บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.26 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 26] ไปดูลั่วเกอหน่อยว่าเป็นอย่างไร หายนะครั้งนี้ ไม่ใช่ของเขาเพียงผู้เดียว เขาจำเป็นต้องผ่านพ้นไป ตกลง ถ้าหากเขาไม่มีวิธีผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ เจ้าจำต้องรับเอาไข่มุกยันต์เม็ดที่หกกลับมา แต่ว่าใช้ไข่มุกยันต์เม็ดที่หกแล้ว เกรงว่าหลิ่วเซานาง… ข้าจะนำผู้อาวุโสสมุนไพรและผลแก้ว ไปให้นาง เจ้าตำหนักจั๋ว ต้องพึ่งเจ้าแล้ว [อยากจะใช้ค่ายกลหยุดยั้งข้า] [มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก] [นี่คือไข่มุกยันต์ของสามวันก่อน] [พวกเจ้าคิดว่าจะมีผลกระทบต่อข้างั้นหรือ] [หลิ่วเซา ออกมากินข้าวได้แล้ว] หลิ่วเซา หลิ่วเซา [นางไปไหนแล้ว] [หลิ่วเซาไม่อยู่] [หวังเจี่ยนก็ไม่มา] [หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ] [ขอแค่ลั่วเกอไม่อยู่เพียงหนึ่งวัน] [แล้วอาศัยพวกเจ้าไม่กี่คน] [อย่าได้คิดจะต่อสู้กับข้า] [ดูเหมือนว่าจะไม่มีเวลาแล้ว] [หลิ่วเซา] ล่วงเกินแล้ว ชิวเสียน ยืนหยัดไว้ อีกไม่นานไข่มุกยันต์ก็จะมาถึง เปลี่ยนกระบวนการ [เช่นนั้นก็เริ่มลงมือจากเจ้า] เซียนเวิง เซียนเวิง อย่าเข้ามา มิเช่นนั้นทุกคนจะตายกันหมด อาหรง อาหรง ศิษย์พี่ รีบปล่อยมือ จะตายก็ตายด้วยกัน เจ้าตำหนัก อาหรง เซียนเวิง เซียนเวิง เซียนเวิง มา
เซียนเวิง เซียนเวิงท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ รีบนำเซียนเวิงไปรักษาอาการบาดเจ็บ เซียนเวิง แปลกประหลาด เหตุใดเมื่อครู่ฟ้าดินถึงผิดปกติล่ะ เจ้าคือ ข้า… เคยพบเจ้าที่ไหนสักแห่งใช่หรือไม่ ที่โลกมนุษย์หรือว่าตำหนักเซียนล่ะ ข้าอยู่โลกมนุษย์รู้จักนักต้มตุ๋นลู่หลี ข้าอยู่ตำหนักเซียนรู้จัก ลั่วเกอที่ยังสู้นักตุ้มตุ๋นไม่ได้เลย นั่น คือข้าหมด เจ้ายังพูดอย่างไม่ละอายใจ หลิ่วเซาน่าสงสารที่สุดแล้ว นางเรียบง่ายเช่นนั้น กลับถูกเจ้าหยอกเย้าโดยตลอด เจ้าเจอหลิ่วเซาแล้วหรือ นางอยู่ที่ใดหรือ อยู่ทางด้านนั้น มีคนสติไม่ดีผู้หนึ่งกำลังรังแกนางอยู่ รอข้าหน่อยสิ ตรวจสอบเจอแล้วหรือยัง ตรวจสอบออกมาแล้ว วันเวลาเหล่านี้ ปีศาจตนนั้นที่พยายามเก็บรวบรวมพลังวิญญาณ อย่างสุดชีวิต รวมถึง… กับท่านประมุข และท่านหมอดูทำนายดวงชะตาของแม่ทัพอาฝู ต่างก็รับคำสั่งจากอ๋าวอิน อ๋าวอิน