ซับไทย | นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า EP20 | ซีรีส์ย้อนยุค | จางเจ๋อฮั่น/กงจวิ้น/โจวเหย่ | ซีรีย์จีน | YOUKU
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ = นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 20= ท่านลุงหลง ท่านลุงหลง ๆ ท่านลุงหลง ท่านพักก่อนนะขอรับ ที่แท้คำตอบง่ายเพียงนี้เลยหรือ ผู้เป็นพ่อแม่
โดยธรรมชาติก็ต้องอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ลูก ๆ อยู่แล้ว หากว่าไม่ให้ นั่นก็แสดงว่าไม่สามารถให้ได้ สวรรค์เล่นตลกกับมนุษย์ สวรรค์เล่นตลกกับมนุษย์จริง ๆ จื่อซู ด้านขวามือของหอไม้ไผ่บนแผนที่ จะมีหอเดี่ยวอยู่ นั่นก็คือคลังหอสมุด ในนั้นจะมีแผนที่อยู่สองใบ ใบหนึ่งเป็นของหุบเขาหลงหยวน อีกใบเป็นแผนที่ค่ายกลของคลังยุทธ์ ฝากเจ้าส่งคนรุ่นหลังให้อาวุโสเย่แทนข้าด้วย ยังมีอีกอย่าง เรื่องที่ศาลาหลงหยวนไปเดินแสดงฝีมือในยุทธภพนั้น ข้าตัดใจละทิ้งมันไม่ลงจริง ๆ เลยรวบรวมเป็นคัมภีร์สองเล่ม และเก็บมันไว้ในนั้นเช่นเดียวกัน ลูกศิษย์ของข้าล้วนถูกหลงเซี่ยวฆ่าตายจนหมด เห็นแก่ความสัมพันธ์ของข้าและอาจารย์เจ้า ช่วยหาคนสืบทอดมันให้ข้าทีเถอะ ท่านลุงหลง ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลย ข้ารับเฉิงหลิ่ง เป็นศิษย์รุ่นที่หกของเคหาสน์สี่ฤดูแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ทราบมาก่อนว่า พ่อของเขาและท่านอาจารย์จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ นับได้ว่าเป็นชะตาฟ้าลิขิตโดยแท้ ท่านลุงหลง หากท่านไม่รังเกียจศิษย์น้อยที่โง่เขลาคนนี้ ก็รับเฉิงหลิ่งเป็นศิษย์ด้วยเถิด ได้ เจ้าคือลูกของอวี้เซิน ศิษย์หลานของหวยจาง และมาสืบทอดวิชาความรู้ของข้า เยี่ยมไปเลย ในอนาคต เจ้าจะรวบรวมวิชาความรู้ของสามสำนักไว้ ไม่ให้ผิดต่อมิตรภาพของพวกข้าสามพี่น้อง ท่านลุง เจ้าเด็กโง่ เจ้าเรียกว่าอะไร ท่านอาจารย์หลง ท่านอาจารย์หลง ท่านลุงหลง จื่อซู เจ้าได้นำกระบี่ไป๋อีมาหรือไม่ เจ้าฟันสิ่งที่น่ารำคาญนี้ให้ข้าเถิด
ท่านผู้อาวุโสหลง โซ่นี้ไม่สามารถดึงออกง่าย ๆ ได้ ท่านถูกจองจำมาเนิ่นนาน เส้นลมปราณแห้งเหือดไปแล้ว หากดึงออกโดยทันที กำลังภายในท่านจะพลุ่งพล่าน จะต้องพังพินาศย่อยยับเป็นอย่างแน่ มีอะไรไม่ดีอย่างนั้นหรือ เจ้าหนุ่ม เจ้าบอกข้าสิ ข้าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกัน เพื่อนข้าตายแล้ว หญิงของข้าตายแล้ว ลูกศิษย์ก็ตายแล้ว สิ่งที่ติดค้างกับโลกใบนี้ ข้าก็คืนไปหมดแล้ว ควรถึงเวลาที่จะมอบความสุขใจแก่ข้าแล้ว ท่านอาจารย์หลง ขอร้องท่าน ขอร้องท่านอย่าตายเลยนะขอรับ การตาย สำหรับข้าแล้วไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอะไร แต่กลับเป็นการพ้นจากทุกข์เสียมากกว่า พวกเจ้ารู้หรือไม่ การที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ต่อไปถึงจะเป็นสิ่งที่ลำบากยิ่งกว่า – จื่อซู – ท่านอาจารย์หลง จื่อซู ข้าใกล้จะไม่ไหวแล้ว ขอร้องเจ้า ขอร้องเจ้ารีบตัดโซ่นี้ทิ้งเสียเถอะ ถ้าหากเป็นผีแล้ว ยังต้องแบกของสิ่งนี้อยู่อีก แล้วไปเจอพวกพี่น้องหรงในยมโลก ข้าคงอายจนไม่กล้าทักทายเลยละ ท่านอาจารย์หลง ขอร้องเจ้าละ จื่อซู จื่อซู จื่อซู เจ้าจัดการเถิด ท่านอาจารย์หลง ท่านอย่าตายนะขอรับ ข้าจะเป็นเด็กดี ข้าจะตั้งใจฝึกวรยุทธ์ให้ดี ข้าจะฟื้นฟูชื่อเสียงและอำนาจ ของเคหาสน์สี่ฤดูและศาลาหลงหยวน ท่านอาจารย์หลง เจินเหยี่ยน เจ้าไม่คิดที่จะบอกตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ให้ท่านลุงหลงได้รู้หรือ
