ซับไทย | นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า EP30 | ซีรีส์ย้อนยุค | จางเจ๋อฮั่น/กงจวิ้น/โจวเหย่ | ซีรีย์จีน | YOUKU
♪ถามกระบี่ ถามดาบ เมื่อใดบุญคุณและความแค้นจักจบสิ้น♪ ♪หวาดกลัวความเคียดแค้นชิงชัง จะทวีความวุ่นวาย♪ ♪ถามด้วยเล่ห์ ถามด้วยกลอุบาย ว่าผู้ใดเหนือกว่า♪ ♪ชะตาชีวิตผันผวน มิอาจคาดเดา♪ ♪ถามเส้นทาง ถามการเดินทาง สู่ขุนเขาอันไกลโพ้น♪ ♪สหายรู้ใจอยู่หนใด ช่างอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว♪ ♪ถามสายฝน ถามแสงแดด ความในใจสุดแสนคณานับ♪ ♪มีเพียงแสงจันทร์ที่อยู่เคียงทุกคืนวัน♪ ♪ถามบุปผา พฤกษา ที่ผลิบานแย้มงาม♪ ♪ชีวิตที่ปิติยินดีแสนสั้นนัก เพียงไม่กี่ยามราตรีวสันต์♪ ♪ถามสารท ถามเหมันต พายุหิมะโหมกระหน่ำ♪ ♪เมฆหลากสีอันเปราะบางย่อมสลายไปตามกาลเวลา♪ ♪บุปฝาผลิบาน หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าขบขัน ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪ยุทธภพคับแค้นเหลือคณา♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ ♪บุปผาร่วงโรย หากสวรรค์มีตา♪ ♪โปรดอย่าสมเพช ความโหดร้ายของชีวิต♪ ♪สิ้นวีรชน ชีวิตที่แสนสั้น♪ ♪ผู้วายชนม์ ข้าลืมหมดสิ้น♪ = นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า= =ตอนที่ 30= ชานี้ไม่เลวเลย เชียนเฉี่ยว ให้พวกเขาออกไปก่อนเถอะ ถึงม่อหวยหยางจะโง่เพียงใด ก็ไม่ซ่อนหลิวหลีเจี่ยไว้ที่นี่อย่างแน่นอน พวกเขามาเสแสร้ง ทำเป็นทุ่มเทสุดตัวอะไรอยู่ที่นี่ เจ้าค่ะ พวกเราถอย
ท่านราชา พวกเราจะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันไปจนถึงเมื่อใด มิสู้ ให้ข้าจุดไฟ รมคนพวกนั้นให้ออกมา จะรีบร้อนอะไร ม่อหวยหยางหนีได้ชั่วครู่แต่หนีไม่ได้ตลอดไป เพียงแค่พวกลูกศิษย์ของเขาล้วนอยู่ที่นี่ พวกเรานั่งรอคอยให้โชคลาภลอยมาหาก็พอ แต่เวลายิ่งนานอุปสรรคก็ยิ่งมากนะเจ้าคะ ท่านราชา ครั้งนี้พวกเราส่งกองทัพมนุษย์พิษไปตั้งมากมาย ถ้าหากผีตนใดไร้ความสามารถ เอาชนะอีกฝ่ายมิได้แล้ววิ่งหนีไป เช่นนั้นสถานการณ์ก็จะเลวร้ายจนไม่อาจคิดเลยนะเจ้าคะ ถ้าหาก ม่อหวยหยางเรียกกำลังทหารเสริมมาได้ล่ะ เช่นนั้นก็ เทพมาขวางก็ฆ่าเทพ พระมาขวางก็ฆ่าพระ เจ้ากินเถอะ เจ้าบื้อ เจ้าไม่มีอะไรที่จะถามข้าเลยหรือ ข้า ข้า ข้าต้องถามแน่นอนอยู่แล้ว กู้เซียง เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ คำนี้ ทำไมเจ้าถึงไม่ถามต่อหน้าอาจารย์อาและศิษย์พี่ล่ะ ถ้าข้าถามต่อหน้าพวกเขา เช่นนั้น เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไรเล่า เจ้าใส่ใจข้าเช่นนี้เลยหรือ พูดไร้สาระ ข้าสาบานต่อศิษย์พี่เวินไว้แล้ว เวินเค่อสิงผู้นี้ เวินเค่อสิงจะเป็นประมุขหุบเขาผีได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่เขา… ทั้ง ๆ ที่เขากับศิษย์พี่โจว และเฉิงหลิงสนิทสนมกันดีเช่นนั้นแท้ ๆ จริงสิ เขาคือผู้สืบทอดของจอมยุทธ์เจินหรูอวี้ไม่ใช่หรือ อาเซียง มีอะไรที่เข้าใจผิดกันใช่หรือไม่ ศิษย์พี่เวินถูกคนอื่นใส่ร้าย จงใจทำให้ เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่ ถ้าหากใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำเช่นไรล่ะ
