บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.32 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 32] [วิญญาณต้นไม้] [เจ้าคิดมาตลอดว่า] [พวกข้ารักกันอย่างจริงใจ] [แต่บัดนี้เล่า] [จุดจบของคนรักกันอย่างจริงใจ] [ก็เป็นเช่นนี้หรือ] [การกระทำเหล่านั้นที่เขาทำ] [แตกต่างจากสัตว์เดรัจฉานอย่างไรบ้าง] [ช่างเป็นเซียนปีศาจที่เส้นทางแตกต่างจริง ๆ] [ที่แท้] [สิ่งที่เหล่าผู้อาวุโสเซียน] [พูดนั้นถึงจะถูกต้อง] [ข้ารู้อยู่แล้ว] [ในใจของเจ้า] [เจ้าดูถูกปีศาจตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว] [ข้าเป็นปีศาจแล้วจะเป็นอย่างไรเล่า] [อยู่ในสามพิภพนี้] [นอกเหนือจากท่านพี่เจ้าและท่านเทพเย่าหลิง] [มีผู้ใดบ้างที่ไม่คลานอยู่ใต้เท้าของข้า] [บรรดาผู้อาวุโสเซียนอะไร] [เซียนปีศาจเส้นทางแตกต่างอะไร] [รอข้าไปสังหารที่ตำหนักเซียน] [รอเวลาที่พวกเขาทั้งหมดคุกเข่าอยู่ต่อหน้าข้า] [เจ้าก็จะรู้] [ผู้ใดศักดิ์สูง] [ผู้ใดต่ำต้อย] [ราชาปีศาจ] [ไม่ว่าเจ้าปลอมตัวเป็นปีศาจทะเลสาบ หลอกลวงและตบตาข้า] [หรือยกทัพไปปราบสามพิภพเพื่ออยากพิสูจน์ตนเอง] [เจ้าล้วนแต่คิดผิดแล้ว] [คนอย่างเจ้า] [ไม่รู้เลยว่าศักดิ์สูงต่ำต้อยที่แท้จริงคืออะไรกันแน่] [ให้ข้าบอกเจ้า] [ผู้ที่เป็นห่วงสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ถึงจะเป็นศักดิ์สูง] [ผู้ที่เหยียบย่ำชีวิตคน ก็คือต่ำต้อย] [ข้าเจ๋อซุ่ย] [เพราะเหตุใดถึงเคยแต่งงานกับคนที่ กระทำเลวทรามต่ำช้าอย่างเจ้า] [เจ้าพูดอีกครั้งสิ] [ข้าพูด] [เพราะเหตุใดข้าเคยแต่งงาน] [กับคนที่กระทำเลวทรามต่ำช้าอย่างเจ้า] [ขอให้เจ้ากับข้า] [ไม่ได้พบกัน] [ชั่วชีวิตนิรันดร์] [เจ๋อซุ่ย] [เจ๋อซุ่ย]
[เจ้ากล้าทำเช่นนี้ต่อข้า] [เจ้าทำเช่นนี้ต่อข้าได้อย่างไร] [เจ้าก็รู้] [ข้ากลายเป็นปีศาจทะเลสาบตบตาเจ้า] [ข้ายกทัพไปปราบสามพิภพเพื่อพิสูจน์ตนเอง] [ทั้งหมดก็เพื่อพิสูจน์ว่า เจ้าไม่ได้เลือกแต่งงานกับคนผิด] [ถึงแม้ว่าข้าเป็นปีศาจ] [ข้าคือสามีของเจ้า] [ข้าก็คือคนที่ดีเลิศที่สุด] [ท่านเทพอะไร] [ท่านเซียนอะไร] [พวกเขาต่างก็สู้ข้าไม่ได้] [ทั้งหมดสู้ข้าไม่ได้] เช่นนี้ เทพธิดาเจ๋อซุ่ย ก็เลยฆ่าตัวตายหรือ ใช่แล้ว เวลานั้น ท่านเทพทั้งสองท่านกำลังฝึกจิตภาวนา เทพจันทรารับรู้ถึงอันตรายของน้องสาว รีบตามไปทันที แต่ว่า ก็ยังสายไปเสียแล้ว ฉะนั้น คำสาปแช่งที่ตั้งขึ้นก็รุนแรงเป็นอย่างยิ่ง คนของเผ่าภูตวารีพยายามอย่างเต็มที่ ก็ยังไม่สามารถหาทางแก้ไขได้ ถึงอย่างไรเสียก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า ฉะนั้นวันนี้ข้านำสิ่งนี้มาบอกเจ้า ก็เพื่อที่จะให้เจ้ารับรู้ไว้ ปีศาจนั้นไม่ดี ข้ารู้ อาฝูจวินเคยช่วยเจ้าตอนอยู่ที่โลกมนุษย์ แต่เขาเป็นแม่ทัพใหญ่เผ่าปีศาจ โหดร้ายเป็นอุปนิสัย ลั่วหนิง ข้ารู้ว่าเจ้าอยากคืนหนี้บุญคุณเขามาก เขาเองก็ยากที่จะยอมฟังเจ้า รอสักวันหนึ่ง เวลาที่เขามีความคิดไม่ชอบธรรมขึ้นอีก เจ้าก็ต้องไปเกลี้ยกล่อมเขา สำหรับอาฝูจวินแล้ว เจ้าเป็นเพียงคนเดียว ที่สามารถดึงเขาไปสู่คุณงามความดี [ท่านบูรพาจารย์อาวุโส] ท่านมีพลังเซียนหมื่นปีไม่ใช่หรือ [ท่านทำให้] ยาลูกกลอนนี้ ให้ ให้เล็กลงหน่อยไม่ได้หรือ นี่จะโทษข้าได้อย่างไรเล่า ในตัวมันเองก็ขาดยาอยู่หนึ่งกลิ่น ศิลาดาราที่เฮอน่าส่งมา ขึ้นชื่อยิ่งนักว่าหลอมละลายได้ยาก
