บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.17 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 17] ต้นแม่ [เจ้ายังจำได้หรือไม่] [ก่อนหน้านี้เขาบอกกับข้าว่า] ข้าบอกว่า ชั่วชีวิตหนึ่งยาวนานมากนะ ข้าดูแลเจ้าไม่ไหวจะทำเช่นไร เขาบอกกับข้าว่า [-เช่นนั้นข้าขายตัวเองให้เจ้ายังไงล่ะ -เช่นนั้นข้าขายตัวเองให้เจ้าอย่างไรละ] [-หนึ่งตำลึงเงิน -หนึ่งตำลึงเงิน] [-ได้หรือไม่ -ได้หรือไม่] [หนึ่งตำลึงเงิน] ตอนนั้นข้าได้ยินข้าก็อยากร้องไห้มาก [แพงไป] [หรือว่า] [หนึ่งอีแปะ] เขาเป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น แม้ว่าเพียงหนึ่งอีแปะ เขาก็ยินยอม ♫ ชีวิตล่องลอยดุจทะเลหมอก จันทร์เพ็ญส่องกลางสายน้ำ ♫ จากนั้น จากนั้นข้าก็ให้เขาไปหนึ่งอีแปะแล้ว ♫ ข้าทนเฝ้ารอเงียบ ๆ ประสานฝ่ามือเป็นวงกลม ♫ [หนึ่งอีแปะ] [เขาอธิษฐานชั่วชีวิตหนึ่งของเขาไว้กับข้า] [หนึ่งอีแปะ] ♫ เงาสะท้อนผูกพันอาลัย ถึงคราเมื่อแรกพบ ♫ [ลู่หลีขายให้กับหลิ่วเซาแล้ว] [ไม่เปลี่ยนใจตลอดไป] [ไม่เปลี่ยนใจตลอดไป] ♫ ดวงตาโศกามิรู้ลมหรือฝน ♫ ชั่วชีวิตหนึ่ง ชั่วชีวิตหนึ่ง ♫ แม้จะมีกระบี่ยาวให้แกว่งไกว ♫
[หากพลาดไอ้ทึ่มน้อยอย่างเจ้าไป] ♫ ก็ยากตัดเศษใจสายใยรัก ♫ [ข้าจะเสียใจในภายหลังไปทั้งชีวิต] ♫ โชคชะตาความรักความแค้น ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรก ♫ [เช่นนั้นก็อย่าพลาดสิ] ♫ ข้าไร้ซึ่งหนทางเลือก ♫ ♫ เหตุใดทุกภพทุกชาติ ช่วงเวลานับแสนล้านปี ♫ ♫ ช่างไกลห่างจากข้านัก ♫ ♫ ขอยืมมือเจ้าอีกครั้ง สร้างความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ได้หรือไม่ ♫ ♫ ใจผวาว้าวุ่นกี่ค่ำคืน ♫ ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ [คิดไม่ถึงว่า] ♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ชั่วชีวิตหนึ่งจะสั้นขนาดนี้ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่ว และเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ความรักอันเจ็บปวดที่แสนทุกข์ทรมาน ♫ โอบจันทราอย่างเปล่าดาย ♫ ไยเจ้าถึงจำต้อง เศร้าโศกเช่นนี้ ปล่อยวางให้หมดเถอะ ต้นแม่ ไสหัวไป ไสหัวกลับไปหาเจ้านายที่ไร้หัวจิตหัวใจ ของเจ้านั่น ไสหัวไปสิ หลีกไป ไสหัวกลับไปหาเจ้านายที่ไร้หัวจิตหัวใจ ของเจ้านั่น
