ซับไทย | นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า EP14 | ซีรีส์ย้อนยุค | จางเจ๋อฮั่น/กงจวิ้น/โจวเหย่ | ซีรีย์จีน | YOUKU
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ = นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 14= ให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้าบาดเจ็บอะไรมา เจ้าจะทำอะไร เจ้าทึ่ม เจ้ามาจากไหนกัน เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย ข้าน่ะไม่ชอบขี้หน้าเจ้า พอแล้วๆ หยุดโวยวายได้แล้ว แย่แล้ว
ข้าได้ลิ้มลองรสชาติของหญิงสาวที่ ถูกคุกคามเสียแล้ว ผู้อาวุโสเย่ พวกเราพบกันอย่างบังเอิญ ไม่รู้จักกันมาก่อน ข้าจะกล้ารบกวนท่านให้มารักษาแผลเก่าได้เยี่ยงไร เจ้าโง่ไปแล้วหรือ จะเกรงใจเจ้าละอ่อนนี่ทำไมกัน เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ เจ้าหน้าละอ่อน ข้าเรียกผิดหรืออย่างไร หากระจกมาส่องดูตัวเจ้าสิ ศิษย์ของฉินหวยจาง เจ้าไม่อยากรบกวนข้าแล้วเจ้าจะมีชีวิตต่อได้อีกนานเท่าไร เรื่องนี้คงไม่รบกวนท่านแล้วละ เขาหมายความว่าเยี่ยงไร อาซวี่ ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือ มีจริงมีเท็จ เจ้าแหวกเสื้อเขาออกดูก็รู้แล้ว หุบปาก อาซวี่ เจ้าจะให้เขาตอบเจ้าว่าเยี่ยงไร บอกว่าเขากำลังจะตายแล้วหรือ เจ้าโง่หรืออย่างไรกัน มนุษย์คนใดจะมิโลภเล่า ศิษย์ของฉินหวยจาง เส้นลมปราณของเจ้ากำลังจะหมดลง เฉกเช่นต้นไม้แก่ที่มีรากเน่า ปราศจากโอกาสรอดชีวิต ต่อให้มีประมุขแห่งหุบเขาหมอเทวดาเกิดใหม่ก็ตาม ก็ช่วยไม้ที่ตายแล้วอย่างเจ้ามิได้หรอก อาซวี่ ที่เขาพูด จริงสิ เจ้าหนุ่มคนนั้นน่ะ อาจารย์ของเจ้าเป็นใครหรือ เมื่อครู่เจ้าใช้วรยุทธ์อันใดกัน วรยุทธ์นี้ของข้าเรียกว่าเอาชนะบุตรชายในวันที่ฝนตก อย่างไรข้าก็ว่างมากพอ รนหาที่ตาย เหล่าเวิน ผู้อาวุโสเย่ อย่าปะทะกันเลย มองดูท้องฟ้าเหมือนฝนกำลังจะตกแล้ว แยกย้ายกันเถอะ ไอ้เจ้าคนอวดเก่ง เจ้าก็เป็นไม้ใกล้ฝั่งอยู่แล้ว ข้าสามารถเอาชีวิตเจ้าภายในสิบกระบวนท่าได้ เจ้าหน้าละอ่อนปากเสีย เจ้าก็เป็นดอกเก๊กฮวยที่โรยราอยู่แล้ว ภายในสิบปีข้าจะต้องเอาชีวิตเจ้าให้ได้ ฝีปากของเจ้านั้นยอดเยี่ยมกว่าฝีมืออีกนะ เช่นกันๆ พวกเจ้าสองคนปล่อยมือกันเดี๋ยวนี้
ผู้อาวุโสเย่ ท่านเป็นปรมาจารย์ผู้สูงส่ง คงไม่จำเป็นต้องฆ่ากำจัดคนรุ่นหลังหรอกกระมัง พวกเจ้าแต่ละคน คนหนึ่งไม่เคารพผู้อาวุโส อีกคนไม่รักเด็ก จะทะเลาะกันไปทำไม จะเกิดหรือตาย โชคชะตาแล้วแต่ฟ้าลิขิต ข้า… เช่นนั้นก็บังเอิญแล้ว ข้าชอบที่จะเป็นศัตรูกับฟ้า เปิดเสื้อเจ้าออกให้ข้าดูหน่อย ให้ข้าดูว่าเกิดจากวรยุทธ์แบบใด เจ้าหมายความว่าเช่นไร แผลของเขาเจ้าสามารถรักษาได้จริงหรือ เจ้าเป็นใคร หากข้าเดาไม่ผิดละก็ ท่านคงจะเป็นเซียนกระบี่แห่งภูเขาฉางหมิง ท่านอาจารย์มักขอบคุณท่านอยู่เสมอที่มอบกระบี่ให้ อย่าทำเป็นฉลาดนักเลย เจ้าทึ่ม ข้าถามคำถามเจ้าอยู่นะ เจ้าสามารถรักษาแผลของเขาได้จริงหรือไม่ เจ้ามีสิทธ์จะถามข้าอย่างนั้นหรือ ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ความอดทนของข้านั้นมีขีดจำกัด ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จะรักษาแผลของเจ้าหรือไม่ อาซวี่ เจ้าเปิดออกให้ข้าดูหน่อย ปล่อย พอได้หรือยัง ดึกดื่นเช่นนี้ ถูกผู้ชายสองคนกระชากเสื้อผ้า มันสมควรหรือ พวกเจ้าอยากดูใช่หรือไม่ ตะปู เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าล่ะเจ้าที่มีสภาพชีพจรที่เต้นแผ่วลง แต่กลับยังมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ เพราะตะปูเหล่านี้ตอกเส้นลมปราณที่หยุดเดินของเจ้า มันจึงไม่ถูกทำลายด้วยพลังภายใน ใครเป็นคนคิดความคิดนี้ออกมา มันช่างแยบยลและอำมหิตเสียจริง ตัวข้าเอง ตัวเจ้าเอง ช่างรนหาความตายเสียจริง ใส่เสื้อผ้าให้ดีๆ แล้วตามข้ามา ข้าให้ศิษย์ของฉินหวยจางตามมา เจ้าจะตามมาด้วยทำไม ท่านอาวุโสมีความคิดเห็นเยี่ยงไร ยื่นมือออกมาเถอะ
เป็นเยี่ยงไร สามารถรักษาได้หรือไม่ สามารถรักษาได้อยู่แล้ว ต่อให้จะเป็นคนที่เพิ่งตาย ตราบใดที่ตัวยังอุ่น ข้าก็สามารถทำให้เขามีสีหน้าที่กลับมาดูสดใสได้ชั่วระยะหนึ่ง เช่นนั้นท่านจะมัวรีรออะไรอยู่เล่า ทำเยี่ยงไรท่านจึงจะยอมรักษา เชิญว่ามาได้เลย หากว่าคำขอแรกของข้า คือการให้เจ้าคุกเข่าบนถนนนี้ เป็นเวลาสามวันสามคืน ตะโกนว่า ข้าเป็นคนโง่ที่มีตาหามีแววไม่ เจ้าจะทำหรือไม่ ท่านอาวุโส พี่ชายมีสายตาที่เฉียบคม มองปราดเดียวก็รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของข้า ข้านั้นช่างเป็นคนโง่ที่มีตาหามีแววไม่จริงๆ ขอเพียงท่านยอมรักษาเขา อย่าว่าแต่สามวันเลย สามเดือนข้าก็ยอม ช่างเถอะ สำหรับคนหนังหน้าหนาๆ อย่างเจ้าแล้ว เหยียดหยามเจ้าไปก็ไร้ประโยชน์ ศิษย์ของฉินหวยจาง ข้าสามารถช่วยชีวิตเจ้าให้อยู่ได้อีกสิบปี ที่เหลือก็ต้องดูจากโชคของเจ้าแล้ว สิบปี พอแล้ว เพียงพอแล้ว ได้ ถ้าอย่างนั้นขั้นตอนแรก ข้าจะถอนวรยุทธ์ของเจ้า แปลงกำลังภายในร่างกายเจ้าให้หมด ไม่ขัดข้องใช่หรือไม่ อะไรนะ ก็ไม่ใช่เจ้าที่รนหาที่ตายหรืออย่างไร ตอนนี้เจ้าคงเหลือพลังแค่สามในสิบ มีเพียงกลางดึกเท่านั้น ที่เจ้าจะเจ็บปวดมากเมื่อกำลังภายในกำลังไหลเวียน เมื่อถอนตะปูเหล่านี้ของเจ้าออก กำลังภายในที่พลุ่งพล่านในร่างกายเจ้า จะทำให้เส้นลมปราณที่ตายไปแล้วของเจ้านั้น ขาดหายไปทีละเล็กทีละน้อย หากข้าไม่ถอนวรยุทธ์ของเจ้า ด่านแรกเจ้าก็ผ่านไปมิได้แล้ว หากไม่ถอนวรยุทธ์ ยังจะมีวิธีอื่นอีกหรือไม่ มีสิ ต้องมีแน่นอนอยู่แล้ว หากประมุขแห่งหุบเขาหมอเทวดา ยังไม่กลับชาติมาเกิดละก็ เจ้าสามารถลองเรียกวิญญาณของเขามาได้
เพียงแต่ข้าคิดว่า ชั่วชีวิตนี้ของเขาคงมิสนใจอะไรอีกแล้ว และคงจำวิธีการรักษาอะไรมิได้แล้ว มีเกิดก็มีตาย ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ต้องลำบากเพราะเรื่องของข้า ไม่รบกวนท่านแล้ว ศิษย์ของฉินหวยจาง เจ้าทึ่ม เจ้าจะคอยตามเขาไปทำไมกัน เจ้าเป็นอะไรกับเขาหรือ เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย ศิษย์ของฉินหวยจาง เจ้าหมอนี่มิได้มีอะไรดีเลยนะ เจ้าต้องระวังเขาไว้นะ ไม่มีใครเป็นหนุ่มสาวได้ตลอดไป แต่มักจะมีคนที่ยังเป็นหนุ่มสาวอยู่เสมอ =ห้องโถงจื่ออวิ๋น= เจ้ายังเหลือเวลาอีกเท่าไร พอจะมีเหลืออีกสักสองปี