ลูกชายอ๋าวเหิ่น ตามที่ข้าทราบ วันนั้นเซี่ยลิ่งฉีนำพลังปีศาจของอ๋าวอิน กลับตำหนักเซียน แต่หลบหนีออกมาเช่นไร ข้าน้อยก็มิอาจทราบแล้ว ไม่แน่อาจจะเป็นเขาจริง ๆ มา เจ้าอย่าฟังปีศาจตฤณนั้นพูด ข้าเพียงแค่พัวพันกับ ปีศาจนั้นนานเกินไป พลังกายเกินกำลังเท่านั้น เจ้าเชื่อข้า ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็นเทพชั้นสูง ข้าก็จะปกป้องคนข้างกายของข้า มีกลิ่นนั้นแล้ว กลิ่นอะไรหรือ กลิ่นของท่านเซียนลั่วเกอ เจ้าปรารถนาให้ข้าเป็นท่านเซียนลั่วเกอ ขนาดนั้นเลยหรือ
ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นท่านเซียน เป็นมนุษย์ หรือนักต้มตุ๋น เพียงแค่สามารถอยู่กับเจ้า ฟังเสียงหัวใจของเจ้า ก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว เจ้าชอบก็ดี ภายหลังมีอันตรายอีก เจ้าจำไว้ว่าต้องซ่อนอยู่ข้างหลังข้า ข้าสามารถฝึกวิชาอาคมใหม่อีกครั้ง ดีหรือไม่ ดีเลย ข้าก็หวังว่าสามารถซ่อนอยู่ข้างหลังเจ้าได้ แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว หลิ่วเซา ท่านเซียนลั่วเกอ หวังเจี่ยนถูกจอมปีศาจจับตัวไปแล้ว ลั่วหนิง ข้าหายาบำรุงมามากมาย พรุ่งนี้เจ้าไปเลือกกับข้า จะต้องรักษาเจ้าให้หายแน่นอน ยาบำรุง ผ่านไปอีกสองวันหากลั่วเกอยังไม่กลับมาอีก จะต้องใช้ไข่มุกยันต์เม็ดสุดท้ายของหลิ่วเซาแล้ว ศิษย์พี่ มีเรื่องอะไร หลิ่วเซา ขอน้ำตาหงส์กับข้า น้ำตาหงส์ หลังจากนี้สามวัน ลั่วเกอจะคืนสู่สภาพเดิมได้แน่นอน แต่ว่า ข้าขอสิ่งหนึ่งกับเจ้าได้หรือไม่ เจ้าพูด น้ำตาหงส์ เจ้าอยากลืมลั่วเกอหรือ ข้าอยากให้เขาลืมข้า ลืมว่าเคยรักข้า ลืมการปรากฏตัวของข้า และแยกจากกันไป เสี่ยวหลิ่วเซานางมีสติมาก ได้คิดบทสรุปของตนเองอย่างถี่ถ้วนมานานแล้ว แต่ว่าคำสาปกลืนวิญญาณนี้ สามารถใช้น้ำตาหงส์แก้ได้หรือ บางที การลืมหลิ่วเซาได้ชั่วขณะ บางทีคำสาปกลืนวิญญาณอาจจะไม่กำเริบอีก นี่คือผลแก้ว สามารถทำให้เจ้าฟื้นฟูร่างกายสักหน่อย แล้วก็มีสิ่งนี้ [น้ำตาหงส์] แม้ว่าน้ำตาหงส์จะเห็นผลดังคาด ลั่วเกอก็คงไม่สามารถผ่านพ้นหายนะ ภายในไม่กี่วันได้สำเร็จ
