บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.21 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 21] พูดมาเลย ตามข้ามาที่นี่มีเหตุอันใดหรือ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่กินเหล้า จริงหรือไม่ ไม่เคยกินเลยหรือ [เพราะท่านไม่กล้าเผชิญกับมัน] [และท่านก็ไม่กล้าดื่มเหล้านี้ด้วย] [ท่านกลัวว่าเมื่อดื่มมันหมด] [ก็จะเผยด้านของลู่หลีออกมา] แบบนี้สิถึงจะถูก มา นางเป็นเช่นไรบ้างแล้ว พวกเจ้าไม่อนุญาตให้นางอยู่ที่เขาซีอิ่นต่อไป ข้าจึงให้ผู้อาวุโสสมุนไพรนั่นรับนางไปแล้ว บัดนี้อยู่แห่งหนใด ก็ไม่รู้เช่นกัน แต่ว่า ผู้อาวุโสสมุนไพรจะดูแลนางอย่างดีเป็นแน่ เจ้าไม่ไปดูสักหน่อยหรือ ในเมื่อนางตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว เหตุใดจึงต้องไปรั้งโดยไร้ความจำเป็นด้วยล่ะ ทั้ง ๆ ที่เจ้ากับผู้อาวุโสว่านอู๋นั่น เป็นผู้ขับไล่คนเขาไปแท้ ๆ ยังจะไม่ยอมรับอีก ท่าเยอะจริง ๆ สองวันแล้วนะ ทั้งที่ทนไม่ไหวแล้วแท้ ๆ หญ้าไร้ประโยชน์นี่ ปลูกไม่ขึ้นก็ไม่ต้องปลูกมันแล้วละ บัดนี้ตำหนักเซียนก็ไม่มีที่สำหรับเจ้าแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็จะไปแล้ว ผู้ชายกะล่อนผู้นั้นก็ไม่มาดูเจ้าเลยสักนิด จะร้อนรนใจไปใยกัน เซียนเวิง เซียนเวิง เซียนเวิง เซียนเวิง เซียนเวิง ใคร ใครก็ได้รีบมาที เกิดเรื่องกับเซียนเวิงแล้ว ใครก็ได้ช่วยด้วย [ปิ่นปักผมนี้มอบให้เจ้า] [พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือ] เป็นเยี่ยงไร ปิ่นปักผมนี้เป็นสิ่งของในตำหนักเจ้าละสิ
จำได้แล้วใช่หรือไม่ จำได้แล้ว เพราะข้ารู้สึกว่าธรรมดาเกินไป เป็นสิ่งของที่มอบให้ผู้อื่นได้ มอบให้ผู้ใด จำไม่ได้แล้ว ซางอวี้หรง นี้มันช่วงเวลาใดกันแล้ว เจ้ายังแกล้งทำเป็นไม่รู้ความอีก ข้าเห็นกับตาตัวเอง เจ้านำปิ่นปักผมนี้มอบให้กับหลิ่วเซา เป็นไปไม่ได้ นางไม่มีทางทำเรื่องนี้เด็ดขาด จะเป็นไปไม่ได้ได้อย่างไรกัน พูดตามความจริง นางก็ไม่ได้ทำเรื่องที่อุกอาจอะไร กลับต้องโดนดูถูก ทรมาน ขับไล่ เป็นใครต่างก็ต้องโกรธแค้นอยู่ในใจ ในเมื่อหมดหวังแล้ว นอกจากความแค้นก็คือความคิดอาฆาต ก็อยู่ในความคาดหมายไม่ใช่หรือ วรยุทธ์ของเขากับหลิ่วเซาต่างกันราวฟ้ากับเหว ปิ่นปักผมนี้มีพิษปีศาจแทรกซึมอยู่ ภายในห้องไม่มีร่องรอยการต่อสู้กัน หากถือโอกาสที่เขาเผลอ รอโอกาสลงมือทำ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หยวนตัน เซียนเวิงบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ ชีพจรอ่อนแรง แต่เจ้าทำเช่นนี้ เป็นวิธีการโง่เขลาที่ ช่วยเหลือในจำนวนหนึ่งพัน แต่ทำร้ายตัวเองถึงแปดร้อยเลยนะ ไม่อยากให้หลิ่วเซาเป็นแพะรับบาป ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องบ้าคลั่งเช่นนี้เลย อย่าพูดมาก เปิดพลังบรรพกาลช่วยเหลือข้าที วางใจเถอะ หญ้าเวยหรุยเติบโตได้พอประมาณแล้ว มีบูรพาจารย์อาวุโสอย่างข้าอยู่ อย่างมากอีกหนึ่งถึงสองวัน จะนำไปให้คนที่จิตใจโหดเหี้ยมคนนั้น ที่เจ้ารักชอบได้ ท่านบูรพาจารย์อาวุโส เช่นนั้นก็รบกวนท่านด้วย ถึงกำหนดสามวันแล้ว ข้าต้องไปแล้วจริง ๆ หนูน้อย เช่นนั้นเจ้ารีบลงเขาไปเถอะ รอให้ข้ามีเวลาว่างแล้ว