อาซวี่ เหล่าเวิน คนอื่นพูดเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้ แต่เจ้ามิสามารถพูดได้ อาซวี่ โจวจื่อซู ถอนวรยุทธ์ในตัวข้าแล้ว ข้ายังจะเป็นข้าอยู่หรือไม่ ในเมื่อไม่ใช่แล้ว จะมีชีวิตไปอีกทำไม แต่ก่อนอื่นเจ้าจะต้องมีชีวิตต่อไปสิ เจ้ามีชีวิตต่อไปแล้ว ใต้หล้ากว้างใหญ่เพียงนี้ ข้าจะต้องมีวิธีฟื้นคืนวรยุทธ์เจ้ากลับมาได้แน่นอน ยอมที่จะมีชีวิตต่อไปอย่างกำเริบเสิบสานอีกสิบวัน ดีกว่ายอมมีชีวิตต่ออีกสิบปีอย่างฝืนใจ ยังดี ยังมีเวลามากพอ เพียงพอให้พวกเราได้ลิ้มลอง เหล้าชั้นดีบนโลกนี้ได้อีกหลายครั้ง ไป ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจมากกว่าผู้ใดอยู่แล้ว ข้าก็แค่รู้สึกว่ามันช่างน่าตลกเหลือเกิน เมื่อครั้นข้ายังเด็กมิได้ฝึกซ้อมวรยุทธ์เพราะมัวแต่เล่น ไม่เชื่อฟังท่านพ่อท่านแม่ ท่านพ่อท่านแม่มักจะพูดว่า ยามเด็กเกียจคร้าน จะลำบากยามชรา เมื่อโตขึ้น อยากจะฝึกวรยุทธ์ก็สายไปแล้ว ข้าตอบกลับไปว่า เมื่อข้าโตขึ้น อยากจะขุดไข่นกหรือตีหินอ่อน ก็สายไปแล้วเช่นกัน
แท้จริงแล้วชีวิตของข้า คิดทบทวนไปมา ยังไงตัวข้า ก็อยู่ผิดยุคสมัย มิสามารถเล่นได้เมื่อต้องการเล่น มิได้มีใครสอนวิชาเมื่อต้องการฝึก มิสามารถได้สิ่งที่ต้องการมาได้ คนที่อยากจะรั้งเอาไว้ ก็สายเกินไป โชคดี โชคดีจริงๆ เวินเค่อสิง เจ้าพอได้หรือยัง คนที่กำลังจะตายคือข้า คือข้าที่ใช้ชีวิตอย่างยุ่งวุ่นวาย มิเคยทำสำเร็จแม้แต่เรื่องเดียว ใช้ชีวิตราวกับเป็นเรื่องตลก เจ้าทำท่าทางน่าสลดเช่นนี้ให้ใครดูกัน ข้าพยายามสุดความสามารถของข้า อยากจะเดิมพันเอาชีวิตที่อิสระนี้กลับคืนมา หากแม้แต่เจ้าก็จะโน้มน้าวข้า ว่าให้สู้ทนฝืนมีชีวีตต่อไปอีกสองปี เช่นนั้นที่ข้ารู้จักเจ้าก็ถือว่าเปล่าประโยชน์แล้ว จื่อชา ทำไมเจ้าเพิ่งมาล่ะ ข้าได้รับข่าวมา จึงไปที่จวนของน้าหญิงหลัวเพื่อตรวจสอบดู ระหว่างทางกลับมาถึงได้เห็นสัญญาณลับ เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า พูดกับเจ้าไปก็ไร้ประโยชน์ ท่านพี่เชียนเฉี่ยวล่ะ กระนั้นข้ายิ่งไม่รู้เลย อวิ๋นจาย หงลู่ล่ะ จูจูล่ะ หลานซินล่ะ คนอื่นล่ะ ถามอะไรน่ะ แน่นอนว่าจากไปหมดแล้วน่ะสิ เกาฉงผู้นั้นน่ะ นำกำลังคนจากสมาคมและม้ามามากมาย บุกโจมตีจวนผู้หญิงบ้าในยามค่ำคืน ตอนนั้นมีแค่ข้าอยู่กับหญิงบ้า ฆ่าพวกเราโดยไม่ทันตั้งตัว และยังมีหญิงสาวอีกหลายคนตายไป ให้ตายสิ ใช่ๆ ผู้หญิงบ้านางนั้นบอกแล้ว หากตายหนึ่งคน ก็จะตัดเนื้อข้าหนึ่งชิ้น ที่นางพูดคงมิได้จริงจังใช่หรือไม่ หงลู่ไม่อยู่แล้ว นางไม่เคยฆ่าใครมาก่อน พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาฆ่านาง
ข้ายังรับปากประมุขไว้อีก ว่าจะปกป้องพวกเจ้าทั้งหมด หนวกหูจะตายแล้ว ไม่สิ ยามนี้ควรเป็นเวลาไว้ทุกข์หรืออย่างไรกัน ไม่สิ จื่อชา เจ้าเองก็ด้วย เพราะเจ้าเจอมนุษย์มากไปหรืออย่างไร สมองนี่ถึงได้โง่ลงไปด้วย แต่ก่อนพวกเราไม่ได้มีชีวิต อยู่แบบที่คนกินคนและผีกินผีหรือ ผะ…ผู้หญิงตายไม่กี่คนจะเป็นอะไรไป หุบปาก เจ้าไม่ต้องมาสั่งสอนข้า ผู้อาภัพรักที่เอาแต่เก็บตัวไม่ค่อยออกมา เหตุใดถึงได้ตกเป็นเป้าของเจ้าพวกสุนัขทรงคุณธรรมนั่นได้ เจ้าสร้างเรื่องอะไรข้างนอก ไว้ใช่หรือไม่ อย่าเอาแต่กล่าวหาผู้นั้นผู้นี้ได้หรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย เจ้าไม่ลองคิดดู ในตอนนั้นผีแห่งความไม่เที่ยง ผีร่าเริง ผีบ้ากาม พวกเขาก็อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ลงมือทำอะไรเลย หากไม่ใช่เพราะข้าไปช่วยได้ทันเวลา เจ้าคนที่หักหลังท่านประมุข ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นพวกสารเลวพวกนั้น นายท่าน นายท่าน นายท่าน นายท่าน ท่านเป็นอะไรไป ในคำคืนที่มืดสลัว ฟ้าคำรามไม่หยุด ยามพบเจอผู้อันเป็นที่รัก จะมิดีใจได้เยี่ยงไร นายท่าน ท่านเป็นอะไรไป จวนของน้าหญิงหลัว ถูกสมาคมห้าทะเลสาบโจมตีแล้ว พี่น้องมากมายต่างก็ตายกันหมดแล้ว หงลู่ก็ตายแล้ว น้าหญิงหลัวสู้พวกเขาไม่ไหวและถูกจับตัวไปแล้ว ท่านรีบตั้งสติแล้วบอกข้าทีว่าควรทำอย่างไรดี นายท่าน เจ้าจะร้องไห้ทำไม ข้ายังไม่ร้องไห้เลย เจ้าจะร้องทำไม เจ้าร้องไห้แทนข้าหรือ นายท่าน ท่านได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่ นายท่าน
อาเซียง เขากำลังจะตายแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ข้าคิดวางแผนการมาอย่างยาวนานเพื่อชำระแค้น ฟ้าใกล้จะสางแล้ว แต่เขาใกล้จะตายแล้ว หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้แต่แรก ข้าจะตามเขาไปทำไมกัน ใคร ใครจะตายหรือเจ้าคะ โจวซวี่ สายฝนเย็นทำให้รู้ถึงการมาของฤดูใบไม้ร่วง ต้นมะเดื่อก็เฉาแล้ว ค่ำคืนแห่งความหนาวเหน็บมีเพียงผ้าห่มผืนบาง เรื่องในโลกมนุษย์ล้วนสูญเปล่าไร้ความหมาย อยากอยู่ร่วมกับเจ้าไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ช่างน่าเสียดายที่เจอกันช้าไป ข้ายังเด็ก ความรู้ก็น้อย ไม่รู้ถึงความเย็นชาไร้ความรู้สึกของโลกมนุษย์ พรรคหัวซานมาเพื่อผูกพันธมิตรกับพรรคกระบี่ห้าขุนเขา แต่กลับ โชคดีที่ท่านอาวุโสยอมมาเป็นผู้นำ ให้กับพรรคไท่ซานของพวกข้า รีบลุกขึ้นเถอะ นี่ ทำเยี่ยงนี้ได้อย่างไรกัน ชิงซง ในเมื่อเจ้ารับช่วงต่อเป็นเจ้าสำนักพรรคไท่ซาน เป็นประมุขของพรรค เหตุใดถึงมาเคารพ ขอทานแก่ๆ อย่างข้าเช่นนี้ การขจัดความชั่วร้ายมันเป็นหน้าที่ของยาจกอย่างข้า ไม่จำเป็นต้องมีคำขอบคุณใดๆ นักพรตอ้าวหลายจื่อมีคุณธรรมสูงส่งและซื่อสัตย์มั่นคง ผู้คนในยุทธภพต่างล้วนเคารพและศรัทธา จู่ๆ ผู้ที่เหมือนดั่งเทพสง่างามเช่นเขาก็ตายไป มันช่าง… ช่างน่าเสียดายจริงๆ บุญคุณที่ลึกซึ้งของท่านอาจารย์ ศิษย์พรรคไท่ซันทุกคนก็ไม่อาจตอบแทนได้ ขอเพียงทวงคืนความยุติธรรมให้ท่านอาจารย์ได้ ให้ข้าตายหมื่นครั้งก็ยอม ผู้อาวุโสหวง น้อมรับคำสั่งท่านทุกอย่างขอรับ พรรคยาจกกับพรรคไท่ซันรวมเป็นหนึ่งใจเดียวกัน หากสมาคมห้าทะเลสาบเป็นพวกลวงโลก ปลุกปั้นชื่อเสียง หน้าเนื้อใจเสือจริงๆ ล่ะก็ แม้ว่าจะมีภยันตรายนับหมื่นนับพัน พรรคยาจกก็จะโค่นมันให้ล้ม
