ซับไทย | คลับลุ้นจังหวะรัก EP.1-28 คลิปเดียวจบ | ซีรีส์รักวัยรุ่น | ซูเสี่ยวถง/จั่วหลินเจี๋ย | YOUKU

ซับไทย | คลับลุ้นจังหวะรัก EP.1-28 คลิปเดียวจบ | ซีรีส์รักวัยรุ่น | ซูเสี่ยวถง/จั่วหลินเจี๋ย | YOUKU

♪ฉันแน่ใจว่าไม่เคยเรียนรู้มาก่อน♪ ♪ความรักก็เหมือนกับคลื่นไฟฟ้าที่มองไม่เห็น♪ ♪ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนนี้♪ ♪ที่แท้ก็คืออาการใจเต้นแรง♪ ♪การปราฏตัวอย่างกะทันหันของเธอทำให้♪ ♪การรับรู้ของฉันพังทลาย♪ ♪รอยยิ้มที่แสนน่ารักของเธอทำให้โมเลกุล♪ ♪ในโลกของฉันกลับมาประกอบกันใหม่♪ ♪ความสับสนที่อยู่เหนือความคาดหมาย♪ ♪ผลลัพธ์ที่คำนวณออกมาไม่ได้♪ ♪วินาทีนั้นที่ได้พบเธอ♪ ♪เพียงชั่วพริบตาหัวใจก็สั่นระรัวอย่างบ้าคลั่ง♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪จังหวะหัวใจ♪ ♪Boom Boom♪ ♪วินาทีต่อไป♪ ♪ก็จะเต้นออกไปนอกโลกแล้ว♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ ♪ตกสู่หลุมดำแห่งความรักซะดื้อ ๆ ♪ ♪โอ้ ฉันกำลังคิดถึง♪ ♪เธอ เธอ เธอ♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ราวกับดอกไม้ไฟแห่งความรัก♪ ♪Boom Boom♪ ♪หัวใจของฉันเต้นเพียงเพราะเธอคนเดียว♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] [ไป๋ซูจี นางเอกของคลับลุ้นจังหวะรัก] (กับอาจารย์ส่วนตัวมาตลอด) เธอนี่มันน่ารังเกียจ ถอยไปนะ [นางฟ้าตัวน้อย] [จบฉาก] ไป๋ซูจี คุณคือ ผมมาจากศูนย์รวมการ์ตูน ตามผมมาเถอะ การ์ตูนเหรอ ถูกต้อง คุณคงยังไม่รู้สินะ ว่าคุณไม่มีอยู่จริง แต่คุณเป็นนางเอกของการ์ตูน เด็กนักเรียนเรื่องคลับลุ้นจังหวะรัก ไป๋ซูจี นักเขียนของคุณไม่ได้เขียนตอนใหม่มานานมากแล้ว ดังนั้นเรื่องราวถึงได้เริ่มจางหายไป และคุณ ก็เล่นตอนแรกซ้ำ ๆ อยู่ตลอด ดังนั้น ฉันเป็นตัวการ์ตูนงั้นเหรอ ถูกต้อง แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง แมรี่ ซู ไม่ดังอีกต่อไปแล้ว ถ้างั้นพวกเขาชอบอะไรล่ะ สสารมืด อนุภาคแอกซอน [การแข่งขันโต้วาทีครั้งที่ 5 ของชมรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี] ตอบถูกต้อง ฉันไม่เห็นด้วย นายไม่เห็นด้วยอะไรกัน แอกซอนเป็นเพียงอนุภาคสมมุติ ไม่ได้ถูกพิสูจน์ว่ามีอยู่จริง ดังนั้น คำตอบของอันอวี่เฟิงผิด ในความเห็นนาย นอกจากสสารทั่วไป ประมาณ 5% ในจักรวาล กับพลังงานมืดประมาณ 70% ที่ทำให้จักรวาล ขยายตัวอย่างรวดเร็วแล้ว ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก นายจะแน่ใจได้ยังไง ว่าสสารมืดเป็นทฤษฎีที่ถูกต้อง ถ้าไม่มีทฤษฎีสสารมืด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายการก่อตัว