[หรือว่ากดความรักเอาไว้ก็เก่งมากแล้วอย่างนั้นหรือ] วันนั้น ลู่หลีก็เคยสาบานว่าจะรักตลอดไปไม่แปลเปลี่ยน สัญญากับข้าด้วยชั่วชีวิตหนึ่ง หากเจ้ามีเงาของลู่หลีครึ่งหนึ่งจริง ๆ เจ้าก็ควรทาบมือไว้ที่หน้าอกของตัวเองแล้ว ลองถามดู [การสิ้นสุดของวันนี้] ไม่ละอายใจต่อดอกไม้นับหมื่นที่ผลิบานออกมา ในวันนั้นหรือ [เฟิ่งเหยี่ยนเหลียน] เจ้าพูดสิ ♫ แม้จะมีกระบี่ยาวให้แกว่งไกว ♫ ♫ ก็ยากตัดเศษใจสายใยรัก ♫ ♫ โชคชะตาความรักความแค้น ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรก ♫ [ต้นแม่] ข้าคารวะเจ้า ♫ ข้าไร้ซึ่งหนทางเลือก ♫ ♫ เหตุใดทุกภพทุกชาติ ช่วงเวลานับแสนล้านปี ♫ ข้าคารวะเจ้า ♫ ช่างไกลห่างจากข้านัก ♫ ตอนนี้คิด ๆ ดูแล้ว ♫ ขอยืมมือเจ้าอีกครั้ง สร้างความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ได้หรือไม่ ♫ ข้าเหมือนกับราชินีปีศาจของตระกูลเจ้า ♫ ใจผวาว้าวุ่นกี่ค่ำคืน ♫ [เห็นใจคนหัวอกเดียวกัน] [ต่างก็เจอผู้ชายคนหนึ่ง] ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ที่เป็นเช่นนี้ ถึงสุดท้ายแล้วเหลือไว้เพียง
♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ เหลือไว้เพียงความลำพัง ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่ว และเหม่อมองฟ้าคราม ♫ สิ้นสุดด้วยความโศกเศร้า ♫ โอบจันทราอย่างเปล่าดาย ♫ เหตุใดถึงเปียกเสียได้ล่ะ เหตุใดถึงฝนตกเสียได้ล่ะ ต้นแม่ ♫ บุปผาโรยราในกระจก เฝ้ารอจันทรากลางสายน้ำ ♫ [เจ้าร้องไห้ใช่หรือไม่] ข้าเข้าใจแล้ว ข้ารู้แล้วไยเจ้าถึงร้องไห้ ♫ ช่วงชีวิตที่สุขสันต์ จะเอากลับคืนได้อย่างไร ♫ [หลงใหลในความรัก] [เจ็บปวดหัวใจ] ♫ มิอาจลืมสายตาคราแรกนั้น ♫ รู้สึกเสียดายแล้วมีประโยชน์อันใด เขาไม่กลับมาแล้ว ♫ แลหันมองเพียงชั่วครู่ กลับกลายเป็นพันปี ♫ ♫ นี่คือเคราะห์หรือวาสนา ♫ ♫ เขากล่าวว่าความรักและหน้าที่ ยากทำให้สมบูรณ์ไปพร้อมกัน ♫ ♫ หลงเหลือเพียงสิ่งที่ติดค้าง ♫ ♫ จากกันครานี้ผ่านไปนานนับปี แต่ความรักในอดีตของข้า ♫ เจ้าเมาแล้ว
♫ มิเคยลดลงไปจากเดิม ♫ ข้าส่งเจ้ากลับไป ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ลู่หลี ♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่ว และเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ข้าคิดถึงเจ้ามาก คิดถึงเจ้ามากจริง ๆ ♫ โอบจันทราอย่างเปล่าดาย ♫ ไม่ใช่ ♫ ชีวิตล่องลอยที่ไร้ซึ่งความหมาย ♫ เจ้าไม่ใช่เขา ♫ จุดเปลวไฟที่อยู่ในใจให้ลุกไหม้♫ เจ้าไม่มีทางเป็นเขาหรอก ♫ เผากายเพียงเพื่อต้องการได้ยินประโยคหนึ่ง ♫ เจ้าคนเลวนี้ เจ้าคนเลวนี้ ♫ไม่เคยแปลเปลี่ยน ♫ แต่ข้าคิดถึงเขา ข้าเสียใจ ข้าเสียใจ ข้าเสียใจ ข้าส่งเจ้ากลับไป ข้าไม่กลับ ต้นแม่ที่เมาจนดื้อด้าน [แม้แต่ราชาปีศาจในตอนนั้นก็ยังไม่เคยเห็นสินะ] มิน่าท่านเซียนก็ยังต้องถอยห่างและยอมให้ [ไถเหล่า] [รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า] [พี่ชายของข้าขังข้าเอาไว้แล้ว] [เกรงว่าจะเกิดเหตุ] หัวใจยังเหมือนเดิม เหตุใดคนจึงไม่เหมือนเดิมล่ะ หรือว่ามีเพียงแค่อยู่ในฝันเท่านั้น เจ้าถึงจะเป็นลู่หลี เรื่องของความรัก