ถ้าหากเป็นการเข้าใจผิด ถึงข้าจะต้องเสียชีวิต ก็ต้องล้างมลทินให้แก่เจ้ากับศิษย์พี่เวินให้ได้ ถ้าหากว่าเป็นความจริงล่ะ ถ้าหากข้าก็คือผีโดดเดี่ยวของเขาชิงหยา ต่อสู้ฝ่าฟันมายังโลกมนุษย์ แล้วรู้จักเจ้า หลอกลวงเจ้า ท่านพี่เฉา เจ้าจะฆ่าข้าหรือไม่ สถานที่ที่ข้าโตมา หากไม่ใช่ข้าฆ่าผู้อื่น ก็เป็นผู้อื่นที่ฆ่าข้า แม้ว่าจะเป็นไปได้แค่หนึ่งในร้อย ก็ยอมฆ่าผิดคนดีกว่าปล่อยไป หากไม่ทำเช่นนี้ ข้าคงไม่สามารถมีชีวิตได้ถึงทุกวันนี้ ถ้าหาก ถ้าหากเจ้าเป็นจารสตรีของหุบเขาผี ตั้งใจปิดบังหลอกลวงข้า ปลอมตัวปะปนเข้ามาในพรรคกระบี่ชิงเฟิง ชักชวนกลุ่มเดียวกัน ฆ่าคนในสำนักข้า ทำลายเขาหลิงของข้าจริง ๆ ข้าจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน อย่างนั้นสินะ แต่ว่าอาเซียง เจ้ารู้หรือไม่ ข้าเคยสาบานเอาไว้ ว่าทั้งชีวิตของข้าตั้งแต่เกิดจนตาย ข้าก็จะไม่ทำเรื่องที่ทำให้ผิดเจ้าผิดหวัง แต่ว่าเรื่องนี้ ข้าไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าทำเจ้าผิดหวังหรือไม่ แต่ว่าอาเซียง เจ้าวางใจได้ หลังจากข้าฆ่าเจ้าแล้ว ข้าก็จะตายไปตามเจ้าแน่นอน ข้าจะเชือดคอตนเองตายตามเจ้าไป ข้าจะเดินไปสู่ยมโลกพร้อมกับเจ้า พวกเราจับมือกันไปเกิดใหม่ในชาติหน้าด้วยกัน อาเซียง เจ้าเชื่อข้า ชาติหน้าข้าจะเติบโตไปด้วยกันกับเจ้าแน่ จะไม่ให้เจ้าไปเรียนสิ่งที่ไม่ดี และจะไม่ให้เจ้าลำบากแม้แต่เล็กน้อย แต่ว่า แต่ว่าอาเซียง ข้าคิดว่าเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นหญิงสาวที่ดีแสนดีมาก ๆ ดังนั้นอาเซียง เจ้าบอกข้ามา เรื่องนี้มันเป็นเช่นไรกันแน่
ข้าพูดแล้ว เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ ข้าเชื่อ อาเซียง อาเซียง อาเซียง เจ้าอย่าร้องไห้เลย ข้าเชื่อเจ้า ข้าพูดแล้วว่าข้าเชื่อเจ้า เพียงแค่เจ้าบอกข้ามา อาเซียง เจ้าอย่าร้องไห้สิ ข้าพูด ข้าจะพูดทุกอย่าง เจ้ามานี่ เจ้านั่ง ข้าพูด เวินเค่อสิง นายท่านของข้า เป็นประมุขของหุบเขาผีจริง ๆ แต่เขาวางแผนที่จะเป็นคนดีแล้ว ไม่ ไม่ถูก เดิมทีเขาก็เป็นคนดีอยู่แล้ว เขาทำไปเพียงแค่ต้องการแก้แค้น และเขา เขาไม่ต้องการหลิวหลีเจี่ย เขาเองก็ไม่เป็นศัตรูกับพรรคกระบี่ชิงเฟิงหรอก อาเซียง เจ้าพูดช้า ๆ หน่อย ข้าไม่เข้าใจ ได้ เช่นนั้น เช่นนั้นข้าจะพูดตั้งแต่เริ่มแรกให้เจ้าฟัง ตั้ง ตั้งแต่เรื่องที่ข้าเติบโตในหุบเขาผี ตั้งแต่ข้า ตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้าก็อาศัยอยู่ที่หุบเขาผีแล้ว ตอนนั้น ตัวนายท่านเองยังเป็นเพียงแค่หนุ่มวัยรุ่น คอยปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกายประมุขคนเก่า เขาบอกว่าข้าเป็นตุ๊กตาที่เขาได้มาจากบ่อน้ำ ก็เลยตั้งชื่อให้ข้าว่าเซียง ข้าเชื่อมาตั้งหลายปี พอโตขึ้นข้าถึงได้รู้ ว่าประมุขคนเก่าจับตัวเด็กมาจำนวนมาก เพื่อเป็นตัวช่วยเขาฝึกฝนวิชามาร คนอื่นตายกันหมดแล้ว เหลือเพียงข้าเท่านั้น เพราะนายท่านเอ่ยปากขอร้องไว้