ศิษย์น้อง อาซวี่ เจ้าเรียกมั่วซั่วอะไรกัน วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป เสียสติไปแล้วหรือ ท่านลุงหลง ท่านวางใจเถิด คู่สามีภรรยาตระกูลเจินได้ปดปิดตัวตนมานานแล้ว และเปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่างใหม่ กลับสู่ชีวิตสามัญชน ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข ลูกของพวกเขาได้เติบโตกลายเป็น… ถึงแม้บางทีอาจจะดูน่ารำคาญไปหน่อยก็ตาม แต่ถึงที่สุดแล้วก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร และได้ฝึกวรยุทธ์ที่เก่งกาจสำเร็จ เรื่องจริงหรือ หรือว่าเป็นน้องฉิน ใช่ขอรับ ท่านอาจารย์เป็นคนที่ช่วยพวกเขาปลอมตัว ปกปิดร่องรอย พวกเขายังได้นำลูกของเขาเข้าสำนักอีกด้วย และกลายมาเป็นศิษย์น้องรองของข้า เยี่ยมไปเลย เยี่ยมจริง ๆ ท่านลุงหลง ท่านลุงหลง ท่านอาจารย์หลง ท่านอาจารย์ ท่านอาเวินเขา… ให้เขาอยู่ตามลำพังสักพัก ขอบพระคุณขอรับ เจ้าคนซื่อบื้อนี่ ใครสั่งให้เจ้าลงจากเตียงมากัน มานี่เลย ใครสั่งให้เจ้าลงจากเตียงกัน หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บของเจ้า ต้องพักผ่อนอยู่สงบ ๆ ถึงจะดีขึ้น ห้ามขยับไปไหน และห้ามลงจากเตียงเด็ดขาด อาเซียง ข้ารู้เรื่องวันชุมนุมจอมยุทธ์ที่เขาจวินซานแล้ว ข้าต้องรีบรักษาตัวให้ดี และกลับพรรคกระบี่ชิงเฟิง เจ้าคนปากรั่วของพรรคหัวซานคนไหนเป็นคนบอกเจ้า ข้าผู้นี้จะตัดลิ้นมันทิ้งเสีย อย่าดุนักเลย ข้าเป็นคนเค้นถามพวกเขาเอง ทำไมกัน ตอนนี้เจ้ารังเกียจที่ข้าดุแล้วหรือ ไม่รังเกียจ ถึงหน้าตาเจ้าจะดุอย่างไร ข้าก็รู้ดี ว่าในใจของเจ้า… เจ้ารู้บ้าบออะไรกัน หน้าข้าดุ ในใจข้าดุยิ่งกว่าอีก ขืนเจ้ายังกล้าลงจากเตียงอีกละก็ ข้าจะตีขาเจ้าให้หักเลยคอยดู อาเซียง ข้าจำเป็นต้องกลับพรรคกระบี่ชิงเฟิง เจ้ายินดีที่จะตามข้ากลับไปหรือไม่ เหตุใดข้าต้องกลับไปกับเจ้าด้วย เจ้าอยากกลับก็กลับไปสิ ตายระหว่างทาง ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้า…ข้าจะไปหานายท่านของข้า เช่นนั้น อาเซียง ข้าขอกลับพรรคกระบี่ชิงเฟิงก่อน สำนักกำลังลำบาก ข้าจำเป็นต้องกลับไป รอให้จบเรื่องข้าก็จะกลับมา ดีหรือไม่ อาเซียง เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าจะเป็นวันอวสานของโลก ขอตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็จะไปหาเจ้า เจ้าจะหาข้าทำไมกัน ข้าขี้หลงขี้ลืมจะตายไป รอตอนที่เจ้ากลับมาหาข้า ไม่แน่ว่าข้าอาจจะจำไม่ได้ ว่าเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไรแล้วละ พรรคกระบี่ชิงเฟิงกำลังลำบาก
พรรคกระบี่ชิงเฟิงมีเรื่องอะไรหรือ ก่อนหน้านี้ข้าก็รู้สึกแปลก ๆ ท่านอาจารย์ของข้ากับท่านประมุขเกา เป็นเพื่อนสนิทกันมาโดยตลอด ทำไมในเมื่อเขามาถึงแล้ว แต่ดันกลับเขาก่อนคืนวันชุมนุมจอมยุทธ์ไป ดังนั้น เจ้าจะหมายความว่า มีความเป็นไปได้ว่าอาจารย์เจ้า จะนำหลิวหลีเจี่ยกลับไปก่อนแล้วหรือ ข้ากลัวว่าจะเป็นเช่นนั้น เจ้าคิดดูสิ แม้แต่ข้ายังคาดเดาได้ คนอื่นก็คงจะดาดเดาได้เป็นแน่ ข้ากังวลว่า… เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็จำเป็นจะต้องกลับไปพรรคกระบี่ชิงเฟิง