายุยืน อายุมั่นขวัญยืน ช่วงเวลาที่เหลือ ข้าจะดูแลเขาให้ดีเอง อยู่กับเขาให้สิ้นสุดช่วงสุดท้ายของชีวิต [องค์ชายหกผู้นี้หน้าตาเป็นเช่นไร] [ยังไม่เคยพบเจอเลย] เหตุใดถึงได้มีแต่กลิ่นยา หลี่เวยแห่งจี้ชวน เข้าเฝ้าองค์ชายหกเจ้าค่ะ
เหตุใดเลือดถึงได้เยอะเช่นนี้ คงไม่ได้ตายไปแล้วหรอกนะ องค์ชายหก องค์ชายหก องค์ชายหก เลิกตะโกนได้แล้ว [ที่แท้เขาก็คือองค์ชายหก] [จบเห่แล้ว ๆ] เหตุใดต้องตื่นเต้นด้วย เจ้าและข้าไม่ได้เจอกันครั้งแรกเสียหน่อย ในเมื่อเป็นผู้ทดสอบพิษของสำนักนี้ เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยชิมซุปเห็ดป่าชามนี้ให้ข้าหน่อย ทำไมกัน ข้ารู้ผิดแล้ว องค์ชายหกโปรดอภัย เอาละ ชายารอง ไม่ขู่เจ้าแล้ว ลุกขึ้นมาเถอะ เจ้าและข้าเพิ่งรู้จักกัน ยังไม่ค่อยรู้จักกันดีเท่าไร ฐานะทางบ้านเป็นอย่างไร ที่บ้านทำการเกษตรทั้งสามรุ่น มีแค่ท่านพ่อที่ติดบรรจุ แต่ว่าตำแหน่งเล็กเกินไป เลยเข้าวังจี้ชวนไม่ได้ พูดในสิ่งที่ข้าไม่รู้ ที่ไม่รู้หรือ… ท่านพ่อข้าทำกับข้าวเก่งมากและรักท่านแม่ข้ามาก ข้ายังมีน้องชายอีกคนชื่อหลี่ชาง เขามักจะทะเลาะกับข้า รู้หนังสือหรือไม่ ประพฤติตัวตาทำนองคลองธรรม หนังสือทั้งสี่ ศิลปะทั้งหก และงานเย็บปักถักร้อย ไม่ค่อยเป็นเท่าไร มีเพียงแต่การลิ้มรสอาหาร ที่ช่ำชอง พออ่านรายการอาหารออกบ้าง ชอบกินหรือ แต่ว่าน้องชายข้าไม่มีวิชาความรู้ ไม่มีความสามารถ ปกติเวลาข้าสั่งสอนเขา เขายัง… เจ้ามีอะไร ที่ไม่ชอบหรือไม่ คัดหนังสือเจ้าค่ะ เวลาข้าทำอะไรผิด ท่านแม่จะลงโทษด้วยการให้ข้าคัดหนังสือ ข้าลายมือไม่สวย แอบกินอาหารในห้องครัว ไม่ถือว่าเป็นความผิดใหญ่หลวงอะไร แต่จะทำลายกฎไม่ได้
ก็ยังคงต้องลงโทษ ลงโทษอะไรหรือเจ้าคะ คัดหนังสือ ลงโทษให้เจ้าคัดรายการอาหารของจวนนี้ หนึ่งร้อยรอบ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ [ตอนที่ท่านพ่อจะเสียก็เป็นเช่นนี้] [อาเจียนออกมาเป็นเลือดแล้วแท้ ๆ] [ยังจะข่มเอาไว้อีก] [เพราะกลัวว่าพวกเราเห็นแล้วจะเป็นห่วง] [เป็นคนน่าสารที่จิตใจดีเสียจริง] เจ้ามองข้าเช่นนี้ทำไมกัน องค์ชายหกเจ้าคะ [องค์ชายวางใจเถอะ] [ช่วงเวลาที่เหลือ] ข้าจะปฏิบัติต่อองค์ชายอย่างดี [ตำหนักองค์ชายห้า] [ในคืนแต่งงานนี้] [ตำหนักอื่น ๆ ต่างก็ตกอยู่ท่ามกลาง] [บรรยากาศอันเงียบสงบและเข้ากันได้ดี] ช่วยด้วย มีการฆ่าคน ช่วยด้วย มีการฆ่าคน องค์ชายห้า ท่านหญิงตานชวนอยากพบท่านในตอนนี้ ช่วยไม่ได้นี่เจ้าคะ นางบอกว่าอยากเจอข้า ก็จะได้เจอเลยหรืออย่างไร ข้าไม่ได้อยากเจอนางเสียหน่อย