ประมุขคนเก่าเลยมอบให้แก่เขา ถือเป็นของเล่น ข้าถึงรอดตัวมาได้ เด็กที่เติบโตในหุบเขาผี ถ้าเดินได้ก็ฆ่าคนเป็น ทุกคนล้วนคิดว่าสัจจะของโลก ก็คือปลาใหญ่กินปลาเล็ก สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่นายท่านบอกกับข้าว่ามิใช่แบบนั้น ข้างนอกมีที่หนึ่งที่เรียกว่าโลกมนุษย์ ข้าน่ะ เป็นเพียงผีตัวน้อยที่หลงเข้ามาในยมโลก เขาบอกว่าสักวันหนึ่ง จะส่งข้ากลับไปที่โลกมนุษย์ไม่ช้าก็เร็วแน่ หลังจากเติบโตขึ้นแล้วข้าถึงรู้ ว่าที่จริงแล้ว นายท่านกำบังลมฝนให้ข้ามาตั้งมากมาย ในที่สุดก็มีวันหนึ่ง นายท่านก็ก่อจลาจลการนองเลือดขึ้นที่หุบเขาผี ฆ่าประมุขคนเก่าแล้วเข้าที่แทน หลังจากนั้นไม่กี่ปี นายท่านก็ฆ่าสิบผีชั่วร้ายกลุ่มเก่า ล้วนเอาคนใหม่มาแทน เขาก็เลยได้รับฉายาว่าเจ้าเวินบ้าคลั่ง ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้สึกว่าจะเป็นอะไร นายท่านขึ้นตำแหน่ง อำนาจของข้าในหุบเขาผีก็มากขึ้น ข้าดีใจอย่างมาก จนมาถึงวันหนึ่ง นายท่านบอกว่าแผนการของเขาได้ทำสำเร็จแล้ว เขาจะพาข้าไปสู่โลกมนุษย์ ส่งคำสั่งไปยังผีสามพันตนแห่งเขาชิงหยา ข้าต้องการให้พวกเจ้าทุกตนทุ่มกำลังออกไล่ล่า สังหารปีศาจทรยศตนนั้น ไม่ว่าภูติผีปีศาจตนใดสามารถ นำหลิวหลีเจี่ยกลับมาให้ข้าได้ ข้าจะให้มันผู้นั้นเป็นหัวหน้าของสิบผีชั่วร้าย ที่แท้ที่พวกเจ้าออกจากหุบเขา ก็เพื่อจับผีแขวนคอกลับไป และแย่งชิงหลิวหลีเจี่ยคืนนี่เอง โง่จริง ๆ เลย พูดกับเจ้ามาตั้งนาน นี่มันเป็นแค่ข้ออ้าง ที่จริงแล้วนายท่านทำเพื่อแก้แค้น เช่นนั้นหลังจากสามีและภรรยาของตระกูลเจินตายไปแล้ว ศิษย์พี่เวินก็ถูกจับตัวไปถึงหุบเขาผีหรือ มิน่าล่ะ ศิษย์พี่เวินพอพบกับจอมยุทธ์เสิ่นเซิ่น ถึงได้รู้สึกเศร้าโศกเช่นนี้ อาเซียงของเราช่างน่าสงสารจริง ๆ มันไม่ถูกสิ
เจ้าคิดดูสิว่าคนของหุบเขาผีฆ่าพ่อแม่ของศิษย์พี่เวิน แล้วยังเลี้ยงดูแลศิษย์พี่เวินไว้ข้างกาย พวกเขาไม่กลัวว่าพอศิษย์พี่เวินโตขึ้นแล้วจะมาแก้แค้นหรือ คนที่เข้ามายังหุบเขา ล้วนต้องดื่มแกงที่ชื่อว่าแกงลืมอดีต เมื่อดื่มมันแล้ว เจ้าก็จะสามารถลืมเรื่องที่หมกมุ่นที่สุดของชาตินี้ไป ตอนนั้นบรรดาผีชั่วร้าย คิดว่านายท่านได้ลืมเรื่องที่พ่อแม่ตายอย่างน่าอนาจไปแล้ว ที่จริงแล้ว นายท่านมีใจแน่วแน่ ไม่เหมือนคนทั่วไป เอาความแค้นเก็บซ่อนไว้ก้นบึ้งหัวใจ ท่านอาจารย์อา ท่านอาจารย์อา ท่านอาจารย์อา ท่านฟื้นสักที ที่ท่านสลบมาหลายวันนี้ ทำเอาข้าตกใจแทบแย่ จริงสิขอรับ ท่านอาจารย์อา ท่านนี้ก็คือ… คุณชายเวิน ข้าคือจิ๋งเป่ยเยวียน อยู่ลำดับที่เจ็ดในตระกูล ส่วนท่านนี้ก็คือต้าอูแห่งชายแดนทิศใต้ ท่านทั้งสองเดินทางหมื่นลี้มาเพื่อสหายของข้า สิ้นเปลืองสมองและกำลังไปอย่างหนัก รับการเคารพจากข้าด้วยเถอะ คุณชายเวิน อย่าได้เกรงใจไป ข้าค้างชีวิตจื่อซูหนึ่งชีวิตอยู่แล้ว เป่ยเยวียน เรื่องราวเก่า ๆ ไว้วันหลังค่อยว่ากัน คุณชายเวินสลบไปหลายวัน เสียโอกาสไปแล้ว เกรงว่าป่านนี้ประมุขโจวคงถูกกักขังอยู่ในแคว้นจิ้นแล้ว เรื่องสำคัญที่สุดคือช่วยเขาออกมาก่อน แต่ว่าเทียนชวงตรวจตราคุมเข้มมาก พวกเรามีแค่ไม่กี่คนเกรงว่าจะไม่สำเร็จ การเดินทางสู่ชายแดนทิศใต้ครั้งนี้ของพวกเรา พานักรบมาไม่กี่คนเท่านั้น น้ำน้อยแพ้ไฟ เกิดอะไรขึ้นกับอาซวี่หรือ คุณชายโจว เชิญขอรับ ใช้ยากล้ามเนื้ออ่อนแรงไปแล้ว เหตุใดต้องทำเรื่องที่เกินความจำเป็นด้วย ขออภัยที่ต้องล่วงเกิน ไป ท่านอ๋อง ทราบแล้ว