ใช่ แน่นอนว่าข้าต้องกลับไปดู ถ้าหากว่าข้าทายผิด ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีละ ข้าคงมีแต่ต้องกลับไปเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว เจ้าน่ะ เซ่อ ๆ ซ่า ๆ แล้วยังบาดเจ็บอยู่อีก ไม่มีข้าคอยปกปักรักษาเจ้า ในยุทธภพที่วุ่นวายและอันตรายเช่นนี้ ข้ากลัวว่าเจ้าจะเดินทางลำบาก ดื่มยาเถอะ ท่านไม่ทำผิดอะไรต่อข้า ข้าก็จะไม่ทำผิดอะไรต่อท่าน ประมุขแห่งสมุดอาภัพรัก ผมขาวสวมกระโปรงสีแดงสด เชียนเฉี่ยว เหตุใดเจ้าถึงยังไม่เข้าใจอีก บัดนี้จ้าวจิ้งเพิ่งรับช่วงต่อ เป็นประมุขสมาคมห้าทะเลสาบได้ไม่นาน เป็นจุดสำคัญของช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อพอดี ตอนนี้ในมือของเรามีจุดอ่อนที่ดีเช่นนี้ จะให้มันสูญเปล่าไปอย่างนั้นหรือ จุดอ่อนหรือ ใช่ เรื่องที่เกาฉงสมคบคิดกับหุบเขาผียังไม่จบสิ้น ถ้าหากเปิดโปงจ้าวจิ้ง เรื่องอื้อฉาวที่เขาทรยศความรักนี้ออกไป เช่นนั้นชื่อเสียงและ เกียรติยศของสมาคมห้าทะเลสาบ เกรงว่าคงจะถล่มทลายย่อยยับแน่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจ้าวจิ้งจะไม่กลัว ท่านพี่เฟิง ท่านเป็นถึงชายอกสามศอก เหตุใดท่านถึงไม่เข้าใจกฎระเบียบของโลกนี้เอาเสียเลย เกาฉงทำผิดต่อพี่น้อง นั่นเป็นเพราะโลกนี้อยู่ยาก ถ้าหากหญิงผิดต่อชาย ใคร ๆ ก็ล้วนจะประณามนาง แต่ถ้าหากชายทำผิดต่อหญิง คนก็จะถือว่าเป็นเพียงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ในวัยหนุ่มสาวก็เท่านั้น ไม่ใช่เป็นจุดอ่อนอะไร เชียนเฉี่ยว เรื่องระหว่างเราสอง มันไม่เหมือนกับเรื่องของพวกเขานะ สุดท้ายแล้วผีงานศพ ก็เป็นเพียงแค่หญิงที่มีชะตาชีวิตลำบากก็เท่านั้น เหตุที่นางกลายเป็นจอมมารสาว ทั้งหมดก็เพราะชายทรยศผู้นั้นเป็นคนกระทำ แต่บนโลกใบนี้ ใครจะไปรู้ว่าชายทรยศผู้นั้น เขาก็คือจ้าวจิ้งกันล่ะ ผีงานศพฆ่าคนมือเปรอะเปื้อนเลือดไปตั้งมากมาย เจ้าแซ่จ้าวคงจะหนีไปไหนไม่พ้นหรอก เช่นนั้นแล้วอย่างไรล่ะ จ้าวจิ้งชื่อเสียงป่นปี้ไปแล้ว มันจะดีต่อท่านอย่างไรกัน ตำแหน่งประมุขกสมาคมห้าทะเลสาบ ก็ตกไม่ถึงมือเจ้าสำนักหัวซานอย่างท่านหรอก เจ้าเด็กโง่
ที่จ้าวจิ้งชื่อเสียงป่นปี้ ถึงแม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้า แต่ว่า แต่เราสามารถใช้จุดอ่อนอันดีนี้ ไปแลกบางสิ่งกับจ้าวจิ้ง ที่เป็นสิ่งของที่ดีทั้งต่อข้าและเจ้าได้ อะไร การย้อนเวลากลับไปอย่างนั้นหรือ เบาะแสของหลิวหลีเจี่ย เกาฉงทำลายหลิวหลีเจี่ยก่อนจะจบชีวิตของตัวเอง มันจะต้องมีแผนร้ายอย่างแน่นอน จะต้องอยู่ในมือของจ้าวจิ้งและเสิ่นเซิ่นแน่ สมบัติล้ำค่าของคลังยุทธ์ที่สามารถทำให้ พวกคนไร้ชื่อเสียงเรียงนามไร้คู่ต่อกรทั่วหล้าได้ ใครบ้างที่ไม่อยากได้ สมาคมห้าทะเลสาบเก็บซ่อนหลิวหลีเจี่ยมานานกว่ายี่สิบปี ถ้าอยากทำลายมันเขาคงทำไปตั้งนานแล้ว แต่เชียนเฉี่ยว คัมภีร์หยินหยางของหุบเขาหมอเทวดาเล่มนั้น สามารถรักษาคนตายได้ ให้กระดูกกลับมามีเนื้อหนังได้ รักษาโรคที่ไม่สามารถรักษาได้ทุกชนิดบนโลก ข้าเพียงแค่อยากชิงสิ่งนี้มาให้เจ้า ถึงแม้เจ้าจะไม่เชื่อคำพูดข้าอีกแล้ว ถึงแม้คู่ชีวิตเรายากที่จะกลับมาปรองดองกันอีกครั้ง เชียนเฉี่ยว แต่ขอเพียงแค่สามารถลบ ความเสียใจภายในใจของเจ้าหมดไปได้ แม้ข้าจะตาย ข้าก็ตายตาหลับ อย่างนั้นหรือ ท่านพี่เชียนเฉี่ยว ท่านพี่เชียนเฉี่ยว ท่านอยู่หรือไม่ ท่านพี่เชียนเฉี่ยว ท่านอยู่หรือไม่ ค่ายเทียนหลางกับเรือนจิงอวิ๋นจะเข้าร่วมสมาคมเรา ช่างเป็นดั่งเสือติดปีกเสียจริง ครั้งนี้ที่หัวหน้าพรรคซาไปเปี่ยนโจวได้ลำบากมาตลอดทาง และสร้างผลงานชิ้นใหญ่ขึ้น อย่างข้าจะเรียกว่างานชิ้นใหญ่อะไรกัน ข้าเป็นเพียงแค่คนวิ่งทำธุระให้แค่นั้น ข้าขอบอกตามจริงแล้วกัน ที่ข้าไปครั้งนี้ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ข้าแค่เอาธงประกาศิตของสมาคมห้าทะเลสาบเรา มาถือไว้แค่นั้น พวกท่านลองทายดูว่าเป็นอย่างไร หัวหน้าสองคนนั้นไม่ได้อ้าปากพูดด้วยซ้ำ แล้วก็ตอบรับเลยทันที นี่บ่งบอกถึงอะไรเล่า บ่งบอกว่าท่านประมุขของเรามีความน่าเกรงขาม ไม่ขนาดนั้นหรอก ข้าไม่มีอานิสงค์ปานนั้น ข้าแค่รับตำแหน่งชั่วคราวก็เท่านั้น
แต่หลังจากผ่านเรื่องของภูเขาจวินซานมา สำนักเราไม่เพียงแต่ไม่ได้สลายตัว แต่กลับมีชื่อเสียงและเกียรติยศเพิ่มพูนมากขึ้น นี่ถือได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่มากทีเดียว ทุกท่าน หากจะให้ข้าพูดละก็ ทั่วทุกมุมโลกนี้ ไม่มีใครที่เหมาะสมไปกว่า ท่านประมุขจ้าวแล้ว ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ใครกล้าบังอาจมารุกล้ำในตำแหน่งประมุข ข้าจะเป็นคนแรกที่ทุบมันให้ตายเอง หัวหน้าพรรคซากล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งจะรับตำแหน่งมาได้ไม่นาน ที่ได้รับความสำเร็จอย่างในวันนี้ได้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้าเพียงผู้เดียว แต่ขึ้นอยู่กับพวกท่านที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ เพียงแต่ว่า เทียบกับสมาคมห้าทะเลสาบที่นับวันจะเติบใหญ่ยิ่งขึ้น ข้าก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับ เบาะแสที่ไม่ชัดเจนของลูกทั้งสองตอนนี้ เสี่ยวเหลียนและเฉิงหลิ่ง เสี่ยวเหลียนคือคนที่ข้าคอยเลี้ยงดูตั้งแต่เล็กจนโต นางเป็นหญิงสาวที่อ่อนแอ ได้รักษาตัวอยู่แต่ในห้องมาตลอด แต่ไหนแต่ไรมา ก็ไม่เคยก้าวย่างเข้าสู่ยุทธภพแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าให้ข้าพูด บุญคุณและความแค้นของยุทธภพไม่ควรให้นางเข้ามาข้องเกี่ยว แต่เจ้าเถาหงและลวี่หลิ่วนั่น กลับจับนางไปเป็นตัวประกัน ช่างดูถูกกันเสียจริง ๆ ส่วนเฉิงหลิ่ง หลังวันชุมนุมจอมยุทธ์ ก็หายตัวไปกับผู้พเนจรลี้ลับ ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ณ ที่นี้ ข้ามีเรื่องอยากรบกวนพวกท่านอยู่หนึ่งเรื่อง หาเด็กสองคนนี้ให้พบ ไม่ว่าจะให้ข้าแลกด้วยอะไรก็ตาม ข้าก็ไม่เสียดาย ท่านประมุข ท่านวางใจได้ ใช่ แม้จะต้องพลิกหาทั่วทั้งยุทธภพ พวกเราก็จะพาเจ้าเด็กน้อยสองคนนั้นกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม เหล่าซา ข้าพูดผิดอีกแล้ว แย่จริง ๆ