ข้าก็จะไปหาเจ้าที่โลกมนุษย์ มองดูพวกคนทรยศเหล่านี้ในตำหนักเซียนทุกวัน ข้าเองก็ไม่สบายใจ เช่นนั้นก็จะได้เจอกันอีกในไม่ช้าแล้วมิใช่หรือ ท่านไม่ต้องร้องแล้ว ร้องอีก ก็จะทำให้หญ้าเวยหรุยจมน้ำจนมีริ้วรอย ข้า นี่ไม่ใช่น้ำตาของข้าเสียหน่อย นี่คือน้ำวิญญาณต้นหญ้าต้นไม้ของข้าต่างหาก เช่นนั้น ข้าไปแล้วนะ ลั่วเกอ มีเหตุอันใดหรือ นี่คือสิ่งของของเจ้า นี่เหมือนจะเป็นปิ่นปักผม ที่ซางอวี้หรงมอบให้ข้า ว่านอู๋เซียนเวิงแห่งตำหนักอู๋จี๋โดนแทง อาวุธก็คือปิ่นหยกขาวอันนี้ เจ้าได้กระทำหรือไม่กันแน่ ทันทีที่เซียนเวิงฟื้นขึ้นมา ทุกสิ่งก็จะปรากฏออกมาอย่างกระจ่าง ลั่วเกอ ก็ช่วยเจ้าไม่ได้ ข้าไม่ต้องให้เขาช่วยเหลือ ข้าต้องการเพียง ให้เขาเชื่อข้า ให้เขาเชื่อเจ้าโดยไร้หลักการเช่นนั้นหรือ หลิ่วเซา เจ้าคิดว่าเขาเป็นคนของเจ้าแล้วจริงหรือ ท่านเซียน เป็นของสามพิภพ แต่ว่าท่านเซียน ก็เป็นลั่วเกอที่มีเลือดมีเนื้อ ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนเยี่ยงไร แม้ว่าจะไม่รักแล้ว แม้ว่า… มิได้รักเหมือนดั่งเช่นที่ลู่หลีรักแล้ว แต่อย่างน้อย อย่างน้อยน่าจะยังมีความเชื่อใจอยู่บ้าง ก็อาจจะมี แต่ข้ารู้สึกว่า ท่านเซียนลั่วเกอ จะเชื่อเฉพาะสิ่งที่เขาเห็นด้วยตา ได้ยินกับหูของตนเองเท่านั้น ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านฟื้นแล้ว เกอเอ๋อร์ คิดไม่ถึงว่าเจ้า ใช้พลังวิญญาณพันปีของเจ้าในการช่วยข้า หรือเจ้าไม่รู้ว่าหน้าที่รับผิดชอบของเจ้า ยิ่งใหญ่เพียงใดหรือ สิ้นเปลืองพลังวิญญาณพันปีนี้ ไปกับร่างกายของข้าได้เยี่ยงไรกัน
เป็นท่านอาจารย์หนึ่งวัน เปรียบดั่งเป็นบิดาไปชั่วชีวิต ท่านอาจารย์ดูแลสั่งสอนข้ามาตั้งแต่ยังเด็ก บัดนี้ข้าดูแลรักษาท่านอาจารย์ และทำสุดกำลังของข้า เรียกร้องความยุติธรรมให้ท่านอาจารย์คืนมา เซียนเวิง คนที่ทำให้ท่านบาดเจ็บสาหัส แท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกัน ขณะนี้พวกข้ากำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่น่ะ คือนาง หลิ่วเซา [หลิ่วเซา] [เจ้าบังอาจหาญกล้ายิ่งนัก] [หากไม่ใช่ลั่วเกอปกป้องเจ้าไว้] [ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่] เจ้ายังกล้ามาพบข้าถึงที่นี่อีกอย่างนั้นหรือ [ฟังจากที่เซียนเวิงพูดแล้ว] [ท่านเซียนผู้นี้ใส่ใจข้ามากสินะ] [เช่นนั้นเหตุใดเซียนเวิง] [ยังต้องขับไล่ข้าไปอีกล่ะ] [ท่านทราบดี] [ว่าข้าชอบเขามาก] [จะปรนนิบัติเขาอย่างดี] [นางปีศาจ] [บังอาจกล้าทำเสน่ห์ใส่ท่านเซียน] [เอาเจ้าไว้ไม่ได้จริง ๆ] [เซียนเวิง ท่านอย่าโมโหไปเลย] [ที่ข้ามาหาท่านในวันนี้น่ะ] [ก็เพราะอยากบอกกับท่านว่า] [ท่านเซียนลั่วเกอผู้นี้] [ไม่ได้โดนข้าทำเสน่ห์ใส่เลยสักนิด] [ฉะนั้น] [ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเกิดความแตกแยก] [กับท่านเซียนเพราะข้า] [เหตุใดถึงพูดเช่นนี้] [มีบางอย่างที่เซียนเวิงไม่ทราบ] [แรกเริ่ม หลูเซิงพาลู่หลีมาเข้าใกล้ข้า] [เพื่อกีดกันมิให้เขาตกหลุมรักข้า] [จึงร่ายคำสาปกลืนวิญญาณให้เขาหนึ่งบท] [ลู่หลีตายเพราะข้า] [จึงกลายเป็นท่านเซียนลั่วเกอ กลับมาอย่างปลอดภัย] [ท่านเซียนลั่วเกอ] [มีหน้าตาของเขา] [หัวใจของเขา] [หรือแม้กระทั่งหยดน้ำตาของเขาแล้ว] [แต่ว่า] [กลับไม่มีคำสาปกลืนวิญญาณนี้แล้ว] [เซียนเวิง] [ท่านคิดดูดี ๆ]