เผิงจวี่ ลำบากเจ้าแล้ว ออกไปพักก่อนเถอะ ท่านอ๋อง ออกไป พะยะค่ะ ไป จื่อซู เจ้าไม่เข้ามาดูข้าหน่อยหรือ วางมาดเสียจริง ๆ ยังต้องให้ข้ามาต้อนรับเจ้าด้วยตนเองอีก ท่านอ๋อง บ้านเกิดถูกทำลายแล้ว เพื่อนเก่า ดาบเก่า ก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว ดาบงาม ก็ควรจะกลับไปอยู่กับเจ้าของเดิมของมัน ตามข้ามา ข้าได้เตรียมเหล้าที่ดีไว้ให้เจ้า นี่ก็คือเหล้าที่เก็บอยู่ในลานชิงลวน เวลาผ่านไปแสนนาน ป่านนี้เข้มข้นไปหมดแล้ว ใส่ไม่เต็มสองกาเหล้าแล้ว ตอนนั้นเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือ ระยะเวลา 10 ปี หลัง 10 ปี พวกเรายังเป็นคนเดิม ยังอยู่ในลานเล็ก ๆ ที่เดิม ยกเหล้าไหนี้ขึ้นมา ดื่มให้หมด คนเดิม ยังมีคนเดิมอันใดกันอีก อวิ่นสิงได้ไปยังที่ที่ไกลแสนไกลแล้ว ชิงหลวนแขวนคอตนเองตาย คุณชายเจ็ดถูกท่านวางยาพิษจนตาย จิ่วเซียวก็ตายในสนามรบที่เมืองลู่ ลานหลังนี้ เหลือเพียงข้าและท่านเท่านั้น ข้าตื่นจากความฝันในยามค่ำคืน นับครั้งไม่ถ้วน กลับไปยังลานที่เต็มไปด้วยดอกไม้ เป่ยเยวียนเล่นกู่ฉิน จิ่วเซียวเป่าขลุ่ย อวิ่นสิงรำดาบ ชิงหลวนประพันธ์เพลง พอหันมา เจ้าก็ยืนอยู่ข้างกายข้า
เจ้าพูดถูก จื่อซู สหายเก่าล้วนร่วงโรยรา เหลือเพียงแค่พวกเราสองคนเท่านั้น คนอย่างพวกเรา บุญคุณความแค้นของเรา อย่างไรก็ลบล้างกันไม่หมด ข้าก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยต่อไปแล้ว เจ้ากลับมาช่วยข้าเถอะ เรื่องที่ผ่านไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้วมา พวกเราก็จบลงเพียงเท่านี้ ดีหรือไม่ เหล้าดี เหล้าดีต้องกลั่นเป็นเวลานาน มิตรภาพที่ดีต้องเป็นสหายกันมานาน ข้าเคยคิดว่า เจ้าตายไปก็ดี เมื่ออวดอ้างเป็นกษัตริย์ ข้าก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่ตั้งแต่รู้ว่า เจ้าปรากฏตัวที่นอกเมืองเยว่หยาง ไม่ได้วรยุทธ์ไป และยังมีชีวิตอยู่อย่างดี ในตอนนั้นข้าก็รู้สึกมีความสุขมาก มา พูดมาเถอะ เจ้าไปวางกลอุบายอะไร บนทัณฑ์ตะปูเจ็ดทวารสามสารท แม้แต่เผิงจวี่ก็ยังปกปิดไว้ได้ ทัณฑ์ตะปูเจ็ดทวารสามสารทไม่มีกลอุบายอะไรที่ทำได้ เพียงแค่เปลี่ยนวิธีการ นำตะปูเจ็ดตัว ตอกลงไปหนึ่งตัวทุก ๆ สามเดือน ปล่อยให้มันค่อย ๆ เติบโตในเนื้อหนัง ให้หลอมรวมกับสายเลือด เช่นนี้ก็จะสามารถค่อย ๆ ปรับตัวกับความเจ็บปวด จากการที่เส้นเอ็นและเส้นเลือดแตกได้ แม้จะลงตะปูตัวสุดท้ายทันที ข้าก็จะไม่กลายเป็นเนื้อเน่าที่พูดหรือขยับไม่ได้ วรยุทธ์จะยังคงเหลืออยู่ 18 เดือน เจ้าปล่อยให้ตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานถึงชีวิตเท่านี้ มาตลอด 18 เดือน เพราะเหตุใด หากเจ้าต้องการทรยศข้า ก็แค่ออกไปจาก