อาเซียง อวี๋ชิวเฟิงอยู่ข้างในหรือไม่ เขาวางยาแฝดอะไรให้ท่านกันแน่ เรื่องชายหนุ่มที่ผิดใจท่านนั่น พี่น้องฝ่ายอาภัพรักบอกข้าหมดแล้ว ทำไมท่านถึงยังอยู่กับเขาอีก อาเซียง เบาเสียงหน่อย ตอนนี้เมืองเยว่หยางมีแต่ความไม่สงบ นายท่านยังคงสติเลอะเลือนอยู่ เจ้ากับข้ามีวรยุทธ์ด้อยนัก ไม่มีทางพานางหนีไปได้อย่างแน่นอน บัดนี้เรายังต้องการที่นี่อยู่ จะต้องการเขาไปทำไมกัน วิชาปลอมตัวของท่านเหนือชั้นเช่นนี้ พวกเราปลอมตัวเป็นหมาแมว ก็ไม่สามารถออกจากเมืองนี้ได้อย่างนั้นหรือ รอรวมตัวกับพวกผีแก่นั่น ข้าจะสั่งให้พวกเขาหั่นร่างเจ้าคนแซ่อวี๋แหลกเป็นชิ้นดีเลย อาเซียง เจ้าไม่เข้าใจ เหล่าสิบผีชั่วร้ายปากหวานก้นเปรี้ยว ไม่มีวันไหนที่พวกเขาไม่อยากฆ่าฝ่ายตรงข้าม เพื่อช่วงชิงอำนาจ โดยเฉพาะกับหญิงสาวอย่างเรา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคอยแต่ อาศัยทักษะการต่อสู้ที่เก่งกาจของนายท่าน ทั้งยังได้รับการคุ้มครองจากท่านประมุข พวกเราถึงได้ปลอดภัยและไม่มีอันตรายใด ๆ บัดนี้นายท่านยังไม่ได้สติ กลัวก็แค่… กลัวอะไรเล่า ข้าขอท้าพวกมันเลย หากพวกเขากล้ารังแกพวกเรา นายท่านก็จะสับพวกเขาให้เละแล้วให้สุนัขกินเลย แต่น้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้ได้ นอกเสียจากเจ้าจะหาประมุขหุบเขาผีพบ มีแต่เขาที่เป็นคนมาหาข้า ข้าจะไปหาเขาจากที่ไหนกัน ข้าได้ให้พี่น้องฝ่ายอาภัพรัก ลงเขาไปตามหาแล้ว พวกนางมีกันมาก ทิ้งร่องรอยไว้ทุกที่ หากประมุขหุบเขาผีมองเห็น ก็จะติดต่อกลับมาเอง แต่นี่ก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ผืนฟ้าผืนพสุธากว้างใหญ่ ใครจะรู้ว่าเมื่อใดนายท่าน จะได้พบกับพวกนางกัน ไม่ได้พบนายท่านหนึ่งวัน หรือว่าท่านจะอยู่ที่นี่กับ น้าหญิงหลัวไปตลอดอย่างนั้นหรือ อวี๋ชิวเฟิงนั่นเชื่อถือได้หรือ
เจ้าวางใจได้ ข้ามีวิธีต่อกรกับเขา ข้าไม่เชื่อท่านหรอก ท่านน่ะถูกเจ้าคนชั่วนั่นวางยา ไม่อยากจากเขาไป หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้แต่แรก ในตอนแรกเมื่อเข้ามาหุบเขา ก็น่าจะให้นายท่านและน้าหญิงหลัว ให้ท่านดื่มแกงลืมอดีต เพื่อให้ลืมผู้ชายเลว ๆ คนนี้ไปเสีย เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล เจ้าเป็นเด็กจะไปเข้าใจอะไร ช่างเถิด ๆ ข้าจะไม่เปิดโปงท่านแล้ว เช่นนั้นตอนนี้ ท่านมีวิธีอะไรที่จะช่วยน้าหญิงหลัวหรือไม่ ข้าไม่มีวิธีอะไรเลย ฤทธิ์ของแกงลืมอดีตร้ายแรงมาก เมื่อดื่มมันเข้าไป สิ่งที่ต้องห้ามที่สุด ก็คือการพยายามปลุกความทรงจำที่ได้ลืมเลือนไปแล้ว นายท่านเคยป่วยทางจิตมาก่อน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บัดนี้จิตใจก็ยุ่งเหยิงมากกว่าคนธรรมดา เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี อาการป่วยของนายท่านข้าจะคิดหาวิธีก็แล้วกัน จริงสิ อาเซียง เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ ที่จริงข้าอยากจะมาบอกลาท่าน เฉาเว่ยหนิงบอกว่าจะกลับไปพรรคกระบี่ชิงเฟิง ข้าจะกลับไปด้วยกันกับเขา ไม่ใช่ว่าข้าทำเพื่อเขานะ ข้า… ข้าทำเพื่อ… ภารกิจของนายท่าน ข้าก็ว่า ปกติเจ้าเด็กคนนี้ เป็นคนที่ไม่คิดอะไรมาก จู่ ๆ ก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ที่แท้ ท่านห้ามพูดจาไร้สาระนะ แต่ตอนนี้ สถานการณ์ของท่านพี่เป็นเช่นนี้ ข้าจะไปอย่างสบายใจได้อย่างไร ไม่เป็นอะไร อาเซียง เจ้าไปอย่างวางใจเถิด พอเจ้าแก่ เจ้าก็จะเข้าใจเอง
