ซับไทย | นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า EP21 | ซีรีส์ย้อนยุค | จางเจ๋อฮั่น/กงจวิ้น/โจวเหย่ | ซีรีย์จีน | YOUKU
♪ถามกระบี่ ถามกระบี่ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ = นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 21= คารวะราชาแมงป่อง ท่านพี่ผีทุกท่านก็อยู่ที่นี่กันหมดเลยหรือ เหตุใดยังโมโหกันอยู่อีก ไสหัวไป ท่านพี่ผี เหตุใดท่านถึงเกรี้ยวกราดเช่นนี้เล่า คิดจะขู่ผู้ใดกัน พอได้แล้ว ราชาแมงป่อง
ที่พวกเราติดตามประมุขจ้าว ก็เพราะเบื่อแต่ละวันที่ต้องฆ่าแกงกัน อยากจะรามือจากเรื่องไม่ดีเสีย พรรคเซียนเสียก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเราหุบเขาผี เรื่องนี้ ช่างมันเถิด บังเอิญแล้ว สิ่งที่ประมุขจ้าวชอบ ก็คือความสามารถในการฆ่าคนและวางเพลิงของทุกท่าน ผีชั่วร้ายไม่ฆ่าคน จะมีไว้เก็บค่าเช่าที่แปลงนาอย่างนั้นหรือ ประมุขจ้าวยังไม่กล้า พูดเช่นนี้กับพี่ใหญ่ของพวกข้าด้วยซ้ำ ไอ้หมอนี่ ไอ้หมอนี่ ข้าให้ผงหอมแก่เจ้าใช้ดับกลิ่นเหม็นเสียหน่อย เจ้ามารร้าย ยังมากล้าวางพิษอีกหรือ เอายาถอนพิษมา บังอาจนัก อยู่ต่อหน้าข้า ยังกล้าปฎิบัติต่อผู้ร่วมสมาคมทุกท่านอย่างไร้มารยาท เอายาถอนพิษให้เขาเถิด เจ้าค่ะ ประมุขจ้าวให้ทุกท่านไปทำลายพรรคเซียนเสีย ต้องเป็นเจตนาของเขาอยู่แล้ว ถ้าหากทุกท่านไม่ยินยอม อย่างมากก็แค่แยกทางกัน ไม่จำเป็นต้องทำลายมิตรภาพ แต่ว่า พบกันใหม่ในวันข้างหน้า ก็ไม่แน่ว่าจะยังเป็นมิตรกันอยู่ สหายผีแห่งความไม่เที่ยง ท่านว่าใช่หรือไม่ ราชาแมงป่อง ท่านพูดเกินไปแล้ว พรรคเซียนเสียเล็กกระจอก ๆ หากประมุขจ้าวอยากทำลายมันละก็ ข้าไปจัดการก็เป็นอันเรียบร้อย เป็นเช่นนั้นก็ดี จริงสิ ข้าจะส่งเชี่ยวหลัวฮั่นไปด้วยกันกับพวกเจ้า เพื่อจะได้กันให้ไร้ข้อผิดพลาด พี่น้องทั้งหลาย ไป โพธิสัตว์ร้าย ไปบอกเชี่ยวหลัวฮั่น ว่าต้องไว้ชีวิตให้เหลือรอดสักคนสองคน ให้พวกเขาไปแพร่ข่าว แพร่ข่าวหรือ แพร่ให้ใครกันล่ะ แพร่แก่ทั่วยุทธภพ พรรคเซียนเสียที่มีมายาวนานถูกฆ่าล้างตระกูล ตายด้วยน้ำมือหุบเขาผี
ข้าจะคอยดูว่าใครจะปฎิเสธออกห่างได้ เจ้าผีแห่งความไม่เที่ยง เจ้าเป็นถึงหัวหน้าของเหล่าสิบผีชั่วร้าย ให้เป็นบรรพบุรุษเจ้าก็ไม่เป็น กลับไปเป็นสุนัขรับใช้ให้เจ้าคนพรรค์นั้น มีความสุข มีความสุขจริง ๆ ถึงแม้เจ้าเวินเสียสตินี่จะเป็นบ้า อย่างไรเสียก็ถือว่าอยู่บนเรือลำเดียวกันกับพวกเรา หากเรือจมแล้ว เขาเองก็หนีไปไหนไม่ได้ ในเมื่อพวกเราเข้าร่วมกับหุบเขาผีแล้ว ยังคิดจะรามืออีกอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าไม่รามือก็จะมีหนทางรอดชีวิตหรือ พวกเราจะยังไม่พูดถึงเวินเค่อสิง คนบ้าเอาแน่เอานอนไม่ได้นั่นก่อน แต่เเค่การที่หุบเขาผีออกจากเขากระทำการบ้าระห่ำครั้งนี้ มันคือการตั้งใจให้คนทั่วหล้า เป็นศัตรูกับพวกเราชัด ๆ กลัวก็แค่มนุษย์ในโลกนี้จะเกลียดชังพวกเรามากกว่าเดิม ถ้าหากว่าครั้งนี้เกาฉงไม่ตาย นำพรรคพวกไปทำสงครามที่เขาชิงหยาซ้ำรอยอีกครั้ง เหลวไหล หรือว่าสิ่งที่จ้าวจิ้งทำ มันไม่เหมือนกับเจ้าเวินเสียสตินั่นอย่างนั้นหรือ เขาก็เพียงอยากก่อสงครามระหว่างหุบเขาผี และพวกสวะที่อยู่ฝ่ายถูกต้องก็เท่านั้น ให้มันตายกันไปหมด สหายผีแห่งความไม่เที่ยง เจ้าเป็นทาสรับใช้ให้จ้าวจิ้ง สุดท้ายแล้วก็อาจประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงได้ แต่ข้ากับผีร่าเริงน่ะไม่เหมือนกัน กางเกงของพวกเราทั้งสองต่างเลอะเต็มไปด้วยเลือด จะซักยังไงก็ไม่สะอาดแล้ว พวกเราทั้งสองคนเป็นกระบี่คอยรับใช้จ้าวจิ้ง สุดท้ายแล้ว จะได้อะไรดี