บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.29 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 29] ขอนายท่านไปยังตำหนักเซียน ทำลายศิลาจารึกสี่ฤดู ปลดปล่อยเทพจันทรา ลบล้างคำสาปให้เผ่าเรา ปลดปล่อยเทพจันทรา ลบล้างคำสาปให้เผ่าเรา พวกเจ้ารู้หรือไม่ ผู้ที่อยู่ใต้ศิลาจารึกสี่ฤดูผู้นั้น ถูกกลิ่นอายความชั่วร้าย ทำให้มีมลทินนานแล้ว ไม่ใช่เทพจันทราผู้บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว ถ้าหากถือกำเนิดขึ้น จักต้องก่อความวิบัติแก่สามพิภพ ปวงประชาเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ยามที่ข้าอยู่ที่ตำหนักเซียน ท่านเทพเคยเข้าสู่ห้วงความฝันของข้า ยินยอมที่จะล้างคำสาปให้เผ่าเรา ภายหลังการปลดปล่อย ส่วนเรื่องอื่น ไม่เกี่ยวอันใดกับเผ่าเรา ขอนายท่านไปยังตำหนักเซียน ทำลายศิลาจารึกสี่ฤดู ปลดปล่อยเทพจันทรา ลบล้างคำสาปให้เผ่าเรา ปลดปล่อยเทพจันทรา ลบล้างคำสาปให้เผ่าเรา ท่านพี่ เรื่องนี้ข้าย่อมตัดสินใจเอง หากผู้ใดไม่ยอม เช่นนั้นจงใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี รักษาแดนปีศาจให้มั่นคงเสียก่อน เมื่อใช้กำลังทั้งหมดแล้วค่อยว่ากัน หรือไม่เช่นนั้น ก็ดึงเอาจิตวิญญาณของเจ้าออกมา แล้วนำพลังของราชาปีศาจในนั้น มาแก้ปัญหาในยามวิกฤตเป็นอย่างไร ไสหัวไปให้หมด ท่านพี่ ท่านพี่ ท่านพี่ ท่านพี่ โชคดีเสียจริง ถึงแม้จะเกิดรอยแตกขึ้น ทว่า กลับไม่มีไอมารหลบหนีไปได้ เช่นนั้นก็พูดยาก หากกลิ่นอายความชั่วร้าย หนีออกตำหนักเซียนไปเล่า อย่างไรเสียกลิ่นอายความชั่วร้าย ที่หลบหนีย่อมมีพลังจำกัด มิเคยได้ยินว่ามันทำอันใดได้
สำนักอู่หยางโหวแจ้งมาว่า โลกมนุษย์วุ่นวายเป็นการใหญ่ ได้ยินว่าทางวังปีศาจ ก็ไม่สงบนัก เกรงว่าทางเผ่าปีศาจก็มีพวกคนเลว ใช้โอกาสนี้ก่อความวุ่นวายเช่นกัน ข่าวคราวเหล่านี้ที่ท่านว่ามา พิสูจน์ได้ว่าพลังของสิ่งที่ อยู่ใต้ศิลาจารึกแข็งแกร่งขึ้นใช่หรือไม่ กลิ่นอายความชั่วร้าย เดิมทีก็เกิดจากความปรารถนาภายในใจของมนุษย์ ภายใต้การหล่อเลี้ยงของกลิ่นอายความชั่วร้าย ความหลงผิดของมนุษย์แม้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกชักจูงให้ขยายมากขึ้นได้ และจะค่อย ๆ ลุกลามไปทั่วสามพิภพ ดังนั้น พวกเราจึงต้องปกป้องศิลาจารึกสี่ฤดูสุดชีวิต จะให้สิ่งชั่วร้ายมีโอกาสหลบหนีอีกไม่ได้ โลกมนุษย์ โลกปีศาจ ทั้งสองพิภพ ต่างได้รับผลกระทบจากกลิ่นอายความชั่วร้าย เหตุใดตำหนักเซียนจึงไม่พบ กลิ่นอายความชั่วร้ายสักนิด หรือว่า จะจำแลงเป็นคน แล้วซ่อนตัวจากพวกเรา อย่าพูดเหลวไหล กลิ่นอายความชั่วร้ายนี้ ทำได้เพียงส่งผลกระทบต่อสติปัญญาของคน ไม่สามารถจำแลงเป็นคนได้ ปริมาณน้อยทำไม่ได้ แต่หากมันทรงพลังถึงขั้นที่ สามารถมอมเมาสติปัญญาส่วนหนึ่งของคนได้ [บางทีอาจแทรกอยู่ในผู้ที่จิตใจไม่มั่นคง] [ก็มิอาจรู้ได้] [ความหมายของท่านเซียนคือ] คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของสามพิภพ หลีกเลี่ยงอย่าให้เกิดเหตุไม่คาดฝันอีก ท่านพี่ เป็นความผิดของข้า เป็นข้าที่ชิงพลังของราชาปีศาจไป ทั้งยังร่วมมือกับชาวเผ่าบีบบังคับท่านพี่ ข้าขอโทษ ท่านพี่ เริ่มจากดึงเอาพลังของราชาปีศาจไป ชักนำเผ่าภูตวารีสู่ความสิ้นหวังก่อน จากนั้นนำชาวเผ่ามาบีบบังคับอย่างแข็งกร้าว จนถึงบัดนี้ก็มาคุกเข่าขออภัยต่อหน้าข้า อาฝู แท้จริงเจ้ารู้ดีว่า หากทำเช่นนี้ ต่อให้ข้าทุกข์ใจเพียงใด