อย่ากลัวไป บัดนี้เป็นฟ้าหลังฝนแล้ว เป็นเวลาแห่งการลบล้างความอัปยศ พูดสิ่งที่ควรพูด ทำสิ่งที่ควรทำ วางใจเถอะ ลูกศิษย์นับหมื่นพันของพรรคยาจก และความชอบธรรมของยุทธภพ จะคอยอยู่เคียงข้างเจ้า ขอบพระคุณผู้อาวุโสหวง ข้าน้อยขอตัวก่อน ไม่ส่งนะ เชิญ หวงเฮ่อ เจ้าคิดจะทำการใดของเจ้าเนี่ย ในเมื่อรู้จุดอ่อนที่สำคัญ ของเสิ่นเซิ่นกับเกาฉงแล้ว เหตุใดจึงไม่รีบจัดการ รีบร้อนไปทำไมกัน รอมาก็ตั้งหลายปีแล้ว จะรออีกหน่อยไม่ได้หรือ จะจัดการกับคนคนหนึ่ง ก็เหมือนเฉกเช่นการปรุงไก่ตัวหนึ่ง วู่วามไปมิได้ ไฟคุกรุ่นพอจึงจะอร่อยด้วยตัวของมันเอง เรื่องดาบหน้าข้าจะจัดการเอง นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง พวกเจ้าสองคนต้องช่วยข้าประสานแนวร่วม อาจารย์อาจ้าว เปิดประตู อาจารย์อา เชิญขอรับ =คุก= อาจารย์อาจ้าว นางผู้นี้ปากแข็งมาก ไม่ยอมเปิดเผยอะไรเลย ท่านอาจารย์บอกอีกว่า นางอัปลักษณ์นี่อย่างไรเสียก็เป็นผู้หญิงยิงเรือ มิให้พวกข้าทารุณทรมาน ผีชั่วร้ายจะแบ่งหญิงชายไปทำไม อาจารย์อา ข้าจะไม่บอกใคร ท่านลงไม้ลงมือได้เลย อย่างน้อยต้องเค้นให้ได้ว่า ศิษย์พี่ใหญ่โดนทำร้ายอะไรกันแน่ เหตุใดตอนนี้ถึงยังไม่ได้สติ ออกไปเถอะ ขอรับ ไป เจ้าพวกไม่เอาไหน ในใจพวกเจ้าเก็บกดความชั่วช้าอะไรไว้อยู่กันแน่ เอาออกมาให้เต็มที่เลย ข้าไม่กลัว เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วจริงๆ หรือ
ข้าจำได้ เจ้าก็คือเจ้าสุนัขทรงคุณธรรมจอมปลอม พวกเจ้าคิดจะทำการใดกันแน่ พวกเจ้ามีลูกไม้อะไรก็ลงมือกับข้าเลยสิ ได้ยินมานานว่าก่อนที่มนุษย์จะใฝ่ต่ำเข้าหุบเขาผี ต้องดื่มแกงลืมอดีต ตัดขาดชะตาฟ้าลิขิต กำจัดเรื่องพัวพันวุ่นวายที่สุดในใจทิ้ง เเต่ก่อนคิดว่าเป็นแค่ตำนานเรื่องเล่า ไม่เคยคิดเลยว่า มันจะเป็นเรื่องจริงไปได้ ข้าก็คือคนที่เจ้าพัวพันลุ่มหลงที่สุด แต่ฝูเมิ่ง เหตุใดจึงเป็นข้า เจ้ารู้ชื่อข้าได้เยี่ยงไร ฝูเมิ่ง ข้าทรยศต่อเจ้า ทำให้สตรีงามตระกูลดังอย่างเจ้า ต้องตกต่ำเป็นผีสาว ฆ่าคนทรยศหมดทั้งใต้หล้า อย่ามาแตะต้องข้า อย่ามาแตะต้องข้า ลืมไปเถอะ ลืมไปเถอะ ฝูเมิ่ง ฝูเมิ่ง ลอยล่องดั่งฝัน ฝูเมิ่ง ชีวิตนี้ข้าเป็นหนี้เจ้า ถ้ามีชาติหน้า ชาติหน้าเราไม่ต้องมาเจอกันแล้ว ท่านประมุข ข้าน้อยได้ทำสำเร็จตามแผนแล้ว ท่านยังมีการใดจะสั่งอีกหรือไม่ คืนวานนี้จวนของอาภัพรักโดนสมาคมห้าทะเลสาบโจมตี ผีงานศพโดนจับเป็น โดนจับเป็นหรือ นี่ แล้วนี่จะทำอย่างไรดี ท่านประมุข ท่านต้องช่วยชีวิตนายท่านออกมาโดยเร็วที่สุด ด้วยนิสัยใจคอของนายท่าน เมื่อนางตกอยู่ในมือสมาคมห้าทะเลสาบแล้ว เลิกพูดไร้สาระ ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดม่านล้างบาง ข้าอยากจะให้เจ้าแปลงโฉมเป็นอวี๋ชิวเฟิง ไปสำรวจดู หากเป็นอย่างที่ข้าคาดไว้ เกาฉงจะยังไม่รีบฆ่านางทันทีหรอก คงเก็บไว้จนถึงวันชุมนุมจอมยุทธ แล้วค่อยประหารต่อหน้าฝูงชนเป็นแน่ เจ้าค่ะ ข้าน้อยวู่วามไปชั่ววูบ จึงพลั้งพลาดไป