ๆ บ้างล่ะ สหายผีบ้ากาม ตอนนี้เจ้าพูดสิ่งพวกนี้มันยังมีประโยชน์อยู่หรือ ที่พวกเราทรยศเจ้าเวินเสียสตินั่นมันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ได้รับความคุ้มครองจากจ้าวจิ้ง อย่างน้อยก็ยังมีหนทางรอดชีวิตอยู่ หากเจ้าไม่สมัครใจ เจ้ากลับหุบเขาไปคนเดียวก็สิ้นเรื่อง ไปขอร้องเจ้าเวินเสียสติ ดูว่าเขาจะปล่อยเจ้าไว้หรือไม่ เจ้าน่ะ เข้ามาหุบเขาได้ไม่นาน เกรงว่าจะยังไม่รู้ ว่าเจ้าเวินเสียสติได้ตำแหน่งประมุขผีได้อย่างไรใช่หรือไม่ ลือกันว่า
เมื่อตอนที่เจ้าเวินเสียสติแย่งชิงบัลลังก์ ได้กินประมุขหุบเขาคนก่อนแบบที่ยังมีชีวิตอยู่ ต่อหน้าทุกคนทีละคำ ๆ นี่ถึงทำให้ทุกคนต่างตกใจกลัว ข่าวปลอม เขาฉีกหนังของประมุขหุบเขาผีคนก่อนสด ๆ ต่อหน้าต่อตาทุกคน ท่านประมุข ตั้งแต่วันนี้ไป เคารพข้าแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ดังนั้น ท่านเคยพบท่านอาเวินตั้งแต่ยังเล็กแล้วหรือ เช่นนั้น เหตุใดอาจารย์อาวุโสถึงไม่พาเขากลับไปด้วยล่ะ ตอนนั้นอาจารย์อาวุโสมีธุระสำคัญ ไม่สะดวกที่จะพาผู้บาดเจ็บหนักไปด้วย จึงได้รับปากกับพวกเขาว่าภายในสามเดือน จะมารับพวกเขากลับเคหาสน์สี่ฤดู แต่แค่คิดไม่ถึงว่า เมื่อกลับมายังหมู่บ้านนั้น ทั้งหมู่บ้านก็ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว เรื่องนี้ กลายเป็นปมในใจของอาจารย์อาวุโสเจ้า จนศิษย์น้องฉินจิ่วเซียวของข้าโตเป็นผู้ใหญ่ เมื่อตอนเข้าพิธีรับเป็นศิษย์ เขาบอกว่า ศิษย์น้องของข้าอยู่อันดับที่สาม ข้าถึงรู้ว่า ว่าอาจารย์ช้ำใจเพราะเรื่องนี้อย่างที่สุดมาโดยตลอด เดิมทีล้วนแต่เป็นคนที่ช่วยชีวิตไว้ได้ แต่กลับต้องพลัดพรากกัน ก็น่าเสียใจอยู่มาก พลาดไปนิดเดียวเท่านั้น อาจารย์อาก็จะสามารถเติบโตไปพร้อมกับท่านได้แล้ว ดังนั้น…อาจารย์อาจำท่านได้ตั้งนานแล้วหรือ เช่นนั้น เหตุใดเขาถึงไม่ยอมรับว่าตัวเองก็คือเจินเหยี่ยนล่ะ เจินหรูอวี้เป็นลูกบุญธรรมของ ผู้เฒ่าเจินแห่งหุบเขาหมอเทวดา คิดดูแล้วแซ่เดิมของเขาก็คือเวิน ดังนั้นเขาถึงไม่อยากได้ยินคำว่าเจินอีก เหตุใดถึงไม่อยากกัน ประมุขผู้เฒ่าเจินขับไล่พวกเขาออกจากสำนัก เช่นนั้นแล้ว ภายหลังพวกจอมยุทธ์เจินเป็นอย่างไรบ้างล่ะ ท่านอาจารย์ พอได้แล้ว เจ้าเด็กน้อย เรื่องอะไรไม่ถามดันมาถามเรื่องนี้ เจ้าดูท่าทางเจ้าเวินเค่อสิงนั่น ดูเหมือนคนมีพ่อแม่คอยสั่งสอนหรืออย่างไรกัน ท่านผู้อาวุโส
ท่าน ท่านจะบอกว่า… จอมยุทธ์เจินพวกเขาอาจจะ… บางทีคู่รักตระกูลเจินอาจได้ตายไปนานแล้ว นี่คงเป็นความเจ็บปวด ที่ยากจะปริปากของอาจารย์อาเจ้าแน่ หากว่าเขาไม่เอ่ยปากพูด เจ้าห้ามถามเด็ดขาด ได้ยินหรือไม่ เด็กดี ไม่ว่าเขาจะเห็นข้าเป็นศิษย์พี่หรือไม่ ข้าก็ยังเห็นว่าเขาเป็นศิษย์น้องข้าอยู่ ข้าเพียงแค่เสียใจ จอมยุทธ์เจินเป็นคนดีขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ได้มีจุดจบที่ดี ท่านอาจารย์ เหตุใดยิ่งเป็นคนดียิ่งไม่ได้มีจุดจบที่ดีกัน ท่านพ่อก็เช่นกัน ท่านอาจารย์หลงก็เช่นกัน ครอบครัวของจอมยุทธ์เจินก็เช่นกัน แม้แต่ท่านลุงหรงเซวี่ย ก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ดีนี่ มติสวรรค์ยากแท้หยั่งถึง โชคชะตาหยอกล้อผู้คน มนุษย์เมื่อมีรักต่างก็มีทุกข์ ไม่เพียงแค่คนดีเท่านั้น อาซวี่ ข้าว่าเจ้ากระทำความดีสะสมบุญ เป็นผลดีมากทีเดียว เกือบจะ… ท่านอาเวิน ไม่สิ ท่านอาจารย์อา ข้าขอเรียกท่านว่าอาจารย์อาได้หรือไม่ เจ้าคนแปลก เหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่อีก เจ้าอยู่ที่นี่ได้ เหตุใดข้าถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ พวกข้าจะไปเคหาสน์สี่ฤดู ท่านตามมาด้วยหมายความว่าอะไร เจ้าเดินทางของเจ้า เราต่างคนต่างไป ไม่ใช่เรื่องที่ต้องให้เจ้ามายุ่ง แหล่งที่เต็มไปด้วยอันตรายข้าก็ยังไปได้ เหตุใดถึงจะไปเคหาสน์สี่ฤดูไม่ได้เล่า ได้ ท่านประมุขอยู่ ณ ที่แห่งนี้แล้ว หากเขายินยอมให้ท่านไป ข้าก็จะไม่ยุ่ง ท่านผู้อาวุโสเย่ยินยอมมาเยี่ยมเยียนเคหาสน์สี่ฤดู พวกเราต้องยินดีต้อนรับอยู่แล้ว ได้ยินชื่อเสียงมือเทวดาและแม่หญิงผู้มีฝีมือเยี่ยมยอดมานาน ช่างเป็นคู่จอมยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมโดดเด่นเพียงใด
เหตุใดถึงได้คลอดเด็กที่น่ารำคาญเช่นนี้ออกมาได้ น่าเสียดายจริง ๆ แต่ว่า ไม่ว่าจะพูดเยี่ยงไร เจ้าก็ยังเป็นลูกของพวกเขา ลูกศิษย์ที่หน้าไม่อายของข้าทำไม่ดีต่อพ่อแม่ของเจ้า แค้นนี้ ข้าที่เป็นอาจารย์ควรจะชดใช้แทนเขา เจ้าหนู มีความปรารถนาอะไรเจ้าก็พูดออกมาเถิด ข้าจะบอกเจ้าให้นะ คนที่ตายไปแล้วไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้ นอกจากเรื่องนี้ที่ข้าทำไม่ได้ ทั่วหล้านี้เกรงว่าคงจะมีไม่กี่เรื่องหรอก ที่ทำให้ข้าลำบากได้ มีความปรารถนาอะไรเจ้าก็พูดออกมาเถิด ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงแน่ ข้าจะบอกเจ้าให้ นี่ไม่ใช่ว่าข้ากำลังช่วยเจ้า แต่เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ เวินเค่อสิง ข้าขอให้เจ้าพูดความปรารถนาของเจ้าออกมาเถิด มิเช่นนั้น ข้าเกรงว่าเมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ก็คงจะไม่สามารถจากไปอย่างสงบได้ ข้าเองก็ไม่มีความปรารถนาอื่นอันใด เพียงแค่ท่านสามารถรักษาบาดแผลของอาซวี่ให้หายดีได้ แค้นในอดีตของพวกเราก็ถือว่าจบลงเพียงเท่านี้ แต่ต้องรับประกันว่าอายุขัยเขาจะไม่ลด วรยุทธ์ไม่เสื่อมหาย เจ้าหนู เจ้าคิดว่าสิ่งนี้ก็จะทำให้ข้าลำบากได้หรือ ถึงแม้ข้าจะไม่มีวิธี แต่ข้ารู้ว่าใครมีวิธี พวกเจ้าก็อยู่ที่เคหาสน์สี่ฤดู รอคอยข้ากลับมาเถิด ท่านผู้อาวุโส ท่านจะไปตามหาผู้ใด พวกข้าต้องรอท่านถึงเมื่อใด หากว่าแม้แต่เขายังไม่สามารถรักษาเจ้าไว้ได้ ข้าก็… เจ้าคนแปลก เย่ไป๋อี เหมือนคนแก่ที่อายุร้อยปีที่ไหนกัน เวลารีบร้อนขึ้นมาก็เหมือนกับเด็กเสียอย่างนั้น ที่เจ้าคนแปลกพูดหมายความว่า บาดแผลของเจ้าสามารถรักษาได้แล้วหรือ เขาชอบโอ้อวดถึงเพียงนั้น ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าคำสุดท้ายของเขาไม่ได้หมายถึงว่า ถ้าทำไม่สำเร็จข้าก็จะยอมตาย หรือให้ข้าอยู่เฝ้าข้างกายของเจ้าเมื่อสิ้นใจล่ะ เจ้าได้ยินหรือไม่ บาดแผลของอาจารย์เจ้าสามารถรักษาได้แล้ว เช่นนั้นก็ดีเลย
ท่านผู้อาวุโสเย่มีความสามารถมากเพียงนั้น เขาบอกว่ารักษาได้ก็ต้องรักษาได้แน่นอน พวกเรากลับบ้านได้แล้ว พวกเรา…กลับบ้าน ท่านพ่อ ตัวอักษรของท่านยิ่งดูมีชั้นเชิงขึ้นเเล้ว เซียเอ๋อร์ชอบมาก ท่านประทับตรา มอบให้เซียเอ๋อร์ได้หรือไม่ คนป่าเถื่อนอย่างเจ้า รู้จักแต่เล่นลิ้น อะไรของพ่อ… ก็เป็นของเจ้าทั้งหมดมิใช่หรือ มา เก็บไว้ให้ดี ท่านพี่ ชิวเฟิงมาเยี่ยม เหตุใดกันแม้แต่ข้าก็ไม่พบแล้วหรือ เชิญเจ้าสำนักอวี๋เข้ามาเถิด ท่านพี่ น้องชายคิดถึงแทบแย่แล้ว ท่านพี่ ไม่ได้พบกันเสียนาน ท่วงท่าสง่างามกว่าแต่ก่อนนะ น้องอวี๋เสียนสบายดีหรือไม่ บัดนี้พรรคเยว่หยางเป็นระเบียบเรียบร้อย มีการรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนามาก เมื่อเทียบกับตอนที่เกา… แตกต่างกับเมื่อตอนที่เกาฉงยังอยู่มาก ชานี้ยังคงเป็นชาดีอยู่เช่นเคย น้องเสียน ไม่ได้ข่าวคราวเจ้านานมากแล้ว แม้วันชุมนุมจอมยุทธ์ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้า