[บนร่างของลั่วเกอผู้นี้] [ยังมีร่องรอย] [ของคำสาปกลืนวิญญาณอยู่บ้างหรือไม่] [นี่…] [นี่…] [นี่มันจะเป็นไปได้เช่นไรกัน] ในร่างกายของนาง มีลมปราณของพลังเทพเจ้าเย่าหลิง ข้าดูไม่ผิดแน่นอน เกอเอ๋อร์ ข้ายอมสาบานด้วยวรยุทธ์พันปีของข้า เป็นนางแน่นอน ใช่นางจริง ๆ หรือ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เป็นนางไปไม่ได้อย่างแน่นอน เกอเอ๋อร์ สิ่งที่ตาเห็นล้วนเป็นความจริง หรือว่าข้าแก่ชราตาลาย จนแยกความจริงและความเท็จไม่ออกหรือ หลิ่วเซานางหลงใหลเพราะความรัก ไม่ใช่แม่นางคนนั้นที่จิตใจยึดมั่นในจริยธรรม คนเดิมคนนั้นที่ข้ามผ่านบ่อละลายกระดูกได้แล้ว ลั่วเกอ เป็นไปไม่ได้ ลั่วเกอ เกอเอ๋อร์ เกอเอ๋อร์ ความรู้สึกที่สำเร็จสมดั่งใจหวัง ดูเหมือนจะมีความสุขมากนะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามแต่ ต้องขอบคุณเจ้ายิ่งนัก ข้าปลอมตัวเป็นหลิ่วเซาได้ อีกทั้งไม่โดนเซียนเวิงมองทะลุปรุโปร่ง ต้องขอบคุณที่เจ้ามอบชิ้นส่วน พลังเทพเจ้าเย่าหลิงของหลิ่วเซาให้ข้า เพียงแต่ว่า… ชิ้นส่วนนี้ เจ้าได้จากที่ใดมาหรือ คราวก่อน นางกับลั่วเกอ ไปที่วังปีศาจ ดื่มจนเมาไม่ได้สติ [ตอนนั้นข้าก็คิดว่า] [ของสิ่งนี้จะต้องได้ใช้ประโยชน์อย่างแน่นอน] เจ้าดูสิ ผลปรากฏว่า นี่ก็ได้ใช้ประโยชน์แล้วไม่ใช่หรือ ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าจึงโกรธแค้นนางได้ถึงเช่นนี้ พี่ชายของข้าเป็นถึงราชาปีศาจอาภรณ์ขาว
ใช้ชีวิตอย่างอิสระเรียบง่าย นิสัยอ่อนโยน ตรงไหนที่ไม่คู่ควรกับนางหรือ ในเมื่อหญิงสาวผู้นี้ไม่รู้จักความพอดี ฆ่าทิ้งไปก็ไม่เห็นเป็นอะไร เช่นนั้นข้าต้องยินดีกับอาฝูจวินแล้วละ วัตถุประสงค์ของเจ้า ใกล้จะสำเร็จได้ในไม่ช้านี้แล้ว เซียนเวิงฟื้นแล้วจริง ๆ หรือ เช่นนั้นเรื่องนี้ ก็จะได้รู้ความจริงกันเสียที หลิ่วเซา เจ้ายังไม่รับผิดอีกหรือ เซียนเวิง ท่านบอกว่าเป็นข้าหรือ ข้ารอดพ้นจากความตายมาได้ ยังจะใส่ร้ายเจ้าได้อีกอย่างนั้นหรือ เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย เดิมเห็นหน้าตาเจ้าใสซื่อบริสุทธิ์ ข้ายังนึกว่าข้าจะพลาดกล่าวโทษเจ้าไปแล้วเสียอีก ไม่ ไม่ใช่ข้านะ ข้ามิได้ทำ เซียนเวิงเห็นด้วยตาตัวเองว่าเป็นเจ้า ถึงเห็นด้วยตาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องจริงนี่นา คนในตำหนักเซียนมีวิชาสูงส่งมากมาย หากมีใครสักคนแปลงร่างเป็นข้า นี่ก็เป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายมากมิใช่หรือ เซียนเวิงมองเห็นพลังเทพเจ้าเย่าหลิงในกายเจ้า ในโลกนี้ ไม่มีใครอื่นอีกที่มีพลังนี้ แล้วอย่างไรเล่า เจ้าจะบอกว่ามิใช่เจ้าน่ะหรือ ใช่ มิใช่ข้า ต่อให้ข้าจะอายุปูนนี้แล้ว แต่ก็มิใช่ว่าสายตาข้าจะฝ้าฟาง เสียจนจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนสังหารข้าหรอกกระมัง ข้าว่าท่านนั่นแหละที่สายตาฝ้าฟาง หุบปาก ห้ามเสียมารยาทต่อเซียนเวิง ทำไมกัน ตำหนักเซียนของพวกท่านกล่าวโทษผู้บริสุทธิ์ ข้าจะพูดสักคำไม่ได้เลยหรืออย่างไร หลิ่วเซา หากมิใช่เป็นเพราะว่าท่านเซียน ใช้พลังวิญญาณจนสิ้นเพื่อช่วยชีวิต ไม่แน่ว่าเซียนเวิงอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วก็ได้ แต่เจ้ายังบอกว่าตัวเองถูกกล่าวหา หรือเซียนเวิงจะไม่ใส่ใจตบะกว่าพันปีของตัวเอง ใช้ชีวิตของตัวเองแลกเพื่อกล่าวโทษเจ้าน่ะหรือ