ของโครงสร้างขนาดใหญ่ของจักรวาลในปัจจุบันได้ ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ดี คือการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยในตัวทฤษฎีที่มีอยู่ ต้องมีการแนะนำทฤษฎีที่น้อยที่สุด และสามารถอธิบายปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริงได้ ไม่มีถูกหรือผิด ถ้านายแค่อยากจะมาที่นี่ เพื่อถกเถียงเรื่องถูกกับผิดเท่านั้น ถ้างั้นนายก็มาผิดสาขาแล้วล่ะ เธอฟังรู้เรื่องงั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ แต่เธอไม่รู้สึกเหรอว่า ท่าทางของรุ่นพี่อันน่ะหล่อมากเลย เทพเจ้าแห่งภาควิชาฟิสิกส์ ก็ต้องหล่ออยู่แล้วสิ ฉันจะต้องเอาพี่เขามาเป็นแฟนให้ได้ อันอวี่เฟิง นายจงใจใช่ไหม เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดกันทั้งนั้น นายกระแอมหนึ่งที เขาก็ต้องกระแอมหนึ่งทีเหมือนกัน เขาเป็นโรคชอบย้ำคิดย้ำทำน่ะ นายดูสิ นาฬิกาต้องใส่สองอัน ซิปก็ต้องมีสองอัน ร่มก็ไม่ได้พกแค่อันเดียว เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดกันทั้งนั้น ไม่เป็นไรนะ เซียนอัน รุ่นพี่ รุ่นพี่คะ หนูไม่ได้เอาร่มมา พี่เอามา รุ่นพี่ ไม่อย่างนั้นพวกเราไปด้วยกันไหมคะ หนูไปหอของพวกพี่กับพี่ก่อน พี่ถึงแล้ว ค่อยให้หนูยืมร่มก็ได้แล้วละค่ะ ถ้าพี่ไม่ยุ่งละก็ จะไปหอพวกเราก่อนก็ได้นะคะ ถ้าเธอว่างขนาดนี้ ไม่สู้วิ่งไปหอพักหญิงจะเร็วซะกว่า มันเป็นส่วนของเส้นที่สั้นที่สุดระหว่างจุดสองจุด แค่สัจพจน์ของเลขพื้นฐานก็ไม่รู้ [ห้องเก็บหนังสือ] [คลับลุ้นจังหวะรัก] อะไรกัน [คลับลุ้นจังหวะรัก] นายเป็นใครกัน ในโลกแห่งความเป็นจริง แมรี่ ซู ไม่ดังอีกต่อไปแล้ว ถ้างั้นพวกเขาชอบอะไรล่ะ มา มากับผม เดี๋ยวผมจะบอกคุณเอง ตัวการ์ตูนที่ไม่มีงาน เชิญมารวมตัวกันทางนี้ ต่อแถวตามลำดับนะคะ ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมคือผู้อำนวยการของศูนย์พักพิงการ์ตูน แซ่จาง มีหน้าที่ให้บริการหางานใหม่ให้กับ ตัวละครหลักอย่างพวกคุณโดยเฉพาะ เมื่อไรที่การ์ตูนของพวกคุณหยุดแต่ง โลกของพวกคุณก็จะค่อย ๆ หายไป

และจากนั้นก็จะถล่ม แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะ พวกคุณเป็นตัวละครหลัก เทคนิคการวาดพิถีพิถัน สไตล์การวาดสมดุล พวกคุณสามารถไปหางานใหม่ที่การ์ตูนเรื่องอื่นได้ แต่ว่าฉันไม่อยากไปการ์ตูนเรื่องอื่นนี่คะ ฉันชอบแค่เรื่องราวของฉันเอง ทำไมนักเขียนต้องหยุดแต่งด้วยละคะ เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ ที่สำคัญก็คือในโลกแห่งความเป็นจริง การ์ตูนแมรี่ ซู ไม่เป็นที่นิยมมาตั้งนานแล้ว เป็นผลงานการ์ตูนที่ตกอยู่อันดับท้าย ๆ มา ผมจะพาคุณไปดู มา คุณหนูไป๋ เชิญเข้า [คลับลุ้นจังหวะรัก] ทำไมนายถึงไม่แต่งต่อแล้วล่ะ ถ้าสามารถเจอนายได้ละก็ ฉันจะต้องถามให้รู้แน่ชัดไปเลย ฉันเจอนายแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเธอซ่อนตัวอยู่ที่นี่ทำไม แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะ ถอย ฉัน ฉันไง ฉันคือไป๋ซูจีที่นายวาด เมื่อกี้ตอนที่ฉันล้มรู้สึกเจ็บ ในโลกการ์ตูนของพวกเรา ไม่มีความเจ็บปวด ดังนั้น ที่นี่ก็คงเป็นโลกแห่งความเป็นจริงสินะ และนายก็คือนักเขียนของฉัน เธอหมายความว่า เธอมาจากโลกการ์ตูน เป็นตัวการ์ตูนตัวหนึ่ง นายนึกออกแล้วเหรอ ถ้างั้นนายจะแต่งการ์ตูนต่อให้ฉันได้เมื่อไรเหรอ ผ.