น่าจะ… ต้องมีเรื่องอะไรที่ทำให้น้องเสียนปลีกตัวออกมาไม่ได้แน่ ท่านพี่ ในวันชุมนุมจอมยุทธ์ เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมากมาย ท่านพี่ ท่านว่าหลังจากท่านได้เป็นประมุขสมาคมห้าทะเลสาบแล้ว ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเฉียบขาดและรวดเร็ว ทั้งทำการใหญ่ไปมากมาย แต่เหตุใดถึงไม่เหลียวแลอะไรกับเรื่องนี้เลย เจ้าสำนักกุ้ยจับตัวผีงานศพกลับมา อย่างยากลำบาก ก็ถูกคนอื่นรวบเอาตัวไปอย่างไร้เหตุผล ท่านว่าท่านเป็นถึงประมุข เหตุใดถึงไม่ข้องใจใด ๆ กับเรื่องนี้เลยเล่า หมายความว่าอะไร ไม่ได้หมายความว่าอะไร น้องก็แค่… ได้ยินข่าวลือมาเท่านั้นเอง ว่ากันว่าชื่อเดิมของผีงานศพคือหลัวฝูเมิ่ง
เป็นภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งของท่านพี่ ท่านยกเลิกงานแต่งในวันแต่งงาน หนีไปกับบุตรสาว ของเศรษฐีโหรแห่งเจ้อซี เจ้าสาวผู้นี้ได้รับความอับอายเป็นอย่างยิ่ง โมโหจนเป็นบ้า ตั้งแต่นั้นมาในโลกนี้ ก็มีสาวงามน้อยลงไปหนึ่งคน และมีจอมมารสาวผู้ฆ่าคนที่ทรยศรักโดยเฉพาะเพิ่มขึ้นมาอีกคน ท่านพี่ ข้าว่านี่คงไม่ใช่ความจริงหรอกใช่หรือไม่ ท่านดูตัวท่านมีศีลธรรมเที่ยงตรงมาโดยตลอด อีกทั้งก็รักใคร่ภรรยาคนก่อนมาก นี่ ๆ ๆ จะทำเรื่องที่เหลวไหลเช่นนี้ได้เยี่ยงไร ดื่มชา ๆ ข้าจัดการกับคนกุข่าวลือไปแล้วยกหนึ่ง แล้วรีบมาแจ้งเตือนแก่ท่านพี่ ท่านดูสิ ท่านเพิ่งจะขึ้นเป็นประมุขได้ไม่นาน การที่จะทำการใหญ่ ต้องคอยระมัดระวังคำนินทา ของคนต่ำต้อยภายนอกเหล่านั้นไว้ มันจะทำลายชื่อเสียงท่านได้นะ – ชาดี – มา ชาดี ชาดี คิดไม่ถึงว่าคนต่ำต้อยผู้นี้กล้าทำเช่นนี้กับท่าน ข้าจะไปทำลายพรรคหัวซานของเขาเสีย ท่านพ่อ ท่านอย่าโกรธไปเลย จะส่งผลเสียต่อสุขภาพเอาได้ ข้ามีอะไรที่ต้องโกรธกัน อวี๋ชิวเฟิงนั่นก็เป็นแค่คนเลวน่ารังเกียจ หมากัดเจ้า เจ้าจะกัดตอบอย่างนั้นหรือ หมาบ้าตัวหนึ่ง ตีให้ตายก็พอแล้ว ขอรับ ท่านพ่อ ข้าจะไปดึงลิ้นของหมาจรจัดตัวนั้นออกมาเดี๋ยวนี้ ช้าก่อน เซียเอ๋อร์ ข้าบอกเจ้ากี่รอบแล้ว เจ้าทำอะไรมักจะรีบร้อน พรรคหัวซานก็เป็นพรรคที่มีชื่อเสียง คนเป็นช้างเท้าหน้าของสำนักเพิ่งจะเดินจากสำนักเราไป เช้าเท้าหลังก็ไม่เหลือชีวิตรอดแล้ว แบบนี้ทำไปไม่เท่ากับตกเป็นประเด็นให้ผู้อื่นนินทาหรอกหรือ ช่างเถิด มีเรื่องน้อยก็ทุกข์น้อย รอพวกเขาไปจากเยว่หยางก่อนค่อยว่ากัน แต่ท่านพ่อ มันทำกับท่านเช่นนี้ ข้าทนฟังต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าคำพูดพวกนั้นได้แพร่งพรายออกไป ข้าจะกลัวอะไร คนที่ทำในสิ่งที่ถูกต้องก็ไม่ต้องกลัวอะไร อีกอย่างหากข้าต้องการเอาชีวิตเขา ก็ได้ทุกทีทุกเวลามิใช่หรือ เอาละ พรรคชิงเฉิงกำลังรอข้า เพื่อปรึกษาหารือเรื่องขับไล่หุบเขาผีอยู่ เจ้าออกไปก่อนเถิด ขอรับ หากว่าฝูเมิ่งตกอยู่ในมือของอวี๋ชิวเฟิงจริง ๆ อู๋ย่าง ท่านพ่อ ท่านมีการอันใดจะสั่งขอรับ เจ้าช่วยข้าส่งจดหมายไปให้กลุ่มผีหนึ่งฉบับที ท่านพ่อ คนส่วนใหญ่ของหุบเขาผี ได้ออกเดินทางไปปฏิบัติภารกิจที่พรรคเซียนเสียแล้ว บัดนี้มีแต่ผีบ้ากามตั้งมั่นรักษาการณ์ไว้ เพียงพอแล้ว ขอรับ อาซวี่ พวกเจ้าไปหาโรงเตี้ยมข้างหน้ากันก่อน เหล้าข้าหมดแล้ว ซื้อเหล้าสักหน่อย เช่นนั้นเจ้าอย่าลืมเติมเหล้าให้เต็มจอกละ