ประมุขมีรับสั่ง เพื่อความสงบสุขของทั้งสองดินแดน ท่านต้องสละชีวิตและพลีชีพเพื่อสัจธรรม ข้าไม่สละชีวิต ไม่พลีชีพ ช่วยด้วย [นักรบใจสัตย์ซื่อ] วางข้าลง ไปไหนกันน่ะ แก้มัดให้ข้าสิ พวกเจ้านี่มัน… ปล่อยข้า นี่จะทำอะไรน่ะ ซ่างกวานเชี่ยน ข้าขอเตือนเจ้า เสด็จพ่อข้าไม่ให้ข้าแต่งกับคนที่ข้ารัก จะต้องให้ข้าแต่งกับเจ้าให้ได้ เช่นนั้นพวกเราสองคนก็แบกพันธมิตรของทั้งสองดินแดนไว้ อีกอย่างข้าเป็นองค์ชายซินชวน เจ้าจะมาใช้กำลังกับข้าไม่ได้ ได้ยินหรือไม่ มีการฆ่าคน…
ข้าชื่อซ่างกวานจิ้ง ตัวอักษรนั้นอ่านว่าจิ้งหรือ ช่างเถอะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือฮูหยินของข้า แต่งงานแล้วก็ต้องเชื่อฟังคำสามี นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องเคารพข้าหน่อย เจ้าจะทำอะไรน่ะ หากจะเป็นสามีของข้าจริง ๆ ต้องยกหอกเล่มนี้ของข้าให้ได้ หากไม่ไหว ใช้สองมือได้ เจ้าจะต้องวางหมากเอาไว้แล้วแน่ ๆ ข้าไม่หลงกลหรอกนะ ได้ เช่นนั้นพวกเราเปลี่ยนไปแข่งอย่างอื่น แข่งก็แข่งสิ ข้ากลัวเจ้าที่ไหนกัน ข้าบอกว่าเริ่มก็เริ่มเลยนะ เริ่ม ข้ายังไหว เห็นหรือไม่ว่าข้ายังไหว ข้ายังไหว ข้ายังไหว เห็นหรือไม่ ท่าน ไม่ ไหว [ในขณะเดียวกัน] [ในตำหนักอันแสนอบอุ่นขององค์ชายรอง] [จวนองค์ชายรอง เจี๋ยหยวน] ข้าน้อยตระกูลห่าวแห่งเยียนชวน ขอเชิญฮูหยินดื่มชาเจ้าค่ะ ในเมื่อเจ้าเข้าตำหนักมาแล้ว ก็เป็นคนของตระกูลข้าแล้ว ต่อจากนี้ เจ้าก็ถือเสียว่าเป็นบ้านของตัวเองแล้วกัน ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะที่กรุณา น้อยจัง ได้ยินมาว่าตอนแรกได้ยกเจ้าให้กับองค์ชายห้า ต่อมาองค์ชายของเราได้ไปเอาตัวเจ้ามา ด้วยตัวเองเลย ดูท่าจะมีความสามารถดีนี่ ห่าวเจียมิกล้า ต่อไปอยู่ใต้บัญชาการของข้า อย่ามาเล่นอะไรเจ้าเล่ห์กับข้า เข้าใจหรือไม่ เจ้าค่ะ ลุกขึ้นเถอะ ขอบพระคุณเจ้าค่ะฮูหยิน องค์ชาย
มือเจ้าเป็นอะไร ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ แม้แต่ดื่มคำนับนางยังทำไม่ค่อยเป็นด้วยซ้ำ ก็เลยล้นออกมาลวกมือตัวเอง ไม่เป็นไร องค์ชายดื่มชาสิเจ้าคะ หม่อมฉันเห็นว่าสีของชานี้เข้มข้นดี กลิ่นบริสุทธิ์ ใช่ชาของไต้ชวนหรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าชาของไต้ชวนโด่งดังไปทั่ว หม่อมฉันไม่เคยชิมมาก่อนเลย หากเจ้าชอบ ก็ยกให้เจ้าแล้วกัน ขอบพระทัยองค์ชาย เจ้าไม่เหมาะที่จะดื่มชาของข้า ฮูหยิน หม่อมฉันรู้ผิดแล้ว ไม่รู้ว่าทำผิดต่อฮูหยินอย่างไร หม่อมฉันก็แค่ไม่เคยดื่มชาของไต้ชวนมาก่อน