เป็นสิ่งไม่เที่ยง เดิมก็เป็นเพียงความฝันที่ลวงหลอกเท่านั้น เหตุใดเจ้าจึงไม่อาจเข้าใจได้เสียที เข้าใจอะไรหรือ รอให้หลังจากที่กลับตำหนักเซียนแล้ว จำต้องทำความเข้าใจอย่างละเอียด ลืมเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาให้หมดไป ลืมให้หมดไป ข้าไม่อยากลืมให้หมดไป ใครจะอยากลืมให้หมดไป เจ้าลืมคนเดียวก็เพียงพอแล้ว วางข้าลงมา ๆ มองข้าทำไมเล่า ท่านเซียนลั่วเกอ เจ้าคิดอยากจะทำอะไรหรือ เฮอน่า เขา เขาอยากให้ข้าสูญเสียความจำ หลิ่วเซา พยุงข้าหน่อย ลืมเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาให้หมดไปอะไรกัน เจ้าไปฝึกฝนเองเถอะ อย่าแตะต้องข้า ข้าไม่อยากลืมด้วยหรอก ความหมายของข้าคือ ให้นางกลับตำหนังเซียนกับข้า จำต้องบำเพ็ญเพียรให้ดี ๆ ข้ารู้สึกว่านางในตอนนี้ก็ดีมากแล้ว แสดงออกถึงความรู้สึกที่แท้จริงไม่เสแสร้ง หนทางแห่งธรรมชาติ แล้วมีเหตุอันใดที่ต้องไปเปลี่ยนแปลงล่ะ นั่นสิ เจ้ามาหาข้า เพราะเรื่องที่หอคอยลู่ซือมีคำตอบแล้ว ใช่หรือไม่ ใช่ ยินดีรับฟังรายละเอียด คือข้า เป็นเผ่าปีศาจข้าที่ต่างกันออกไป เป็นฝีมือของกึ่งปีศาจหลูเซิง อาฝู อาฝู เผ่าภูตวารีอาฝู คารวะท่านเซียนลั่วเกอ กึ่งปีศาจหลูเซิง ขอรับ ท่านเซียนลั่วเกอ น่าจะคุ้นเคยกับชื่อนี้มากเลยสินะ กึ่งปีศาจหลูเซิง สายเลือดกึ่งปีศาจกึ่งคน เชี่ยวชาญค่ายกล รักในการสะสมของวิเศษ
เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ เทพจันทราไว้ใจมาก ศึกใหญ่ของเทพทั้งสององค์ในตอนนั้น หัวใจครึ่งดวงของเทพจันทรา ถูกทับเอาไว้ใต้ศิลาจารึกสี่ฤดู หลูเซิง คือคนที่อยาก ผลักศิลาจารึกสี่ฤดูให้ล้มลงมากที่สุดในโลกนี้ ไม่มีที่มากกว่านั้น สายพิณนั้น ก็เป็นเขาที่มอบให้เจ้าหรือ วันนั้นสายพิณของพิณสือกู่เซ่อขาด ตำหนักเซียนโกรธเคือง บีบบังคับเผ่าภูตวารีของข้าซ่อมให้เสร็ภายใน สามวัน ข้าเองนี้ก็เป็นเพราะ จนมุมจึงต้องไปหาหลูเซิง เขาเป็นผู้มอบสายพิณให้ข้า และข้า นำสายพิณ ส่งต่อให้ราชาปีศาจแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับราชาปีศาจ ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ข้า หากท่านเซียนลั่วเกอไม่เชื่อแล้วละก็ สามารถไปตรวจสอบที่พำนักของหลูเซิงได้ อย่างไรเสียลั่วเกอก็จัดวางเขตอาคม ไว้ตรงนี้แล้ว ระดับข้าไม่อาจหนีไปจากที่กักขังนี้ได้ บัดนี้ตัวของหลูเซิงอยู่แห่งหนใด นางรู้ หลูเซิงเป็นท่านอาจารย์ของลู่หลี นางเคยพบเจอ ก็ยังเป็นที่เฮอน่านี้หลับได้อย่างสบาย ท่านเซียน เหตุใดเจ้าถึงได้อยู่ที่นี่ล่ะ เจ้ารอเฮอน่าตรวจสอบความจริงอยู่ไม่ใช่หรือ รอเจ้าพาข้าไปพบคน ๆ หนึ่ง บางทีความจริงก็จะปรากฏขึ้นแล้ว ท่านเซียนหน้าของเจ้า เป็นอะไรหรือ โดนสุนัขกัด สุนัขอะไรช่างอ่อนโยนเสียจริงเหลือไว้เพียง ร่องรอยเพียงเล็กน้อยเท่านี้หรือ ข้าว่าเจ้าฝึกวิชาไม้เท้าตีสุนัขของโลมนุษย์ เอาไว้บ้าง ไม่แน่บางที ยังสามารถปกป้องใบหน้านี้ที่พอดูได้ของเจ้า เอาไว้ได้ หลิ่วเซา ไม่รู้ว่าหัวสุนัขของเจ้า จะสู้วิชาไม้เท้าตีสุนัขของข้าได้หรือไม่ เจ้าไม่ใช่เขาสักหน่อย [เจ้าคนเลวนี่]
ท่านเซียน เมื่อวานนี้ข้า หุบปาก ถ้ายังพูดอีกคำเดียว ข้าทำให้เจ้าพูดไม่ได้สามวัน [เรื่องราวถูกเปิดโปงแล้ว] [ลั่วเกอจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้] [เจ้าใช้นี้ของวิเศษนี้กระจายกระบวนการ] [สามารถทำให้ลั่วเกอสูญเสียพลังเวทชั่วคราว] [แล้วถือโอกาสนี้ฆ่าหลิ่วเซาให้ตายเสีย] [เจ้าสามารถกักขังลั่วเกอไว้ที่นี่] [ข้ามีวิธีเกลี้ยกล่อมเขาให้ยอม] [ฟันศิลาจารึกสี่ฤดูให้แยกออก] [แล้วกลับคืน] [เป็นเทพจันทราอย่างแท้จริง] เขียนอะไรหรือ ข้ามไปที่ทุรกันดาร ทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีพื้นที่เขียวขจีที่หนึ่ง ไปอาศัยอยู่ที่ตรงนั้น เดิมทีเป็นผู้เฒ่าของเผ่าพวกเรา เจ้านำจดหมายฉบับนี้ไปหาเขา ลั่วเกอลงเขตอาคมไว้ที่นี่ ข้าจะร่วมมือกับชาวเผ่าที่มีทั้งหมด ทำให้เขตอาคมเสียหายด้วยกัน ส่งเจ้าจากไป ท่านไม่เชื่อข้า อาฝู เจ้าโตมาพร้อมกับข้าตั้งแต่เด็ก ไม่มีผู้ใดเข้าใจเจ้ามากกว่าข้า เรื่องที่หอคอยลู่ซือ จะเกี่ยวข้องกับเจ้าไม่ได้ ฉะนั้นเมื่อคืนท่านจะขังข้าไว้ ก็เพื่ออยากไปหาลั่วเกอ ยอมรับต่อเขาว่าเส้นเลือดวิญญาณเป็นของท่าน รับเรื่องทั้งหมดที่ข้าทำ ใช่หรือไม่ เจ้าจำเป็นต้องไปเดี๋ยวนี้ ตอบข้า เจ้ามีนิสัยดื้อรั้น เป็นเพราะถูกปิดล้อมไว้ในน้ำไม่ได้รับอิสระ ข้าไม่โทษเจ้าที่ไม่ได้ด้วยเลห์ก็เอาด้วยกล เพราะในใจเจ้ามีความไม่เป็นธรรมมากเกินไป แต่ว่าอาฝู ผู้คนเหล่านั้นที่ตายไปล้วนไม่มีความผิด ไม่ว่าอย่างไรก็ตามจะต้องมีคนไปรับผิดชอบ ข้าคือราชาปีศาจ ยิ่งไปกว่านั้นเป็นท่านพี่ของเจ้า นี่คือสิ่งที่ข้าควรรับผิดชอบ ฉะนั้นท่านคิดว่า ท่านหวังดีต่อข้าจริงหรือ นี่จะเป็นหนึ่งเดียวที่ข้าทำเพื่อเจ้าได้ แต่สิ่งที่ข้าอยากให้ท่านทำไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ อาฝู