ก็ไม่มีทางลงโทษเจ้า ใช่หรือไม่ ใช่ เป็นข้าเองที่วางอุบายแยบยล คิดคำนวณทุกสิ่ง แต่ข้าหลอมพลังของราชาปีศาจไปแล้ว บัดนี้ ข้าจะนำพลังของราชาปีศาจ รวมทั้งจิตวิญญาณของข้า คืนให้ท่านพี่ อาฝู อาฝู อาฝู เจ้าวางใจ ข้าจะหาวิธีให้จนได้ [ขอเทพธิดาลั่วหนิง] [ช่วยล้างคำสาปให้เผ่าเราได้หรือไม่] อาฝูสมคบคิดกับไป๋เฟิ่ง ทำลายตำหนักเซียน เหตุใดข้าต้องช่วยท่านด้วย อาการบาดเจ็บของอาฝูน้องชายข้า ดูท่าเทพธิดาลั่วหนิงคงไม่สนใจแม้แต่น้อย เทพธิดาคงจะยังไม่รู้ เพราะเจ้าทำจิตปฐมวารีของอาฝูแตก จิตวิญญาณของอาฝูจึงเสียหาย เพื่อที่จะรักษาตนเอง เขาดึงเอาพลังของราชาปีศาจ ที่สร้างความมั่นคงให้แดนปีศาจไป เป็นเพราะข้าหรือ เรื่องนี้ไม่อาจกล่าวโทษเจ้า หากจะโทษ ต้องโทษที่อาฝูไม่รู้ความ หากเทพธิดาไม่ยินยอม เฮอน่าก็จะไม่บังคับฝืนใจ ราชาปีศาจ ท่านมาช้าไปก้าวเดียว ท่านเซียนเพิ่งจะออกเดินทาง ไปยังสำนักอู่หยางโหว [หรือว่าหลิ่วเซาจะอยู่ที่สำนักอู่หยางโหว] ฝีมือแค่นี้ยังกล้ามีเรื่องกับข้าอีกหรือ ไม่ต้องไปกลัวนาง พวกเรามีเขตอาคม สำนักอู่หยางโหวเหลือเพียงแต่ พวกไร้ความสามารถ ยามที่ข้าเป็นศิษย์พี่ของที่นี่ ยังไม่มีพวกเจ้าเลยด้วยซ้ำ ไป๋เฟิ่ง หยุดกำเริบเสีย [นึกแล้วว่าเจ้าต้องอยู่ที่นี่] หลิ่วเซา ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเจ้าจะมีวันนี้ ข้าเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน ว่าเจ้าจะกำเริบเสิบสานเช่นนี้ บทเรียนที่เจ้าได้รับจากตำหนักเซียน ยังไม่พออีกหรือไร
อย่าหวังพึ่งพวกคนจากตำหนักเซียนให้มาช่วยล่ะ ก็แค่มิตรที่แสร้งทำเท่านั้น วันนี้พวกเจ้าจะต้องตายทั้งหมด ข้าเคยเอาชนะเจ้าได้ วันนี้ ข้าก็จะเอาชนะเจ้าได้เช่นเคย ความตายมาเยือนตรงหน้า เจ้ายังทำเป็นปากดี ศิษย์พี่ พวกเรามีเขตอาคม ไม่กลัวนางปีศาจนี่หรอก อย่างนั้นหรือ แย่แล้ว ศิษย์พี่หลิ่วเซาถูกลมหมุนวน พัดออกนอกเขตอาคม [สำนักอู่หยางโหว] ไป๋เฟิ่ง นอกจากเล่นเล่ห์เพทุบายแล้ว เจ้ายังทำอันใดได้อีก ทุกคนรังเกียจ ใช้ชีวิตอย่างคนก็มิใช่ปีศาจก็มิเชิง เจ้าใช้ยาพิษ ไม่สิ นี่มิใช่พิษของปีศาจ ถูกต้อง มิใช่พิษของปีศาจ เป็นพิษที่แม้แต่ท่านเซียนยังต้องยำเกรง เหตุใดเจ้ายังปกป้องนางอีก เหตุใดยังปกป้องนางอีก พี่ใหญ่ ราชาปีศาจ พี่สะใภ้ถูกไป๋เฟิ่งลอบทำร้ายที่นี่ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย มันคืออาคมภาพมายา ช่วงจังหวะที่ข้าเพิ่งทำลายภาพมายาได้ ไป๋เฟิ่งก็พาตัวหลิ่วเซาไปแล้ว ลั่วเกอ รีบใช้กระพรวนจันทร์เพ็ญตามหาเถิด ไป๋เฟิ่งรู้จักกระพรวนจันทร์เพ็ญเป็นอย่างดี ตัดการเชื่อมโยงของข้ากับกระพรวนวันเพ็ญ ลั่วเกอ ท่านใช้พลังมากเกินไป พักให้หายก่อนดีไหม ข้าไปตามหานางเอง แยกย้ายกันตามหา ลั่วเกอ พี่ใหญ่ ข้าเองก็จะไปตามหานาง พวกเจ้าจงตามหาในละแวกใกล้เคียง ขอรับ [สำนักอู่หยางโหว] [เพราะเจ้าทำจิตปฐมวารีของอาฝูแตก] [จิตวิญญาณของอาฝูจึงเสียหาย] [ทำไมข้าจะต้องเป็นห่วงคนเลวผู้นั้นด้วย] ข้าช่วยเจ้าเอง