ข้าติดค้างเจ้าหรือ ข้าเป็นทาสรับใช้ของตระกูลเจ้าหรือ แวะเติมเหล้าให้เต็มจอกข้าด้วย เช่นนั้นท่านอยากได้เหล้าโหงวเกียพ้วยหรือเหล้านารีแดงล่ะ แล้วแต่ ท่านอาเวิน เติมเหล้าข้าวฟ่างให้เต็ม ได้ขอรับ นายท่าน เด็กฝ่ายอาภัพรักพวกนี้ ตอนแรกผีกินศพพาพวกข้ามาหลบซ่อนสองสามวัน หลังจากนั้นนอกจากคุณหนูเซียงแล้ว ผ่านมานานแล้วก็ยังไม่มีคนมารวมตัวกับพวกข้า พอเขาร้อนใจ โรคเดิมก็เริ่มกำเริบขึ้นอีก ตะโกนว่าจะกินเนื้อคนทุกวัน สายตาที่มองพวกข้าดูหิวโหยมาก น่ากลัวอย่างมาก พวกข้าก็เลยมอมเหล้าเขา แล้วก็หนีไปอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั้นท่านพี่ผีรูปงามส่งข่าวมา ว่าเธอช่วยชีวิตนายท่านออกมาได้แล้ว นางอยู่เฝ้าไข้เป็นเพื่อนนายท่าน บอกไม่ให้พวกข้าทำการบุ่มบ่าม ดังนั้นหลังจากนั้นพวกเจ้า ก็ไม่ได้เจอใครอื่นในหุบเขาผีอีกหรือ เจ้าค่ะ นอกจากคุณหนูเซียงกับท่านพี่ผีรูปงามแล้ว วรยุทธ์ของพวกข้ายังไม่เก่งกาจนัก ถ้าไม่มีการคุ้มครองของท่านประมุขและนายท่าน เกรงว่าจะถูกคนฆ่าได้ถูกเมื่อ พวกข้าหลบซ่อนมาหลายวัน หลังจากนั้นเรื่องวุ่นวายค่อย ๆ ซาลง คุณหนูเซียงบอกว่าท่านอยู่ในแคว้นสู่ พวกข้าตามหาร่องรอยของท่านประมุขไปทุกที่ ยังดีที่เราพี่น้องโชคดี โชคดีที่ได้เจอกับท่านประมุข ท่านประมุข พี่น้องฝ่ายอาภัพรักหลายสิบคนของพวกข้า ควรจะทำอย่างไรดี ได้โปรดท่านประมุขชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ พวกเจ้ามีความคิดเช่นไร พวกข้า… พวกข้า… พวกข้าให้ประมุขเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมดเจ้าค่ะ ข้าถามพวกเจ้าว่าอยากไปที่ใด เช่นนั้นถ้าหากท่านประมุขไม่มีคำสั่งอื่นใด พวกข้าก็จะกลับเขาชิงหยา รอท่านประมุขและนายท่านกลับมา โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก จะไปที่ใดก็ได้ พวกเจ้าต้องกลับไปที่เฮงซวยนั่นให้ได้เลยหรือ ท่านประมุข พวกข้าล้วนแต่เป็น ผู้หญิงอาภัพที่ไร้ค่าไม่มีที่ไป ทุกคนล้วนได้ความช่วยเหลือจากนายท่าน ก่อนจะก้าวเข้าสู่ทางตันทั้งนั้น พวกข้าจึงตอบแทนด้วยการเป็นทาสรับใช้อย่างสมัครใจ โลกใบนี้กว้างใหญ่ยิ่งนัก ที่ที่เรียกได้ว่าเป็นบ้านก็มีแค่ที่เดียว ก็มีเพียงหุบเขาผีของพวกเราแล้ว เมื่อเข้าร่วมกับหุบเขาผีแล้ว
มีแต่ฆ่าคน หรือไม่ก็โดนคนฆ่า แม้แต่ความสามารถที่จะปกป้องตัวเองพวกเจ้ายังไม่มี ยังกลับหุบเขาผีอันใดอีก ต่อไปนี้ไม่ว่าพวกเจ้าไปที่ใด ห้ามก้าวเข้าไปในเขาชิงหยาแม้แต่ก้าวเดียว ผู้ที่ฝ่าฝืนต้องตาย – เจ้าค่ะ – เจ้าค่ะ ไปไหนมา เกิดอะไรขึ้น ช่วยข้าสั่งสอนลูกศิษย์ผู้นี้ที ช่างสร้างปัญหาเก่งนัก ตีหรือด่าได้ตามสบาย ลูกศิษย์ที่เจ้ารับไว้ คราวนี้รู้จักให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจแล้วหรือ นี่ก็จะถึงยามจื่อแล้ว ข้าต้องไปพักผ่อนแล้ว เจ้าหนู เจ้าไปสร้างปัญหาอันใดมา ข้าขอร้องให้ท่านอาจารย์เล่านิทานก่อนนอนให้ข้าฟัง แต่ท่านอาจารย์เล่าไม่เป็นเอาเสียเลย นิทานที่เขาเล่า น่าเบื่อยิ่งกว่าหนังสือที่ขงจื๊ออ่านอีก เมื่อก่อนเจ้าเชื่อฟังมาก ตอนนี้ทำไมถึงได้คืบจะเอาศอกล่ะ ยังมีข้อแม้อย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ด้วย โอ๋เด็กมากไปไม่ได้จริง ๆ ท่านอาเวิน ท่านเล่าให้ข้าฟังเรื่องหนึ่งเถอะ เรื่องที่ท่านเล่าน่าฟังกว่าที่อาจารย์เล่าแน่ ท่านพี่อาเซียงบอกกับข้าว่า ในหัวของท่านมีนิทานที่แปลกประหลาดมากมาย เด็กแดงแยกภูเขาช่วยงูขาวเอย เจียงจื่อหยาต่อสู้กับปีศาจร้ายป๋ายกู่อะไรพวกนี้ – ยังมี… – หยุด หยุด หยุด แม่หนูนั่นทำไมมีอะไรก็พูดกับเจ้าไปเสียหมด ท่านอาจารย์อาที่รัก ขอร้องท่านละ เล่าให้ข้าฟังเรื่องหนึ่งเถิด ต่อไปข้าจะไม่ทำให้ท่านอาจารย์โกรธอีกแล้ว ท่านอาจารย์อาที่รัก มีแต่สตรีและคนต่ำต้อยเท่านั้นที่เลี้ยงดูยาก ก็ได้ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังเรื่องหนึ่ง นานมาแล้ว มีนักพเนจรคนหนึ่งอยู่ในทะเลทราย