สามารถกลั่นเป็นเม็ดได้ก็ไม่เลวแล้ว เฮอน่านี้ช่างเป็นคนดีจริง ๆ ศิลาดารานี้หายากเช่นนี้ เขาบอกว่าให้ก็ส่งมาให้เลย ใช่สิ น้ำใจของราชาปีศาจท่านนี้ไม่ง่ายที่จะติดหนี้ เฮอน่าไม่ได้ให้ท่านคืนเสียหน่อย เจ้าพูดถูก คนอย่างเฮอน่านั้น ก็ถือว่าดีจริง ๆ เพียงแต่ว่า บางทีวุ่นวายเท่านั้นเอง ถ้าไม่ใช่เขาให้ค่ายกลเมี่ยวฮวาดวงดารา ทั้งหกกับเจ้า ก็ไม่ต้องให้ผู้อาวุโสสมุนไพรช่วยเจ้าบำรุงร่างกาย ไม่ใช่ เจ้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ ก็ข้าให้ท่านเซียนรู้ไม่ได้นี่นา นี่หากท่านเซียนรู้ว่า ข้าส่งยาให้กับเฮอน่า มิฉะนั้นเขาคงจะ ลงโทษข้า เฮอน่าผู้นี้ต้องมือพิการไปข้างหนึ่งก็เพราะข้า แถมยังได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนั้น ในใจข้าก็ทุกข์ใจ อยากปิดบังท่านเซียนลั่วเกอ ทำราวกับเป็นโจรอย่างนั้นแหละ ผู้ใดกันที่กำลังเป็นโจรน่ะ ไม่ ๆ ไม่ใช่ อะไร อะไร ท่านฟังเขา ฟังเขาพูดมั่ว ๆ ข้า ท่าน ท่านมาได้อย่างไรกัน ไม่สิ ท่าน ท่านควรจะพักฟื้น อยู่ที่ตำหนักฉงหยางไม่ใช่หรือ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร แต่ว่าทำไมข้าดูแล้ว ลักษณะท่าทางของเจ้าเหมือนกินปูนร้อนท้องเลยล่ะ มี มีหรือ ในกล่องคืออะไร เอาออกมา ข้ายังคิดว่าเขาซีอิ่นมีหัวขโมยเข้ามาเสียอีก ที่แท้ไม่ใช่หัวโมยข้างนอก เป็นหัวขโมยในบ้าน
อะ อะไรหัวขโมยในบ้าน นี่เป็นของของข้าทั้งหมด ข้าให้ไม่ได้หรือ ให้ผู้อื่นไม่ได้หรือ ข้า… ข้า ข้าอย่างมากก็เป็นคนรับจัดการเรื่องแทน ดูความสนุกครึกครื้นเท่านั้น นางถึงจะใช่ นางถึงจะใช่ ท่าน… ในเมื่อจะให้ละก็ รวมของข้าส่งไปด้วยแล้วกัน สิ่งนี้คือเส้นเลือดวิญญาณของเจียวหลง แม้ว่าจะสู้เส้นเลือดวิญญาณของ ราชาปีศาจเฮอน่านั้นไม่ได้ แต่ก็แตกต่างกันไม่มากหนัก มีประโยชน์ต่อบาดแผลที่มือของเขา ที่แท้ท่านก็สังเกตเห็นมานานแล้ว หามานานมากแล้วใช่หรือไม่ เฮอน่าก็เป็นสหายของข้า ข้าลืมไปเลย ที่แท้ท่านเซียนของพวกเรายังเน้นคุณธรรมน้ำมิตร จะปล่อยให้ภรรยาของข้ารู้สึกผิดต่อผู้อื่น แล้ววิ่งไปตอบแทนเขาอยู่บ่อย ๆ ไม่ได้หรอก ไถเหล่า ลั่วหนิงจากไปนานเท่าไรแล้ว น่าจะไม่นานเท่าไรกระมัง ทั้ง ๆ ที่พูดอย่างชัดเจนแล้ว เมื่อกลับไป ไม่ว่ามีข่าวคราวหรือไม่ ก็จะมาเยี่ยมข้า ข้าว่าคราวนี้ คงจะลืมข้า ไม่สนใจข้าแล้วละ กลับมาครั้งหน้า ข้าจะต้องกักขังนางไว้ ทำให้นางทิ้งข้าไปไม่ได้ตลอดกาล แม่ทัพอาฝู คำพูดนี้ของท่านเป็นความรู้สึกส่วนตัว จะมีประโยชน์อะไรล่ะ รอประเดี๋ยวเทพธิดาลั่วหนิงโกรธขึ้นมาจริง ๆ ท่านก็ต้องนำคำพูดนี้ กลืนลงไปทีละคำทีละคำอยู่ดี หุบปาก แม่ทัพอาฝู ดูเหมือนว่ามีคนจากตำหนักเซียนมาแล้ว ลั่วหนิง
นี่คือเส้นเลือดเจียวหลงที่ท่านเซียน หามาให้เจ้าโดยเฉพาะ เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านเซียนด้วย หลิ่วเซาคิดละเอียดรอบคอบมาก ยาและยาบำรุงเหล่านี้ที่ส่งมา ล้วนเหมาะกับข้ามาก ที่แท้คือสิ่งของที่หลิ่วเซาส่งมาให้หรือ ท่านพี่ ท่านอย่าถือแม่หนูน้อยนั้นเป็นของล้ำค่าได้หรือไม่ ในใจของนางไม่ได้มีท่านอยู่ด้วยซ้ำ ท่านดูสิ แค่ส่งของไร้ค่าพวกนี้มาส่ง ๆ ก็ทำให้ท่านมีความสุขเสียได้ แม่ทัพอาฝู เจ้าพูดอะไรน่ะ นี่คือสิ่งที่หลิ่วเซาเก็บรวบรวม ทั่วทุกที่จากตำหนักเซียนและโลกมนุษย์ เสียแรงยากลำบากมากเพียงใด ไม่ตั้งใจตรงไหนกันน่ะ ข้าว่าเจ้าไม่ทำร้ายคู่สามีภรรยาจนตาย ในใจไม่มีความสุขใช่หรือไม่ เจ้าปีศาจเฒ่านี้พูดอะไรน่ะ นี่ไม่ใช่ข้าพูด เป็น เป็นเจ้าตำหนักซางพูด เจ้าตำหนักซางพูดว่าอะไร เจ้าตำหนักซางพูดว่า พิษกำยานสุริยันจันทรามาจากเซี่ยลิ่งฉี แล้วก็พบในมือของไป๋เฟิ่งอีก สามารถบีบบังคับสองคนนี้ให้ทำเวลาเดียวกันได้ แล้วยังมีเจตนารมณ์ เป็นศัตรูกับลั่วเกอและหลิ่วเซา มีเพียงเจ้าอาฝูจวิน สิ่งเหล่านี้ที่เจ้าพูดมา ล้วนเป็นการคาดคะเนเอง คำลือโดยไม่มีหลักฐาน ไม่มีมูลความจริง ข้าจะคาดคะเนเองได้อย่างไร ถึงอย่างไรเสีย เจ้าตำหนักซาง ไม่มีทางคิดอย่างไม่มีเหตุผลเช่นนี้ พวกเขาจะต้องได้ยินอะไรมาแน่ ๆ ความจริงก็อยู่ตรงนี้แล้ว จริงด้วย เจ้าตำหนักซางยังพูดอีกว่า ราชาปีศาจเจ้าก็อาจจะไม่ได้ไร้เดียงสา เพราะเจ้าไม่กลัวพิษกำยานสุริยันจันทรา ไม่แน่ว่า เจ้าอาศัยเรื่องนี้เพื่อที่จะเข้าใกล้หลิ่วเซา มีความคิดอื่น เจ้าใส่ร้ายข้าก็ช่างเถอะ แม้แต่ท่านพี่ข้า เจ้าก็ใส่ร้ายอย่างนั้นหรือ
อาฝู เจ้าปล่อยเขาเสีย สองพิภพปะทะกัน ห้ามฆ่าฑูตที่ส่งมา ข้าก็แค่รับจัดการเรื่องแทน ส่งยาแค่นี้ เกือบจะได้ทิ้งชีวิตหญ้านี้เสียแล้วสิ เจ้าอาฝูคนนี้ ยังกล้าบีบรัดคอของท่านบูรพาจารย์อาวุโส ข้าก็จะฝึกบีบรัดคอ หลังจากนั้นก็หยิกเขาตาย หยิกเขาให้ตายเลย ไป๋เฟิ่ง อาฝูผู้นี้กับพี่ชายของเขา คนหนึ่งบนฟ้า อีกคนลงดิน มีพี่น้องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าจะต้องบอกหลิ่วเซา ให้ระวังอาฝูผู้นี้ดี ๆ ท่านบูรพาจารย์อาวุโส เทพธิดาลั่วหนิง ท่านบูรพาจารย์อาวุโส เมื่อสักครู่ ข้าได้ยินเจ้าพูดถึงอาฝู อาฝูเขาทำไมหรือ ข้าเกือบลืมเลย ตอนที่เจ้าอยู่โลกมนุษย์ คุ้นเคยกับอาฝูมากใช่หรือไม่ ก็ค่อนข้างคุ้นเคย ข้าจะเตือนเจ้า อยู่ห่างจากหมอนี่หน่อย พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ไป๋เฟิ่งตอนนี้อาจจะหาตัวยาก แต่เซี่ยลิ่งฉีกลับเนื้อกลับตัวใหม่แล้ว จะให้ข้าพาเจ้าไปสอบถามต่อหน้าหรือไม่ เซี่ยลิ่งฉี ข้าเคยใช้ประโยชน์จากเขาช่วงระยะหนึ่ง แต่ว่าก่อนหน้านี้ เขาทำให้ ท่านพี่อับอายขายหน้าเช่นนั้น