ขาดพลังของราชาปีศาจ พวกเขาก็ถูกโยนออกมาจากผืนน้ำ นี่คือการห่างจากน้ำแล้วจักต้องตาย ของชาวเผ่าภูตวารีสินะ ลั่วหนิง ลั่วหนิง เมื่อครู่หากข้ามาช้าอีกก้าว ท่านคิดที่จะฆ่านางเช่นนั้นใช่หรือไม่ แม่ทัพอาฝู ทุกวันนี้อาศัยเพียงพลังปีศาจของนายท่าน ประคับประคองวังปีศาจ สถานการณ์ก็ยังไม่ค่อยมั่นคงนัก มักมีชาวเผ่าถูกโยนออกมาจากผืนน้ำ ด้านนอกมักมีพวกปีศาจอ่อนแรง ที่มีความคิดชั่วร้าย คอยที่จะรับพลังปีศาจจากชาวเผ่าเรา ข้าน้อยทำได้เพียงสร้างกลขึ้นมารอบด้าน ใครจะรู้ว่าจะทำร้ายเทพธิดาลั่วหนิงเข้า นี่… ในวันที่จิตวิญญาณของข้าเสียหาย ข้าได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว ว่าข้าพลิกแผ่นดินนี้ ก็เพื่อให้นางมาอยู่ข้างกายข้า ต่อจากนี้ ใครก็ห้ามมาแตะต้องนาง ขอรับ ลั่วหนิง เจ้านอนหลับให้สบายเถิด รอข้าจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จสิ้นแล้ว เจ้าก็จะเข้าใจ เจ้าทำได้เพียงอยู่ข้างกายข้า ใช้ได้นี่ มิเสียแรงที่ข้าช่วยชีวิตเจ้า และยังรักษาเจ้าอย่างยากลำบาก ข้าอยากฆ่านางยิ่งนัก ไว้ชีวิตนางไว้ จะมีประโยชน์กว่าการฆ่านาง นี่คืออะไร หนึ่งพันปีก่อน เซี่ยลิ่งฉีปิดบังตำหนักเซียน แอบนำกลิ่นพิสดาร ออกมาจากถ้ำหยินหยาง กลิ่นพิสดาร เมื่อดมกลิ่นนี้ จะไม่อาจเคลื่อนเส้นเลือดวิญญาณในร่างได้ เมื่อเวลาผ่านไป สติปัญญาก็จะสูญสิ้น กลายเป็นปีศาจ ข้าจะคอยดู ว่าเมื่อถึงเวลานั้น ลั่วเกอจะกล้า ฆ่านางหรือไม่ [ให้ข้ามอบนางคืนให้แก่ลั่วเกอ]
[ข้าไม่ทำเด็ดขาด] [หลิ่วเซา ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ เช่นนี้แน่] ไป๋เฟิ่ง หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา มา เฮอน่า ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เจ้าถูกไป๋เฟิ่งจับตัวไป และถูกพิษกำยานสุริยันจันทราเข้า ข้ากับลั่วเกอแยกย้ายกันตามหาเจ้า และข้าก็พบเจ้าเข้า ข้าได้แจ้งตำหนักเซียนแล้ว เจ้าพักผ่อนให้สบายก่อนนะ เช่นนั้นจะเป็นอะไรหรือไม่ พิษกำยานสุริยันจันทราเป็นพิษประหลาด มันเกิดจากถ้ำหยินหยางของตำหนักเซียน แต่ว่าที่นั่นได้ถูกผนึกมาเป็นพันปีแล้ว ไม่รู้ว่าผู้ใดนำมันออกมา ที่แท้ไป๋เฟิ่งก็ได้ไปครอง พลังวิญญาณของข้า บัดนี้มิอาจเคลื่อนพลังได้ แต่ว่ามูลเหตุของพิษกำยานสุริยันจันทรานี้ ไม่ต้องกังวลไป น้ำศักดิ์สิทธิ์สุรีย์สลัวของถ้ำหยินหยาง สามารถแก้พิษกำยานสุริยันจันทราได้ อีกทั้ง พิษกำยานสุริยันจันทรา มิได้เป็นอันตรายต่อเผ่าภูตวารี ข้าจะช่วยเจ้าตามหาน้ำศักดิ์สิทธิ์ ไม่ยากหรอก ไม่ ข้าจะทำให้ท่านเดือดร้อนอีกไม่ได้ หากจะไปก็ต้องเป็นข้าที่ไป ไม่ควรเป็นท่าน หรือว่า ข้าพาเจ้าไปด้วย เช่นนี้ดีหรือไม่ หลิ่วเซา เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่ ลั่วเกอ ลั่วเกอ เฮอน่าช่วยหลิ่วเซาได้แล้ว แต่ทว่า นางถูกพิษกำยานสุริยันจันทรา พิษกำยานสุริยันจันทรา มันคือผลิตผลของถ้ำหยินหยาง คนที่น่าจะมีของสิ่งนี้ได้ ทั้งตำหนักเซียน