ท่านประมุข ท่านอยากให้ข้าไปแหกคุกอย่างนั้นหรือ แหกคุก เจ้าจะมีปัญญาแหกคุกหรือ ด้วยวรยุทธ์ของเจ้า เจ้าสามารถถอนตัวออกมาจากพรรคเยว่หยางได้หรือ ข้าแค่จะให้เจ้าพิสูจน์ว่าผีงานศพยังมีชีวิตอยู่ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น แต่ท่านประมุข พวกเราต้องรีบช่วยนางให้ได้เร็วที่สุด หากยิ่งใกล้ถึงวันชุมนุมจอมยุทธ พรรคเยว่หยางก็ยิ่งมียอดฝีมือ… ข้าต้องให้เจ้ามาสั่งสอนหรือ วางใจเถอะ ข้าวางแผนไว้แล้ว ในวันชุมนุมจอมยุทธ ผู้พิพากษากฎเหล็กเกาฉงจะกลายเป็นแค่คนอ่อนแอไร้ประโยชน์. เจ้าค่ะ ท่านประมุขจะไม่ทอดทิ้งนายท่านของข้าน้อยเป็นแน่ ท่านประมุขช่างร้อยเล่ห์เพทุบาย ลึกล้ำเกินคาดเดา ออกไป เจ้าค่ะ ผู้รู้ใจย่อมรู้ว่าข้ากังวลสิ่งใดอยู่ ผู้มิรู้ใจข้า คิดว่าข้าต้องการสิ่งอื่น ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าลิงน้อย เบาเสียงหน่อย เจ้านึกว่ายังอยู่บนภูเขาของพวกเราหรือ ประเดี๋ยวสหายจู้จะหัวเราะเยาะเอา ข้าจะกล้าล้อหัวเราะเยาะท่านเฉาจอมเสน่ห์ได้เยี่ยงไรกัน ข้าอิจฉาเสียจริง สหายเว่ยซวี ข้าจะบอกท่านให้ เจ้าเยาจื่อ เจ้าอย่าพูดมั่วซั่วนะ เว่ยหนิง อย่าเสียมารยาท ไม่เป็นไร ช่วงนี้น่ะ พวกข้าสองคนสนิทกันดีเลยละ แต่ว่าจอมยุทธน้อยเฉา ช้าไปแล้ว วีรกรรมอันรุ่งโรจน์ของเจ้าน่ะ ศิษย์พี่เจ้ารู้หมดแล้วนะ เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าไม่แหย่ท่านแล้ว ข้าต้องไปเตรียมความพร้อม เข้าร่วมชุมนุมจอมยุทธแล้ว ท่านทั้งสองเดินทางมาคงเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนสักชั่วครู่แล้วไปร่วมชุมนุมเถอะ
จอมยุทธน้อยเฉา ตำนานจอมเสน่ห์ คราวหน้าค่อยว่ากันต่อนะ เว่ยหนิง ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอย่าไปฟังเจ้าเยาจื่อพูดมั่วซั่ว ข้า ข้าแค่ได้รู้จักหญิงสาวคนหนึ่งที่ใจข้าพึงรำพัน เรื่องนี้ค่อยเอาไว้ทีหลัง เว่ยหนิง บิดาข้าเร่งเดินทางแรมคืนเพื่อกลับหุบเขาชิงเฟิงไปแล้ว อาจารย์อาจะนำพวกเราเป็นตัวแทนพรรคกระบี่ชิงเฟิง ไปร่วมงานชุมนุม อะไรนะ ทำไมล่ะ จริงสิ เกือบลืมไปเรื่องหนึ่ง เมื่อครู่ได้ยินพวกศิษย์น้องพูดกันว่า แม่นางอาเซียงล้มป่วย จนต้องเข้าโรงหมอแล้ว ว่าอะไรนะ เอาล่ะ ไม่ต้องห่วง เสี่ยวเหลียนก็อยู่ มีเรื่องแค่เท่านี้ละ ขอตัวก่อน อาเซียงล้มป่วยหรือนี่ เจ้าดูตัวเจ้าสิ แค่ประโยคเดียวก็ทำจิตใจว้าวุ่นไปหมด ตอนนี้ยุทธภพดังพายุโหมกระหน่ำ ตัวเจ้าเป็นลูกผู้ชายยอดบุรุษ จิตใจกลับไม่อยู่ในทางที่ถูกต้อง ไร้ซึ่งปณิธาน ลางเนื้อชอบลางยาอย่างไรเล่า ถ้าชีวิตนี้ข้าไม่ได้แต่งกับแม่นางที่ข้าชอบ ก็จะ ก็จะเหมือนอาจารย์อา ครองโสดตลอดชีวิต ถึงแม้ว่าฝึกยอดวรยุทธ์ได้สำเร็จ เป็นที่หนึ่งในใต้หล้า จอมยุทธไร้เทียมทาน ข้า… เจ้ายังกล้าพูดถึงอาจารย์อา ไม่เคารพผู้อาวุโส เดี๋ยวนี้เจ้าชักไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าใหญ่แล้วนะ พอเถอะๆ เจ้าไปเถอะ จริงหรือ ขอบคุณศิษย์พี่ ข้าไปครู่เดียวเดี๋ยวกลับ =อนุสรณ์สมาคมห้าทะเลสาบ= ตั้งใจกันหน่อย ด้านนู้น ด้านโน้นด้วย ระวังหน่อย