อ. บอกว่าถ้าไม่แต่งต่อ โลกของพวกเราก็จะหายไป เป็นบ้าก็ไปโรงพยาบาลซะ ถ้าชอบแสดงนักก็ไปเป็นนักแสดง ถอย [ตึง×1] ฉันไม่เข้าใจว่านายกำลังพูดถึงอะไร [ตึง×2] [ตึง×3] [ตึง×4] ถอย นี่คือเกมอะไรงั้นเหรอ [ตึง×5] [ตึง×6] [ตึง×7] หยุดทุบได้แล้ว เธอทำอะไรน่ะ อันอวี่เฟิง ที่แท้นายก็ชื่ออันอวี่เฟิงงั้นเหรอ สวัสดี ฉันคือไป๋ซูจี คุณคงจะเป็นผู้ดูแลบ้านของเขาสินะ ศาสตราจารย์ ผมไม่รู้จักเธอครับ อันอวี่เฟิง รอฉันด้วยสิ อันอวี่เฟิง นายจะไม่ช่วยแต่งการ์ตูนต่อให้ฉันเหรอ ฝนจะตกแล้ว น่าเสียดายจัง ไม่มีฝนสายรุ้ง นายจะไปไหนน่ะ ที่นี่ ฉันรู้จักนายแค่คนเดียว [คลับลุ้นจังหวะรัก] แล้วก็มีแค่นายที่แต่งการ์ตูนต่อให้ฉันได้

การโกหกต้องอาศัยพื้นฐานของโลกวัตถุ โกหกคืออะไรเหรอ เธอมีความรู้ทั่วไปบ้างไหมเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าวันที่ฝนตกฟ้าร้องห้ามยืนใต้ต้นไม้ ไม่อย่างนั้น… ฉันว่าแล้วเชียว นายจะต้องไม่ทอดทิ้งฉัน [คลับลุ้นจังหวะรัก] ไป๋ซูจีใช่ไหม นายจะแต่งการ์ตูนต่อให้ฉันได้เมื่อไรเหรอ ไม่ต้องรีบ ฉันมีสองสามคำถามที่อยากจะถามเธอ นายถามเถอะ บ้านนาย มีแค่ชั้นเดียวเหรอ ที่แท้ นักเขียนก็มีชีวิตโกโรโกโสอย่างนี้เหรอเนี่ย เธอคงอยู่ปราสาทสินะ ช่างมันเถอะ เธอมาที่นี่ได้ยังไงกัน ไปทางนั้นไม่ได้นะ นายคงจะไม่ได้ไม่มีพ่อครัวส่วนตัวหรอกใช่ไหม ถ้างั้นนายกินข้าวยังไงล่ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร เธอคือใครน่ะ เทียนเมาจิงหลิง ฉันอยู่นี่ค่ะ นี่คือ จักรยานงั้นเหรอ รถของนายมีแค่สองล้องั้นเหรอ นี่คือหินอ่อนคาร์ลาลาที่ผลิตจาก ประเทศอิตาลีสินะ ดีนะที่นายยังมีไอ้นี่ ไม่อย่างนั้นชีวิตนายก็น่าสงสารแย่เลย มันคือชักโครก นายเลี้ยงม้าด้วยเหรอ เธอไม่เคยเห็นชักโครกงั้นเหรอ แล้วพวกเธอเข้าห้องน้ำกันยังไงน่ะ เข้าห้องน้ำคืออะไรเหรอ ทำไม ตัวการ์ตูนอย่างพวกเธอเอาเข้าไม่เอาออก ไม่กินไม่ดื่ม ไม่ถ่ายหนักถ่ายเบางั้นสิ ที่โลกของพวกเรา ทุกอย่างก็เป็นแค่ภาพลวงตา มีแต่สิ่งสวยงาม เรื่องอื่นฉันไม่รู้หรอกนะ มีคนอ่านการ์ตูนปัญญาอ่อนประเภทนี้ได้ยังไงกัน ว่าไงนะ ทำไมของในบ้านนายถึงมีสองชิ้นหมดเลยล่ะ เพราะว่าฉันไม่ชอบเลขคี่ เลขคี่ ใครเหรอ ทำไมนายถึงไม่ชอบเขาล่ะ แล้วเขาชอบนายไหม เธอตอบฉันมาก่อน ว่าโลกการ์ตูน คือโลกสสารใช่หรือเปล่า พวกเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องอาศัยคาร์บอนงั้นเหรอ กฎของการเคลื่อนไหว… ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฉันก็แค่กำลังอ่านการ์ตูนของฉัน