ข้าก็นึกออกเพียงแค่เซี่ยลิ่งฉี ใช่ ข้าเป็นคนให้พิษกำยานไปเอง เขารับปากข้าว่า เขาจะเปิดถ้ำหยินหยางอีกครั้ง แต่หลังจากนั้นเขาจะมอบให้ผู้ใด ข้าก็ไม่รู้แล้ว เหตุใดต้องมาถามเขาด้วย พวกเราไปหาคำตอบที่ถ้ำเองไม่ดีกว่าหรือ กล่าวถึงเรื่องนี้ [ในปีนั้นอดีตเจ้าตำหนักซาง ต้องการเปิดค่ายกลวันเพ็ญ] [ถ้ำหยินหยาง] [แต่ก็กลัวถูกพลังค่ายกล ย้อนทำร้ายจนกลายเป็นหิน] ก็เหมือนพวกท่าน ที่รีบตามหาน้ำศักดิ์สิทธิ์มาคุ้มกาย แต่ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า ถ้าหากน้ำศักดิ์สิทธิ์ จะได้มาง่ายถึงเพียงนี้ เหตุใดในปีนั้น อดีตเจ้าตำหนักซาง ถึงให้พวกเราไปรนหาที่ตาย หลิ่วเซา พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ ข้าก็ไม่แน่ใจ เพียงแค่เขตอาคมนี้ ดูเหมือนว่าจะมีความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ ความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ แต่ว่าเมื่อครู่ ตอนที่ข้าเข้ามาช่างง่ายดายเหลือเกิน เขตอาคมที่เข้ามาคือเขตอาคม ที่ตำหนักเซียนสร้างไว้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน แต่ข้ายังสัมผัสได้ถึง ลมปราณของเย่าหลิงที่อยู่บนเขตอาคม เช่นนั้น เขตอาคมนี้ เย่าหลิงเคยปิดผนึกมันไว้ เขตอาคมของตำหนักเซียนนั้นเปิดได้ง่าย แต่ข้าเป็นห่วงยามที่ต้องออกไป กลัวเพียงว่าถ้ำหยินหยางนี้ เข้ามาง่าย แต่จะออกมาน่ะ ไม่ง่ายถึงเพียงนั้นหรอก ว่ากันว่าเมื่อหมื่นปีก่อน ในตอนที่ท่านเทพเย่าหลิง ชะล้างกลิ่นอายความชั่วร้ายในถ้ำ [เศษความชั่วร้าย ได้กลายเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์และพิษกำยาน] [ท่านเทพก็อยู่สร้างเขตอาคมกันที่นี่] ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องหาน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้เจอก่อน เพื่อจะถอนพิษให้เจ้า ปีนั้นท่านเซียนไม่ยอมเข้าไป
เขากลัวว่าจะออกมาไม่ได้ พ่อของข้าไม่ใช่คนเช่นนี้ ท่านมัวแต่ยุ่งอยู่กับความมั่นคง ของศิลาจารึกสี่ฤดู แยกตัวออกมาไม่ได้ จึงให้พวกเจ้าไปเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ เจ้านี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริง พวกเจ้าไม่รู้หรือว่า ปากถ้ำหยินหยางอยู่ที่ใด พ่อเจ้าอุตส่าห์ทำให้เขตอาคมเย่าหลิง เกิดรอยแตกได้เส้นหนึ่ง แต่ทว่าในถ้ำนั้น มิใด้มีเพียงเขตอาคมเย่าหลิงเท่านั้น ที่เป็นอุปสรรค แต่ยังมีพิษกำยานที่มีความเกลียดชัง ของเทพทั้งสององค์รวมกัน เพียงแค่มีคนไปแตะต้อง น้ำศักดิ์สิทธิ์สุรีย์สลัว พิษกำยานก็จะออกมาด้วย และหากสูดดมเข้าไป ก็อาจทำให้สติปัญญาเสียหาย กลายเป็นปีศาจร้าย ที่รู้เพียงการเข่นฆ่าเท่านั้น [พ่อเจ้า อดีตเจ้าตำหนักซาง] [ให้ลูกศิษย์สามตำหนักเข้าไปทีละชุด] [ก็เพื่อให้ได้น้ำศักดิ์สิทธิ์มา] [ในปีนั้นข้ามีความตั้งใจ] [ว่าจะนำพิษกำยานและน้ำศักดิ์สิทธิ์ออกมา] [รีบออกมาก่อนที่รอยแตกจะปิด] [พิษกำยานอันตรายเกินไป ข้าถือเอง] [เจ้าได้รับพิษกำยาน จักต้องไปนำน้ำศักดิ์สิทธิ์มาให้ได้] [ถ้าหากข้าออกไปไม่ได้] [ศิษย์น้องเซี่ยลิ่งฉี อู่ซื่อเวย] [เจ้ายังถอนพิษเองได้] ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ข้าแบกเจ้าเอง ท่านไปก่อนเถิด ไม่ต้องสนใจข้า ท่านไปก่อนเถิด ไม่ทันแล้ว ข้าไม่มีทางทิ้งเจ้าไว้ที่นี่แน่ จะไปก็ต้องไปด้วยกัน รีบไปสิ ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง
ศิษย์น้อง ทำไมกัน ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง เจ้า ข้าสูญเสียน้ำศักดิ์สิทธิ์สุรีย์สลัวแล้ว ข้าไปไม่ได้แล้ว ไม่ ไม่นะ ข้าจะอยู่ที่นี่ตามหาน้ำศักดิ์สิทธิ์ต่อ รอท่านมาช่วยข้า ไม่ ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง [ข้าหนีออกมาได้] [ทว่าคนอื่น] [ถูกกักขังอยู่ที่แห่งนั้น] ถูกกักขังอยู่ที่นั่นตลอดกาล คนเหล่านั้นที่ติดอยู่ มีศิษย์ร่วมสำนักของข้า มีสหายคนสนิทของข้า ทั้งยังมี ศิษย์น้องเล็กของข้าด้วย ภายในถ้ำเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ที่ไร้ทางออก [เป็นความเจ็บปวดที่ไร้หนทางหนีโดยสิ้นเชิง] [ดังนั้นจึงกระตุ้นให้เกิด กลิ่นอายความชั่วร้ายนับไม่ถ้วนขึ้น] [ศิลาจารึกสี่ฤดูก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย] อดีตเจ้าตำหนักซางไม่มีทางเลือก นอกจากปิดผนึกมัน ไม่มีผู้ใด ไม่มีผู้ใดช่วยศิษย์น้องข้า ไม่มีผู้ใดไปช่วยซื่อเวย แท้จริงแล้วเจ้าอยากไปช่วยอู่ซื่อเวย ใช่ ข้าต้องการที่จะเปิดถ้ำหยินหยาง ข้าต้องการจะไปช่วยนาง หนึ่งพันปีแล้ว นางรอข้ามาหนึ่งพันปีแล้ว ลั่วเกอ ท่านพาข้าไปด้วยเถิด พวกท่านมิได้ต้องการลงโทษข้าหรอกหรือ พาข้าไปยังถ้ำหยินหยางด้วยเสียเถอะ ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ปรารถนาที่จะตายเคียงข้างซื่อเวย บ่อละลายกระดูกก็มิอาจละลายกระดูกเจ้าได้ แสดงว่ามโนธรรมของเจ้ายังหลงเหลืออยู่ เดิมไม่สมควรตาย เจ้ามิจำเป็นต้องไปถ้ำหยินหยางหรอก ทั้งตำหนักเซียนมีเพียงข้าเท่านั้น ที่รู้ว่ารอยแตกนั้นอยู่ที่ใด ในปีนั้นข้าเป็นผู้รอดชีวิตเพียงผู้เดียว นอกจากข้า ก็ไม่มีผู้ใดสามารถพาพวกท่านออกมาได้
ไม่มีเวลาแล้ว ถ้าหากท่านไม่อยากให้หลิ่วเซา ต้องกลายเป็นปีศาจละก็ เช่นนั้นก็พาข้าไปด้วยซะเถิด เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้ายังไหว ได้พลังวารีและยาวิเศษของท่านมา ข้าก็ดีขึ้นมากแล้ว สิ่งนี้คือ ระวัง! สิ่งนี้คือพิษกำยานสุริยันจันทรา และน้ำศักดิ์สิทธิ์สุรีย์สลัวที่รวมกันอยู่ เฮอน่า ระวัง! เฮอน่า เฮอน่า เฮอน่า มา ระวังนะ อะไรนะ พี่ชายข้าไปถ้ำหยินหยางอย่างนั้นหรือ ถ้าต้องการช่วยแม่นางหลิ่ว ก็ต้องไปถ้ำหยินหยางเพียงเท่านั้น แต่ว่าทำไมหลิ่วเซาถึงถูกพี่ชายข้าช่วยเสียได้ นางไม่ควร… เจ้าฟื้นแล้ว เพิ่งฟื้นขึ้นมาจะไปไหนเสียแล้ว เอนตัวนอนพักเสียหน่อยเถิด เจ้าไม่ต้องมายุ่ง หากข้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า เจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ที่นี่ มาระบายความโกรธใส่ข้าได้หรือ มิใช่ว่าทั้งชีวิตนี้ เจ้าไม่อยากเจอข้าอีกหรอกหรือ มิใช่ว่าเจ้าทำลาย ไข่มุกวารีของข้าไปแล้วหรอกหรือ เหตุใดถึงได้กลับมาอีก ข้าเพียงแค่อยากกลับมาดูเสียหน่อย