ข้าจึงใช้เขามาสั่งสอนตำหนักเซียนเสียหน่อย จะทำไม่ได้เลยเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าใช้ประโยชน์จากเซี่ยลิ่งฉี ลอบทำร้ายหลิ่วเซา จั๋วชิวเสียน ข้าต้องฝืนออกหน้าคุ้มครองเจ้าไว้ รับปากจะควบคุมอย่างเข้มงวด บัดนี้ เจ้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาอีก ให้ข้าชี้แจงกับตำหนักเซียนและลั่วเกอเช่นไร ท่านพี่ ท่านเป็นปีศาจนะ
ราชาปีศาจ ปกครองโลกปีศาจให้สงบสุขก็พอ ท่านจะชี้แจงให้ผู้ใดกัน สามพิภพไม่สงบ โลกปีศาจจะนึกถึงผลประโยชน์ของตนเอง ไม่สนผู้อื่นได้อย่างไร ทหาร -ขอรับ -ขอรับ อาฝูกล้าก่อเรื่องตามอำเภอใจ ไม่เห็นท่านประมุขอยู่ในสายตา ให้ลงโทษด้วยแส้หนัก ๆ เพื่อตักเตือนผู้ที่ทำผิด [ลั่วหนิง] [วันนี้ท่านพี่ทำโทษข้าอีกแล้ว] [ในสามพิภพนี้] [ข้ามีเพียงแค่เจ้าที่สามารถใกล้ชิด] [แต่เจ้าแข็งใจทิ้งข้านานเช่นนี้ได้ลงคอ] [อาฝู] [เจ้ากับไป๋เฟิ่งมีแผนร้ายอะไรอีก] [ถ้าหากข้าเป็นเพียงคนเดียว ที่สามารถดึงเจ้าไปสู่คุณงามความดีได้] [ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าทำผิดซ้ำได้อีก] [อาฝู] [ข้าจะใช้ดวงตาของข้า] [ดูด้วยตัวเอง] [เจ้าเป็นใครกันแน่] [ลั่วเกอ] [เจ้าลองทาย ข้าเตรียมอะไรไว้ให้เจ้า] [ข้ารอมิไหวแล้ว] [ลั่วเกอ อย่าเสียแรงเลย] [เจ้าทำได้แค่เดินตาม] [ทางที่ข้าวาดออกมาให้] [ท่านเซียนลั่วเกอ ก็ทำได้เพียงเท่านี้] [ไม่ได้] [ไม่สามารถปล่อยให้มันก่อความวุ่นวายได้] [จำเป็นต้องรีบตามหามันให้เจอ] ท่านบูรพาจารย์อาวุโสเพิ่งออกไปไม่กี่ชั่วยาม เทพธิดามีเรื่องใดถึงได้มายังแดนปีศาจอีก ข้าอยากตรวจสอบเรื่องบางอย่าง ต้องกระทำหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในวังปีศาจ นับพลังวารีของราชาปีศาจอาภรณ์ขาว สามารถปิดบังกลิ่นอายได้ที่สุด เมื่อรวมเข้ากับ น้ำหอมล่องหนที่ข้าทำอีก คิดว่า น่าจะไม่ถูกผู้ใดพบได้
ตรวจสอบอาฝูหรือ รอบตัวเขาไม่มีหญิงอื่น ถามราชาปีศาจเพียงว่าเจ้าให้ยืมหรือไม่ ให้ยืมแน่นอน แม่ทัพอาฝู ตอนที่ท่านพบท่านประมุข ไป๋เฟิ่งก็มาถึงแล้ว ไป๋เฟิ่ง มีคนพบเห็นหรือไม่ รอบ ๆ ร่ายด้วยเขตอาคม ไม่มีทางที่ผู้คนจะเห็นได้ พูดมาอย่างสบายใจเถอะ ข้าได้ร่ายเขตอาคมแล้ว ท่านผู้นั้นที่ตำหนักเซียนให้ข้ามาหาเจ้า บอกว่ามีอาฝูจวินคอยช่วยเหลือ วันนี้จะสามารถโจมตีตำหนักเซียน เพื่อแย่งชิงกระบี่ได้ แย่งชิงกระบี่ ไม่ได้ แม้จะรวมกำลังของเผ่าภูตวารีข้า เกรงว่าก็ยากที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของลั่วเกอ หากถ้ำหยินหยางกักขังเขาไว้ได้ก็ยังดี แต่กลับล้มเหลวเพราะเจ้า จนต้องพลาดและสูญเสียโอกาส [ทุกสิ่งทุกอย่างนี้] [ล้วนเป็นฝีมือของอาฝู] [อะไรกัน] [ท่านพี่ข้าและท่านพี่เจ้า ต่างก็เข้าถ้ำหยินหยางไปแล้ว] [หากอยู่ในนี้] [อย่างน้อยก็สามารถรู้ข่าวคราว] [ของพวกเขาเป็นอันดับแรกได้] [-ล้วนแต่กำลังโกหกข้า -เจ้ามีข่าวคราวแล้ว