หรือว่าฮูหยินโกรธ ที่ข้าทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ห่าวเจีย เจ้าลุกขึ้นมา จ้าวฟางหรู นี่ไม่ใช่ไต้ชวนของพวกเจ้า เก็บนิสัยของเจ้าไปเสีย ข้าเคยบอกเจ้า ข้าเกลียดการทะเลาะกันเป็นที่สุด อารมณ์ของฟางหรูรุนแรงไปหน่อย แต่นางเป็นคนตรง ๆ คิดอะไร ก็พูดอย่างนั้น ไม่ซ่อนไว้ เก็บไว้หรอก หม่อมฉันรู้ สามีไปแต่งงานใหม่ ในใจของสตรีก็คงไม่มีความสุข ฮูหยินเองก็ลำบาก ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเข้าใจผู้อื่น ไม่เสียแรงที่ข้าพยายาม แย่งเจ้ากลับมาจากเหลาอู่ แต่ว่าต่อจากนี้ถ้าเจ้ามาอยู่กับข้า ก็เป็นได้แค่อนุภรรยาของข้านะ เจ้าจะไม่ยอมหรือ ไม่หรอกเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าในใจตัวเองชอบใคร [แน่นอนว่าข้าชอบตัวข้าเองอยู่แล้ว] [ในใจท่านไม่รู้เลยหรืออย่างไร] [จะมีสตรีผู้ใดที่ยอมเป็นอนุภรรยากัน] [คิดว่าเป็นรักแท้อย่างนั้นหรือ] [ห้องหนังสือตำหนักใน] ข้าเคยพบกับฮูหยินและชายารองแต่ละท่านมาหมดแล้ว
ราชสำนักฝ่ายในส่งข้าและหมัวมัวคนอื่น ๆ มาอบรม พวกเจ้าเรียกข้าว่าหยางหมัวมัวแล้วกัน สวัสดีหยางหมัวมัว นั่งเถอะ ในห้องหนังสือตำหนักใน ข้าและราชสำนักฝ่ายในจะอาศัย ความประพฤติดี การแต่งตัวเรียบร้อย การพูดจาอ่อนหวาน การยินดีทำงานบ้าน สี่หัวข้อในการประเมินทุกท่าน หากคะแนนการประเมินไม่ดี ไม่เพียงแต่จะถูกลงโทษ จะเกี่ยวข้องไปถึงสามีด้วย เจ้าไม่ชอบเข้าเรียนไม่ใช่หรือ ข้าไม่ชอบ แต่ว่าร่างกายขององค์ชายหกแย่ขนาดนี้แล้ว ข้าจะเพิ่มภาระให้เขาไม่ได้ เพราะฉะนั้น ขอให้ทุกท่านรักษาคะแนนนี้ให้ดี ขยันหมั่นเพียรในการเรียนรู้ ทุกคนเปิดหนังสือ หลี่เวย หยิบหนังสือผิดเล่มแล้ว วันนี้เรียนเรื่องบันทึกภูมิประเทศเก้าดินแดน ใต้หล้าแบ่งเป็นเก้าดินแดน เจ็ดสิบปีก่อนแต่ละดินแดนสู้รบกัน พระเจ้าหยวนเฟิงแห่งซินชวนโดดเด่นเหนือบุคคลอื่น เป็นมหาอำนาจแห่งใต้หล้า ตั้งแต่นั้นมา ได้ทำให้ทั้งเก้าดินแดนเป็นพันธมิตรมาร้อยปี ซินชวนครองที่ดินและประชากร จนเป็นอันดับหนึ่งของเก้าดินแดน พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า และมีการสืบทอดวัฒนธรรมมาแสนนาน เลิกเรียนแล้ว หลี่เวยแห่งจี้ชวน เวลาเรียนเจ้าสัปหงก ไม่ตั้งใจ หลังเลิกเรียนข้าจะไปแจ้งราชสำนักฝ่ายใน ให้หักเบี้ยประจำเดือนเจ้าห้าสิบทองแดง วันนี้ประพฤติตัวอย่างไรบ้างที่ห้องหนังสือตำหนักใน ขออภัยเจ้าค่ะ ถูกหักเบี้ยหรือ ช่างเถอะ เดิมทีก็ไม่ได้หวังว่าเจ้าจะทำได้ดีสักเท่าไร กินข้าวเถอะ [รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับองค์ชาย] [ต้องรอให้องค์ชายเริ่มทานก่อน] [หากองค์ชายไม่ขยับตะเกียบ] [ก็ทำได้เพียงแต่รอ]