ไม่มีช่วงเวลาใดที่สำคัญไปกว่า คนที่เป็นผู้ที่อยู่ในดวงใจของเจ้า ได้มีชีวิตอยู่หนึ่งวันก็ถือว่าดีแล้ว ได้อยู่มากขึ้นหนึ่งวันก็ได้กำไรหนึ่งวัน สิ่งต่าง ๆ รอบตัวก็จะไม่อยากสนใจมันต่อไปอีกแล้ว เซียเอ๋อร์ รอจนเบื่อแล้วใช่หรือไม่ ท่านพ่อ การประชุมเป็นเช่นไรบ้างขอรับ จะเป็นเช่นไรเล่า ค่ายเทียนหลางและเรือนจิงอวิ๋น เมื่อก่อนหยิ่งผยองเพียงใด โอหังอวดดีและกำเริบเสิบสานเพียงใด บัดนี้ล้วนก็มาขอความเมตตาต่อหน้าข้ากันหมด และยังมีพวกสมาคมห้าทะเลสาบที่ไม่เอาไหนนั่นอีก บัดนี้พ่อให้พวกเขาไปทางทิศตะวันออก ยังจะมีผู้ใดกล้าไปทางทิศตะวันตกหรือ หัวหน้าค่ายเทียนหลางผู้นี้ ลือว่ากันว่าโหดเหี้ยมและดุร้ายถึงเพียงไหน ลูกใช้เพียงแค่กลยุทธ์เล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็คุกเข่าลงทั้งน้ำตา ยินดีที่จะรับใช้สมาคมห้าทะเลสาบของพวกเรา มิสู้เรือนจิงอวิ๋นเอาเสียเลย ที่รู้สถานการณ์ปัจจุบันเป็นอย่างดีตั้งแต่ต้น ลูกชายคนดี เจ้าช่วยเหลือข้าได้มากเลย มีหลายสิ่งที่ข้าไม่สะดวกออกหน้า เจ้าก็ได้ช่วยข้าแบ่งเบาความทุกข์ความกังวล มีลูกชายอย่างเจ้า คือความโชคดีของข้าแล้ว เซียเอ๋อร์ยังทำได้ไม่ดีพอ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อ เหตุใดถึงจะไม่ให้ข้าออกหน้าล่ะ เหตุใดข้าจะไม่อยากกัน เพียงแต่ว่า ข้างนอกนั้นแมงป่องพิษมีชื่อเสียงที่ไม่ดี และมีความแค้นใจกันมาก มันยังไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุด อดทนรอไปก่อนเถิด ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ไป๋ฉีเฟิง เจ้าสำนักพรรคเซียนเสีย รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้มากเกินไป ข้าต้องการให้เขาปิดปากของเขาตลอดไป ก่อนที่จะเริ่มวันชุมนุมจอมยุทธ์ครั้งใหม่ เจ้านำผู้ช่วยฝีมือเก่งกาจ นำหุบเขาผีไปขุดรากถอนโคนพวกเขาเสีย อย่าให้เหลือปัญหาในภายภาคหน้า รับทราบ
หลงเซี่ยวล่ะ ได้ข่าวบ้างหรือไม่ เขาก็รู้เรื่องไม่น้อยเลย จู่ ๆ ก็หายตัวไป ใจของข้าไม่สามารถปล่อยวางได้ บัดนี้ยังไม่ได้ข่าวคราวอะไร ว่าตามเหตุผลแล้ว หลงเซี่ยวไม่มีทางที่จะจากไปโดยไม่ลา เกรงว่าจะถูกคนลักพาตัวไปแล้ว แต่ท่านพ่อวางใจ ข้าได้ส่งคนไปสืบแล้ว คิดว่า น่าจะมีข่าวคราวแล้ว หลงเซี่ยว คำโกหกที่เจ้าสร้างขึ้นในวันชุมนุมจอมยุทธ์ มีผู้ใดเป็นคนบงการกัน เจ้าจะพูดหรือไม่ หากเจ้าไม่พูดข้าจะถีบเจ้าลงไปเสีย ดูสิว่าลูกๆ ของเจ้า จะจำพ่อคนนี้ได้หรือไม่ หลงเซี่ยว เจ้าคือทายาทของท่านผู้อาวุโสหลง พวกข้าไม่ได้อยากจะบีบบังคับเจ้า ไม่ ข้าไม่นับเขาเป็นพ่อ ข้าไม่นับ ข้าไม่นับเขาเป็นพ่อ ร่างกายนี้เขาเป็นคนให้ข้า ข้าคืนให้เขาก็จบแล้ว ข้าไม่ยอมบอกพวกเจ้าหรอก ต่อให้ตายก็ไม่บอกพวกเจ้า ว่ากันตามเหตุผล เจ้าคนเลวต่ำช้าเช่นนี้ต่อให้ตายหลายร้อยรอบก็สมควรแล้ว แต่เขาเป็นทายาทเพียงผู้เดียวของท่านผู้อาวุโสหลง พวกเราไปที่คลังหอสมุดกันก่อน ตามหาแผนที่แล้วหาทางออกกันเถิด เฉิงหลิ่ง จากนี้ไป เจ้าต้องขยันมากขึ้นอีกเท่าตัว จะต้องส่งเสริมวิชาค่ายกลของลุงหลง ให้เจริญรุ่งเรือง ท่านผู้อาวุโส ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ พวกเราไปกันก่อนเถิด พวกเจ้าช้าหน่อย เจ้ามารแก่นั่นกำลังรำพันอะไรอยู่ ข้าอยากฟังหน่อย ไม่ต้องฟังแล้ว พวกเราไปเดินเล่นแถวนี้กันเถิด ท่านอาเวิน ไปเถิด ข้ายังฟังไม่พอเลย ท่านอาจารย์ ท่านอาเวิน พวกเราจะไปที่ใดกันแน่ พี่เซียงของเจ้าก็ไม่รู้ไปที่ใดแล้ว แต่ว่านางหนูนั่นฉลาดมาก พวกเราคงไม่ต้องกังวล ภูเขาจวินซานเกิดเรื่องเช่นนี้ สมาคมห้าทะเลสาบได้ทรุดลง อย่างไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้อย่างเป็นแน่ เหล่าชายชาตรีในยุทธภพต่างก็จะต้องเสียศักดิ์ศรีเช่นกัน