โชคร้ายที่เขาเจอเข้ากับหมูป่าฝูงหนึ่ง โดนไล่จนจนตรอก ทันใดนั้นเขาพบว่าข้างหน้ามีบ่อน้ำอยู่บ่อหนึ่ง ไม่มีทางแล้ว เขาจคงได้แต่คลานลงไปตามเชือกของบ่อน้ำที่แห้งขอด ฆ่าเขา ฆ่าเขา ฆ่าเขา นึกไม่ถึงเลยว่าเพิ่งคลานไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็เจองูฝูงหนึ่งที่ใต้บ่อน้ำ กำลังพ่นพิษออกมาใส่เขา จะไปหนีทางไหนก็ไปไม่ได้ ข้างหน้าไม่มีทางไป ข้างหลังยังมีคนไล่ตามอีก ในขณะนี้เอง เขายังเจอรังผึ้งรึงหนึ่งเกาะอยู่ที่ผนังบ่อ ผึ้งบินเสียงหวี่ ๆ ไปทั่ว กำลังจะโจมตีเขา ต่อยจนเขาเจ็บปวดเสียพูดไม่ออก แต่ที่แย่กว่านั้นคือ เชือกของบ่อน้ำที่ถ่วงเขาอยู่ รับน้ำหนักของเขาไม่ได้ และกำลังตกลงไปอย่างช้า ๆ ทันใดนั้น เขาเห็นว่ารังผึ้งที่เกาะอยู่บนผนังบ่อนั้น กำลังมีน้ำผึ้งไหลออกมา เขายืดนิ้วออกไป ขูดน้ำผึ้งมานิดหน่อย และใส่เข้าไปในปาก – ดูดอย่างสุดจิตสุดใจ – ดูของข้า ชีวิตของคนเราก็เหมือนกับภาพลวงตา สิ่งที่มนุษย์ตามหาอย่างยากลำบาก ก็แค่ความสุขเหมือนที่ได้น้ำผึ้งอันน้อยนิดเท่านั้นเอง ผีรูปงาม ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะขัดขวางข้าเพื่อคนนอก อย่าพูดเหลวไหล หลายปีมานี้ ข้าเพิ่งได้เห็นหน้าจริง ๆ ของเจ้าเป็นครั้งแรกเลย ไสหัวไป ท่านไม่ทำผิดอะไรต่อข้า ข้าก็จะไม่ทำผิดอะไรต่อท่าน ท่านไม่ทำผิดอะไรต่อข้า นายท่าน รีบหนีไป สาวเสียสติเหล่านี้เป็นบ้ากำเริบอีกแล้ว
ผีรูปงาม เจ้าคิดเยี่ยงไรน่ะ เจ้ายอมหลบหนีอยู่ที่นี่ อยู่ด้วยกันกับตาแก่อวี๋ชิวเฟิงนี่ แต่ไม่มาหาข้า ไม่เลวเลย ไม่ได้แย่อย่างที่คิด ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้า ท่านประมุขต้องสับเจ้าให้เละอย่างละเอียดแน่นอน ผู้หญิงอย่างเจ้า ทั้งบื้อทั้งโง่จริง ๆ ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ราชาแมงป่อง ราชาแมงป่อง ท่านมาได้อย่างไร เจ้ามีสิทธ์มาถามข้าหรือ – ท่านพี่จิ้ง – อวี๋ชิวเฟิงล่ะ ท่านพี่จิ้ง แม่นางสองผู้นี้เป็นใครกัน นางน่ะหรือ นางก็คือผีรูปงามที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เจ้าสำนักชายชู้ที่รักของนางทิ้งนางไว้ และหนีไปเองแล้ว ผีรูปงาม ลูกสมุนของผีงานศพ ผีรูปงามที่อยู่ท้าย ๆ ของสิบผีชั่วร้าย พระเจ้า ที่แท้เจ้าก็คือผีรูปงามนี่เอง ข้าถือดีว่าตัวข้าเองงดงามไร้คู่แข่ง ได้ยินมาว่าผีรูปงามงดงามที่สุดในทั่วยุทธภพ แต่แค่ตาบอด สมองก็ไม่ค่อยดี ข้าอยากจะได้เห็นมาโดยตลอด แม่นางมารสวมเขา ได้ยินชื่อเสียงมิสู้เท่าพบหน้าเสียจริงเลย ดูร่างน้อย ๆ นี้สิ ดูไปแล้วก็ทั้งขยี้หัวใจคน ทั้ง… ดูแล้วข้าคันคอไปหมด หน้าตาเช่นนี้ของนางมีชื่อเสียงความงามมาได้อย่างไรกัน ท่านคิดว่าทุกคนเกิดมาก็งดงามแต่เกิดเหมือนข้าหรือ นางน่ะ เป็นมือฉมังที่อาจารย์ปั้นมา
สำหรับนางแล้ว แผลบาดเจ็บเล็กน้อยนี้ ไม่มีค่าพอที่จะพูดถึงสักนิดเลย ถึงแม้จะให้แต่งเป็นเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ นางก็ทำได้ นางผู้นี้ ก็คือนายท่านของหล่อน ผีงานศพ ประมุขแห่งสมุดอาภัพรัก เสียดายที่นางเป็นบ้าไปแล้ว ไม่มีประโยชน์แล้ว ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านอยู่ที่ใด ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านอยู่ที่ใด เจ้าพูดอะไร ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ไม่นึกเลยว่าท่านราชาแมงป่องอายุน้อยเพียงนี้ – ท่านพี่จิ้ง – แต่กลับมีรสนิยมไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้เชียว ผู้หญิงบ้านางหนึ่งเช่นนี้ ท่านก็คลั่งไคล้เช่นนี้ – ทำไม – ท่านพี่จิ้ง กลัวแล้วหรือ ท่านพี่จิ้ง ราชาแมงป่อง ถึงผีบ้ากามตายไป ก็ไม่สาสมกับความผิดที่ได้กระทำ เขาล่วงเกินท่านไป พวกข้าถูกท่านประมุขจ้าวจ้าวจิ้งส่งตัวมา ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านมาแล้ว ท่านพี่จิ้ง ท่านพี่จิ้ง ท่านอยู่ที่ใด ท่านอยู่ที่ใด ท่านพี่จิ้ง ท่านอยู่ที่ใด – นายท่าน – ท่านพี่จิ้ง