เรื่องนี้มีลับลมคมในอันใด ข้ามิอาจรู้ได้ แต่ข้ารู้ว่า ข้าไม่เคยทำเรื่องใดที่เป็นการทำร้ายเซียนเวิง ตอนนี้ทั้งพยานบุคคลและพยานหลักฐานก็มีพร้อม เจ้าลองถามคนโดยรอบนี้สิ ว่ายังมีใครกล้าเชื่อเจ้าอีก ลั่วเกอ ท่านเชื่อข้าหรือไม่ เจ้าเป็นใครกัน ถึงได้บังอาจกล่าวชื่อท่านเซียนเช่นนี้ ที่นี่คือที่ใด เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะยื่นมือเข้ามายุ่ง เกอเอ๋อร์ ข้าขอร้องเจ้าละ จะปล่อยนางไปเช่นนี้ไม่ได้แล้ว ลงโทษตามกฎเถิด หลิ่วเซา เจ้าลองนึกให้ดี เมื่อคืนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน มีใครเป็นพยานให้เจ้าได้หรือไม่ หากข้าบอกว่า เมื่อคืนนี้ข้าอยู่ที่หลังเขาโดยตลอด เพื่อฝึก “คัมภีร์พลังน้ำแข็ง” ท่านเชื่อหรือไม่ มีพยานบุคคลหรือไม่ ถ้าหากว่าไม่มีพยานบุคคลเล่า ท่านเซียน ตามกฎเกณฑ์ของตำหนักเซียนแล้ว นางกระทำผิดดังนี้ ทำให้อาจารย์บาดเจ็บหนัก ต้องจองจำที่แดนลงทัณฑ์สวรรค์ รับความตายด้วยโทษสวรรค์แยกส่วน การลงโทษประเภทนี้ เป็นความรับผิดชอบตำหนักอู๋เสียแห่งข้า ขอท่านเซียน โปรดมอบให้ข้าเป็นผู้จัดการโทษหลิ่วเซาด้วย เมื่อลงโทษแล้ว สามารถริบพลังเทพเจ้าเย่าหลิงของนางคืนมา และเฟ้นหาผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์คนใหม่ เพื่อเป็นผู้ครอบครอง เจ้าได้ยินหรือยัง ข้าได้ยินแล้ว แต่ข้าก็บอกแล้วเช่นกัน ว่าก่อนจะถึงวันนี้ ข้ามิเคยไปที่ตำหนักอู๋จี๋ และไม่เคยออกจากหลังเขาเลย ลั่วเกอ ♫ ในวันที่ฝนพรำ โบกพัดไร้ควัน ♫ ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย
♫ กลับกลายเป็นวงกลม ♫ ท่านเชื่อข้าหรือไม่ ♫ วงทั้งสองด้าน ครวญหาถ้อยคำ ♫ อย่างไรเจ้าก็ต้องให้เหตุผลที่ข้าควรเชื่อเจ้า ♫ ราตรีไม่หลับใหล ♫ ♫ เงาจันทร์จางหาย ผู้คนอาวรณ์ ♫ ♫ เงาฝั่งตรงข้ามคล้ายกับรังไหม ♫ เพราะลู่หลีเชื่อข้าเสมอมา ♫ สัญญาจากเจ้า อยู่ในอุ้งมือของข้า ♫ ต่อให้ไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ♫ ไม่ว่าฤดูใบไม้ผลิจะผันแปร กาลเวลาเปลี่ยนผัน ♫ หูของตัวเอง เขาก็จะเชื่อข้าเสมอ ♫ แต่หัวใจยังไม่แปรเปลี่ยน ♫ เกอเอ๋อร์ ♫ เมฆบนนภา ประดับประดาระยิบระยับ ♫ จะปล่อยให้นางหลอกเจ้าอยู่ในโถงใหญ่เช่นนี้ได้หรือ ♫ ดั่งเช่นทุ่งหม่อนที่เขียวขจี ♫ ♫ ลงเรือลําเล็ก ๆ ริมทะเลสาบ ♫ ♫ ใบหน้าซบไหล่ ♫ ♫ ชีวิตที่เหลือของข้ามิอาจต้านผ่านช่วงเวลานี้ได้ ♫ ลู่หลีไม่อยู่แล้ว