แค่กะพริบตาก็เห็นนายแล้ว ฝันดีนะ เธอออกไปนอนที่โซฟา ทำไมล่ะ ก็นี่มันเตียงฉัน แต่ว่าตรงนั้นยังมีเตียงอีกตัวไม่ใช่เหรอ เตียงนี้ฉันไม่ใช้ เธอรีบลงมาเลยนะ เธอรีบลงมาเลยนะ อันอวี่เฟิง นายชอบฉันใช่ไหมล่ะ นายอยากจะเรียกร้องความสนใจจากฉัน ขอโทษนะ พวกเราเป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้น ฉันหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็กแล้ว คู่หมั้นของฉัน มาจากตระกูลจี้ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเซียนาร์เลยนะ ถึงพวกเราจะไม่เคยเจอกัน แต่ เขาก็เป็นเทพบุตรของฉัน เธอบ้าหรือไงกัน ฉัน นายไม่ต้องพูดแล้วล่ะ ฉันเข้าใจ ฉันรู้ทุกอย่าง ตั้งแต่เด็กจนโต ก็มีแต่ผู้ชายมารุมหลงรักฉัน แต่ ขอโทษนะ ระหว่างพวกเราเป็นไปไม่ได้หรอก ถึงต่อให้โลกนี้ไม่มีผู้หญิงแล้ว ฉันก็ไม่มีวันชอบเธอเป็นอันขาด [คลับลุ้นจังหวะรัก] ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ชอบฉันงั้นเหรอ สมแล้วที่เป็นนักเขียน พิเศษจริง ๆ ด้วย เพื่อวิทยาศาสตร์ ไป๋ซูจี เข้ามา เธอทำอะไรน่ะ ทำไมนายถึงไม่มีชุดเดรสเลยล่ะ เปลี่ยนซะ ออกไปกับฉัน ไม่มีชุดเดรส ฉันไม่ออก ฉันจะพาเธอไปซื้อ หนูจ๋า หนู ยายมาหาลูกชายยายที่นี่ แต่ปรากฏว่าลูกชายยาย ป่วยเข้าโรงพยาบาลซะแล้ว บัตรประชาชนยายก็ถูกขโมยไปอีก ไม่มีเงินติดตัวอะไร ยายน่ะ ก็แค่อยากจะซื้อของกินก็เท่านั้น ยายเห็นว่าหนู เป็นคนจิตใจดี ช่วยยายหน่อยเถอะนะ คุณยาย คุณยายใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง หนูไม่มีเงินหรอกค่ะ ต่างหูอันนี้ พ่อหนูซื้อมาให้หนูจาก งานประมูลงานหนึ่ง เป็นของสะสมของศตวรรษที่ผ่านมา ยังไงก็ต้องมีมูลค่าสักสองสามล้าน คุณยายเอาไปใช้ก่อนเถอะนะ รอหนูกลับไป เอา นี่มัน นี่มันแพงเกินไป ยายรับไว้ไม่ได้หรอก หนูให้เงินยายก็พอแล้วล่ะ แต่ว่า หนูไม่มีเงินนี่คะ ไม่เป็นไร สแกนคิวอาร์โค้ดก็ได้แล้วล่ะ ลูบ ม้า เดี๋ยวก่อนค่ะ ๆ แบบนี้เหรอคะ หนูลูบแล้วค่ะ คุณยาย เธอนี่มันยังไงกัน เธอไม่ให้เงินก็ไม่เป็นไร เธอกำลังทำให้ฉันขายหน้างั้นเหรอ ไป

ไม่อย่างนั้นจะแจ้งตำรวจ วันนี้ฉันนี่มันซวยจริง ๆ เจอคนโง่ซะได้ เธอกำลังหลอกเธออยู่ ดูไม่ออกหรือไง หลอกฉันเหรอ ทำไมล่ะ เพราะว่าเธอต้องใช้เงินเลี้ยงชีพ แต่ก็ไม่อยากลงแรงน่ะสิ ดังนั้นที่เธอพูดก็ไม่จริงหมดน่ะสิ ไร้สาระ ถ้างั้นก็ดีนี่นา อย่างน้อย ลูกชายเธอก็ไม่ได้ป่วย แล้วเธอก็ไม่ได้ไม่มีเงินกินข้าวด้วย ถูกเขาต้มแล้วยังจะเห็นอกเห็นใจเขาอีก ไป อันนี้ ๆ แล้วก็อันนี้ ใส่ถุงให้ฉันหน่อยนะคะ ขอบคุณ ได้เลยค่ะ คนสวย บนราวแขวนนี้สี่ชุดสามร้อยหยวน คุณยังขาดอีกชุดนะคะ ที่แท้มนุษย์ก็ตรงขนาดนี้เลยเหรอ เธอเรียกฉันว่าคนสวย คำว่าคนสวยก็แค่บ่งบอกเพศของเธอเท่านั้น ขอโทษนะคะ ห้องลองชุดอยู่ไหนเหรอคะ ทางนี้ค่ะ [ฝูรุ่ยลี่ ร้านค้าสินค้าแบรนด์ลดราคา] ลองตรงนี้เหรอคะ คนสวย แค่ดูก็รู้เลยว่าคุณไม่เคยมาที่แบบนี้ ไม่เป็นไรค่ะ ปลอดภัย พวกเราก็ลองกันตรงนี้ทั้งนั้น ฉันจะดึงอยู่ตรงนี้ แฟนคุณก็จะเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ผม เขาไม่ใช่แฟนฉันนะคะ เขาเป็นนักเขียนของฉัน ฉันน่ะ ไป๋ซูจี รีบสวมซะ นัก นักเขียนเหรอ วัยรุ่นสมัยนี้รู้จักเล่นจริง ๆ นะ