บอกข้าได้ตลอดเวลา] [หรือไม่ก็ไปพักที่เตียงสักครู่หนึ่ง] [หรือให้ข้าทำหยาดน้ำค้างให้เจ้า] [เจ้าสามารถใช้คำพูดที่หวานไพเราะกับข้าไปด้วย] [วางแผนไปด้วย] [คิดพรากชีวิตคนที่ข้ารักไป] แม้ว่าข้าเป็นคนพลั้งมือ แต่ข้าเคยบอกเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว ข้าอยากครอบครองลั่วเกอ แต่ข้าไม่เคยอยากได้ชีวิตของลั่วเกอ ข้ารู้ แต่เจ้าลองคิดดู หากลั่วเกอ ยังเป็นท่านเซียนที่สูงส่ง หรือเป็นเทพชั้นสูง เจ้าจะมีโอกาสได้ครอบครองเขาหรือ ข้าจะต้องได้ครอบครองเขาแน่นอน ไม่ว่าเขาเป็นมนุษย์ หรือว่าท่านเทพ
ดีมาก แต่เจ้าจะต้องจำไว้ หากเจ้าอยากครอบครองลั่วเกอ เช่นนั้นก็ต้องร่วมมือกับข้าต่อไป ช่วงระยะนี้ลั่วเกอยุ่งอยู่กับการพักฟื้น พวกเราถือโอกาสจากช่องว่างนี้เข้าไปได้พอดี ผู้ใด ไหนบอกว่ามีเขตอาคมไม่ใช่หรือ แล้วนั่นคืออะไร ทำไมข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของท่านพี่ข้า ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว ท่านพี่ข้าไม่มีทางทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ หากมีขั้นต่อไป ข้าค่อยแจ้งข่าวให้เจ้ารู้ ได้ ลั่วหนิง ลั่วหนิง ลั่วหนิง ลั่วหนิง ใครน่ะ หนอนบ่อนไส้ที่ฆ่าเพื่อนร่วมสำนักของพวกเรามากมายเช่นนั้น ใช่ เขานี่แหละ ฆ่าเขาเลย [สูญเสียพลังเซียนแล้วเขาก็ยังเป็นเซียนชั้นสูง] [ทั้งที่ข้าให้เจ้านำตัวหลิ่วเซา] [ส่งไปถึงเบื้องหน้าของลั่วเกอชัด ๆ ] [จำไว้] [เจ้าทำไปเพื่อได้ครอบครองลั่วเกอ] [แต่ข้าทำไปเพื่อคนในเผ่าของข้า] [ท่านผู้นั้น ก็เป็นเพียงอุบายของพวกเรา] ลั่วหนิง ฟื้นแล้วหรือ มา ขอบคุณมาก สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลั่วหนิง ขอโทษจริง ๆ ข้าคิดไม่ถึงว่าจิตใจของอาฝู จะป่าเถื่อนถึงเพียงนี้ ถึงได้กระทำไปโดยไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดเช่นนี้ ความผิดที่เขาทำ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาขอโทษ เวลานี้
แม้เขาจะยอมรับผิดกับข้า ข้าก็ไม่มีทางยอมรับ ภายหลัง ข้าก็จะถือว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน หากเขากล้าทำร้ายท่านพี่ข้าจริง ๆ ข้าก็ต้องเอาชีวิตของเขาแน่นอน แต่ว่าเจ้ากับอาฝูเคย แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า เขาทำผิดต่อข้าก่อน ข้าไม่สามารถอภัยให้เขาได้อีกแล้ว แม้อาฝูดุร้ายเกินเหตุ แต่ความรู้สึกที่มีต่อเจ้า ไม่เคยมีสิ่งใดที่เป็นเท็จ จริงหรือ พูดอยู่ตลอดเวลาว่าชอบข้า กลับจะทำลายตำหนักเซียนข้า ทำร้ายญาติพี่น้องข้า ความรู้สึกเช่นนี้ ข้าไม่มีความสุข หากจะบังคับข้าให้ยอมรับจริง ๆ เช่นนั้นข้าก็ทำได้แค่สู้กลับอย่างดุเดือด ไม่ใช่เขาตาย ก็เป็นข้าที่ตาย ข้าเพียงอยากถามราชาปีศาจประโยคหนึ่ง เรื่องนี้ เจ้าจะควบคุมหรือไม่ หากเจ้าไม่ควบคุมละก็ เช่นนั้นข้าก็จะรีบกลับไปบอกท่านพี่ทันที รอให้ถึงเวลานั้น เกรงว่า ก็มิได้ขึ้นอยู่กับการลงโทษของเจ้าแล้ว