ท่านพี่จิ้ง ท่านอยู่ที่ใด ขอร้องท่าน ข้าขอร้องท่านปล่อยนางไปเถอะ นางเป็นบ้าไปแล้ว ขอร้องท่านเมตตากรุณาปล่อยนางไปเถอะ เจ้าขอร้องข้าอีกครั้งสิ ขอร้องท่าน ขอร้องท่าน ปล่อยนางไป ปล่อยนางไป หยุด หยุด เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ส่งตัวมาเองมารนหาที่ตายถึงที่แล้ว ปล่อยนาง เหตุผลข้าต้องปล่อยล่ะ หลิวหลีเจี่ยหนึ่งชิ้น เจ้าปล่อยนางก่อน ข้าพาเจ้าไปเอา เชียนเฉี่ยว เชียนเฉี่ยว เชียนเฉี่ยว เชียนเฉี่ยว ข้าขอโทษด้วย ข้าอวี๋ชิวเฟิง เป็นคนต่ำทรามที่ขี้ขลาดกลัวตาย เมื่อมีปัญหาเข้ามา แต่ข้ากลับเลือกหลบหนี เชียนเฉี่ยว ข้ากลับมาแล้ว ข้าไม่ไปไหนแล้ว พอแล้ว พอแล้ว ไม่ต้องเล่นต่อไปแล้ว ถึงเจ้าจะเล่นได้ดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถลบล้าง ชื่อเสียงที่ว่าเจ้าเป็นชายผู้ทรยศรักอันดับหนึ่งในใต้หล้านี้ได้หรอก พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน ท่านราชายังมีบางอย่างที่ยังไม่ทราบ แม่สาวน้อยนี้มีฉายาชื่อว่ามารสวมเขา มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วยุทธภพ เสียดายก็แต่ว่าตาบอด โดนอวี๋ชิวเฟิงผู้นี้หลอกลวง ใครจะไปรู้ล่ะ ภรรยาของอวี๋ชิวเฟิงน่ะ นางขี้หึงเอาเรื่องเลย จึงจับแม่สาวน้อยนี้ไว้ แล้วแก้ผ้าออกหมด เปลือยร่างมาตลอดทาง เดินแห่ขบวนบนถนน จากหัวซานแห่ไปถึงฉางอาน เรื่องนี้ ถือว่าฮือฮาอยู่พักหนึ่งเลย ที่น่าขันก็คือ ตั้งแต่ต้นจนจบ
ผู้ชายชั่ว ๆ ผู้นี้ของนาง ไม่ส่งเสียงเอ่ยใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นนางจึงอยู่ในยุทธภพไม่ได้อีกต่อไป ภายหลังได้ข่าวว่าไปหุบเขาผี ส่วนอวี๋ชิวเฟิง ได้ข่าวว่ามีภรรยาใหม่ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะยังเป็นนางอยู่ น้องสาว ข้าว่าเจ้าคงไม่ได้เสียแต่หน้า แม้แต่สมองเจ้าก็คงเสียไปแล้วด้วยสิ คือข้าที่ไม่ได้มีเจตนาดี หลิวหลีเจี่ยของเขาเป็นของปลอม ตอนนั้นข้าแค่อยากใช้เขา ช่วยชีวิตนายท่านของข้า แต่คิดไม่ถึงว่า ที่ข้าพัวพันอยู่กับเขามาครึ่งค่อนชีวิตจะมิสูญเปล่าเลย ท่านพี่เฟิง ท่านโกหกข้าได้ แล้วข้าจะโกหกท่านไม่ได้หรือ ขอร้องท่าน ปล่อยนายท่านข้าไปเถอะ เชียนเฉี่ยวยอมเป็นทาสรับใช้ ยอมมอบกายถวายชีวิตเพื่อท่าน จอมมารสาวที่มีอำนาจยิ่งใหญ่เกินใคร เหตุใดบัดนี้ถึงกลายเป็นคนโง่ไปเสียได้ นางเป็นโรควิญญาณหลุดจากร่าง ทั้งยังเคยดื่มแกงลืมอดีตไป ไม่มีสติสัมปชัญญะ ความจำเรือนลาง เป็นคนพิการไปแล้ว แกงลืมอดีต นั่นคือแกงที่พวกข้าทุกคนที่ยอมเข้าร่วมหุบเขาผี จำเป็นต้องดื่ม มันสามารถทำให้ท่านลืมสิ่งที่ท่านหมกมุ่นที่สุดได้ โพธิสัตว์ร้าย พาหญิงสองนางนี้กลับไปที่พรรคย่อยแมงป่องพิษ จำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอน อย่าให้คนอื่นพบเห็นเด็ดขาด ทำไมถึง… ท่านไม่ทรยศข้า ข้าก็ไม่ทรยศท่าน ท่านอาจารย์ เตรียมเสบียงพร้อมแล้วขอรับ เฉิงหลิ่ง เหมือนว่าเจ้าจะสูงกว่าตอนที่อยู่ไท่หูมาหน่อยแล้วนะ ท่านอาจารย์ ขอบคุณขอรับ ขอบคุณอะไรข้า เหมือนว่าตั้งแต่รู้จักข้ามา ท่านอาจารย์ก็วิ่งวุ่นเพื่อข้าอย่างตลอดไม่มีหยุดเลย ไม่ต้องสงสารเขา