เจ้าใส่อะไรลงไปในน้ำชา ยาซวีพัว ยาสลบที่พบบ่อยที่สุดในแดนปีศาจ ท่านพี่ ให้ข้าบอกกับท่าน สิ่งที่ข้าอยากให้ท่านทำเพื่อข้าจริง ๆ คือสิ่งใดกันแน่ ท่านพี่ หลับได้ดี สิ่งที่เจ้าอยากได้คืออะไรกันแน่ คือตำแหน่งราชาปีศาจของข้านี้หรือ ถ้าหากข้าอยากได้ตำแหน่งราชาปีศาจจริง ๆ เจ้าจะให้ข้าหรือไม่ หากเจ้าอยากได้จริง ๆ ข้าให้เจ้าได้ ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว ถูกชาวเผ่าสาปแช่ง ห่างจากน้ำไม่ได้ จำกัดไปทั่วทุกที่ แล้วยังจะต้องก้มหัวให้ผู้อื่นไปทั่ว ตำแหน่งที่อึดอัดเช่นนี้ ข้าเอามาทำไม เช่นนั้นเจ้าอยากได้อะไรกันแน่ ข้าอยากได้ท่านพี่ของข้ากลับมา ยอมทำเพื่อข้าไม่ว่าสิ่งใดก็ตาม นี่คือลู่หลีปลูกเพื่อข้า หวานมากเลย ท่านผู้อาวุโสหลูเซิง ท่านยังจำได้หรือว่าลู่หลีเคยปลูกต้นสาลี่ให้ท่าน แต่เขาไม่ใช่คนแรก ที่ปลูกต้นสาลี่เพื่อข้า ข้าคือกึ่งปีศาจผู้ที่ถูกเผ่ามนุษย์และเผ่าปีศาจ ต่างก็พากันเกลียด เมื่อนานมาแล้ว ข้าถูกเนรเทศให้ไปที่ที่เหน็บหนาว เพราะเหตุโรคปอดติดเชื้อนั้น ทันใดนั้นวันหนึ่ง มีคนที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่งเข้ามา รับข้าเลี้ยงไว้ เพราะข้ามักจะไอ เขาจึงปลูกต้นสาลี่ด้วยตนเองไว้ให้ข้าหนึ่งต้น ในทุกปี ก็จะเก็บสาลี่ลูกแรกมาให้ข้าด้วยตนเอง ผู้ใดบอกว่าเจ้าไม่สามารถฝึกวิชาเวทหรือ เจ้าไม่ใช่คนไร้ค่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะสอนค่ายกลให้กับเจ้า หลังฝึกวิชาจนเก่งแล้ว เจ้าสามารถใช้ค่ายกล สั่งสอนผู้คนเหล่านั้นที่เคยรังแกเจ้า คนที่ให้สาลี่กับเจ้า คือเทพจันทรา
ใช่ ฉะนั้นท่านอยากให้เทพจันทรากลับมา ให้หัวใจครึ่งดวงนั้นกลับมา แต่เจ้ามิใช่มิรู้ว่า หัวใจครึ่งดวงนั้นซ่อนอะไรไว้ หากทำให้มันกลับมาบนโลกใหม่อีกครั้ง จะเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนสามพิภพเดือดร้อน ไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ผู้คนเดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่หลูเซิงทำมาตลอดชีวิต ก็เพื่อเทพชั้นสูง ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดจะต้องทำร้ายเขา เหตุใดจะต้องทำให้เขาไม่สามารถมีชีวิตรอดได้ เป็นเจ้าที่ทำให้ลู่หลีตาย เป็นเจ้าที่ทำให้จิตใจเขาไม่มั่นคง วันนี้ มาทำร้ายเขาอีก เจ้าเป็นศัตรูในชีวิตเขา ไม่มีทางให้เจ้ากลับไป ลั่วเกอ [ของวิเศษนี้สามารถสะกดลั่วเกอได้จริง ๆ] [บัดนี้จะต้องกำจัดหลิ่วเซา] ไม่จริง ค่ายกลนี้มีคนเคยปรับการใช้มาก่อน หลูเซิง นี่ไม่ใช่กระบวนการผูกมัดเซียน แต่นี่คือกระบวนการกลืนเซียน ค่ายกลนี้ ไม่สนว่าบริเวณรอบ ๆ จะเป็นเผ่ามนุษย์ปีศาจหรือเทพ ก็จะถูกรัดคอจนตาย กระบวนการนี้พวกเราจะต้องตายกันหมด แม้แต่เจ้าก็หนีไม่พ้น เป็นอาฝู อาฝูวรับการใช้อะไรในบัวฟ้านเทียน [พลังวิญญาณของลั่วเกอแข็งแกร่งที่สุด] [ฉะนั้นคนแรกที่กระบวนการกลืนเซียนจะกลืน] [ก็คือเขา] [ไม่ดี] ลั่วเกอ เจ้าจะตายไม่ได้ [นางสามารถกระตุ้นพลังเทพเจ้าเย่าหลิง ดึงดูดกระบวนการกลืนเซียน] [เพราะเหตุใด] [เพราะเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้] [แล้วเพราะเหตุใดข้าจึงเจ็บปวดใจ] [ข้าไม่สามารถให้หลิ่วเซาไปตายแทนข้าได้] [กระบี่โอบจันทร์] ไม่ได้ ไม่สามารถใช้พลังวัตร พลังวิญญาณมากมายจะถูกปล่อยออกมา