เช็ดให้สะอาด เช็ดด้านนี้ให้สะอาดหน่อย ตั้งใจหน่อย วางไว้ด้านนี้เถอะ กระฉับกระเฉงหน่อย =พรรคเขาต้ากู= ซานเอ๋อร์ อาจารย์อา เหตุใดอนุสรณ์ห้าทะเลสาบถึงสกปรกเยี่ยงนี้ เหตุใดไม่เช็ดล้างโดยทันที อาจารย์อาอย่าเพิ่งโกรธไป ข้าคอยดูแลอยู่เป็นประจำ นี่ก็เพิ่งฝนตกไปมิใช่หรือ ยังจะหาข้ออ้าง การชุมนุมจะเริ่มยามเที่ยง =สมาคมห้าทะเลสาบ พรรคจิ้งหู= หากเหล่าจอมยุทธได้เห็นเข้า =สมาคมห้าทะเลสาบ พรรคจิ้งหู= ว่ามีรอยสกปรกบนอนุสรณ์ จนถูกคนอื่นเยาะเย้ยเอา คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าเยี่ยงไร ขอรับ อาจารย์อา มานี่ มาตรงนี้กันหน่อย เช็ดฝั่งนี้หน่อย ด้านนี้ ละเอียดกันหน่อย เจ้าดูสิ หุบเขาผี ประจำการ รีบไปตามท่านอาจารย์มา ขอรับ กล้ามาก่อความไม่สงบที่ชานเมืองเยว่หยาง ข้าว่าพวกเจ้าก็แค่แมงเม่าบินเข้ากองไฟ พรรคไท่ซัน เขวี้ยงไปเลย ทำอะไร ทำอะไร หยุดเขวี้ยงได้แล้ว หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดให้หมด =เหล้า= พวกเจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ หยุดเขวี้ยงได้แล้ว =สมาคมห้าทะเลสาบ= =พรรคเยว่หยาง= เจ้าสำนักอวี๋ ท่านมาแล้วหรือ อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์ พ่อหนุ่มน้อย
ข้ามาหาเจ้าสำนักเสิ่น รบกวนไปแจ้งให้ที พอดีเลยขอรับ อาจารย์อาเสิ่นเพิ่งออกไป ไปตรวจสถานที่จัดชุมนุมจอมยุทธแล้ว อาจไม่ได้กลับมาในชั่วครูชั่วยามนี้ ไม่เช่นนั้นเจ้าสำนักอวี๋มาช่วงบ่ายอีกครั้งดีหรือไม่ ไม่เป็นไร ข้าไปรอด้านในก็ได้ จะขอชาจอกหนึ่งให้ข้าได้หรือไม่ รีบไปช่วยสถานที่จัดงาน หุบเขาผีบุกเข้ามาโจมตี รีบไปรายงานท่านอาจารย์ด่วน อะไรนะ ไป ตามข้ามาเถอะ ท่านพี่เฟิง เชียนเฉี่ยว เชียนเฉี่ยว ทำไมถึงเป็นเจ้าได้ ไม่สิ เจ้าแปลงโฉมเป็นข้า เจ้าจะทำอะไร ท่านพี่เฟิง แล้วกระนั้นที่ท่านถือโอกาส ยามที่พรรคเยว่หยางไร้พลพรรคป้องกัน มาที่สวนด้านหลังคิดจะทำอะไรกัน หรือว่าท่านก็อยากจะเดินตามรอยลูกชายท่าน มาหาเบาะแสหลิวหลีเจี่ยที่นี่หรือ หากท่านพี่เฟิงอยากได้หลิวหลีเจี่ย เหตุใดจึงไม่บอกข้าล่ะ ทำไมล่ะ สิ่งของที่สมาคมห้าทะเลสาบมีได้ หุบเขาผีของข้าจะมีไม่ได้หรือ เชียนเฉี่ยว นี่เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไร ข้าขอพูดตรงๆ ไม่วกไปวนมา ผีงานศพ นายท่านของข้า บัดนี้โดนสมาคมห้าทะเลสาบจับตัวไป ขังไว้ที่คุกของพรรคเยว่หยาง ข้าหัวเดียวกระเทียมลีบ หากท่านยอมช่วยชีวิตนายท่านข้าออกมา หลิวหลีเจี่ยชิ้นนี้ก็จะเป็นของท่าน เจ้าว่านายท่านเจ้าเป็นประมุขแห่งสมุดอาภัพรัก ผีงานศพอย่างนั้นหรือ ถูกต้อง ผู้ชายไร้น้ำใจ ผู้หญิงอาภัพ เช่นนั้นท่านคิดว่าใครช่วยชีวิตข้าพาเข้าสู่หุบเขาผีล่ะ ทำไมล่ะ เจ้าสำนักอวี๋ไม่กล้าหรือ รีบเก็บสิ่งนี้เข้าไปเร็ว เชียนเฉี่ยว ข้าติดหนี้เจ้ามากเหลือเกิน ข้าเคยบอกแล้ว ขอแค่เจ้าเอ่ยปาก ไม่ว่าจะเป็นอะไร ต่อให้ข้าอวี๋ชิวเฟิงต้องแลกมาด้วยชีวิต ชื่อเสียงป่นปี้ ก็ต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้า เจ้าต้องการช่วยคน ข้าก็จะช่วยเจ้า แต่ว่าตัวข้าเป็นถึงเจ้าสำนักพรรคหัวซาน จะทำการวู่วามมิได้ เชียนเฉี่ยว เจ้าล้างมนต์แปลงโฉมออกก่อน ไปกับข้า ข้ารู้ว่าที่คุมขังของพรรคเยว่หยางอยู่แห่งใด ใครกล้าหลบหลู่อนุสรณ์ห้าทะเลสาบอีก