♫ ข้าคะนึงถึงเจ้า ไกลออกไปถึงเมฆสีขาว ♫ ลู่หลีไม่อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่รัก ♫ ใกล้สุดขอบฟ้าก็ยัง นึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ของเจ้า ♫ และไม่เชื่อ หุบปากซะ ชิวเสียน จับตัวนางไปรับโทษที่แดนลงทัณฑ์สวรรค์ ♫ เจ้าไม่ได้ยินเสียงหิมะตกในฤดูหนาวหรือ ♫ เจ้าค่ะ ♫ เมื่อดอกไม้หยุดร่วงโรย เราทั้งสองก็ยังคงคิดถึงกัน ♫ ♫ สิ่งต่าง ๆ ในโลกหมุนเวียนไป ด้วยความเข้าใจ ♫ ในเมื่อเจ้าและข้าเคยมีความเกี่ยวข้องกัน ♫ หลังพลาดซึ่งคืนวันที่ได้ดูแลกัน รูปลักษณ์ที่มิได้โรยราของข้า ♫ ข้าจะเก็บร่างเจ้าไว้ทั้งร่าง เปลี่ยนเป็นโทษนิมิตเยือกแข็ง เจ้าจะตายไปด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางฝันร้าย ♫ วันนั้นบุปผาร่วงโรยในเรือนอันเงียบงัน วันที่พบอุปสรรค ♫ คนเราย่อมต้องมีราคาที่ต้องจ่าย ♫ ภพชาตินี้ดุจปมในใจ เมื่อคราแรกที่เจ้าหันกลับมา ♫ ให้กับสิ่งที่ตนเองทำลงไป ♫ เนรเทศจากขอบฟ้าของเจ้า ♫ ที่แท้ ♫ สู่ดินแดนรกร้างของใครกัน ♫ การได้ตายในฝันร้าย
♫ หมู่เมฆท่ามกลางสี่สมุทรบิดม้วนกลิ้งเกลียว ♫ คือของขวัญที่ท่านเซียนประทานให้แก่ข้า ♫ ภูเขาและสายน้ำหลังการจากลานั้น ♫ เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณ ♫ เงียบงันไร้คำพูดใดเอื้อนเอ่ย ♫ ท่านเซียนลั่วเกอ ผู้อยู่เหนือใครในสามภพอย่างท่านจริง ๆ ♫ วันเวลาทอดถอนใจอย่างไร้เสียง ♫ ♫ ช่วงเวลาของใครกัน ♫ [ความเจ็บปวด] [มิได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าหัวใจที่ดับสิ้นแล้ว] [ข้อเท็จจริงมิได้มีความสำคัญอันใดสำหรับข้าอีก] [ลู่หลีไม่อยู่แล้ว] [สิ่งใดก็ไม่คู่ควรอีกต่อไป] จะมีอะไรให้น่าเสียดายกันเล่า นี่คือโทษทัณฑ์ที่นางควรได้รับ นิมิตเยือกแข็ง ได้ยินว่าความเจ็บปวดจากทัณฑ์เยือกแข็ง มิได้น้อยไปกว่าทัณฑ์อัสนีเลย มิหนำซ้ำยังใช้ระยะเวลานานยิ่งกว่า คิดไม่ถึงว่าเมื่อลั่วเกอใจแข็งขึ้นมา จะโหดได้ถึงเพียงนี้ เมื่อเทียบกับตอนที่จัดการกับข้าเมื่อครานั้น ยังโหดเหี้ยมกว่าเสียอีก เอาละ ในเมื่อความปรารถนาเจ้าเป็นจริงแล้ว ตอนนี้ถึงตาข้าเจรจาเงื่อนไขแล้วละ พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไร ช่วยเอากระบี่โอบจันทร์มาให้ข้า เจ้าต้องฟันศิลาจารึกสี่ฤดูให้แยกออก ปล่อยจิตมารของเทพจันทราออกมา ก็คงเช่นนั้นละ เจ้าคิดว่าข้าจะรับปากอย่างนั้นหรือ เพื่ออันใดกันเล่า หากเจ้าไม่รับปากละก็ ข้าย่อมหาวิธีให้ลั่วเกอรู้เรื่องบางอย่างจนได้ เจ้าว่าอะไรนะ เซียนเวิงถูกลอบสังหาร หลิ่วเซาถูกลงโทษในฐานะมือสังหาร นี่ นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร หลิ่วเซาจะฆ่าคนได้อย่างไรกัน ไม่ได้การ
ข้าต้องไปถามพี่ชายข้าให้รู้เรื่อง ไม่จริงน่า ท่านพี่ข้าร่ายคาถาเขตต้องห้ามข้าไว้ มิให้ข้าออกจากเรือน แล้วคราวนี้จะทำอย่างไรดีเล่า หรือไม่ ลองตามอาฝูมาถามดูแล้วกัน เทพธิดาน้อยของข้าเรียกหาข้าแล้ว เจ้าค่อย ๆ คิดแล้วกัน ข้าเชื่อว่า เจ้าจะมีการตัดสินใจที่ถูกต้อง [เรื่องของกระบี่โอบจันทร์ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง] [ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือ] [หลิ่วเซาได้ตายแน่แล้ว] ลั่วเกอ ใช่ว่าข้าไม่เห็นแก่มิตรภาพนะ ข้าไปสืบมาแล้วจริง ๆ ทั่วทั้งสามตำหนัก รวมถึงตำหนักอู๋จี๋ ที่พักของเซียนเวิง เส้นทางต่าง ๆ ที่ตรงไปยังหลังเขาได้ เท่าที่ตรวจสอบได้ ข้าก็สืบมาหมดแล้ว สองสามวันมานี้ ไม่มีใครเคยเจอตัวหลิ่วเซาจริง ๆ ถ้าหลิ่วเซาเดินทางจากหลังเขามาลงมือสังหารคน เส้นทางไปกลับนี้ ไม่มีทางที่จะไม่มีคนเห็นนาง