อาจารย์ของเจ้าน่ะ แปลงตัวมาจากโพธิสัตว์ มีโชคชะตาชีวิตที่ต้องเมตตาช่วยผู้อื่น ก็ต้องช่วยเหลือยามทุกข์ร้อนไปทุกหนแห่งอยู่แล้วไม่ใช่หรือ กลางวันแสก ๆ เช่นนี้เจ้าก็ดื่มไปเยอะเสียแล้วหรือ เสี่ยวเอ้อร์ มา มา มา เอาน้ำมาให้พวกพี่น้องของข้าดื่มหน่อย มา ท่านจอมยุทธ์ ข้าไปเอามาเพิ่มอีกหน่อย แต่ยังดีที่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ เสี่ยวเอ้อร์ จะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่ คนกลุ่มนั้นคือผู้ใดกัน เหตุใดจึงมีบาดแผลเต็มไปหมด นายท่าน พวกนั้นคือพวกจอมยุทธ์น้อยของพรรคเซียนเสีย สองวันก่อนพรรคเซียนเสียถูกวางเพลิง ได้ยินว่าแม้แต่เจ้าสำนักอย่างท่านจอมยุทธ์ป๋ายก็ไม่รอด ทำบาปทำกรรมจริง ๆ หุบเขาผีอะไรกัน ฟังแล้วช่างน่ากลัวนัก เป็นอย่างไร ท่านโพธิสัตว์โจว อยากไปแสดงท่าทางน่าเกรงขาม กำราบปราบมารหรือไม่ น่าขยะแขยงจริง ๆ กลิ่นเผาไหม้เกรียมเต็มไปหมด พวกหนีทหารจากพรรคเซียนเสีย ก็ไม่คิดจะเก็บศพให้พวกศิษย์พี่ศิษย์น้อยเสียหน่อยเลย หุบเขาผีนี้กำเริบเสิบสานเหลือเกิน เอาแต่รังแกพรรคผู้ชอบธรรมที่ไม่มีผู้นำ เสียดายจริง ๆ เจ้าสำนักป๋ายรักษาความยุติธรรม ช่วยเหลือผู้คนมาสามสิบกว่าปี เจ้าว่า หากพวกเรามาถึงก่อนสองวัน ไม่แน่… ไม่แน่อะไรกัน ไม่แน่อาจจะไปตายเพราะหุบเขาผีเพิ่มอีกคน ถึงแม้วรยุทธ์ข้ายังอ่อนหัดอยู่ แต่พรรคเซียนเสียกับพรรคชิงเฟิงเป็นสหายที่ดีต่อกัน ข้าจะขี้ขลาดกลัวตายได้เช่นไร
อาเซียง เจ้าค่อย ๆ เดินสิ เฉิงหลิ่ง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ข้าไม่เป็นไรขอรับท่านอาจารย์ ข้าก็แค่…ไม่ค่อยชินที่เห็นคนตาย โพธิสัตว์โจว พวกเราจะกลับเคหาสน์สี่ฤดูไม่ใช่หรือ พรรคเซียนเสียโชคร้ายแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย เฉิงหลิ่ง เจ้าดื่มน้ำเยอะ ๆ พอล้างปากล้างคอ เหล่าเวิน เจ้าตามข้ามา อาซวี่ เจ้าเป็นอีกาในร่างคนหรืออย่างไร ทำไมไปถึงที่ไหน ที่นั่นก็มีคนตาย ข้าว่าเจ้านั่นแหละตัวซวย ที่ไหนเล่า ที่ไหนเล่า ข้าได้ยินมาว่า เมื่อก่อนมีนกฮูกตัวนึง ทำน้ำสีแดงที่อยู่ในมือชาวบ้านผู้หนึ่งคว่ำ หมู่บ้านนั้นก็เลยมีคนตายไปต่อเนื่องหลายสิบคน อาซวี่ ข้าว่าความสามารถในการเรียกความซวยของเจ้า พอ ๆ กับนกฮูกเลยนะ เจ้าอย่าขัดจังหวะ ศพพวกนั้นของพรรคเซียนเสีย หากไม่โดนฟันคอ ก็ต้องตายคาที่ สภาพการตายเช่นนี้ แค่ดูก็รู้ว่าเป็นฝีมือของนักฆ่ามืออาชีพ ดังนั้นล่ะ สมมุติว่ามีคนหยิบยืมชื่อเสียงของหุบเขาผี มากำจัดผู้ที่ไม่ลงรอยกับตนเอง แล้วค่อยโยนความผิดมาไว้ที่ตัวหุบเขาผี แล้วเป้าหมายของพวกเขาคืออะไรล่ะ นั่นก็คือทำให้ตัวเองได้ผลประโยชน์น่ะสิ ก่อนถึงวันชุมนุมจอมยุทธ์ เดิมทีข้าคิดว่าเกาฉงเป็นคนวางแผน ตอนนี้ดูแล้ว ในสมาคมห้าทะเลสาบ ยังมีผู้ชนะที่คอยวางแผนจะเผด็จศึกอยู่เบื้องหลังนี่เอง เสิ่นเซิ่นและจ้าวจิ้ง ผู้หนึ่งแสร้งโง่ อีกผู้หนึ่งแสร้งอ่อนแอ ข้าว่าต้องมีความเกี่ยวข้องอันใดอยู่แน่ เคราะห์ที่เกาฉงประสบเป็นเพราะพี่น้องสักคนของเขาที่ทำ
ทั้งเสิ่นเซิ่นและจ้าวจิ้ง ไม่ว่าใครเป็นคนวางแผน อีกคนก็ไม่ใช่คนดีอะไรอย่างแน่นอน ล้วนเป็นคนต่ำต้อยที่ไร้ความเมตตาปราณี ไร้ซึ่งสัจจะ ใครกัดใครก็ต่างสมควรทั้งนั้น ถ้าหากเสิ่นเซิ่นและจ้าวจิ้งสมคบกันก็แล้วไป แต่หากคนนึงภักดี อีกคนทรยศ พวกเราก็จะทำร้ายผู้บริสุทธิ์เข้า บริสุทธิ์หรือ เจ้าเอาอีกแล้ว ใครคือผู้บริสุทธิ์กัน ช่างเถิด พวกเราจะไปเคหาสน์สี่ฤดูกันไม่ใช่หรือ พูดถึงเรื่องไร้สาระนี่ทำไมกัน ไปเถอะ นายท่าน ♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪ ♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลัง เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪ ♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