ข้าจะฆ่ามัน ข้ามาเพื่อเขวี้ยงใส่เจ้า ข้ามาเขวี้ยงใส่เจ้า บังอาจ เสิ่นเซิ่น เป็นเจ้า เป็นเจ้าเองที่ส่งคน ไปลอบสังหารเจ้าสำนักไท่ซาน อ้าวหลายจื่อ แล้วแย่งหลิวหลี่เจี่ยไป เจ้ายังไม่รับผิดแต่โดยดีอีกหรือ อ้าวหลายจื่อตายด้วยน้ำมือหุบเขาผี เกี่ยวอะไรกับข้า คนบงการคือเจ้า เจ้าหมอนั่นบอกข้าเองกับปาก ว่ารับคำสั่งเจ้ามา ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ เจ้าเป็นใครกัน ข้า รับคำสั่งจากเสิ่นเซิ่น เจ้าสำนักพรรคต้ากูซาน มาส่งพวกท่านไปยมโลก ข้าจะฆ่าเจ้า – ข้าจะฆ่าเจ้า – ชิงหัว – ชิงหัว – ชิงหัว ข้าดวงดีที่หนีตายกลับมายังไท่ซานได้ ระหว่างทางถึงรู้ข่าวว่า พวกศิษย์พี่เองก็ถูกสังหารในคืนนั้นไปแล้ว พยานก็อยู่ตรงนี้ เจ้าโจรชั่วเสิ่นเซิ่น เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก นี่มันยัดเยียดใส่ร้ายชัดๆ ข้าไม่ได้เป็นคนทำ โยนความผิดหรือ เจ้าโจรชั่วอย่างเจ้าอาศัยอำนาจรังแกคนอื่นก่อน บุกสังหารไท่ซาน จนอาจารย์ข้าหนีกระเซอะกระเซิงแรมคืน เจ้าก็ยังไล่ฆ่าไม่ลดละ
ตั้งแต่ตีนเขาไท่ซานจนถึงไท่หู ไล่ฆ่า ข้าจะไล่ตามพวกเจ้าไปเพื่ออะไร แน่นอนว่าเพื่อหลิวหลี่เจี่ยของท่านอาจารย์ข้า หมายความว่าอย่างไรที่ว่าหลิวหลี่เจี่ยของอาจารย์เจ้า หลิวหลี่เจี่ยเป็นของลู่ไท่ชง พี่สามของข้า เดี๋ยวๆ ช้าก่อน ทุกท่านได้ยินแล้วหรือไม่ เสิ่นเซิ่น เจ้ารับผิดก็ดีแล้ว เจ้าลงมืออย่างเหี้ยมโหด ต่ออ้าวหลายจื่อก็เพื่อหลิวหลีเจี่ยจริงๆ ผู้อาวุโสหวง อย่าเอาเรื่องสองเรื่องมาปนกัน =ฟ่านหวยคง ผู้อาวุโสพรรคกระบี่ชิงเฟิง= สมาคมห้าทะเลสาบกับสำนักไท่ซานผิดใจกันมาก่อนก็จริง แต่เหตุใดเจ้าสำนักเสิ่นต้องปองร้ายผู้ร่วมอุดมการณ์ด้วยเล่า อะไรกันที่ว่าผิดใจ เรื่องภายในสมาคมห้าทะเลสาบของข้า คนของพรรคตันหยาง อย่างตาเฒ่าอ้าวมีสิทธ์อะไรยื่นมือเข้ามายุ่ง เจ้าฆ่าท่านอาจารย์ข้าแล้วยังมาใส่ร้ายป้ายสีอีก วันนี้เจ้าต้องชดใช้ให้แก่พวกข้า ใช่ ชดใช้พวกข้า ทุกท่าน ฟังข้าก่อน คำพูดเจ้านักพรตน้อยก็มีที่น่าสงสัย ข้าอยากรู้ว่า คนไปลอบฆ่าทั้งที ใครจะเที่ยวไปป่าวประกาศว่าตนมาจากสำนักใด ดังนั้นพวกเราควรจะรออย่างเงียบๆ จนกว่าเจ้าสำนักเกาจะออกมาอธิบาย ให้ชัดเจนจะดีกว่า =เจ้าสำนักพรรคกระบี่สะบั้นอู๋หู่= ได้ เช่นนั้นก็เรียกเกาฉงออกมาเร็วสิ มาชี้แจงกับพวกข้า =หัวหน้าพรรคจวี้จิง หัวหน้าพรรคเฟยซา= ใช่ เรียกเกาฉงออกมา – เรียกเขาออกมา – เรียกเขาออกมา มาชดใช้พวกข้า เรียกเขาออกมาสิ ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ท่านพี่ใหญ่ ในที่สุดนายใหญ่ก็มาจนได้สินะ
คนหนึ่งพล่ามเสร็จ อีกคนก็ผลัดขึ้นพูด ครื้นเครงเสียจริง การตายของท่านนักพรตอ้าวหลายจื่อ สมาคมห้าทะเลสาบยากจะบ่ายเบี่ยงความผิด เจ้า เกาฉง เจ้ายอมรับแล้วละสิ =ห้าสมาคมทะเลสาบ= แน่นอนว่าข้ายอมรับ หากย้อนหาต้นสายปลายเหตุแล้ว ท่านนักพรตอ้าวหลายจื่อ รับคำไหว้วานของน้องสามข้าจนต้องพลีชีพ ถือเป็นยอดคุณธรรม ข้านับถืออย่างยิ่ง ♪เมฆหลากสีมักสลายตัวง่าย หลิวหลีแตกเป็นผุย♪ ♪ผู้ใดจะเห็นใจผีหุบเขาชิงหยา♪ ให้ข้าดูหน่อยสิว่าพวกเจ้าจะเล่นละครฉากนี้ ออกมาเป็นเยี่ยงไร อย่าทำให้ข้าผิดหวังละ ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪ ♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลัง เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪ ♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