เถ้าแก่ ชุดนี้ราคาเท่าไร คนสวย รอเดี๋ยวก่อนนะ มา สุดหล่อ ช่วยฉันดึงไว้หน่อย ขอบคุณนะ เถ้าแก่ เสร็จหรือยัง ต่อไปเธอไม่ต้องพูดเรื่องนักเขียนกับใครแล้วนะ ทำไมล่ะ ถ้างั้นฉันจะอธิบายความสัมพันธ์ของเรายังไงล่ะ เพื่อนไง เพื่อนเหรอ ถ้างั้นก็เยี่ยมไปเลย ที่เซียนาร์ มีแต่ผู้ชายชอบฉันทั้งนั้น แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงถึงได้เกลียดฉันกันหมด ดังนั้นฉันก็เลยไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน สรุปก็คือ ไม่จำเป็นต้องตรงไปตรงมากับคนแปลกหน้าขนาดนั้น ถ้างั้นก็ โกหกงั้นเหรอ เธอจะเข้าใจแบบนี้ก็ได้ แล้วทำไมมนุษย์ต้องพูดโกหกด้วยล่ะ แบบนี้ฉันจะแยกแยะได้ยังไง ว่าเขาพูดจริงหรือพูดไม่จริง นายพูดโกหกเป็นไหม แต่ฉันเชื่อใจนายนะ นายไม่มีทางโกหกฉันแน่ ถามอะไรเยอะแยะ อันอวี่เฟิง ถ้านายไม่ชอบฉันละก็ แล้วนายชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ น่าเบื่อ ทำไมถึงน่าเบื่อล่ะ ถ้างั้นทำไมนายต้องวาดการ์ตูนของพวกเราด้วย ชอบเหรอ ตอนนี้ฉันไม่เชื่อมันแล้วล่ะ ความชอบคือสิ่งที่สวยงามที่สุด บนโลกใบนี้แล้วล่ะ นายเคยใจเต้นแรงเพราะใครหรือเปล่า สิ่งที่เรียกว่าความรัก ก็เป็นแค่ปัญหาด้านความน่าจะเป็น ส่วนสิ่งที่เรียกว่าใจเต้นแรง ก็เป็นแค่ปัญหาเกี่ยวกับการหลั่งอะดรีนาลีนก็เท่านั้น และใจเต้นแรงที่เธอพูดถึง ก็เป็นแค่คำโกหก ที่นักภาษาศาสตร์หาหลักฐาน ทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้ก็เท่านั้น ไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย ตอนที่นายใจเต้นแรง นายจะรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจตัวเอง

นายจะค้นพบว่า มีฟองอากาศสีชมพูพลุ่งพล่านอยู่ในอากาศ แล้วนายก็จะรู้ว่า ความสวยงามของสรรพสิ่งบนโลกนี้ เกิดขึ้นมาได้เพราะว่าคนคนหนึ่ง แมรี่ ซู ปัญญาอ่อน ถ้าใจคนไม่เต้นก็ตาย ตายคืออะไร สมองหยุดประมวล เซลล์หยุดทำงาน ที่แท้มนุษย์ก็อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ อันอวี่เฟิง ถ้างั้นนายก็ต้องรีบช่วยฉันเขียนการ์ตูนต่อแล้วนะ ผ.อ. บอกว่าถ้าไม่เขียนต่อ ฉันก็ต้องไปทำงานใหม่ที่การ์ตูนเรื่องอื่น แต่ฉันชอบแค่เรื่องราวของฉัน ได้ แต่ว่าฉันต้องการเวลา ขอบคุณนายนะ ฉันจะไปเปลี่ยนชุดต่อไป เถ้าแก่ ช่วยฉันดึงซิปหน่อยได้ไหมคะ เถ้าแก่ มีกางเกงหรือเปล่า มีค่ะ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ เธอจับฉันได้แล้ว♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪

♪ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ เถ้าแก่ ฉันอยากได้กระโปรงสีขาวตัวนั้นด้วย ไป๋ซูจี ฉันต้องการรู้โครงสร้างร่างกายมนุษย์ของเธอ และถ้าเธอได้สัมผัสกับพลังงานมหาศาล ในห้วงเวลาที่บิดเบี้ยว จะเกิดเซลล์เพิ่มขึ้นหรือเปล่า หรือไม่ก็การเปลี่ยนแปลง องค์ประกอบของร่างกายเธอ ดังนั้นฉันก็เลยต้องขอตัวอย่าง เนื้อเยื่อผิวแปลกปลอมของเธอ ฉันอยากจะรู้ถึงเหตุผลที่เธอมาที่นี่ได้ ดูเหมือนฉันจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนะ แต่ว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน ขอแค่นายมีความสุข จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ เจ็บไหม นี่คือความรู้สึกของโลกมนุษย์งั้นเหรอ พิเศษจัง ครั้งนี้ฉันต้องการสิบหกมิลลิลิตร ฉันไม่กลัวหรอก ขอแค่ช่วยนายได้ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น เป็นอะไรไป เก็บห้อง ขอโทษที่รบกวนค่ะ เซียนอัน ไม่เลวเลยนี่ มิน่าล่ะเมื่อวาน นายถึงไม่ดื่มเหล้ากับพวกเรา [เทคโนโลยีพลังงานอิเล็กตรอน] แถมไม่กลับหออีก ที่แท้ก็อยู่กับสาวสวยนี่เอง นี่มันอะไรกันเนี่ย นายเปิดตัวแล้วเหรอ สวัสดีจ้ะ ฉันเมิ่งเถ้อเจียว คือว่า พวกเราสามคนอยู่ห้องเดียวกันน่ะ เธอมาจากสาขาไหนเหรอ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อว่าไป๋ซูจี ฉันมาจากโรงเรียนอิเลียดอน โนเบิลส์ค่ะ อยู่สาขาแฟชั่น พวกเธอล่ะ ฟิ ฟิสิกส์ ฟิสิกส์คืออะไรเหรอ

สาวน้อยคนนี้สวยมาก แต่ดูเหมือนจะเพิ่งซื้อสมองมาใหม่นะ ลูก นายว่าใครน่ะ เขาเป็นลูกชายนายงั้นเหรอ พ่อ ลูก หมายถึงความสนิทสนมเป็นมิตรน่ะ เพื่อนสนิทกันก็เป็นแบบนี้แหละ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง จริงจังเหรอเนี่ย พวกนายมีธุระงั้นเหรอ ทำสกปรกมาก พวกเราก็เลยมาเก็บกวาดน่ะ เก็บ เก็บกวาด รุ่นพี่ ที่แท้ทุกคนก็อยู่กันหมดนี่เอง รุ่นพี่คะ หนูแก้วิทยานิพนธ์ตามความคิดเห็นของพี่แล้วนะ เมื่อคืนหนูส่งให้พี่แล้ว แต่พี่ไม่ได้ตอบหนู เมื่อคืนพี่ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอีกแล้วเหรอคะ หัวกระไดไม่แห้งเลยนะ ฉันว่าเธอนั่นแหละที่ทนดู ผู้หญิงสวยขนาดนี้ไม่ได้ นายนี่มันใจแคบจริง ๆ นายดูหลิวฉินฉินนี่สิ ดูเหมือนจะคุยเล่นกับเซียนอัน แต่ความจริงแล้วทุกช่องว่างระหว่างบรรทัด มีแต่ความเข้าใจกับความสนิทสนมกับเขาทั้งนั้น ลองดูไป๋ซูจีของเขาสิ เมื่อคืนเขาไม่ได้ไปห้องสมุดหรอก เขากางร่มมาหาฉัน จากนั้นก็แนะนำห้องเขาให้กับฉัน แล้วก็ แย่งผ้าห่มฉัน แล้วก็หมอน เธอใช้ได้เลยนะ ประกาศความเป็นเจ้าของซะเแล้ว รุ่นพี่คนนี้เป็นเพื่อนของรุ่นพี่เหรอคะ ถ้างั้นก็เป็นเพื่อนของหนูเหมือนกัน พี่สาว ขอโทษนะคะ หนูเห็นว่าพี่น่าจะแก่กว่าหนู หนูก็เลยเรียกแบบนี้ พี่คงไม่ถือสานะคะ ไม่เลยจ้ะ เพื่อน สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อว่าไป๋ซูจี ฉันขอเป็นพ่อเธอได้ไหม น้ำนิ่งไหลลึก น้ำนิ่งไหลลึก