สายตาของข้าอย่างเงียบ ๆ เพราะเหตุใด เพราะเหตุใด เจ้าถึงต้องทรมานถึงเพียงนี้ การลงโทษของทัณฑ์ตะปูเจ็ดทวารสามสารท เป็นกฎที่ข้าตั้งขึ้นมา พี่น้องที่ติดตามข้าตั้งแต่เกิดจนตาย ก็ทำเช่นนี้ หากยกเว้นข้าหนึ่งคน ไปอยู่ในโลกยมบาลข้าจะมีหน้าไปมองผู้ใดได้ การตายของจิ่วเซียวเป็นอุบัติเหตุ เจ้าคิดว่าข้าจะไม่เสียใจหรือ เจ้าทรมานตัวเองเช่นนี้จะได้อะไรขึ้นมา หากจิ่วเซียวรับรู้ได้จากบนสวรรค์ จะต้องทุกข์ทรมานกว่าข้าเป็นแน่ การตายของจิ่วเซียวเป็นอุบัติเหตุ เช่นนั้นพี่น้อง 79 คนแห่งเคหาสน์สี่ฤดูของข้าล่ะ ก็เป็นอุบัติเหตุหรือ โอ่งดินไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีวันแตก แม่ทัพถึงที่สุดก็ต้องเสียชีวิตในการสู้รบ ดาบไม่มีดวงตา เป็นและตายล้วนมีโชคชะตากำหนด ท่านนี่ปัดความผิดไปหมดเกลี้ยงเลยจริง ๆ นะ โจวจื่อซู เจ้าอย่าได้ลืมไปล่ะ เทียนชวงชื่อนี้เป็นเจ้าเองที่เป็นผู้ตั้งชื่อ เจ้าต้องการนำแสงสว่างมาสู่โลกที่มืดมิดแห่งนี้ นำความสุขมาให้แก่ผู้คน สร้างสันติภาพแก่ผู้คนทุกยุคทุกสมัย การเสียสละชีวีตของผู้คนเหล่านี้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ วันนี้ ข้ากำลังจะยึดครองสถานที่เสื่อมโทรมนี้ เผาให้เป็นธุลี จะขาดเจ้าได้เยี่ยงไรกัน เช่นนั้นหานยิงล่ะ หานยิงหรือ ข้าพูดเรื่องอาณาประชาราษฎร์ในแผ่นดินกับเจ้า พูดเกี่ยวความชอบธรรมของโลก เจ้าคุยเรื่องหานยิงกับข้าหรือ เขาเป็นอะไรกัน ก็แค่ทาสกำพร้าต่ำต้อยคนหนึ่ง ไม่คิดว่าจะกล้ามาโอ้อวดต่อหน้าข้าเช่นนี้ ก็ใช่ ถ้ามิใช่เพราะคนโง่ผู้นี้โยนตัวเองเข้าไปในกับดัก ข้าก็คงหาเจ้าไม่ได้เร็วเช่นนั้น เจ้ามาตั้งคำถามกับข้าเพื่อคนผู้นี้ น่าขันนัก ท่านจะบอกว่าเขามิใช่สามัญชนธรรมดาหรือ
เขาเพิ่งจะอายุเพียง 22 ปีเท่านั้น จื่อซู น่าขันเหลือเกิน ช่างน่าขันเสียเหลือเกิน สิบปีที่ผ่านมา ผู้คนมากมายต้องตายเพราะคุณธรรมของท่าน รวมทั้งคนที่สมควรตาย และคนที่ไม่สมควรตาย ท่านอ๋อง จื่อซูมิได้เป็นเด็กหนุ่มอายุ 18 ปีอีกแล้ว สันติภาพและความเจริญรุ่งเรืองที่ท่านกำลังพูดถึง ข้าเองก็มองไม่เห็น ข้าเห็นเพียงคนที่มีชีวิตแต่ละคน ตายลงเพราะข้า ความอยุติธรรมของพวกเขา ข้าต้องแบกรับความทรมานในทุก ๆ วัน สันติสุขและความเจริญรุ่งเรือง จะมาจากที่ใดหากปราศจากการนองเลือด พวกเขาพลีชีพเพื่อความชอบธรรม พวกเขาตายเพื่อความชอบธรรม หรือตายเพราะความมักใหญ่ใฝ่สูงของท่านกันแน่ เหล้าที่กลั่นมานานเช่นนี้ กลับถูกเจ้าทำลายเสียแล้ว จื่อซู อย่าเพิ่งใจร้อนไป เจ้าใช้ยากล้ามเนื้ออ่อนแรงมาหลายวันแล้ว มุทะลุทำงานหนัก จะตายอย่างกระทันหันได้ง่าย ท่านทำลายเคหาสน์สี่ฤดูไปแล้ว ข้าทำลายเคหาสน์สี่ฤดู แท้จริงแล้วอยากจะให้โอกาสแก่เจ้า บ้านเกิดของเจ้าคือแคว้นจิ้น เจ้าไม่เต็มใจที่จะเลือก เช่นนั้นข้าก็เลือกแทนเจ้าเองแล้วกัน เดิมทีข้าคิดว่า ถึงเจ้าจะหลงทางไป แต่ก็ยังหาทางกลับมาข้างกายข้าได้ ข้าก็ยังจะปล่อยวางได้ น่าขัน ข้าคิดมาตลอดว่า เจ้าคือคนรู้ใจของข้า แท้จริงแล้ว เจ้าก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น เป็นคนรู้ใจของข้า ท่านมันไม่คู่ควร เจ้าพูดว่าอะไรนะ ทหารคุ้มกัน ทหารคุ้มกัน ท่านอ๋อง
โจวจื่อซู เจ้า… คิดคดก่อกบฏ วันนี้หากเจ้ากล้าที่จะแตะต้องข้าแม้แต่เส้นผม ก็อย่าคิดจะรอดไปจากแคว้นจิ้นได้ ใครก็ห้ามขยับ ท่านอ๋อง ในเมื่อข้ากล้าที่จะมา ก็ไม่ได้คิดที่จะมีชีวิตรอดกลับไปอยู่แล้ว เจ้าทำอะไรลงไปกับยากล้ามเนื้ออ่อนแรง ดีมาก เจ้ายังมีกองเบื้องหลังอยู่ที่เทียนชวง ท่านอ๋อง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ฟังคำสั่ง หากในวันนี้ข้าต้องเสียชีวิตลงที่นี่ ข้าต้องการให้ทุกคนในเทียนชวงตายและฝังไปพร้อมข้า พะยะค่ะ ท่านอ๋อง หลายปีที่ผ่านมา ท่านไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เหตุผลที่ข้าปล่อยให้ต้วนเผิงจวี่ ใช้เล่ห์เหลี่ยมปิดบังอำพรางมวลชน ก็เพราะว่าข้าหวังว่า เขาจะสามารถยึดทั้งหมดนี้ได้อย่างราบรื่น หากเทียนชวงยังมีลูกน้องเก่าของข้าอยู่ ข้าจะปล่อยวางไม่เข้าไปยุ่งได้เยี่ยงไร ข้าเคยบอกกับท่านแล้วมิใช่หรือ ข้าเพียงแค่เปลี่ยนวิธี ตอกทัณฑ์ตะปูเจ็ดทวารสามสารทลงไป ชะลอความคืบหน้าของมัน แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้ ตอนนี้ข้าสูญเสียการับรู้รสและการรับกลิ่นไปแล้ว ธูปแห่งความลุ่มหลงใด ๆ ก็ไม่มีประโยชน์ต่อข้า เหลวไหล เจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าข้าไม่มีทางที่จะฆ่าเจ้า ท่านทำแน่ แต่ก่อนนั้นท่านก็จะพบกับข้าก่อน ตราบใดที่ท่านยินดีที่จะเจอข้า ท่านและข้าอยู่ในห้องเดียวกัน ข้ามีเป็นพันวิธีที่จะฆ่าท่าน คาดว่า คำที่ท่านอาจารย์เคยพูด ท่านอ๋องคงลืมไปแล้วใช่หรือไม่ ความเกรี้ยวโกรธของจักรพรรดิ นำไปสู่การนองเลือดมากมาย ความโกรธของสามัญชน มีเพียงเลือดกระเซ็นห้าหยด แต่ทำให้ผู้คนใต้หล้าโศกเศร้าเพราะเขาได้ ข้า ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นลูกหลานของกบฏ ข้าเชื่อมั่นสุดหัวใจ ทั้งยังสนับสนุนด้วยทั้งชีวิต
หลังจากการตายของจิ่วเซียว เจ้าก็ซึมเศร้าเป็นอย่างมาก สุดท้ายก็ทิ้งข้าไป เรื่องนี้ข้ายังปล่อยมันไปได้ แม้แต่ แม้แต่พบว่าเจ้าโกหกฝ่าบาทและทรยศต่อประมุข ข้าก็ทนไม่ได้ที่จะทำร้ายเจ้า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเจ้าล่ะ ถูกสุนัขกัดกินไปแล้วหรือ ท่านอ๋อง บุญคุณความแค้นของเรา อย่างไรก็ลบล้างกันไม่หมด ท่านหลอกลวงข้าและพยายามจะสังหารข้า ข้าก็มิสนใจแล้ว แต่ข้าเป็นนักโทษของเคหาสน์สี่ฤดูแล้ว ไม่มีทางที่จะเป็นนักโทษของใต้หล้าได้อีก น่าขันนัก เจ้ากับข้าถือว่าไม่ได้รู้จักกันเสียเปล่าเลย โจวจื่อซู เจ้ากลายเป็นพระโพธิสัตว์เมื่อใดกัน เมื่อก่อนเจ้า พอได้แล้ว ฆ่าข้าซะ ฆ่าข้าซะ ก็ยังจะมีผู้มาสืบทอดเจตนารมณ์ของข้า ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง ไม่ ท่านอ๋อง ไม่ ไม่ อย่าฆ่าเขา ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง เสียงอะไร เร็วเข้า ท่านพี่เฉา อาเซียง เจ้าไม่กลัวหรือ ข้าจะกลัวอะไรกัน เจ้าอย่าโกรธข้าเลย จริง ๆ แล้วตอนที่พวกเราหนีขึ้นเขากัน ข้ามีความสุขมาก ข้าคิดว่าหากพวกเราตายที่นี่ด้วยกัน เจ้าก็จะไม่มีวันได้รู้ไปตลอด นี่ข้าหลอนไปเองหรือ เหตุใดข้าถึงได้กลิ่นเนื้อย่าง ข้าก็ได้กลิ่นเหมือนกัน ทิศทางลมนี้ไม่ถูกนะ