ว่าจริง ๆ แล้วเจ้าบาดเจ็บมากน้อยเพียงใด ถึงเสี่ยงอันตรายที่จะทำลายทั้งเผ่าพันธุ์ โดยการไปครอบครองพลังของราชาปีศาจอะไรนั่น ดังนั้น เพราะว่าเจ้าเป็นห่วงข้า ถึงกลับมาดูข้า ใช่หรือไม่ ข้าจะไปห่วงอะไรเจ้า เจ้าใช้พลังของไข่มุกวารี เกือบฆ่าหลิ่วเซาและพี่ชายของข้า ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บ เจ้าก็สมควรโดนเช่นนั้นแล้ว ถูกต้อง ข้าไม่ควร ข้าไม่ควรทำร้ายครอบครัวของเจ้า
ข้าไม่ควรทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักของเจ้า ถึงแม้ข้าจะตายจากการบาดเจ็บสาหัส ก็สมควรแล้ว ก่อน.. ก่อนหน้านี้ ข้าเห็นคนในเผ่าของพวกเจ้า ตายต่อหน้าต่อตาของข้าเช่นนั้น ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าเห็นคนในเผ่ามากมายต้องตายไป เพราะข้าทนทุกข์ทรมาน รออยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว และเลือกที่จะจบทุกอย่าง ดังนั้นข้าจึงทำเรื่องที่ผิด ทำให้เจ้าเสียใจ ต่อจากนี้ข้าจะไม่ทำเช่นนี้แล้ว ซื่อเวย ซื่อเวย ซื่อเวย ศิษย์น้องซื่อเวย เฮอน่า หลิ่วเซา เฮอน่า ท่านรีบไปเถิด ไม่ต้องห่วงข้า ลูกศิษย์เหล่านี้ ได้สูญเสียสติสัมปชัญญะไปหมดแล้ว พวกเราต่างก็มิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ผู้เดียวได้อย่างไร เฮอน่า มือท่าน ข้าคิดมาตลอด ว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นแล้วจักมิต้องเป็นตัวถ่วงใคร หากแต่ยังคงถ่วงท่านอยู่ หลิ่วเซา ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นตัวถ่วง หากต้องตายพร้อมเจ้าที่นี่ คงเป็นโชคชะตาอีกเส้นที่ถูกลิขิตไว้ ยังจำจี้หยกเฟิ่งเหยี่ยนเหลียน ที่ข้ามอบให้เจ้าได้หรือไม่ แท้จริงแล้ว นั่นคือของที่เตรียมไว้ให้ราชินีปีศาจของข้า เฮอน่า เฮอน่า ลั่วเกอ ที่แท้ก็เป็นห่วงเป็นใยศิลาจารึกสี่ฤดู ทั้งยังรีบไปถ้ำหยินหยาง ที่สร้างเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็เป็นเพราะหลิ่วเซา เป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อไรเกอเอ๋อร์จะเลื่อนขั้นเป็นเทพได้ ในสายตามีเพียงหลิ่วเซาบ้าง เฮอน่าบ้าง ไม่เคยสนใจสามพิภพแม้แต่น้อย ผู้อาวุโสเซียนเวิง ครั้งนี้ท่านก็พูดเกินไปแล้ว
เขาไม่ช่วยให้แดนปีศาจสงบลง พอแดนปีศาจเกิดความวุ่นวาย สามพิภพจะไม่แย่ไปด้วยหรือ แล้วถ้ำหยินหยางเล่า นั่นคือที่ที่เขาควรจะต้องไปหรือ แล้วท่านจะให้เขาทำเช่นใด ถึงอย่างไรก็ไม่อาจให้เขามองดู คนรักของตัวเองตายได้หรอกกระมัง ที่ข้าทำไปยังไม่ถือว่าหวังดีต่อลั่วเกอหรือ เจ้าน่ะ ก็ได้แต่คอยช่วยเขา ยังทำอะไรเป็นอีกไหม ศิษย์พี่ เจ้าตำหนักซาง พวกเขาทั้งสองยังปกติสุขอยู่ เหตุใดต้องไปถ้ำหยินหยางด้วยเล่า อะไรนะ ท่านพี่ของข้ากับท่านพี่ของเจ้า เข้าไปที่ถ้ำหยินหยาง ใช่ ว่ากันว่าในถ้ำหยินหยาง เกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้นมากมาย หลังจากที่ท่านพี่ของข้าเข้าไป ข้าได้ลองใช้คาถาเวทลับเฉพาะของวังปีศาจเรา เพื่อติดต่อกับเขา แต่ว่า ตลอดมานี้เขาก็ไม่ได้ติดต่อกลับมา หากเป็นเช่นนี้ พวกเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายหรือ ถ้าหากไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย เขารู้ว่าข้าเป็นห่วงเขา จึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่บอกข้าว่าปลอดภัยดี เจ้ายังจะกลับไปหรือไม่ หากอยู่ที่นี่ อย่างน้อย ๆ ก็สามารถ รับรู้ข่าวคราวของพวกเขาได้ในทันที ข้าตั้งใจว่าจะรอจนถึงฟ้าสาง หากว่าฟ้าสางแล้วยังไม่มีข่าวคราวอะไร ข้าก็จะเข้าไปช่วยเหลือ ถ้าท่านพี่ของข้ากับท่านพี่ของเจ้าร่วมมือกัน แล้วยังประสบปัญหาใหญ่ข้างในนั้น เจ้าเข้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรหรือ เขาเป็นพี่ชายของข้า เป็นท่านประมุขของเผ่าข้า แม้นว่าข้าจะตายอยู่ข้างในนั้น เขาก็ต้องรอดชีวิตออกมา เจ้าน่าจะเข้าใจได้นะ เช่นนั้นข้าก็จะรออยู่ที่นี่กับเจ้าด้วย หากว่าพรุ่งนี้ยังไม่มีข่าวคราวอะไร ข้าก็จะเข้าไปในถ้ำหยินหยางกับเจ้า เฮอน่า ลั่วเกอ เดิมข้าคิดจะพาหลิ่วเซามาถ้ำหยินหยาง
เพื่อถอนพิษให้เรียบร้อย ใครจะรู้ว่าคาถาวารีกำบังกายของข้า กลับไม่เกิดผลในที่แห่งนี้แม้แต่น้อย เมื่อหมื่นปีก่อน ที่แห่งนี้ ถูกท่านเทพเย่าหลิงสร้างเขตต้องห้ามไว้ ไม่ต้องพูดถึงคาถาวารีกำบังกายของเจ้า แม้แต่คาถาอี๋ปู้อี้เหลียน ของลั่วเกอ ก็มิอาจแสดงออกมาได้ พวกท่านไม่ควรอยู่ที่นี่ ข้ามอบกระพรวนวันเพ็ญให้เจ้า เพราะอยากรู้ว่าเจ้ายังสบายดีอยู่หรือไม่ ถ้าหากว่าเจ้าไม่อยากให้ข้ารับรู้ ก็คืนข้ามาตอนนี้เสีย ให้ก็ให้มาแล้ว จะมาเรียกคืนได้อย่างไรกันเล่า ข้าก็นึกว่าเจ้าไม่อยากได้แล้ว ข้าอยากได้สิ อยากได้อยู่แล้ว ห้ามแย่งไปอีกนะ จะรักษาให้เจ้า [ซื่อเวย] [ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใด] [ข้าจะพาเจ้ากลับบ้านให้จงได้] [อาฝู] [หลิ่วเซาอยู่กับข้าแล้ว] [ลั่วเกอก็มาด้วยเช่นกัน] [เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง] เป็นอย่างไรบ้าง ได้ข่าวคราวแล้วหรือ หลิ่วเซา ท่านพี่ของเจ้า และท่านพี่ของข้าอยู่ด้วยกันแล้ว ขณะนี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว พวกเขายังไม่ออกมาหรือ ดูท่าแล้วเรื่องนี้จะมีลับลมคมใน แต่ถ้าหาก แม้แต่ท่านพี่ของเจ้าและท่านพี่ของข้า ร่วมมือกัน แล้วยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ บนโลกใบนี้ คงจะไม่มีผู้ใดแก้ไขได้แล้วละ คงเป็นเช่นนั้น หรือว่าจะไปพักผ่อนบนเตียงสักครู่ ไม่จำเป็นหรอก ข้าว่าจะรอต่อไป หากเจ้ามีข่าวคราวแล้วก็บอกข้าทันทีนะ หรือให้ข้าอยู่ทำหยาดน้ำค้างเป็นเพื่อนเจ้า ไม่ต้องลำบากหรอก ไปทำธุระของเจ้าเถิด ข้าทำเองก็ดีแล้ว อาฝู ลั่วหนิง อย่าจากข้าไปเลย
ได้หรือไม่ [ประตูกำเนิดศิลาจารึกสี่ฤดู เชื่อมต่อกับบ่อละลายกระดูก] [ประตูมรณะเชื่อมตรงไปยังถ้ำหยินหยาง] ความแค้นที่สั่งสมมานับพันปี การที่พวกเราเข้ามาอย่างกระทันหัน ย่อมทำให้เหล่าสาวกมารนั่งไม่ติดเป็นแน่ เกรงแต่ว่า อาจทำให้ศิลาจารึกสี่ฤดูเกิดการปั่นป่วน ฉะนั้น พวกเราต้องรีบร่ายอาคม แล้วไปตักน้ำศักดิ์สิทธิ์ และต้องมีคนคอยคุ้มกันด้วย ไม่เช่นนั้น… พวกมันมาแล้วสินะ เจ้าอยู่นี่ ข้าจะไปล่อพวกมัน เฮอน่า เจ้าไปตักน้ำศักดิ์สิทธิ์มา