เจ้าจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าหากเจ้าตายแล้ว บนโลกนี้ ข้ายังจะตามหาใครมาเป็นเทพจันทราได้ [บนโลกนี้] [มีเพียงเทพชั้นสูงและหลีเอ๋อร์เท่านั้น] [ที่จะปลูกต้นสาลี่และต้มซุปสาลี่ให้ข้า] [แต่ข้าเสียสละชีวิตของหลี่เอ๋อร์] [ก็ไม่สามารถช่วยเทพชั้นสูงลับคืนมา] [ดูเหมือนว่า] [ข้ารอเจ้าออกจากการสะกดไม่ได้แล้ว] [แต่อย่างน้อย] [ข้ายังสามารถปกป้องหัวใจครึ่งดวงของเทพชั้นสูงได้] [หลูเซิง] [หากเจ้าฝึกค่ายกลและคาถายันต์ที่ข้าถ่ายทอดให้สำเร็จ] [หวังว่าเจ้าจะหลุดพ้นจากฐานะกึ่งปีศาจได้] [ใช้ชีวิตอยู่ต่อไป] [ตามความคิดของตนเอง] [น่าเสียดาย] [ข้าไม่มีโอกาสนี้แล้ว] ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณให้เสียเปล่าแล้ว ไม่มีประโยชน์ หนึ่งชีวิตของข้านี้ ก็คิดเพียงอย่างเดียว ให้เทพชั้นสูงกลับมา เพราะความคิดที่ยึดติดไว้นี้ ข้าจึงรับลู่หลีมาเลี้ยงดู [ท่านอาจารย์ ข้ากลับมาแล้ว] [ท่านอาจารย์] [ศิษย์ตุ๋นน้ำชวนเป่ยลูกแพร์หนึ่งหม้อนี้ให้ท่าน] [รักษาได้ผลทั้งหอมทั้งหวาน] [รับรองว่าท่านอาจารย์พอใจเป็นแน่] [เช่นนี้แล้ว] [ก็สามารถหาแพทย์ที่ดีที่สุดในโลก] [ซื้อยาที่ดีที่สุดแพงที่สุดรักษา ท่านอาจารย์ได้แล้ว] [ท่านอาจารย์] [ท่านมีโรคประจำตัว] [ต้องดูแลตัวเองให้ดี] [แท้จริงแล้วเจ้าสามารถใช้ชีวิตของตนเองได้] [รักคนที่เจ้ารัก] [ท่านอาจารย์] [เหมือนไม่ยินยอมให้ข้ากับนางอยู่ด้วยกัน] [พวกเจ้าอยู่ด้วยกันมิได้] [เจ้าอยากค้นหาชาติกำเนิดของตน] [ข้าจึงให้เจ้ามาที่สำนักอู่หยางโหว] [ไปดึงกระบี่โอบจันทร์] [แต่ไม่ใช่ให้เจ้ามามีความรัก] [ท่านอาจารย์] [หากข้ากลายเป็นเทพจันทราแล้ว] [เช่นนั้นหลิ่วเซาก็จะตายไป] [ท่านอาจารย์อยากใช้ผู้บริสุทธิ์สละตน] [ไม่เช่นนั้นก็เริ่มจากศิษย์ก่อนเลย] [ได้]
[เช่นนั้นเจ้าคืนหัวใจครึ่งดวงมาก่อน] [เจ้าอยากตายเพื่อนางจริงหรือ] [ท่านอาจารย์เห็นความสำคัญหัวใจครึ่งดวงนี้ ขนาดนี้] [ภายในเต็มไปด้วยหลิ่วเซา] [ท่านอาจารย์] [อย่าลืมกินยาตรงเวลา] [ดูแลตัวเองให้ดี] ลู่หลี ความคิดที่ยึดติดของข้าทำร้ายเจ้าไปแล้ว ข้าขอโทษเจ้า ระวังแม่ทัพอาฝู [กึ่งปีศาจหลูเซิง] [กึ่งปีศาจหลูเซิง] เหตุใดเจ้าจึงช่วยข้าไว้ เจ้าอย่าคิดมากเกินไป เซียนผู้เมตตาต่อสรรพสัตว์ ไม่ว่าใครก็ตามที่ประสบภัยอันตราย ข้าก็จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือทั้งนั้น และในเมื่อเจ้าเป็นหนึ่งในสรรพสัตว์ ไม่มีเหตุผลอันใดที่ข้า มองดูเจ้าตกอยู่ในภัยที่ถึงแก่ความตาย นี่คืออะไรหรือ นี่คือน้ำตากึ่งปีศาจที่หลูเซิงเหลือเอาไว้ เมื่อกี้นี้ [สุสานกึ่งปีศาจหลูเซิง] [สิ่งที่ข้าต้องการคือ] [ท่านพี่ผู้นั้นที่เก้าร้อยปีก่อนภายนอก อ่อนโยน] แต่นิสัยโดยธรรมชาติมีจิตใจที่กระฉับกระเฉง มีชีวิตชีวา มีความทะเยอทะยาน แท้จริงแล้วเจ้าห่างจากน้ำได้ แท้จริงแล้วเจ้ามีอิสระได้ ตอนนี้ที่เจ้าเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะข้า [อาฝู] [เจ้าไม่ผิด] [เป็นเพราะตอนข้ายังเยาว์วัยเหลวไหลเกินไปแล้ว] [ข้าน้อยก็แค่ฝึกเป่าขลุ่ยที่นี่เพียงเท่านั้น] [ขัดขวางอะไรนักพรตอย่างเจ้าอย่างนั้นหรือ] [เงียบปากไป] [เผ่าภูตวารีมาที่โลกมนุษย์] [จะมีเรื่องน่าปิติยินดีอะไรกัน] [เผ่าต่ำต้อยด้อยค่า ยังจะกล้าต่อต้านอีก] [ชายคุกเข่าล้ำค่าเฉกเช่นทองคำเหลือง] [เหมือนว่าตำหนักเซียน] [มองทองคำเหลืองเหมือนดั่งมูลสัตว์น่ะ] ท่านพี่ในตอนนั้น เป็นที่ภาคภูมิใจของเผ่าภูตวารี ชาวเผ่าที่โดนรังแกมาตลอด รวมถึงข้าด้วย ต่างก็เห็นความหวังของเผ่าภูตวารี ในตัวของท่านพี่
วันนั้นในตอนนั้น เป็นความผิดของข้าจริง ๆ [ที่ข้าทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ] [จึงทำให้ทุกคนต้องลำบากไปด้วย] [ท่านพี่] [อาฝู] [ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วหรือ] [ท่านราชาปีศาจ] [พวกเจ้าคิดจะทำอะไรหรือ] [เป็นเพียงเผ่าภูตวารี] [บังอาจเย้ยหยันและทำให้ลูกศิษย์ตำหนักเซียน ของข้าบาดเจ็บสาหัส] [เจ้าว่าข้าคิดจะทำอะไรล่ะ] [เขาเป็นคนเย้ยหยันข้าชัด ๆ] [และข้าก็ไม่ได้ทำร้ายเขาเลยสักนิด] [ปล่อยอาฝู] [อย่าแตะพี่ชายของข้า] [ข้าว่าเจ้าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาน่ะ] [อยากรู้ว่าชาวเผ่าเหล่านี้ของพวกเจ้าตายกัน อย่างไรหรือไม่] [ไข่มุกเพลิงคุโชนของข้านี้] [สามารถดูดน้ำในร่างกายจนแห้ง] [ข้าสาธิตให้เจ้าดูสักหน่อย] [ท่านพี่] [ไม่ต้องห่วงข้า] [ฆ่าพวกมันตายให้หมดเลย] [อย่าให้เหลือแม้เพียงผู้เดียว] [เจ้ามีศักดิ์ศรีมากเหมือนกันนิ่] [ข้าชื่นชมเจ้า] [ช่วยข้าเปิดปากมันออก] [ให้มันกลืนลงไป] [อย่าทำ] [เจ้าว่าอะไรหรือ] [ข้าขอร้องเจ้าอย่าทำ] [ตอนนี้เจ้ากำลังขอร้องข้าหรือ] [แต่ข้าจำได้ว่า] [เจ้าเยาะเย้ยลูกศิษย์ตำหนักของข้าว่า] [หัวเข่าอ่อน] [ใต้ฝ่าเท้าไร้ทองคำเหลืองน่ะ] [ท่านพี่] [อย่าโดยเด็ดขาด] [อย่าทำเด็ดขาด] [ไม่] [ปล่อยอาฝูได้แล้วหรือยัง] [ได้] [เพียงเจ้ากลืนไข่มุกเม็ดนี้] [เข้าไป] [ข้าก็ปล่อยเขาไป] [ไม่] [อย่าทำ] [อย่าทำ] [อย่าทำ] [ท่านพี่]