[เข้าใจหรือไม่] ช่วงนี้องค์ชายไม่ค่อยสบาย บอกหลิวเป่าเฉวียน อาหารประเภทเนื้อสัตว์ที่มันเยอะเหล่านี้ ช่วงนี้ก็ไม่ต้องยกมาแล้ว [อาหารบนโต๊ะอาหาร] [ต้องรอให้องค์ชายคีบก่อน] [พวกเจ้าถึงจะเริ่มทานได้] [เวลาทานอาหาร อาหารแต่ละอย่างคีบได้แค่เพียงสามครั้ง] ข้ากินอิ่มแล้ว ทานให้อร่อย องค์ชายของพวกเราไม่ถือกฎพวกนี้ กินไปเถอะ กินเสร็จแล้วหรือ ยานี้หากเย็นแล้วจะไม่อร่อย ยานี้ตอนร้อน ๆ ก็ไม่อร่อย นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว ยังขยันเช่นนี้อีกหรือเจ้าคะ ก็เพราะว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่วันนี่แหละ เลยต้องยิ่งตั้งใจอ่านหนังสือ สมกับเป็นองค์ชาย องค์ชายไม่ต้องเป็นห่วง รอองค์ชายไปแล้ว ข้าจะเผาหนังสือให้องค์ชายบ่อย ๆ ไม่จำเป็นต้องฝากหนังสือมาให้ข้าหรอก [*คำว่าฝากในภาษาจีนเสียงพ้องกับคำว่าเผา] จำได้หมดแล้ว ท่องไว้ แล้วนำไปด้วย องค์ชายมีความรู้ ความจำเป็นเลิศ น่านับถือเจ้าค่ะ รายการอาหารที่องค์ชายให้ข้าคัดหนึ่งร้อยรอบ ข้าคัดเสร็จแล้วเจ้าค่ะ รายการอาหารในจวนองค์ชายนี้หลากหลายมากเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าสุขภาพขององค์ชายไม่ดี ล้วนแต่กินไม่ได้ แต่ว่าอย่าท้อใจไปเจ้าค่ะ ต่อให้เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ก็ต้องกินทุกมื้อให้ดี ๆ ใช้ทุกเวลาให้มีค่า ตอนนี้พวกเราก็ไม่ถือว่าเป็นสามีภรรยาอะไรกัน อยู่ในจวนขององค์ชาย รู้สึกเกรงใจเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นเอาเช่นนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ องค์ชายบอกความปรารถนาขององค์ชายมา ข้าจะช่วยทำให้สำเร็จ ความปรารถนาของข้า เจ้าทำให้สำเร็จไม่ได้หรอก กลับไปเถอะ
ข้าจะอ่านหนังสือ ลองบอกมาสักอย่างสิเจ้าคะ ข้าอยากให้เจ้าไป ข้าไปถามคนอื่นก็ได้ [ท่านพ่อ ท่านแม่] [คราวตายของสามีลูกใกล้จะมาถึงแล้ว] [ลูกจะได้กลับในเร็ววันแล้ว] [ถ้าที่บ้านทำแป้งรากบัว] [อย่าลืมเติมดอกฮว๋ายนิดหน่อยด้วย] [รอลูกกลับไปกินด้วย] รบกวนเจ้าส่งจดหมายไปให้ครอบครัวของข้าหน่อย เจ้าค่ะ ชายารองเจ้าคะ ตอนนี้องค์ชายไม่สบาย มาเรือนของท่านไม่ได้ แต่ว่าท่านก็ต้องอาศัยจังหวะนี้ รีบคิดวิธีสร้างความสัมพันธ์กับองค์ชายสิเจ้าคะ มิเช่นนั้นถึงตอนนั้นองค์ชายลืมท่านไป จะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ อย่าพูดเช่นนี้สิ หากเขาไปถึงตรงนั้น แล้วยังลืมข้าไม่ลงละก็ แค่คิดก็กลัวแล้ว ตอนนี้ที่ข้าทำได้ ก็มีเพียงแค่ทำความปรารถนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาให้สำเร็จ องค์ชาย [ตำหนักเหวินซิน] ช่วงนี้ชายารองค่อนข้างจะแปลกไป นางมักจะสืบความชอบของท่านจากทั่วทุกที่เลย ท่านดูสิ นางถามองค์ชายเก้าก็ไม่เท่าไร ยังไปหาองค์ชายสิบเอ็ดอีก หากมีจุดประสงค์อื่นละก็ พวกเราต้องระวังไว้หน่อย สตรีที่เลือกมาจากดินแดนอื่น ก็มีนางนี่ละที่เป็นคนเรียบง่าย จะมีจุดประสงค์อะไรได้ แต่ว่าเสด็จแม่ไม่อยากให้ข้ากับอาไจ่ ไปมาหาสู่กันในตำหนักจริง ๆ นั่นละ เรื่องนี้ต้องเตือนนาง แต่ว่าองค์ชายสิบเอ็ดเป็นพี่น้องท้องเดียวกับท่าน ไม่แน่ก็อาจจะเหมือนกับฮูหยินที่อยากให้พวกท่านสนิทกัน ที่จริงแล้วชายารองเป็นสตรีจากหมู่บ้านในจี้ชวน นางตัวคนเดียวในวังก็ไม่ง่ายจริง ๆ นั่นละขอรับ ข้าน้อยคิดว่า ดอกไม้เหล่านี้ที่นางจัดแต่งให้ท่านเป็นพิเศษ
ก็เพื่ออยากให้ท่านมีความสุข เจ้าแน่ใจหรือว่านี่เพื่อให้ข้ามีความสุข ชายารองช่างแปลกเสียจริง องค์ชายกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ชายารอง องค์ชายชอบดอกไม้เหล่านี้หรือไม่เจ้าคะ เพราะว่าไม่ค่อยจะมีใครรู้ ว่าองค์ชายชอบอะไร ข้าก็เลยมอบดอกไม้ดั้งเดิมให้ แต่ว่าดอกเบญจมาศจากไปเพียงลำพัง เพลิดเพลินได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ช่างขับให้นิสัยอันสูงส่งของท่านให้เด่นยิ่งขึ้น พูดได้มีเหตุผลนะขอรับ หลี่เวย ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจหรือไม่ หรือว่าเจ้าคิดว่า การแต่งเข้ามาในจวนข้าทำให้รู้สึกไม่เป็นธรรม ข้าก็แค่อยากให้องค์ชายมีความสุข แต่เหมือนว่าองค์ชายจะไม่ค่อยมีความสุข แล้วสิ่งนี้เล่าเจ้าคะ ชอบสิ่งนี้หรือไม่ องค์ชายเฉลียวฉลาด องอาจห้าวหาญ ต้องเอารูปขององค์ชายสลักไว้ในใจของทุกคน นี่วาดได้เหมือนมากเลย ชายารองมอบให้ข้าสักภาพได้หรือไม่ขอรับ ไม่มีปัญหา จะว่าไปภาพนี้ก็ใช้ได้เลยนะ นั่นสิขอรับ เดี๋ยวถ้าชายารองมอบให้ข้าแล้ว ข้าขอแขวนไว้ในห้องของข้าได้หรือไม่ขอรับ เจ้าดูสินางเอาไปแขวนไว้ไหน ต่อจากนี้เมื่อทุกคนเห็นภาพนี้ ก็จะระลึกถึงน้ำเสียงและรอยยิ้มขององค์ชาย น้ำเสียงและรอยยิ้มหรือ นี่การใช้ศัพท์อะไรกัน เหมือนว่าจะไม่ค่อยชอบ ไม่เป็นไร ข้ายังมีของขวัญอีกชิ้น – อย่า ๆ ๆ ไม่เอา ๆ – อย่า ๆ ๆ ไม่เอา ๆ น้ำใจของเจ้าข้ารับไว้แล้ว แต่ของขวัญก็ไม่จำเป็นหรอก