น่าจะมีอะไรสนุก ๆ ให้ดูแล้วละ เจ้าใส่เสื้อผ้าน้อยเกินไป จึงเป็นหวัดแล้วหรือ ร่างกายของอาจารย์เจ้า ช่างเป็นตะเกียงที่สวยงามจริง ๆ เพียงแค่ลมพัดก็แตกสลายแล้ว อาซวี่ รอจนกว่าทุกอย่างจบลงแล้ว พวกเราหาสถานที่ที่…ทั้งสี่ฤดูอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ เพื่ออยู่ใช้ชีวิตในวัยชรากันเถิด เฉิงหลิ่ง เจ้าอยากจะไปที่ใด ท่านอาจารย์ไปที่ใด ข้าก็จะไปที่นั่น ไม่ต้องรอแล้ว พวกเรากลับไปเคหาสน์สี่ฤดูด้วยกันเถิด เคหาสน์สี่ฤดู ทำไมหรือ รีบพาลูกศิษย์เจ้ากลับไปคารวะอาจารย์หรือ พาลูกศิษย์โง่เขลาเช่นนี้กลับไป เจ้าไม่กลัวอาจารย์ของเจ้า จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟตอนอยู่ในสุสานหรือ คืออาจารย์ของพวกเรา ข้ากับเจ้าเกี่ยวข้องอะไรกัน เหตุใดถึงได้พูดว่าพวกเรากัน หากเจ้ายังดีใจจนลืมตัวอีก ศิษย์พี่ต้องอบรมสั่งสอนเจ้า แทนท่านอาจารย์ให้ดีเสียแล้วละ ท่านอาจารย์ ท่านอาเวิน พวกท่านกำลังพูดอะไรกัน ต่อไปนี้ เจ้าจะเรียกอาเวินไม่ได้แล้ว จะต้องเรียกว่าอาจารย์อา
ท่านอาจารย์อา ใครเป็นอาจารย์อาของเจ้ากัน อาซวี่ ลูกศิษย์ของเจ้าโง่พอแล้ว อย่าแกล้งเขาเลย ศิษย์น้อง เจ้ายังไม่ยอมรับข้าอีกหรือ เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ฟ้าปฏิบัติไม่ดีต่อข้ามาตลอดครึ่งชีวิต ในที่สุดตอนนี้ก็แสดงความเมตตาเสียที เคหาสน์สี่ฤดูเหลือเพียงข้าที่โดดเดี่ยวแต่เพียงผู้เดียว คิดไม่ถึงว่าจะได้รับศิษย์ที่ดีเช่นนี้ และยังหาเจ้าพบด้วย ท่านอาจารย์ที่ได้จากไป ก็สามารถสบายใจได้แล้ว – ท่านแม่ – เมี้ยวเมี้ยว ท่านแม่ เมี้ยวเมี้ยว เหยี่ยนเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว กระบี่ไป๋ยี ท่านพี่ใหญ่ฉิน หากท่านมาได้ไม่ทันเวลา ข้าไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไร กับครอบครัวข้าทั้งสามคน บุญคุณอันยิ่งใหญ่ ข้า… หุบปาก เจ้าหนอนหนังสือ พูดอะไรของเจ้า ยังนับถือว่าข้าเป็นพี่อยู่หรือไม่ นอนลง อย่าทำร้ายท่านพ่อของข้า – อย่าทำร้ายท่านพ่อของข้า – อย่าโวยวาย เหยี่ยนเอ๋อร์ อย่าทำร้ายท่านพ่อของข้า เหยี่ยนเอ๋อร์ อย่าโวยวายนะลูก – มา ฟังแม่ ไปกับแม่ – ท่านพ่อ – ท่านพ่อ – เด็กดี ท่านพ่อ
ต้องขออภัย เด็กคนนี้ได้เห็น… ท่านอาจารย์ตัดเอ็นกล้ามเนื้อมือ และเท้าของข้าด้วยตาของเขาเอง เลยตกใจกลัว นี่มันใช่เรื่องที่ไหนกัน ท่านอาจารย์ก็ถูกบังคับให้จนตรอก จะทำลายหุบเขาหมอเทวดาจนหมดสิ้น เพียงเพราะความสับสนของข้าเพียงผู้เดียวไม่ได้ กลุ่มคนพวกนั้นเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว หากท่านอาจารย์ไม่ยอมแบ่งแยกอย่างชัดเจนกับข้า จนทำให้หุบเขาหมอเทวดาลำบากไปด้วย แม้ว่าร่างกายข้าจะแหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ ก็… คนเหล่านี้มาที่นี่เพราะเหตุผลใดกัน น้องหรงเพียงผู้เดียว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีศัตรูมากถึงเท่านี้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังดึงพวกเจ้าทั้งหมดมาเกี่ยวข้องด้วย เหยี่ยนเอ๋อร์ แม่พูดกับเจ้าว่าอย่างไร ท่านฉินคือผู้มีพระคุณต่อครอบครัวของเรา เจ้าไม่ควรไร้มารยาทต่อเขา ขออภัยขอรับ ท่านแม่ ข้ากลัว ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่ เหตุใดเจ้าถึงร้องไห้กัน น้องสะใภ้ เมื่อคืนวุ่นวายมาก ยังไม่ทันได้แนะนำแก่เจ้า นี่คือลูกศิษย์อันเป็นที่รักของข้า พ่อคุณทูนหัวของข้า โจวจื่อซู ท่านอาจารย์ อย่าได้พูดล้อเล่นเลย ฟ้าดินยิ่งใหญ่ที่สุด อาจารย์เป็นคนที่ควรนับถือที่สุด พอแล้ว ๆ เก็บสมุนไพรมาตั้งมากมาย ลำบากนักบุญโจวน้อยของเราแล้วนะ เจ้าพาน้องชายออกไปเล่นสักเดี๋ยวเถิด ดูแลเขาให้ดี ๆ ข้าเล่นไม่เป็น แม้เเต่เล่นก็เล่นไม่เป็น เช่นนั้นเจ้าจะทำอะไรเป็นเล่า ไปเถิด ห้ามกลับมาก่อนเวลาอาหารเย็นละ น้องชาย เจ้าชื่ออะไรหรือ ข้าชื่อ
เจินเหยี่ยน เหยี่ยนที่มาจากเจินเหยี่ยนหรือ (เจินเหยี่ยน=รูเข็ม) เหยี่ยนที่มาจากม่านเหยี่ยน ความหมายก็คืออิสระเสรีไม่มีข้อจำกัดใด ๆ ได้ ข้ารู้แล้ว คือเจินเหยี่ยน มันชื่อว่าอะไรหรือ มันชื่อว่าอีกัว อีกัว เจ้าเด็กโง่ แม่เอง พวกเจ้าดู วิชาปลอมตัวของข้าเป็นอย่างไรบ้าง อยากเรียนหรือไม่ เข้ามาดูท่านพ่อเถิด ไป คุกเข่าให้ท่านลุงฉิน แล้วคารวะสามครั้ง ท่านอาจารย์ พวกเราจะพาน้องชายผู้นี้กลับบ้านด้วยหรือขอรับ ใช่แล้ว ต่อไปนี้ เจ้าก็จะมีเพื่อนแล้ว จากนี้ไปเจ้าทั้งสองจะต้องรักใคร่ปรองดองกัน เจ้าโตกว่าเขา ต้องดูแลเขา เข้าใจหรือไม่ ขอรับ น้องชาย บ้านของพวกเรามีของเล่นสนุก ๆ และของกินอร่อย ๆ มากมายเลย รอเจ้ากลับไปบ้านแล้ว ข้าจะเอาออกมาให้เจ้าหมดเลย เรียกว่าศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ พวกข้ายุ่งอยู่แต่นอกบ้านตลอดปี เมื่ออยู่ที่บ้านเจ้าเด็กคนนี้จึงถูกตามใจจนดื้อรั้น วันข้างหน้าขอให้พี่จื่อซูตัวน้อยช่วยอบรมให้มาก ๆ หากทำผิด สามารถลงโทษได้เลย เพียงแค่ เด็กผู้นี้น่าสงสาร อย่ารังเกียจเขา ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าอะไรหรือ ท่านไม่ไปกับพวกเราหรือ
ที่พลาดไปครั้งนี้ก็เป็นเวลาเกือบ 20 ปีแล้ว โชคดี โชคดีจริง ๆ เดิมทีข้าคิดว่ากำลังจะตายในไม่ช้า และไม่รู้ว่าเฉิงหลิ่งจะสามารถเรียนรู้วรยุทธ์ของข้าได้เท่าใด บัดนี้ตามหาเจ้าพบ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแผนการที่ดีที่สุด ฟื้นฟูเคหาสน์สี่ฤดู ดูแลเฉิงหลิ่ง สืบทอดปณิธานของท่านอาจารย์ ข้าก็วางใจได้แล้ว ท่านอาจารย์ กำลังจะตายอะไรกัน เหตุใดท่านถึงกำลังจะตาย เจ้าพูดจาเหลวไหลพอหรือยัง อย่าได้ดื้อหัวชนฝานัก อยากจะฟื้นฟูเคหาสน์สี่ฤดู ก็มีชีวิตต่อไปและทำด้วยตัวเจ้าเอง คำว่า เหยี่ยน แบ่งออกเป็นสองตัวอักษร ไม่ใช่เค่อสิงหรอกหรือ เป็นข้าที่ตาบอดเอง ที่คิดว่าเจ้าเป็นทายาท ของผู้อาวุโสหรงเซวี่ยนมาโดยตลอด ที่แท้เจ้าคือน้องชายเจินของข้า เหตุใดถึงเปลี่ยนแซ่เป็น เวิน เสียล่ะ แซ่เดิมของข้าก็คือ เวิน ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์อา พวกท่านพูดอะไรกันอยู่ ได้ ข้าจะไม่ถามมากแล้ว หลายปีที่ผ่านมานี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตระกูลเจิน… เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ท่านอาจารย์อา ท่านอาจารย์อา เฉิงหลิ่ง อย่าตามไป ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์อาเขา… รอให้เขากลับมาเองเถิด สายไปแล้ว มันสายไปแล้ว ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪
♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลัง เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪ ♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