เจ้าอย่ากังวลเรื่องเหล่านั้น ที่อาฝูกับไป๋เฟิ่งปรึกษาหารือกัน ข้าไม่มีทางปล่อยให้อาฝูมีโอกาส ออกจากวังปีศาจได้อีกแล้ว ถูกพวกข้าจับได้พอดี เจ้าก็คือหนอนบ่อนไส้ เสียงดังโวยวายเรื่องอันใด อย่าได้คิดเพ้อเจ้อเถียงข้าง ๆ คู ๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ จะตัดสินชี้ขาดตอนนี้เลยไม่ได้ หลังสืบอย่างชัดเจนแล้วค่อยว่ากันเถอะ ถ้าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ แล้วเหตุใดถึงถูกขังอยู่ที่บ่อละลายกระดูก จะให้ลูกศิษย์เชื่อถือและศรัทธาได้อย่างไร เกอเอ๋อร์ เจ้าใจอ่อนเกินไป หากเรื่องนี้ไม่ถูกแก้ไข
สิ่งชั่วร้ายค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น แล้วควรจะทำเช่นไรได้เล่า คุมตัวเซี่ยลิ่งฉีกลับบ่อละลายกระดูกก่อน ไม่อนุญาตให้ออกข้างนอก เจ้ายังมีเรื่องใดที่อยากจะพูดหรือไม่ เซี่ยลิ่งฉี รับคำสั่ง ต้นแม่ ในที่สุดข้าก็รู้แล้ว เหตุใดเทพธิดาเจ๋อสุ่ยถึงจบชีวิตตนเอง ที่แท้การผิดหวังกับคนรักของตนเองจนถึงที่สุด ตายเสียดีกว่าอยู่จริง ๆ เกิดอะไรขึ้นหรือ เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่มีทางเดินตามรอยเจ๋อสุ่ย แม้ว่าข้าจะผิดหวังมากจริง ๆ แต่จะไม่มีทางดื้อดึงฝืนรั้นอยู่เช่นนี้เป็นแน่ ลั่วหนิง ลั่วหนิง กลับมาเมื่อไหร่ เหตุใดไม่บอกข้าสักคำ เจ้าเป็นอะไรหรือ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก ได้รับบาดเจ็บหรือ ใครทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บ บอกข้ามา ข้าจะหั่นเขาเป็นชิ้น ๆ เจ้าเป็นคนพูดเองนะ ว่าจะหั่นคนที่ทำให้ข้าบาดเจ็บเป็นชิ้น ๆ เจ้าตามข้ามา ลั่วหนิง เจ้ามาหาท่านพี่ข้าทำไม เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ราชาปีศาจ เจ้าเคยบอก ว่าจะให้การชี้แจงกับข้า อาฝู เจ้ามานี่ ชี้แจงอะไร เกี่ยวข้องกับข้า หรือเกี่ยวข้องกับลั่วหนิง อาฝู เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ เทพธิดา ข้าผนึกพลังวิญญาณแล้ว ทำให้เขาไม่อาจใช้พลังได้ และจะขังเขาไว้ในวังปีศาจ
ร้อยปีนี้ ไม่อนุญาตให้เขาก้าวออกไปสักก้าว เทพธิดาพอใจหรือไม่ ร้อยปี ข้าว่า ยังสั้นไปเสียหน่อย ให้กระดาษและปากกาแก่เขาสักหน่อย ให้เขาคัดหนังสือ ง่ายต่อการชำระล้างจิตใจด้วย พวกเจ้ากำลังพูดอะไรกัน พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ คัดคาถาฉานซินเถอะ ละเว้นความชั่ว ทำแต่ความดี ละความเห็นผิดทั้งปวง ขจัดกรรมที่อยู่ทิ้ง [ละเว้นความชั่ว] [ทำแต่ความดี] [ละความเห็นผิดทั้งปวง] [ขจัดกรรมที่อยู่ทิ้ง] ลั่วหนิง เจ้าแค้นเคืองข้าที่ทำชั่วมากเกินไปใช่หรือไม่ จึงได้รังเกียจข้าแล้ว ที่แท้เจ้าก็รู้ว่าตนเองทำชั่วมากเกินไป ท่านพี่ ถึงแม้ว่าข้าจะทำผิด ก็ล้วนเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หรือท่านใจแข็งพอ ที่จะขังข้าไว้ร้อยปีจริง ๆ หรือ ในสามพิภพ คนที่ข้าเคารพที่สุดก็คือท่าน