เซี่ยลิ่งฉี เจ้าคอยคุ้มกันหลิ่วเซา ถ้าอยากได้น้ำศักดิ์สิทธิ์ ก็ตามข้ามา ลั่วเกอ หลิ่วเซา หลิ่วเซา พลังวิญญาณลั่วเกอแข็งแกร่งที่สุด เขาจะต้องไม่เป็นอะไร ระวัง เจ้าคือ… เซี่ยลิ่งฉี ซื่อเวย พันปีแล้วสินะ ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว ข้ามาพาเจ้ากลับไป [ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่] [จะไปก็ต้องไปด้วยกัน] [รีบไปสิ] [ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อตามหาน้ำศักดิ์สิทธิ์] [รอท่านมาช่วยข้า] [ศิษย์น้อง] [ไม่] [ไม่] [ข้าแซ่เซี่ย] [- เป็นศิษย์พี่ของเจ้า] [- ซื่อเวย ซื่อเวย ไยยังไม่กลับบ้าน] [ชื่อของเจ้าไพเราะยิ่งนัก] เราเคยสัญญากันแล้ว ว่าข้าจะมาช่วยเจ้าออกไป ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องรอนานนะ ซื่อเวย
กำลังรอใครคนหนึ่ง อู่ซื่อเวย กำลังรอคอยเซี่ยลิ่งฉี ซื่อเวย ขอโทษ ที่ข้ามาช้า หนึ่งพันปีแล้ว ที่ปล่อยให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ ซื่อเวย พวกเรากลับบ้านกัน ข้าพาเจ้ากลับบ้านดีหรือไม่ ซื่อเวย ซื่อเวย เจ้ามองที่ข้าสิ ข้าคือเซี่ยลิ่งฉีเอง เซี่ยลิ่งฉีที่รับปากจะดูแลเจ้าไปชั่วชีวิต เจ้าจำได้หรือไม่ เจ้าบอกจะรอข้ากลับมาช่วยเจ้า ศิษย์พี่เซี่ย ข้าเอง ศิษย์พี่เซี่ย ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว ในที่สุดข้าก็ได้พบท่าน ลั่วเกอ ท่านบาดเจ็บ ไม่เป็นไร เป็นอย่างไรบ้าง ได้น้ำศักดิ์สิทธิ์มาหรือไม่ ได้น้ำศักดิ์สิทธิ์มาแล้ว รีบหนีเถิด ได้ ข้ารู้จักสถานที่ที่ปลอดภัย พวกท่านตามข้ามา ไปเถอะ ศิษย์พี่ น่าเกลียดมากเลยใช่ไหม ไม่เลย งดงามมาก มา ข้าจะพาเจ้าไปพบลั่วเกอ เขาเป็นเซียนชั้นสูงในยุคนี้ มา เซียนชั้นสูงควรจะจัดการกับ เหล่าสาวกมารได้สิ แต่เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสเล่า น่าจะเกิดจากพลังหยินหยางในถ้ำนั้น ไม่ต้องกังวลไป เมื่อครู่ข้าได้ศึกษาแผนที่แล้ว มีการจัดวางค่ายกลเอาไว้รอบทิศทาง ใช้พลังเซียนเพียงเล็กน้อย… หลิ่วเซา หลิ่วเซา พลังเซียนของนาง ถูกพิษกำยานสุริยันจันทรากัดกินอย่างรุนแรง ต้องรีบใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์รักษา
มิเช่นนั้นนางจะเหมือนกับเหล่าสาวกพวกนั้น ที่ต้องสูญเสียสติปัญญาทั้งหมดไป พลังวิญญาณของพวกเราหักล้างกัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะออกไปไม่ได้ตลอดกาล ไม่ได้การแล้ว หากเหล่าสาวกในถ้ำได้กลิ่นน้ำศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจะรีบแห่กันมา คงรับมือไม่ไหวเป็นแน่ พวกเราจะต้องออกไป การปิดกั้นกระพรวนจันทร์เพ็ญ จะปกป้องพลังเซียนของนางได้ชั่วคราว เซี่ยลิ่งฉี เจ้ารีบนำทางไป [พวกเราเข้ามานานเกินไปแล้ว] [ต้องรีบหารอยแตกนั้นให้เจอเร็วที่สุด] [หากช้ากว่านี้] [เกรงว่าจะออกไปไม่ได้แล้ว] [ข้าได้รับผลกระทบจากพลังหยินหยาง] [จึงมิอาจใช้พลังวารีได้] [ลั่วเกอ] [ต้องพึ่งท่านแล้ว] หากให้เซียนชั้นสูงลงมือ [ก็พอจะฝืนเปิดเขตอาคม] [ไว้ได้พักหนึ่ง] [พวกเขามาแล้ว] [ข้าจะไปขวางพวกเขาก่อน] ศิษย์น้อง ลั่วเกอ ทำอย่างไรดี