ไม่มีคนเห็นนาง จริง ๆ แล้วก็เป็นข้อประจักษ์ได้ว่า มีความเป็นไปได้สูงว่านางจะไม่ได้โกหก นางไม่เคยออกจากหลังเขาจริง ๆ ฉะนั้น เจ้าเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ อีกทั้ง เจ้าเองก็ไม่คิดว่า หลิ่วเซาจะเป็นคนไปลงมือฆ่าเซียนเวิงสินะ ด้วยอุปนิสัยของนาง นางไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่ แต่ในสามพิภพนี้ มีคาถาแปลก ๆ มากมายที่ขโมยจิตวิญญาณได้ บางทีนางอาจจะถูกคนวางแผนกลั่นแกล้ง ทำให้ไร้สติสัมปชัญญะไปชั่วขณะ
แต่ว่า ตอนนี้เราสืบหาอะไรไม่เจอทั้งนั้น หรือต่อให้เจอก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว นิมิตเยือกแข็ง หลังจากสิบสองชั่วยามไปแล้ว นางก็จะตายจากการที่จิตปฐมแตกดับ แต่การตายนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าทัณฑ์อัสนีมากนัก จริง ๆ แล้ว เจ้าเองก็หวังว่า ภายในสิบสองชั่วยามนี้ จะตามหาหลักฐานว่านางมิใช่คนร้ายได้ใช่หรือไม่ เพราะว่า หากใช้โทษสวรรค์แยกส่วนแล้วละก็ ตั้งแต่เมื่อสิบชั่วยามก่อน นางก็คงร่างสลายจนสิ้นซาก สิบชั่วยามแล้ว แม้แต่เถ้ากระดูกก็ไม่เหลือแล้วละ [ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้นางตาย] [นี่มัน คือเขา] [ไม่สิ คือตัวข้า] [จำไว้ให้ดี ข้าไม่ได้ชื่อเฮ้ย] [ลู่หลี] [พาข้ากลับบ้านที] [ลู่หลี] [ลู่หลี] [เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อนาง] [เหตุใดจึงต้องทำร้ายนาง] [มิสู้ให้เจ้าดูด้วยตาของตัวเอง] [ถึงความทรงจำที่ผ่านมาของเรา] [วันหน้าข้าจะเชื่อเจ้าทุกสิ่ง] [ต่อให้ข้าไม่เชื่อตาและหูของตัวเอง] [ข้าก็จะเชื่อเจ้าอย่างแน่นอน] เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจสิ เมื่อครู่นี้ ข้าเห็นความทรงจำของลู่หลี เจ้าว่าอะไรนะ ข้าบอกว่าข้าเชื่อนาง เจ้าว่าไหม พี่ชายข้าผู้นั้น ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย หลิ่วเซานั่น จะไปลอบฆ่าตาแก่ว่านอู๋ได้อย่างไรกัน แล้วอีกอย่างนะ ทำไมเขาถึงได้ขังข้าไว้ที่นี่กัน ข้าโมโหจะตายอยู่แล้วเนี่ย เทพธิดาน้อย เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อนไปสิ ข้าก็ดูอยู่นี่แล้วมิใช่หรือ
ถึงอย่างไรก็ต้องหาวิธี ทำลายเขตต้องห้ามนี้ ให้เจ้าออกไปช่วยคนได้ เจ้าดูของสิ่งนี้ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน คาถาเขตต้องห้ามของพี่ชายข้า เจ้าจะไปแก้ไขได้อย่างไรกัน [ลั่วเกอไม่อยู่] [ไม่มีโอกาสใดจะดีไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว] ข้าต้องคิดหาวิธีอื่นอีกถึงจะถูก เจ้าว่า ข้าแกล้งป่วยดีหรือไม่ ไม่ถูกสิ ข้าจะแกล้งสลบไปเลยดีกว่า ถ้าเป็นแบบนี้ น่าจะมีคนไปแจ้งข่าวให้พี่ข้ารู้แล้วละนะ ถึงตอนนั้น ถ้าข้าเจอเขา ข้าจะต้องถามเขาให้รู้เรื่องให้ได้ ท่านเซียนลั่วเกอ เกรงว่าไม่น่าจะหลอกได้ง่ายเช่นนั้น [จำนวนพลังวารีนี้ไม่มากพออย่างที่คาดไว้จริงด้วย] [การฝืนทำลายเขตอาคม] [ต้องทำให้เกิดการบาดเจ็บหนักเป็นแน่] [นาง] [จะมาช่วยข้าหรือไม่] [ได้แต่เดิมพันสักครั้งแล้ว] อาฝู อาฝู อาฝู นี่เจ้าเป็นอะไรหรือ เป็นเพราะข้าโง่เกินไป อยากจะทำลายเขตต้องห้ามของท่านพี่เจ้า ข้าไม่ไหวแล้ว