แต่น่าจะทำให้ลั่วเกอ หลุดพ้นจากสถานการณ์นี้เร็วขึ้นหน่อย หากเขาสามารถกลับมาได้สำเร็จ รู้เรื่องเหล่านี้ที่เจ้าทำ คงจะ… ถลกหนังข้ากระมัง นี่… อาฝู นี่ก็คือยาบำรุงที่เจ้าหาให้ข้า ใช่ ลั่วหนิง เจ้าเกิดที่ตำหนักเซียน พลังวัตรบริสุทธิ์ หากเป็นพลังปีศาจทั่วไป เจ้าใช้ไม่ได้แน่นอน ฉะนั้น ข้าจึงหาเผ่ามนุษย์ที่มีฝีมือสูงมาสองสามคน เจ้าลองดูว่าพลังวิญญาณของคนไหนบริสุทธิ์ พวกเราก็ดูดใช้พลังวัตรของเขา มารักษาเจ้าให้หาย ที่แท้ สองสามวันนี้เจ้าวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอก ก็ยุ่งเพื่อสิ่งเหล่านี้ แน่นอน ลั่วหนิง ข้าเคยบอกว่า ข้าจะรักษาเจ้าให้หายดี แต่ข้าก็เคยบอกเจ้า การไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์คือเส้นตายของข้า ข้ารู้ ฉะนั้นข้าไม่ได้ดูดใช้พลังวัตรของพวกเขา เจ้าดูว่าคนไหน สามารถรักษาเจ้าให้หายได้ พวกเราค่อยดูดใช้พลังวัตรของเขา ได้หรือไม่ ข้าไม่เอา รีบปล่อยพวกเขาไปให้หมด ไม่ได้ ข้าบอกว่าให้ปล่อยพวกเขาให้หมดเลย มิเช่นนั้น ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกเลย ตกลง ๆ ๆ ลั่วหนิง ฟังเจ้าหมดเลย ข้ารีบปล่อยพวกเขาทันทีเลย ดีหรือไม่ พวกเขาอยู่ที่นี่ ท่านพี่ ท่านพี่ นี่คือลั่วหนิง น้องสาวของเจ้า นี่คือหลิ่วเซา
พี่สะใภ้ในอนาคตของเจ้า หลิ่วเซา นี่ท่านพี่เกิดอะไรขึ้นหรือ ยังไม่ฟื้นฟูน่ะ แต่ว่าน่าจะใกล้แล้ว แต่เจ้านี่สิ เหตุใดสีหน้าแย่เช่นนี้ล่ะ แล้วก็พวกเขาเหล่านี้เกิดอะไรขึ้นหรือ ท่านพี่ พี่ ๆ ๆ พี่ใหญ่ เขาจะดูดพลังวัตรของพวกเรา เขา ๆ ๆ เขาจับพวกข้า อยากจะรักษาบาดแผลให้แม่นางท่านนี้ คาดไม่ถึงว่า ว่า เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพี่ใหญ่ ท่านเซียน ลั่วหนิงไม่ระวังถูกลอบทำร้าย พลังเซียนได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ข้าแค่อยากหาสักสองสามคน มาซ่อมแซมพลังวัตรของนางให้คืนสภาพเดิม ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคนจริง ๆ หากเจ้าฆ่าคนจริง ๆ ข้าไม่มีทางให้อภัยเจ้า น้องสาวข้าก็ไม่มีทางให้อภัยเจ้า ท่านเซียนเข้าใจน้องสาวตนเองเสียจริง เรื่องนี้ เป็นข้าที่พิจารณาไม่รอบคอบ นี่ข้าก็จะทำตามที่ลั่วหนิงต้องการ ปล่อยพวกเขาไปให้หมด พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ คาดว่าท่านเซียนน่าจะมีวิธีที่ดี ที่สามารถรักษาลั่วหนิงได้ใช่หรือไม่ ท่านพี่ ข้าไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง พลังวัตรได้รับความเสียหายจำเป็นต้อง บำรุงด้วยพลังวิญญาณจำนวนมาก สิ่งนี้ น่าจะสามารถรักษาเจ้าให้หายได้ คาดไม่ถึงจะเป็นสมบัติของเผ่าข้า ผลแก้ว ข้าได้ยินว่ามีเม็ดหนี่งและเป็นเพียง เม็ดเดียวที่มีอยู่