และคนที่ข้ารักที่สุด ก็คือลั่วหนิง ข้าทำผิดแล้ว พวกเจ้าจะลงโทษข้าก็ได้ ถึงแม้ถูกพวกเจ้าหั่นเป็นชิ้น ๆ ข้าก็ไม่ลังเลเลย คิดไม่ถึงจริง ๆ เลย สุดท้าย มิได้คาดคิดว่าเป็นพวกเจ้าสองคนร่วมมือ จะกักขังข้าร้อยปี ข้าไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่ หลังจากร้อยปีแล้ว ลั่วเกอน่าจะเลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูงได้แล้ว ถึงตอนนั้น ข้าไม่ต้องเป็นกังวลว่าเจ้าจะร่วมมือกับไป๋เฟิ่ง ปลดปล่อยเทพชั่วร้าย ก่อความวุ่นวายต่อสามพิภพ ก็จะปล่อยเจ้าออกมาเอง ที่แท้เมื่อคืน
[ผู้ใด] [เหตุใดข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายของท่านพี่ข้า] [ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว] [ท่านพี่ข้าไม่มีทางทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้] [กลับมาเมื่อไหร่] [เหตุใดไม่บอกข้าสักคำ] [เจ้าเป็นคนพูดเองนะ] [จะหั่นคนทำให้ข้าบาดเจ็บเป็นชิ้น ๆ] เจ้าถามข้าไม่ใช่หรือ ว่ากลับมาเมื่อไหร่ ข้ากลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ก่อนหน้านี้ ข้าได้ยินข่าวคราวบางอย่าง เดิมทีข้าเข้าใจมาโดยตลอด ว่าเจ้าก็เพียงแต่ เจ้าเล่ห์เพทุบายมากไปเสียหน่อย ไม่ถึงกับฆ่าคนบริสุทธิ์จนเลยเถิด ยิ่งไม่มีทางทำร้ายญาติพี่น้องของข้า ฉะนั้น ข้าจึงยืมพลังวารีจากราชาปีศาจมาเล็กน้อย ข้าอยากใช้ดวงตาของข้า หูของข้า ไปดูอย่างละเอียด ไปแยกแยะ คนที่ตนเองเคยชอบ เป็นคนอย่างไรกันแน่ น่าเสียดาย ข้าได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินมากเกินไป เกือบจะ ถูกเจ้าตีตายคาที่ อะไรนะ ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าบาดเจ็บใช่หรือไม่ ลั่วหนิง ข้าไม่ต้องการความห่วงใยของเจ้า เมื่อกี้นี้เจ้าเพิ่งรับปากข้า จะหั่นคนที่ทำให้ข้าบาดเจ็บเป็นชิ้น ๆ ไม่ใช่หรือ วันนี้ ก็เป็นเพียงกักขังร้อยปีอย่างเงียบ ๆ เท่านั้นเอง ลั่วหนิง ลั่วหนิง ลั่วหนิง ลั่วหนิง ลั่วหนิง วิญญาณต้นไม้ หลิ่วเซาบอกว่าเจ้า สามารถมีปฏิกิริยาโต้ตอบความรู้สึก
คงไม่ใช่ เป็นเจ้าที่กำลังรู้สึกเศร้าเพื่อข้ากระมัง พวกเขาต่างก็บอกว่าเจ้ามีความทรงจำหมื่นปี เช่นนั้นเจ้าบอกข้าที เจ๋อสุ่ยในตอนนั้น เป็นเช่นนี้หรือไม่ เป็นเหมือนกับข้าในวันนี้หรือไม่ ♫ อยากชิดใกล้ แต่กลับเห็นไม่ชัด ♫ ♫ ฝนในครานี้ ใครกันเป็นผู้จัดแจง ♫ [ในเมื่อเป็นสามีของข้าแล้ว] ♫ อยากหลบเลี่ยง แต่กลับพบเจ้า ♫ [ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป] [ก็เป็นคนของข้า] [ห้ามรังแกข้าตลอดไป] ♫ มิอาจห้ามใจ ให้ข้าเคียงกายมิห่างเหิน ♫ [ไม่กล้ารังแกเจ้าเด็ดขาด] [ถ้าหากผิดต่อกันและกัน] [ต้นสาละแห้งเหี่ยว] ♫ ดวงดาราเต็มฟ้าเพรียกหาแสงอรุณ ♫ [โดดเดี่ยวตราบชั่วนิรันดร์] ♫ ขอให้ความในใจเจ้า กลับกลายกระจ่างแจ้ง ♫ ♫ ปรารถนาให้อ้อมกอดถ้วนถี่เพียงพอ ♫ ♫ จะได้ไหมหากมิใช่เพียง สดับฟัง ♫ ♫ ข้ามผ่านดวงชะตาระหว่างสุริยันจันทรา ♫ ♫ พลิกด้านความทรงจำ แลกให้เจ้าเหลือเงาหลังไว้ ♫