ใช้สีหน้าที่ใจดีที่สุด พูดคำพูดที่แทงใจดำที่สุด ฉันว่าดูตรงกันข้ามมากกว่านะ ไม่ค่อยฉลาดเอาซะเลย ทำไมนายถึงไม่เข้าใจนะ เขาสองคนยืนอยู่ด้วยกัน นี่มันคือสงครามนางฟ้าชัด ๆ ใครสนกันว่าฉลาดหรือไม่ฉลาด รุ่นพี่ ล้อเล่นเหรอคะ เหมือนว่าหนู จะดื่มน้ำของรุ่นพี่ไปนะคะ รุ่นพี่ คงไม่รังเกียจใช่ไหมคะ เธอไม่รู้หรือไงว่าการดื่มน้ำร่วมกัน มีความน่าจะเป็นของการติดเชื้อ เฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร สูงถึง 68% ขอโทษค่ะ รุ่นพี่ ทำไมรุ่นพี่หน้าแดงขนาดนี้ละคะ รุ่นพี่ ดูเหมือนจะเป็นไข้นะคะ เมื่อวานตากฝนมาใช่หรือเปล่าคะ ให้หนูไปห้องพยาบาลเป็นเพื่อนพี่นะ เมื่อคืนนายไม่ควรนอนโซฟาเลย ถ้างั้นตอนนี้จะทำยังไงล่ะ ฉันกลับบ้านนอนสักพักก็ดีขึ้นแล้วล่ะ นอนโซฟา หูจื้อต๋า เอาไอ้นี่ไปให้เสี่ยวจือจากสาขาชีววิทยาหน่อย ฉันต้องเห็นรายงานโดยเร็วที่สุด ไป ในที่สุดก็มีคนมาต่อกรกับหลิวฉินฉินนี่สักที รุ่นพี่คะ คืนที่จะซ้อมละคร ถ้าพี่ยังหาคู่ไม่ได้ ก็ต้องออกนะคะ เธอไม่ต้องห่วงหรอก ก็จริงค่ะ คนอย่างรุ่นพี่ คงหายากน่าดูนะคะ ก่อนหน้าหนูก็ช่วยพี่หาแล้ว แต่พอผู้ชายพวกนั้น ได้ยินว่าจะต้องเล่นละครคู่กับพี่ ก็ไม่ตอบหนูอีกเลย รุ่นพี่ สู้ ๆ นะคะ ฉัน ฉันจะดึงผมเธอให้ร่วงไปเลย

เธอก็ไม่ได้พูดอะไรนี่ หมายความว่าไงเธอไม่ได้พูดอะไร นายหูหนวกหรือไง ในสมองนายมันมีแต่น้ำหรือไง ถอย เก็บเองก็แล้วกัน กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ให้ฉันเก็บเอง เซียนอันเริ่มทำการวิจัย โครงสร้างร่างกายมนุษย์เมื่อไรกันนะ [ห้องน้ำ] [ห้องน้ำหญิง] ไอ้โรคจิต ผู้หญิงงั้นเหรอ ฉันไม่เคยพบเคยเห็นผู้หญิง ที่ไม่ได้มาตรฐานอย่างเธอมาก่อนเลย นายมันหน้าไม่อาย บุกเขามาในห้องน้ำหญิง แล้วยังจะกล้าด่าฉันอีก วันนี้ฉันจะสั่งสอนไอ้คนประเภท… สาวน้อย เธอนี่หนวกหูชะมัด ฉันจะขอเตือนเธอให้นะ ระวังคำพูดคำจาหน่อย อย่ายั่วโมโหฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันจะส่งเธอไปที่ตลาดเสรีของแอฟริกา ทำไมทุกวันนี้คนที่หน้าตาดี ถึงไม่มีสมองเอาซะเลยนะ ฉันเห็นแก่ว่านายหล่อหรอกนะ วันนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย ตามคาด ก็แค่สาวน้อยธรรมดา ๆ ฉันได้ยินเสียงใจเธอเต้นนะ กลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับ [คลับลุ้นจังหวะรัก] [คลับลุ้นจังหวะรัก] [128 ถนนโอวลู่เฟิงฉิง] เลี้ยวขวา โปรดระมัดระวัง เดี๋ยวก่อน หยอดเหรียญหรือว่าแตะบัตร ไปสำนักพิมพ์ดาวตก ไม่เคยได้ยินเลย ป้ายไหนเหรอ นี่คือหนึ่งแสน ฉันได้เหมารถของนายแล้ว ให้พวกเขาลงไปให้หมด ตอนนี้ฉันจะไปสำนักพิมพ์ดาวตก นี่คือรถโดยสารประจำทาง สังกัดองค์การบริหารการขนส่งแห่งชาติ คุณคิดว่าบ้านคุณเป็นเจ้าของหรือไง ไอ้องค์การบริหารการขนส่งอะไรนั่น ฉันก็เหมาแล้วล่ะ