ได้ส่งไปที่ตำหนักเซียนแล้ว คิดไม่ถึงจริง ๆ จะอยู่ในมือของแม่นางหลิ่วเซา มีสิ่งนี้แล้ว เจ้าต้องหายเป็นปกติแน่นอน หลิ่วเซา เมื่อเจ้าให้ของล้ำค่านี้กับข้า เช่นนั้นข้าก็จะให้อาฝูรักษาบาดแผลข้าต่อแล้วนะ เจ้าต้องดูแลพี่ชายแทนข้าให้ดี วางใจเถอะ ชายเผ่าปีศาจคนที่ชื่ออาฝูนั้น ดูแล้วก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย เช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่พาลั่วหนิงกลับมาล่ะ ถ้าหากพานางกลับมา ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ผลแก้วรักษาบาดแผลนางอย่างไร จริงด้วย เจ้าเอาผลแก้วมาจากที่ใด คนตำหนักเซียนให้มาน่ะ บอกว่าให้เจ้ากินยา ไม่รู้ว่าใช้ได้ผลหรือไม่ เห็นอย่างชัดว่าตนเองใช้ไม่ลง อยากให้คนในใจผ่านพ้นความหายนะ เกลี้ยกล่อมให้ข้าเด็ดใบไม้ให้เจ้าใบหนึ่ง ไม่ช้าก็เร็วจะถูกเจ้าฉุด จนกลายเป็นหญ้าหัวโล้นแล้ว จบ จบแล้วกระมัง ผมร่วงแล้วใช่หรือไม่ ปลูกสมุนไพรห่อสิ่วโอวสักหน่อยเสียดีกว่า เกิดอะไรขึ้นหรือ ราวกับม้าป่าถอดบังเหียน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ทางทิศตะวันออกน้ำท่วมแล้ว ไม่แน่ว่า จะท่วมมาถึงทางด้านเรา พวกเราน่ะ จะไปหลบในเมืองสักหน่อย ใช่ ระยะนี้สภาพโลกไม่ค่อยสงบ พวกเจ้าก็เก็บของ ๆ กันเถอะ ไป นี่… เกี่ยวข้องกับข้าหรือไม่ ถ้าข้าบอกว่าเกี่ยวข้องล่ะ เจ้าจะทำอย่างไร [ข้าควรทำเช่นไร] [แล้วข้าจะทำเช่นไรได้] [แม้แต่น้องสาวข้าและคนรอบข้างข้าก็ปกป้องไม่ได้] [แล้วข้าจะทำเช่นไรได้บ้าง] เป็นอย่างไร รู้สึกอย่างไรบ้าง
ผลแก้วมีประสิทธิภาพจริง ๆ ข้ารู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นเยอะเลย เช่นนั้นก็ดี ในเมื่อคราวนี้เจ้าเจอท่านพี่แล้ว เหตุใดเจ้าไม่อยู่ กับเขาต่อล่ะ ท่านพี่มีหลิ่วเซาแล้ว ข้าอยากอยู่กับเจ้านี่ ดีเลย เช่นนั้นข้าพาเจ้า ไปเดินรอบ ๆ ข้าเคยเห็นสถานที่เจ้าเติบโต ข้าก็อยากพาเจ้าไปเห็นสถานที่ที่ข้าเติบโตเช่นกัน ดีเลย มา ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่มีทางตั้งใจมา ข้ามีเรื่องเล็กน้อยอยากมาหาลั่วเกอ ไม่รู้ว่าบัดนี้สถานการณ์ของเขาเป็นเช่นไรแล้ว เจ้าตั้งใจมา คงจะไม่ใช่เรื่องเล็กใช่หรือไม่ ข้าสามารถรู้ได้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เมื่อไม่กี่วันนี้อ๋าวอิน หนีออกมาจากตำหนักเซียน อ๋าวอิน หรือว่าเป็น ลูกชายของอ๋าวเหิ่น ขณะนี้ศิลาจารึกสี่ฤดูไม่มั่นคง อ๋าวอินก็สังหารคนไปทั่วทุกแห่งหนบนโลกมนุษย์ นี่จะต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งชั่วร้าย ที่อยู่ใต้ศิลาจารึกสี่ฤดูแน่ เจ้ารู้สึกว่า เขากำลังเก็บรวบรวมพลังวิญญาณ ใช่ เก็บรวบรวมพลังวิญญาณ กลั่นยาวิญญาณ ช่วยเหลือสิ่งชั่วร้ายนั้นเติมเต็มพลังชีวิต ทั้งนี้จะได้ทำลายศิลาจารึกสี่ฤดู ให้แตกได้สำเร็จ เจ้าคนเดียวรับมือเขาไม่ไหวหรือ อาศัยพลังของข้าคนเดียว เกรงว่าผลลัพธ์จะไม่แน่นอน ฉะนั้นข้าคิดว่า จะขอความช่วยเหลือพลังของลั่วเกอ อย่าบอกลั่วเกอเลย ลั่วเกอในบัดนี้เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ไม่มีความสามารถที่จะปกป้องตนเอง หากสะเพร่าทำให้เส้นทางบำเพ็ญเพียรของเขาขาด ข้ากลัวว่า เขาจะตกลงสู่ผงคลีดิน ถึงเวลานั้น กลัวแค่ว่าสรรพสิ่งทั้งสามโลก ก็จะถูกฝังพร้อมกับคนตาย เพียงชั่วขณะ
ไปไหนเสียแล้ว หรือว่า ให้ข้าไปช่วยเจ้าก่อนได้หรือไม่ พลังเทพเจ้าเย่าหลิงของข้า สามารถยับยั้งวิญญาณร้ายได้ ได้อย่างแน่นอน แต่การลงมือครั้งนี้อันตราย ข้ารู้การลงมือครั้งนี้อันตรายเกินไป เพียงแต่ว่า ข้าไม่อยากตายต่อหน้าเขา เจ้าพูดอะไร ข้าสูญเสียไข่มุกยันต์ไปแล้วหกลูก เพื่อการต่อสู้อีกครั้งในสามวัน วันพรุ่งนี้ ข้าจะสละลูกที่เจ็ด ลูกที่เจ็ด หนึ่งลูกสุดท้าย ไม่มีทางเด็ดขาด ไม่มีทางเด็ดขาด ถึงแม้จะรับมือกับอ๋าวอินไม่ได้ วันพรุ่งนี้ ข้าก็จะยังสละลูกที่เจ็ด ในคราสุดท้าย ข้าอยากทำอะไรแทนเขาสักหน่อย เจ้าช่วยเก็บเป็นความลับให้ข้าได้หรือไม่ เรื่องนี้ ขอร้องเจ้านะ ออกไปผ่อนคลายอารมณ์มา เหตุใดไม่เรียกข้าไปด้วยล่ะ กินถั่วลิสงหน่อยเถิด แกะไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว อร่อยหรือเปล่า หอมยิ่งนัก เช่นนั้นกินอีกสักหน่อยเถิด ข้าเหนื่อยนิดหน่อย อยากพักผ่อนสักครู่ ได้สิ เช่นนั้นข้าเก็บมันไว้ก่อน รอเจ้าพักผ่อนเสร็จค่อยกิน ลั่วเกอ พวกเราไม่มีเวลาแล้ว ท่านควรกลับตำหนักเซียนได้แล้ว ส่วนข้าก็ควรไปได้แล้วเช่นกัน [น้ำตาหงส์] ดีเลย หลังกินข้าวเสร็จ ข้ายังต้องทำรั้ว เจ้าคงไม่ได้ทำอาหารทั้งหมดนี้คนเดียวใช่ไหม ข้าให้คนไปซื้อในเมืองมา กลัวว่าจะเย็นไปบ้างแล้ว หลิ่วเซา จริง ๆ เจ้าอยากกินอะไรก็บอกข้าได้เลยนะ ข้าไปเรียนรู้ได้