♫ ชูแก้วขึ้น การกลับชาติของโลกและกระแสน้ำ ♫ ♫ รอคอยการตอบรับทั้งชีวิตโดยไม่รู้สึกเสียใจ ♫ ♫ ไล่ล่าดินแดนแห่งสัญญาเพื่อเจ้า ♫ ♫ ข้ายินยอมเจ็บปวดหัวใจอีกสักครั้ง ♫ เดิมที ♫ เมามาย เมื่อใดช่วงเวลาจากลาจะมาถึง ♫ เดิมทีราชาปีศาจและเทพธิดาเจ๋อสุ่ย เคยรักกันอย่างลึกซึ้งเช่นนั้นมาก่อนจริง ๆ ♫ หากล่วงรู้โปรดอย่าได้เอ่ยถึง ตอนจบของเรา ♫ วิญญาณต้นไม้ เจ้ายังจำได้หรือไม่ เรื่องของคำสาปแช่ง ♫ อยากชิดใกล้ แต่กลับเห็นไม่ชัด ♫ [เจ๋อสุ่ย] [เจ๋อสุ่ย] [เหตุใดเจ้าทำเช่นนี้กับข้า] ♫ ฝนในครานี้ ใครกันเป็นผู้จัดแจง ♫ [เหตุใดจึงต้องทำเช่นนี้] [เจ้ากล้าทำร้ายเจ๋อสุ่ย] ♫ อยากหลบเลี่ยง แต่กลับพบเจ้า ♫ [เจ้ากับคนในเผ่าของเจ้า] ♫ มิอาจห้ามใจ ให้ข้าเคียงกายมิห่างเหิน ♫ [จะต้องชดใช้สิ่งที่ทำไป] [ข้าขอสาบานไว้ ณ ที่นี้] [คนในเผ่าของเจ้า]
♫ ขุนเขามหาสมุทรสุดสายตากลั่นเป็นหยาดฝน ♫ [จะต้องถูกขังอยู่ในน้ำลึกตลอดกาล] ♫ เดินร่วมเคียงความคะนึงหา พันลี้ ♫ [นับแต่นี้ ยามเกิดต้องเกิดด้วยน้ำ] [เมื่อห่างจากน้ำต้องตาย] ♫ อยากไถ่ถามคำทำนายจักไปในทิศทางใด ♫ [ถูกผู้คนเหยียดหยามทุกชาติไป] ♫ ซ่อนปมเกริ่นนำเพื่อใคร ให้สาบสูญสิ้นรอย ♫ [ไม่เห็นแสงอาทิตย์ตลอดไป] ♫ ข้ามผ่านดวงชะตาระหว่างสุริยันจันทรา ♫ [นอกจากตัวข้า] [มีเพียงผู้สืบทอดเจ๋อสุ่ยที่กลายเป็นปีศาจอีกครั้ง] ♫ พลิกด้านความทรงจำ แลกให้เจ้าเหลือเงาหลังไว้ ♫ [ถึงจะสามารถถอนคำสาปนี้ได้] ♫ ชูแก้วขึ้น การกลับชาติของโลกและกระแสน้ำ ♫ ♫ รอคอยการตอบรับทั้งชีวิตโดยไม่รู้สึกเสียใจ ♫ ♫ ไล่ล่าดินแดนแห่งสัญญาเพื่อเจ้า ♫ ♫ ข้ายินยอมเจ็บปวดหัวใจอีกสักครั้ง ♫ ♫ เมามาย เมื่อใดช่วงเวลาจากลาจะมาถึง ♫ ♫ หากล่วงรู้โปรดอย่าได้เอ่ยถึง ตอนจบของเรา ♫ นี่เกิดอะไรขึ้นกับวิญญาณต้นไม้หรือ ฮึกเหิมเช่นนี้ [ใช่สิ] [เจ้ารีบมาดู]
[ต้นแม่] [นั่นสิ นี่เกิดอะไรขึ้น] ที่แท้เทพธิดาเจ๋อสุ่ย เหมือนกับข้าที่ปฏิบัติต่ออาฝู รักเขา กลับได้รับความเดือดร้อนทรมาน ยังพัวพันคนในเผ่าให้รับความลำบากไปด้วยกัน ลั่วหนิง อาฝูทำเรื่องผิดไว้มากมายยิ่งนัก ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ เป็นเพราะข้าไม่ได้สั่งสอนเขาให้ดี ข้าเป็นพี่ของเขา นี่เป็นความรับผิดชอบของข้า พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ นอกจากฟันศิลาจารึกสี่ฤดูให้แยกออก บางที ยังมีวิธีอื่นที่สามารถลบล้างคำสาป เล่ากันว่า มี แต่เมื่อก่อนพวกเราเคยลองแล้ว ไม่เกิดผลเลยสักนิด ไม่ใช่หรือ นั่นเป็นเพราะว่า ข้าเพียงถ่ายทอดและสืบสานพลังเซียนของเจ๋อสุ่ย ไม่ได้สืบสานความแค้นเคืองของนาง ก็คือว่า แม้ข้าอยากให้อภัยเพียงใด ก็ไม่มีวิธีใดที่จะทำได้ แต่เมื่อสักครู่ ความทรงจำของต้นสาละบอกข้าแล้ว เพียงแค่ผู้สืบสาน หลังกลายเป็นปีศาจ ก็มีสิทธิ์ให้อภัยเผ่าปีศาจ ลบล้างคำสาปหมื่นปี