เด็ก ๆ นำพัดหญ้าน้ำใบใหญ่สักสองสามใบมาให้ข้า พัดกลิ่นหอมนี้ไป ขอรับ เจ้าพวกลูกกระต่ายน้อย ลำไส้ที่หิวกำลังหิว ตอนนี้มันกำลังลุกเป็นไฟแล้ว ราชาแมงป่อง แย่แล้วขอรับ ม่อหวยหยางกลับมาแล้วขอรับ เขายังพาคน ๆ หนึ่งมาด้วย ม่อหวยหยางชวนเง็กเซียนฮ่องเต้มา หรือชวนพ่อแท้ ๆ ของเจ้ามาล่ะ ถึงขนาดต้องกลัวเช่นนี้เลยหรือ ไร้ประโยชน์ ศิษย์ของสำนักข้าอยู่ที่ใด ท่านพ่อ ลูกเวร ดื้อรั้น ตอบเจ้าสำนักม่อไป พวกเจ้าหูหนวกกันหมดหรือ ตอบเจ้าสำนักม่อไปสิ เปิดประตู ข้ากลับมาแล้ว สหายจ้าว เจ้าดูสิ เจ้าดูเสียสิ เขา ลูกชายของเจ้าช่างมีความสามารถจริง ๆ ด้วยกำลังของตัวเขาเอง ก็เกือบจะทำให้พรรคกระบี่ชิงเฟิงของข้า หายไปจากยุทธภพตั้งแต่นี้ไปแล้ว ศิษย์พี่ม่อวางใจ ข้าจะให้คำอธิบายที่ทำให้เจ้าพึงพอใจเป็นอย่างแน่ ท่านพ่อไม่ทรยศข้า ข้าก็จะไม่ทรยศท่านพ่อ ในที่สุดวันนี้ข้าก็เข้าใจแล้ว นายท่าน ขอได้โปรดเมตตา ซานเหมินคือสถานที่ที่ใสสะอาดบริสุทธิ์ เรื่องของพวกเจ้าสองคนพ่อลูก ไว้กลับไปแล้วค่อยจัดการก็ยังไม่สาย จะให้ลูกของเจ้า อพยพผู้คนที่อยู่ข้างนอกออกไปทันทีได้หรือไม่ ได้ยินที่เจ้าสำนักม่อพูดแล้วหรือไม่ ให้มารประหลาดที่น่าขยะแขยงของเจ้าหายไปเดี๋ยวนี้ จากนั้นข้าค่อยมาคิดบัญชีกับเจ้า ดื้อรั้นป่าเถื่อน ไสหัวไป
ท่านพี่เฉา ท่านพี่เฉา เจ้ามานี่ ศิษย์พี่ม่อได้โปรดอย่าโมโหไป ข้าจ้าวจิ้งสาบานต่อฟ้า ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย และข้าก็สั่งลูกข้าอย่างชัดเจนแล้ว ว่าให้เคารพนับถือพรรคของท่านและปลีกตัวอยู่ห่าง ๆ หากจะโทษก็โทษที่ข้าไม่ได้บอกกับเขา ว่าท่านและข้าได้เป็นพันธมิตรกันแล้ว นั่นเป็นเพราะข้ามิอยากจะสร้างปัญหา แต่โปรดให้ท่านวางใจ หลังจากเรื่องนี้สำเร็จแล้ว ข้าจะให้ลูกข้าได้รับโทษอย่างแน่ นั่นน่ะไม่จำเป็น ชีวิตของศิษย์กว่า 20 คนของพรรคกระบี่ชิงเฟิงของข้า หากคุ้มค่าเพียงแค่หวายไม่กี่เส้นนี้ คงยากที่จะข้าไม่รู้สึกผิดหวังแล้วล่ะ ศิษย์พี่ม่อพูดถูก ข้าสอนลูกได้ไม่ดี ข้าละอายใจเป็นอย่างยิ่ง ข้ายอมนำหลิวหลีเจี่ยทั้งสามนี้ออกมา ก็เสี่ยงที่จะสูญเสียทั้งฐานะและชื่อเสียงเกียรติภูมิ ข้าต้องขอพูดอย่างตรงไปตรงมา หากเจ้าให้ความสำคัญกับสัญญาระหว่างเจ้ากับข้าจริง คงรู้ว่าควรทำเยี่ยงไรใช่หรือไม่ ข้าเข้าใจความหมายของท่าน แต่ว่าศิษย์พี่ม่อ ลูกคนนี้สำคัญต่อข้ามาก ข้ายังต้องพึ่งพาเขาอีกในหลาย ๆ ด้าน ท่านดูว่าเช่นนี้ได้หรือไม่ ข้าให้คำมั่นสัญญา ข้าจะต้องชดเชยท่านเป็นสองเท่า ข้าจะให้คำอธิบายที่น่าพอใจแก่ท่านแน่ เรื่องในวันนี้ต้องขอบใจลูกของเจ้าจริง ๆ ข้ายืนอยู่บนเรือลำเดียวกันกับ ท่านประมุข ราชาแมงป่อง และคนจากหุบเขาผีต่อหน้าผู้คนจากทุกสำนัก ต่อจากนี้ไปข้าจะสอนลูกศิษย์ของข้าได้เยี่ยงไร ข้าเข้าใจแล้ว หลังจากทำสำเร็จแล้ว ข้าจะขออุทิศศีรษะของลูกชายด้วยตัวข้าเอง เจ้าคนทรยศ เจ้าทำอะไรลงไปกับท่านอ๋อง โจวจื่อซู ท่านอ๋องให้ความสำคัญกับเจ้าเช่นนี้