ข้ายังบอกให้คนนำเหล้าชั้นดีมาหนึ่งกา ท่านลองลิ้มรสเร็วเข้า เป็นอย่างไรบ้าง ไม่ชอบหรือ หลิ่วเซา เจ้ายังจำที่พวกเราเคยพูดไว้ว่า อยากให้เจ้าอยู่ข้างกายข้าได้อย่างสบายใจ อันที่จริง ข้าก็ได้คิดเรื่องนี้อย่างจริงจังเช่นกัน ว่าจะกลับไปเป็นเซียนชั้นสูงหรือไม่ ♫ ชีวิตล่องลอยดุจทะเลหมอก จันทร์เพ็ญส่องกลางสายน้ำ ♫ ข้ามองว่าฐานะนั้นไม่สำคัญ ตำหนักเซียนหรือโลกมนุษย์ก็ไม่สำคัญทั้งนั้น สิ่งที่สำคัญจริง ๆ ♫ ข้าทนเฝ้ารอเงียบ ๆ ประสานฝ่ามือเป็นวงกลม ♫ คือการมีเจ้าอยู่ ข้างกายข้า ♫ เงาสะท้อนผูกพันอาลัย ถึงคราเมื่อแรกพบ ♫ ♫ ดวงตาโศกามิรู้ลมหรือฝน ♫ ต่อให้เป็นลั่วเกอหรือลู่หลี การมีเจ้าอยู่ด้วยถึงจะมีความสุข ♫ แม้จะมีกระบี่ยาวให้แกว่งไกว ♫ ถึงจะเป็นวันเวลาที่คุ้มค่าแก่การจดจำไว้ ♫ ก็ยากตัดเศษใจสายใยรัก ♫ ♫ โชคชะตาความรักความแค้น ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรก ♫ ♫ ข้าไร้ซึ่งหนทางเลือก ♫ ลั่วเกอ ♫ เหตุใดทุกภพทุกชาติ ช่วงเวลานับแสนล้านปี ♫
♫ ช่างไกลห่างจากข้านัก ♫ ♫ ขอยืมมือเจ้าอีกครั้ง สร้างความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ได้หรือไม่ ♫ ♫ ใจผวาว้าวุ่นกี่ค่ำคืน ♫ ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่วและเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ♫ โอบจันทราอย่างเดียวดาย ♫ ให้เหตุผลข้ามาสักข้อเถิด ♫ บุปผาโรยราในกระจก เฝ้ารอจันทรากลางสายน้ำ ♫ การลืมข้า ♫ ช่วงชีวิตที่สุขสันต์ จะเอากลับคืนได้อย่างไร ♫ มันคงจะดีกว่าสำหรับท่าน ♫ มิอาจลืมสายตาคราแรกนั้น ♫ ♫ แลหันมองเพียงชั่วครู่ กลับกลายเป็นพันปี ♫ ♫ นี่คือเคราะห์หรือวาสนา ♫ ข้าจักไม่ลืม ♫ เขากล่าวว่าความรักและหน้าที่ ยากทำให้สมบูรณ์ไปพร้อมกัน ♫ เจ้าจะตัดสินใจแทนข้าไม่ได้ ♫ หลงเหลือเพียงสิ่งที่ติดค้าง ♫ การลืมเจ้า เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าเจ็บปวดที่สุด
♫ จากกันครานี้ผ่านไปนานนับปี แต่ความรักในอดีตของข้า ♫ ♫ มิเคยลดลงไปจากเดิม ♫ ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่วและเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ♫ โอบจันทราอย่างเดียวดาย ♫ ♫ ชีวิตล่องลอยที่ไร้ซึ่งความหมาย ♫ ♫ จุดเปลวไฟที่อยู่ในใจให้ลุกไหม้ ♫ ♫ เผากายเพียงเพื่อต้องการได้ยินประโยคหนึ่ง ♫ ♫ ไม่เคยแปรเปลี่ยน ♫ ♫ เหตุใดทุกภพทุกชาติ ช่วงเวลานับแสนล้านปี ♫ ♫ ช่างไกลห่างจากข้านัก ♫ ♫ ขอยืมมือเจ้าอีกครั้ง สร้างความอบอุ่นแก่โลกใบนี้ได้หรือไม่ ♫ ♫ ใจผวาว้าวุ่นกี่ค่ำคืน ♫ ลั่วเกอ ข้าขอโทษ ♫ คำมั่นสัญญาและคำโกหกมากมายเท่าไร ถักทอเป็นรังไหม ♫ ท่านมีภาระหน้าที่ของท่าน