เจ้าสามารถช่วยข้าได้หรือไม่ ได้ เจ้ารอสักครู่ ข้ารีบไปตามคนมาช่วยเจ้าทันที เรียกผู้คนไม่ได้ จะเดือดร้อนเจ้า เจ้าสามารถช่วยข้าได้ ข้า.. เจ้ามีพิณสือกู่เซ่อ พิณสือกู่เซ่อ พิณสือกู่เซ่อเสียหายนานแล้วไม่ใช่หรือ ถูกเก็บไว้ที่คลังตำหนักยวนจิ้งแล้วไม่ใช่หรือ พิณสือกู่เซ่อ เดิมเป็นของเจ้า การกระทำตามหัวใจ เรียกหามัน นี่… นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกันล่ะ อาฝู อาฝู อาฝู [ความหมายของเจ้าก็คือ]
[เจ้าจำเรื่องที่ประสบได้บ้างแล้วหรือ] ถูกต้อง ข้าเชื่อว่าคนที่ลอบฆ่าไม่ใช่หลิ่วเซา แต่ถ้าหากนางตายแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็สายเสียแล้ว เจ้าอยากทำอย่างไรหรือ ท่านบูรพาจารย์อาวุโส ท่านเข้าไม่ได้ ท่านบูรพาจารย์อาวุโส ท่านบูรพาจารย์อาวุโส วันนี้ท่านเซียนของเราไม่พบปะแขก เขาสามารถไม่พบผู้คนอื่นได้ แต่ไม่พบข้าไม่ได้ ข้านำของดีมาให้ท่านแทนหลิ่วเซาแล้ว ให้เขาเข้ามา คารวะท่านเซียน ในที่สุดข้าก็ทำตามสิ่งที่หลิ่วเซา ฝากฝังไว้จนสำเร็จ เฝ้ารอจนหญ้าเวยหรุยนี้เติบโต แทนแม่หนูน้อยนั้นแล้ว เจ้าพูดว่าอะไรนะ หญ้าเวยหรุยนี้เป็นหลิ่วเซาปลูกอย่างนั้นหรือ ใช่สิ ข้าบอกว่าพลังชีวิตของหญ้าเวยหรุย สามารถรักษาปัญหาที่เกิดขึ้นเวลา ที่ท่านเซียนฝึกฝนให้หายได้ แม่หนูน้อยนั้น ก็ไม่คำนึกถึงขาจะพิการ พยายามอย่างสุดชีวิตอยากใช้เวลาสามวันที่นางร้องขอ เพื่อปลูกหญ้านี้ให้เติบโตขึ้นมา แม่หนูน้อยนั้น ยอดเยี่ยมจริง ๆ เพื่อให้ได้ ใช้พลังหยินหยางปรับสมดุลของ หญ้าเวยหรุยที่งอกขึ้นมา นางพยายามฝึกฝนคัมภีร์พลังน้ำแข็งอย่างสุดชีวิต หัวใจอย่างเด็ดขาดนั้น ก็ไม่รู้ว่าไอ้ทึ่มคนไหนแต่งเรื่องขึ้นมา หยินหยางผสมผสานกัน ไฟและน้ำเข้ากันไม่ได้ เกือบจะทำให้แม่หนูน้อยนั้นทรมานจนตายทั้งเป็น คาดไม่ถึงว่า… จะทำให้นางฝึกฝนสำเร็จภายในสามวันได้จริง ๆ และปลูกหญ้านี้ขึ้นมา [ถ้าข้าบอกว่า] [เมื่อคืนข้าอยู่หลังเขาโดยตลอด] [ฝึกฝนคัมภีร์พลังน้ำแข็ง] [ท่านเชื่อหรือไม่] ฉะนั้น เมื่อวานทั้งหมดที่หลิ่วเซาพูดในตำหนักเป็นความจริง สามวันนี้หลิ่วเซาอยู่หลังเขาตลอดเลยหรือ แน่นอน ไม่เคยก้าวออกไปสักก้าวเดียว
หากไม่ใช่ถึงชั่วยามที่ แม่หนูนั้นควรออกไป นางสามารถเฝ้ารอจนหญ้านี้เติบโตแน่นอน แล้วส่งมาให้ท่านเซียนด้วยตนเอง ท่านเซียน ท่านเซียน ท่านเซียน เขา เขาเป็นอะไรหรือ หลิ่วเซาก็ดื้อเกินไปแล้ว เหตุใดนางถึงไม่ยอมพูดล่ะ แล้ว… เกิดอะไรขึ้นหรือ [ลั่วเกอ] [ข้าแค่อยากถามท่าน] [ท่านเชื่อข้าหรือไม่] ขอโทษ ข้ามาสายแล้ว ท่านเซียนลั่วเกอ นี่ท่านหมายความอย่างไร หมื่นปียืนยัน คนที่ลอบฆ่าเซียนเวิงไม่ใช่นาง หมื่นปีกับหลิ่วเซาสนิทสนมกันเกินไป คำพูดของเขาจะนำมาเป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างไรกัน ศิษย์พี่ ข้าก็สามารถยืนยันได้ บัดนี้หลิ่วเซาเข้าสู่ส่วนลึกของฝันร้ายแล้ว นอกเสียจากมีคนปลุกนางให้ตื่น มิเช่นนั้นผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม นางต้องแตกสลายจนตายแน่ ๆ ท่านเซียน ตำหนักอู๋เสียมีกฎระเบียบของตำหนักอู๋เสีย ในเมื่อมอบหลิ่วเซาให้ตำหนักอู๋เสียลงโทษแล้ว ท่านอย่าคิดว่าจะพานางไปได้ ลั่วเกอ แม้ว่าบัดนี้เจ้าจะเข้าสู่ส่วนลึกของฝันร้าย เกรงว่าก็จะหนักหนาเกินกว่าจะรักษาได้ ระวังตัวเจ้าเองก็จะกลับมาไม่ได้ หลิ่วเซา หลิ่วเซา เจ้ารีบตื่น เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่ หลิ่วเซา ถ้าไม่ตายด้วยกัน ข้าคือลั่วเกอ ก็ไปด้วยกัน ถ้าไม่ตายด้วยกัน อย่า อย่าทิ้งข้าไว้ หลิ่วเซา เจ้าตื่น ๆ เจ้ารู้หรือไม่ หากเจ้ายังไม่ตื่นขึ้นมา