[ราชาปีศาจ] [ท่านพี่] [ท่านพี่] [ท่านพี่] [ท่านพี่] [เฮอน่า] [แม้เจ้าจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ยากจะพบเจอ นับพันปี] [วิชาปีศาจที่น่าทึ่ง] [ห่างจากน้ำได้] [แต่ว่าจะมีประโยชน์อะไรล่ะ] [เจ้าดูน้องชายคนนี้ของเจ้าสิ] [เขาสามารถไปจากตรงนี้ได้หรือ] [เผ่าภูตวารีอย่างเจ้า] [ไปจากตรงนี้ได้หรือ] [เจ้ามีสิทธิ์อะไร] [ดูถูกใต้หล้า] [ต่อสู้กับตำหนักเซียนของข้า] [เป็นเผ่าต่ำต้อยด้อยค่า] [ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยมก็แล้วกัน] [ท่านพี่] [ท่านพี่] [พวกมันว่าพวกข้าเป็นเผ่าต่ำต้อยด้อยค่า] บอกว่าท่านพี่ไม่มีสิทธิ์ภาคภูมิใจ บอกว่าท่านพี่ไม่มีสิทธิ์ท้าประลองตำหนักเซียน แต่ท่านพี่ยอมรับได้จริงหรือ ท่านพี่กลืนไข่มุกเพลิงคุโชน ท่านพี่เจ็บปวดมาสิบปีเต็มแล้ว ท่านพี่ลืมแล้วหรือ ท่านพี่ลืมแล้ว แต่ข้าจำได้หมด ข้าจำได้ว่าเขาชื่อเซี่ยลิ่งฉี ต่อมาอยู่ตำหนักเซียนไม่สมดั่งปรารถนา ยังกล้ามาถือดีที่เผ่าภูตวารีของข้าอีก ข้าตั้งใจบีบเขาให้กระโดดไปด้านใน ข้าให้พลังปีศาจกับเขา [สิ่งนี้ให้เจ้า คือพลังปีศาจของเผ่าปีศาจข้า] [เจ้ารู้ว่าควรทำเช่นไร] [แล้วยังใช้คาถาเฟิ่งเหยี่ยนเหลียน ] [ทำให้พลังปีศาจเข้าสู่จิตใจ] ให้ทุกคนในตำหนักเซียน ล้วนคิดว่าเขาก็คือผู้ที่อยู่ในแดนปีศาจ เขามีปากพูดแต่ก็อธิบายยาก ถูกโยนลงบ่อละลายกระดูก ท่านพี่ นี่ข้าแก้แค้นแทนท่านนะ ท่านอย่าเอาแต่คิดสิ่งที่ผ่านมา กลับมาเป็นท่านที่อิสระคนนั้น อาฝู นับตั้งแต่วันที่ข้าเป็นราชาปีศาจ ข้าไม่อาจมีความอิสระแล้ว ข้าจะคืนความอิสระให้ท่าน ข้าอาฝูไม่เอาด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล
ชั่วร้ายอำมหิต สิ่งที่ข้าเอาไม่ใช่ตำแหน่งราชาปีศาจของท่าน ท่านเป็นพี่ข้า เจ้าคือคนที่ยอมคุกเข่าเพื่อข้า ยอมกลืนไข่มุกเพลิงคุโชนทั้งเป็นเพื่อข้า ข้าอาฝูไม่มีเส้นตาย ข้าจะโค่นล้มศิลาจารึกสี่ฤดู โค่นล้มฟ้าและดินนี้ ข้าจะคืนความอิสระให้ท่าน แต่หากสามารถตามหาพลังเซียนของเทพธิดาเจ๋อสุ่ยได้ สามารถกอบกู้ชาวเผ่าเหมือนกัน ไม่ต้องสละชีวิตมากมายเช่นนั้น อย่าพูดกับข้ามากมายเช่นนั้นเลย เพราะท่านรู้ สิ่งเหล่านั้นไม่มีประโยชน์เลย นายท่าน ท่านเซียนลั่วเกอและแม่นางหลิ่วเซากลับมาแล้ว บอกว่าอยากพบนายท่านและแม่ทัพอาฝู [ลั่วเกอ] [เขาไม่ตาย] ไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอาฝูอย่างแท้จริง เช่นนั้นราชาปีศาจได้โปรดบอกกับข้า เป็นเผ่าภูตวารีของพวกเจ้าท่านไหน ที่เปิดเผยความลับระหว่างทาง เจ้าหรือ เฮอน่า ท่านเซียนแค่นำอาฝูกลับไปกักขังชั่วคราว ไม่มีปัญหาแน่นอน ข้าคือราชาปีศาจ ข้าบอกว่าไม่ได้ ก็คือไม่ได้ น่าเสียดายน่ะ ในเผ่าภูตวารีที่เล็ก ๆ นี้ ไม่ใช่ทุกคนที่ฟังคำพูดของราชาปีศาจ ข้าไป