♫ ความฝันสิ้นสลาย ♫ ♫ ใครกันจะยินดีหักกิ่งหลิ่วและเหม่อมองฟ้าคราม ♫ ♫ โอบจันทราอย่างเดียวดาย ♫ ในขณะที่มีมหันตภัยนี้ พวกเราได้ฉกฉวยหกวันนี้ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ มันเกินความจำเป็นไปแล้ว ลั่วเกอ ลืมข้าเสีย ท่านจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน จากคำสาปกลืนวิญญาณอีก ไปกันเถอะ นี่คือ ป่าไม้อัคคีวิญญาณของสำนักอู่หยางโหว ใช่แล้ว หลังจากที่ถูกเจ้าสกัดอัคคีวิญญาณ หมอกก็หนาทึบไปทั่วทุกหนแห่ง ป่าแห่งนี้กำลังรกร้างขึ้นเรื่อย ๆ [มือ…มือมีอะไรให้น่าดูหรือ] มืออีกข้างหนึ่ง ระวัง ! อ๋าวอินเห็นที่นี่เปี่ยมไปด้วย พลังทางจิตวิญญาณ จึงเข้ายึดครอง อ๋าวเหิ่นมอบพลังวิญญาณนับไม่ถ้วน ให้แก่อ๋าวอิน ทั้งยังมีสิ่งชั่วร้ายภายใต้ศิลาจารึกสี่ฤดู คอยช่วยเหลือเขาอยู่ ดังนั้นตอนนี้เขามีพลังแข็งแกร่งมากกว่า อ๋าวเหิ่นผู้เป็นแม่เสียอีก [หลิ่วเซา] [เจ้า] [เหตุใดเจ้าถึงต้องการให้ข้าลืมเจ้าด้วย] [ลืมข้าเสีย] [แบบนี้แล้วดีกับเจ้ามากกว่า] [เหตุใดเจ้าถึงต้องพูดเช่นนี้] [แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่] หลิ่วเซา เดี๋ยวก่อน ที่แห่งนี้มีอันตราย เกิดอะไรขึ้น ลั่วเกอ [นี่] [นี่มันน้ำตาหงส์] เกิดอะไรขึ้นกัน เหตุใดเจ้าถึงกลืนน้ำตาหงส์ลงไปได้ คำสาปกลืนวิญญาณ
กลืนน้ำตาหงส์ลงไป ไม่ใช่ทำให้ลืมเลือนหรอกหรือ เหตุใดถึงกลายเป็นคำสาปกลืนวิญญาณ ลืมเลือน [น้ำตาหงส์คืออะไรหรือ] [สามารถทำให้เจ้าลืมผู้คนและเรื่องราว] [ที่เกี่ยวข้องกับความรักได้] ข้าลืมนางไม่ได้เด็ดขาด ผู้อาวุโสสมุนไพร ยาถอนพิษอยู่ที่ไหน รีบนำยาถอนพิษมาให้ข้า น้ำตาหงส์กับคำสาปกลืนวิญญาณ แต่เดิมแล้วไม่มียาถอนพิษ เหตุใดคำสาปกลืนวิญญาณถึงออกฤทธิ์รุนแรงเช่นนี้ ไม่ ข้าจะไม่ลืมนาง คำสาปกลืนวิญญาณทำอะไรข้าไม่ได้ น้ำตาหงส์ก็ทำอะไรข้าไม่ได้เช่นกัน คำสาปกลืนวิญญาณนี้แปลกเหลือเกิน ระวัง ! เฮอน่า [คำสาปกลืนกิน] [ออกมาเองแล้ว] [คำสาปต้องห้ามอันดับหนึ่งของสามพิภพนี้] [ไม่ใช่ว่าไม่มีทางแก้หรอกหรือ] [แล้วเหตุใดมันถึงออกมาจากเจ้าบ้านด้วยตัวเอง] [มัน] [กำลังหลีกหนีอะไรบางอย่าง] [แย่แล้ว] [น้ำตาหงส์เริ่มออกฤทธิ์เสียแล้ว] [ไม่] [ไม่นะ] [ข้าลืมนางไม่ได้เด็ดขาด] [ลืมไม่ได้เด็ดขาด] [เดี๋ยวนะ] [คำสาปกลืนวิญญาณไหลออกมาจากร่างกายข้าเอง] [จะต้องมีสาเหตุอย่างแน่นอน] [ถ้าหากสิ่งที่ข้าคาดเดาไม่ผิดเสียละก็] ผู้อาวุโสสมุนไพร ต่อจากนี้หากข้าทำอะไรก็ตามแต่ ขออย่าเข้ามาขัดขวางข้า เมื่ออยู่ที่นี่อ๋าวอินได้เปรียบจากสภาพอากาศ และลักษณะภูมิศาสตร์ ท่านอยู่ห่างจากแหล่งน้ำแล้ว แล้วพลังของท่านจะถูกจำกัด ท่านไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ท่านนำไข่มุกยันต์ของข้า และพลังเทพไปก่อน ไม่ได้ หากจะไปก็ต้องไปด้วยกัน กลับมาหาข้า เจ้ากำลังทำอะไร เจ้าจะฆ่าตัวตายหรือไง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
เดิมที พวกเราเคยผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ คำสาปกลืนวิญญาณ คาดไม่ถึงว่า จะเกรงกลัวน้ำตาหงส์ คำสาปกลืนวิญญาณ ก่อนหน้านี้เจ้าทำร้ายข้าแสนสาหัส แต่ข้าไม่เคยคิดมาก่อน ว่าวันหนึ่งเจ้าจะมีประโยชน์เช่นนี้ ไม่ให้ไป ลั่วเกอ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ถ้าทำเช่นนี้ต่อไป คำสาปกลืนวิญญาณจะปลิดชีพเจ้าได้นะ ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะไม่มีวันลืมนาง ลั่วเกอ มายังดินแดนของข้า ก็อย่าหวังว่าจะมีลมหายใจเดินออกไป ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว คนที่เป็นปรปักษ์กับท่านแม่ของข้าก่อนหน้านี้ ก็คือเจ้า ส่วนเจ้าก็เป็นคนที่นายท่านอยากได้ จิตวิญญาณตั้งต้นชั้นเยี่ยมทั้งสอง ผสมเข้ากับหลิงตาน นายท่านจะต้องปลื้มปีติอย่างแน่นอน หลิ่วเซา หลิ่วเซา ข้ามาเพื่อบอกว่าเหตุใดถึงยังหมกมุ่น กับการตั้งคำถามนี้ ผู้หนึ่งปลื้มปีติ สามโลกสันติสุข สรรพสิ่งล้วนสงบสุข ปล่อยวางหลิ่วเซาของท่านมิได้ แล้วยังไม่อยากกลายเป็นเซียนขึ้นไปสู่สวรรค์ ทุกคนในตำหนักเซียนล้วนถือความเห็นตนเป็นใหญ่ พูดว่าท่านเซียนเช่นนั้น สามโลกเช่นนี้ คำพูดสวยหรู ยังจะบอกว่าไม่เหมือนกับข้าอีกหรือ ละทิ้งความปรารถนาในความรักมิได้ ช่างเป็นเรื่องน่าขันเสียจริง ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ท่านเซียน เขาซีอิ่น เขาซีอิ่นกลับมาเสถียรแล้ว หรือว่าลั่วเกอ ถูกต้อง เขาทำสำเร็จแล้ว