สวรรค์ ช่วยข้าด้วย อวี้ผิง นี่… นานแล้วที่ไม่ได้เห็นองค์ชายมีความสุขเช่นนี้ ถามเสี่ยวอาไจ่ถึงได้รู้ว่า เมื่อก่อนองค์ชายเคยเลี้ยงสุนัข ยังมีสิ่งที่องค์ชายสิบเอ็ดไม่รู้อีกนะขอรับ รัชทายาทแพ้ขนสุนัข ก็เลยสั่งให้คนส่งสุนัขไป องค์ชายคุกเข่าอ้อนวอนอยู่หน้าตำหนักเป็นวัน แม้แต่หน้าฝ่าบาทก็ไม่ได้พบ พอนึกถึงเรื่องนี้… องค์ชายตั้งชื่อให้มันหน่อยสิเจ้าคะ องค์ชายไม่ต้องเป็นห่วง มันจะไม่ถูกคนอื่นอุ้มไปแน่นอน ข้ามีแรงนะเจ้าคะ ดูแลมันได้ดีแน่นอน สิ่งที่ซูเซิ่นพูด แค่ฟังก็พอแล้ว ชื่ออะไรดีนะ เช่นนั้นก็ชื่อ… ไป่ฝูแล้วกัน หลีไป่ฝู ชื่อเชยจังเลย อีกอย่างเหตุใดต้องแซ่เหมือนข้าด้วย ลูกที่เจ้านำกลับมา ข้าก็ไม่แย่งเจ้าแล้วก็ได้ หลีไป่ฝู หลีไป่ฝู องค์ชาย ไม่ว่าจะเป็นดอกเบญจมาศหรือว่าดอกลิลลี่ ล้วนแต่มีความหมายแฝงว่าความรักที่มั่นคงและยืนยาว หวังว่าท่านจะเข้าใจความรู้สึกของชายารองของพวกเรา นางตั้งใจไปราชสำนักฝ่ายใน พยายามขอไป่ฝูมา ก็เพื่อทำให้ท่านมีความสุข ถึงแม้นางจะไม่พูด แต่ว่าใจในกลับชอบท่านมาก ซ่างกวานจิ้งแทบจะไม่ใช่คนแล้ว พระชายาบอกข้าตั้งหลายครั้ง ว่าให้ข้าดีกับนางหน่อย แต่ว่าพอข้าไป… พอข้าไปนางก็ทำแขนข้าขาดไปข้าง ถ้าข้าเข้าใกล้นางกว่านี้อีกก็คงขาดลูกสิ้นหลานเป็นแน่ พวกนี้นี่อะไรของเจ้ากัน ดูแล้วน่ากลัว เหมือนว่าจะส่งให้ข้าจากไปอย่างนั้นเลย เจ้าเป็นอะไรไป ช่วงนี้หลี่เวยใส่ใจข้ามาก นี่มาเร่งให้ข้ากินยา และยังมอบของให้ข้าอีก เจ้าว่านาง… นี่นางหมายความว่าอย่างไรกัน เจ้าเป็นคนอย่างไรกัน
ถ้าเจ้าอยากอวดที่ภรรยาของเจ้าดีต่อเจ้า ภรรยาเจ้าชอบเจ้า เจ้าก็ไม่เห็นต้องอวดต่อหน้าข้าเลย ข้าน่าเวทนาไม่พอหรือ ไปดีกว่า นางชอบข้าหรือ ท่านพี่ห่าวเจีย ได้ยินอวี้จั่นบอกว่า ฮูหยินองค์สองทำไม่ดีกับท่าน ก็แค่มักจะเรียกให้ข้าไปคุกเข่าก็เท่านั้นเอง ตอนอยู่บ้าน ท่านแม่ข้าก็มักจะให้ข้าคุกเข่าอยู่บ่อย ๆ ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างอิ่นซงคือนายจ้างของข้า นายจ้างดีต่อข้า ก็จะต้องมีชีวิตที่ดีแน่ เจ้าล่ะ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าก็พอได้ มักจะคิดว่าอยากจะดีกับเขาสักหน่อย ถึงตอนนั้นจะได้ส่งเขาไปได้อย่างสมเกียรติ ส่งหรือ ส่งไปไหนหรือ ไม่มีอะไร รอสิบวันเดี๋ยวท่านก็รู้ ถึงตอนนั้นข้าก็กลับบ้านได้แล้ว เจ้ากลับบ้านได้หรือ ได้สิ ต้องได้แน่ ๆ ไม่รู้ว่าท่านพ่อและท่านแม่ จะได้รับจดหมายของข้าหรือไม่ องค์ชายหกให้เจ้าส่งจดหมายกลับบ้านด้วยหรือ กฎของซินชวน ชายารองส่งจดหมายถึงที่บ้านไม่ได้นะ มีกฎเช่นนี้ด้วยหรือ ข้าไม่รู้เลย เช่นนั้นองค์ชายหกก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลย เจ้าดูสิ องค์ชายขอรับ ท่านดูสิ นี่ก็คือจดหมายที่บ้านของชายารอง เจ้าไม่ได้บอกนางหรือว่าจดหมายเหล่านี้ส่งออกไปไม่ได้ ยังจะส่งออกไปอีกหรือ แค่เนื้อหาข้างในนี้ มิอาจทนอ่านได้ เรียกได้ว่าน่าโมโหมากขอรับ ข้าจะอ่านให้ท่านฟังนะขอรับ มาขอรับ มา ๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ สามีของลูกกำลังจะตาย
ดอกไม้กำลังเบ่งบาน ลูกจะได้กลับในเร็ววันแล้ว นี่ ๆ นี่ยังมีอีกฉบับขอรับ ท่านพ่อ ท่านแม่ คราวตายของสามีลูกใกล้จะมาถึงแล้ว ลูกจะได้กลับในเร็ววันแล้ว นี่มันอะไรกันขอรับ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ที่ทำให้นางคิดว่าวันสอบคือวันตายของท่าน นางนับนิ้วนับวันรอที่ท่านจะตาย นางจะได้เป็นหม้าย นำเบี้ยช่วยเหลือ กลับไปจี้ชวนอย่างอิสระลอยนวล [องค์ชายหกเจ้าคะ] [องค์ชายวางใจเถอะ] [ช่วงเวลาที่เหลือ] [ข้าจะปฏิบัติต่อองค์ชายอย่างดี] [รอองค์ชายไปแล้ว] [ข้าจะเผาหนังสือให้องค์ชายบ่อย ๆ] [ต่อจากนี้เมื่อทุกคนเห็นภาพนี้] [ก็จะระลึกถึง] [น้ำเสียงและรอยยิ้มขององค์ชาย] ♫ลมบอกกับข้าเบา ๆ♫ ♫ฟังกาลเวลา ร้องคลอไป♫ ♫ดอกไม้ที่เบ่งบานสะพรั่ง ขจัดอดีตออกเต็มไปทั่วท้องฟ้า♫ ♫ดวงดาวมากมายปีนขึ้นสู่กำแพงใจ♫ ♫ดวงตาในยามค่ำคืน เปล่งประกายกับแสงจันทร์♫ ♫จดจำรูปร่างหน้าตาของท่านไว้อย่างลึกซึ้ง♫ ♫เมื่อวานเดินเหินอย่างโซซัดโซเซ♫ ♫ความฝันในค่ำคืนนี้ รินไหลช้า ๆ อยู่ที่ปลายนิ้ว♫ ♫หนทางของพรุ่งนี้ กำหนดให้ท่านและข้าอยู่ด้วยกันไปยาวนาน♫ ♫ผ่านปี เคียงกัน ไปสู่แดนไกล♫ ♫ก้อนเมฆมองดูอย่างเงียบ ๆ♫ ♫ท้องฟ้าและสายลมที่เย็นสบาย กลิ่นดอกไม้ที่หอมและเงียบสงบยาวนาน♫ ♫ว่าวโบกสะบัด อำลาความสับสนในอดีต♫ ♫เผชิญกับหนทางข้างหน้าที่แสนยาวไกล♫ ♫โลกช่างกว้างใหญ่ ชีวิตที่ดียังอีกยาวไกล♫
♫ไม่ว่าร้อนหนาวทุกข์สุข ล้วนแต่มีท่านอยู่ข้างกาย♫ ♫ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิไม่กลัวความรัก ที่กำลังเติบโตท่ามกลางหนาม♫ ♫ลมฤดูร้อนค่อย ๆ จางหาย ดวงอาทิตย์ร้อนแผดเผา เป็นเพียงแค่เรื่องธรรมดา♫ ♫ใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วงร่วงหล่น รอท่านและข้าเขียนบทใหม่♫ ♫หลังหิมะฤดูหนาวได้มีแสงแดดอุ่น♫ ♫เมื่อวานเดินเหินอย่างโซซัดโซเซ♫ ♫ความฝันในค่ำคืนนี้ รินไหลช้า ๆ อยู่ที่ปลายนิ้ว♫ ♫หนทางของพรุ่งนี้ กำหนดให้ท่านและข้าอยู่ด้วยกันไปยาวนาน♫ ♫ผ่านปี เคียงกัน ไปสู่แดนไกล♫