ทนไม่ได้ที่จะฆ่าเจ้าจนถึงตอนนี้ เจ้ากลับตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น อาการบาดเจ็บภายในท่านอ๋อง เป็นท่าไม้เด็ดของสำนักข้า ชื่อว่าหลิงหานอั่นเซียงจิ้น หลังจากโดนเข้าไปแล้วเส้นลมปราณหัวใจก็เสียหายอย่างมาก ชีวิตที่เหลือทำได้เพียงแค่นอนอยู่บนเตียงอย่างคนป่วย มีเพียงวรยุทธ์ของสำนักนี้เท่านั้นที่จะสามารถช่วยได้ แต่วรยุทธ์นี้ มีทายาทที่เหลืออยู่ในโลกเพียงผู้เดียวแล้ว เจ้าลองทายดูว่าเขาคือผู้ใดกัน หยุดพูดไร้สาระเสียที เจ้าต้องการอะไรถึงจะยอมรักษา อาการบาดเจ็บของท่านอ๋อง พูดมา เผิงจวี่ เจ้าคงไม่ได้คิดว่า ข้าตีเขาหนึ่งฝ่ามือ เป็นเพราะว่าข้ารู้สึกใจอ่อนในชั่วพริบตานั้นหรอกนะ เจ้าอยู่กับข้ามาก็หลายปี แต่กลับไม่รู้อันใดเกี่ยวกับข้าเลย ช่างทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจเสียจริง โจวจื่อซู เจ้าอย่าคิดว่าท่านอ๋องเป็นเช่นนี้แล้วจะไม่กล้าฆ่าเจ้า เจ้าไม่ยอมรักษาให้ ก็ยังมีหมอเทวดาที่มีความสามารถในใต้หล้าอีกมากมาย ถึงข้าตายเพราะคำทัดทาน ครั้งนี้ก็จะต้องให้ท่านอ๋องตัดมือตัดเท้าเจ้า ใช้ม้าห้าตัวลากศพแยกเป็นส่วน ๆ เผิงจวี่ เจ้าเป็นเช่นนี้ทำให้ข้าตกใจเสียจริง ฆ่าข้าเสีย ฆ่าข้า ก็เหมือนกับการฆ่าท่านอ๋องไปด้วย อย่างมากจื่อซูก็แค่ตายไปก่อน ไปรอเขาที่โลกยมบาล เจ้า ไร้ยางอาย เจ้าคงไม่ได้คิดว่า ข้าสร้างเทียนชวง ด้วยการโน้มน้าวผู้คนด้วยคุณธรรมหรอกนะ ได้ ได้ ประมุขโจว เช่นนั้นพวกเรามาดูกัน มาดูว่าใครจะถ่วงเวลาใครได้กว่ากัน จะถ่วง ก็ถ่วงเลย อย่างไรข้าก็จะตายในเร็ว ๆ นี้อยู่ดี อย่างไรก็มิเสียเปรียบ
♪ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทา ข้ามผ่านลำธารที่หนาวเหน็บ♪ ♪เงาจันทรในจอกเหล้ายามราตรี สะท้อนรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย♪ ♪ผู้ใดให้ข้าควบอาชาข้ามผ่านลำธาร ทะเลสาบ ทั่วทั้งสี่ทิศ♪ ♪ผู้ใดกันหลงมัวเมาอยู่ในฝัน ตื่นขึ้นมาไม่พบเจอทางกลับบ้าน♪ ♪สายฝนในฤดูใบไม้ร่วมอันหนาวเหน็บ จุมพิตที่นอกหน้าต่างของข้า♪ ♪ผู้ใดเกลียดชัง ผู้ใดใส่ร้าย ข้าไม่สน ความโศกเศร้าของข้ายังคงอยู่♪ ♪สายสมแห้งฤดูใบไม้ผลิพัดพาความเขียวขจีไปตามลำธาร♪ ♪แต่ก็มิอาจทำให้ใจข้านั้นอบอุ่น♪ ♪หรือว่าสิ่งนั้นเป็นแสงสว่างของเรา โดยมิทันรู้ตัว♪ ♪ยังมิสายไปที่เรานั้นได้พบเจอกัน♪ ♪อย่าปล่อยให้ฤดูกาลผ่านเลยไปโดยมิทันได้ทำอันใด♪ ♪ละทิ้งการผจญภัยบนหลังม้า เพื่อชีวิตที่เงียบสงบ♪ ♪ลำธารและภูเขานับพันลี้ แสงสว่างจากนครัวเรือนับหมื่น♪ ♪เรื่องราวในอดีตเลือนหายไปดั่งหมอกควันท่ามกลางพายุทราย♪ ♪ข้าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่กับเจ้าอย่างมีความสุข♪ ♪ภูเขาสูง แม่น้ำกว้างไกลเพียงใด เจ้ากับข้าอยู่เคียงข้างกันตลอดไป♪