เจ้าเองก็จะกลายเป็นผี ปล่อยข้า ปล่อยข้า ลู่หลี เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร [ลั่วเกอ] [ข้าจะถามครั้งสุดท้าย] [ท่านเชื่อข้าหรือไม่] [อย่างไรเจ้าก็ต้องให้เหตุผลที่ข้าควรเชื่อเจ้า] ไม่ ♫ ชีวิตล่องลอยดุจทะเลหมอก จันทร์เพ็ญส่องกลางสายน้ำ ♫ ท่านไม่เชื่อข้า แต่ไหนแต่ไรท่านก็ไม่เชื่อข้า ท่านไม่ใช่ลู่หลี ♫ ข้าทนเฝ้ารอเงียบ ๆ ประสานฝ่ามือเป็นวงกลม ♫ ลู่หลีตายแล้วทั้งหมดคือเรื่องหลอกลวง นี่ไม่ใช่ความฝัน นี่คือเรื่องจริง ♫ เงาสะท้อนผูกพันอาลัย ถึงคราเมื่อแรกพบ ♫ คือลั่วเกอจริง ๆ และก็คือลู่หลีจริง ๆ ♫ ดวงตาโศกามิรู้ลมหรือฝน ♫ ♫ แม้จะมีกระบี่ยาวให้แกว่งไกว ♫ ลั่วเกอ ♫ ก็ยากตัดเศษใจสายใยรัก ♫ ♫ โชคชะตาความรักความแค้น ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรก ♫ ลั่วเกอ ข้าไม่อยากไป ข้าอยากจะอยู่ข้างกายท่านตลอดเวลา ♫ ข้าไร้ซึ่งหนทางเลือก ♫
♫ เหตุใดทุกภพทุกชาติ ช่วงเวลานับแสนล้านปี ♫ เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปแล้ว ♫ ช่างไกลห่างจากข้านัก ♫ แต่ว่า ข้าไม่อยากให้ท่าน ♫ ขอยืมมือเจ้าอีกครั้ง สร้างความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ได้หรือไม่ ♫ ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย ♫ ร้อนใจมาหลายค่ำคืน ♫ ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่ว และเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ระวัง ไม่เอา ที่กักขังนางไว้คือลู่หลี หลิ่วเซา สิ่งเจ็บปวดที่เจ้าได้รับในฝันร้าย ทั้งหมดคือเจ้าไม่ยอมสูญเสียคนบนเรือไป แต่เจ้ารู้ คนบนเรือคือผู้ใด คือลู่หลีหรือไม่ ข้าจะตามลู่หลีกลับคืนมา ต่อให้เป็นเพียงความเปล่าประโยชน์ ลู่หลีเชื่อข้า ลั่วเกอไม่เชื่อข้า ฉะนั้นคนที่ข้ารักเป็นได้แค่ลู่หลีเท่านั้น ไม่ใช่ลั่วเกอ แม้ข้ารู้ว่า พวกเขาก็คือคนเดียวกัน ไม่ใช่นะ ลั่วเกอก็เชื่อเจ้า เหมือนกับที่ลู่หลีเชื่อเจ้า เพียงแต่… ลั่วเกอขอโทษเจ้า ที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าให้ดีได้ ท่านพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ หลิ่วเซา
ลู่หลีเป็นฝันร้ายของเจ้า และเป็นฝันร้ายของข้า คนที่เจ้าไม่ยอมสูญเสียคือลู่หลีคนนั้น และลู่หลี ก็คือข้า และคือข้า ที่ไม่กล้าสู้ความในใจมาโดยตลอด เดิมข้าจะหลบหนีอย่างไร ก็หลบหนีใจดวงนี้ไม่ได้ ตั้งแต่นี้จากไป ลั่วเกอก็คือลู่หลี ข้าจะยืนอยู่ด้านหน้าเจ้า เชื่อเจ้า ปกป้องเจ้า เพราะความรู้สึกนี้ ข้ากลัวว่า จะหนีไม่พ้นแล้ว ไม่ นี่ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ ลั่วเกอเขาไม่มีทางพูดเช่นนี้กับข้า ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรือเรื่องจริง ข้าก็จะไม่มีทางปล่อยมืออีก