เงื่อนไข นายขับได้ตามใจชอบ ฮัลโหล 110 ใช่ไหม ที่นี่มีคนใช้ธนบัตรปลอม คุณลุง ขอโทษนะคะ คือว่า สมองเขาไม่ค่อยปกติ ลง ๆ ๆ อะไรนะ นายบอกว่านายออกมาจากการ์ตูนนี่งั้นเหรอ ฉันจะต้องหานักเขียนหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ให้เจอ ตอนนี้ พาฉันไปสำนักพิมพ์ดาวตกนี่ซะ คอสเพลย์เหรอ พี่ใหญ่ นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว นายอย่าคิดนะว่านายหน้าตาหล่อนิดหน่อย ก็จะทำอะไรตามใจชอบได้ ฉันเองก็มีความอดทนที่จำกัด กับคนหล่อเหมือนกันนะ ยัยบ้า ถ้าฉันโกรธขึ้นมาเธอรับมือไม่ไหวแน่ ตอนนี้ ฉันขอประกาศว่าเธอเป็นทาสของฉัน ต้องคอยติดตามฉันตลอด จนกว่าจะเจอสำนักพิมพ์นี่ ทาสงั้นเหรอ แถมยังติดตามนายตลอดด้วย นายไม่รู้หรือไงว่าการจำกัดเสรีภาพส่วนบุคคล มันผิดกฎหมายน่ะ คุณผู้หญิง คุณไม่เป็นไรนะครับ ฉัน ถ้านายอยากจะยั่วโมโหฉัน ถ้างั้นฉันก็จะบอกนายให้นะ ว่านายทำสำเร็จแล้ว ยั่วโมโหนาย ไป ไปโรงพักกับฉัน พวกนายจะทำอะไรน่ะ ไป๋ซูจี ชื่อเดียวกันงั้นเหรอ [จี้หมิง] [จี้หมิง] แปลกชะมัด นายดูเธอสิ ใช่ จริงด้วย อันอวี่เฟิง นายไม่สบายมากเลยเหรอ เทียนเมาจิงหลิง ฉันอยู่นี่ค่ะ ฉันอยากถามเธอหน่อย ว่าเป็นไข้ทำไมต้องร้องไห้ด้วย การเป็นไข้เป็นการแสดงออกของอาการป่วย หากร้ายแรงสามารถก่อให้เกิดภาวะกรดเกินได้ ส่งผลต่อการไหลเวียนของโลหิต ไข้สูงอาจทำให้หัวใจเต้นเร็วเกินไป และอาจทำให้หัวใจล้มเหลวได้ สามารถก่อให้เกิดวัณโรค ไข้รูมาติก ภาวะแทรกซ้อนต่าง ๆ เช่นโรคแพ้ภูมิตัวเองเป็นต้น ถ้างั้นจะตายหรือเปล่า ถ้าไม่ได้รับการรักษาที่ดี บางทีก็อาจจะตายได้ค่ะ ถ้างั้นตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ ใช้ยาลดไข้ และช่วยลดอุณหภูมิร่างกาย สามารถใช้แผ่นเจลลดไข้ หรือไม่ก็ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็น เธอทำอะไรน่ะ นี่มันน้ำนะ อันอวี่เฟิง ฉันไม่อยากให้นายตาย การจูบสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ อีกไม่นานนายก็จะหายดี เธอทำอะไรน่ะ นี่มันน้ำนะ อันอวี่เฟิง ฉันไม่อยากให้นายตาย การจูบสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ อีกไม่นานนายก็จะหายดี ฉันไม่ชอบเลขคี่ คุณชายครับ จี้หมิงใช่ไหม [จี้หมิง] พระเอกของคลับลุ้นจังหวะรัก คุณคือ คุณเดาถูกแล้วล่ะ คุณไม่ใช่คนในโลกความเป็นจริง คุณเป็นตัวละครในการ์ตูน แต่การ์ตูนของคุณไม่มีตอนต่อไปแล้ว ไป๋ซูจีก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว ดังนั้น คุณจะต้องหาเธอให้เจอ แบบนี้พวกคุณถึงจะสามารถทำงานในโลกการ์ตูน อีกครั้งได้ ไม่อย่างนั้น

โลกของคุณ จะถล่ม ฉันขอเตือนนายว่า อย่าท้าทายความอดทนของฉันจะดีกว่านะ คนก่อนที่กล้าพูดแบบนี้กับฉัน ถูกฉันส่งไปแอฟริกาเรียบร้อยแล้ว ทำ แอฟริกาอะไรกัน ถ้ายังมีแมรี่ ซูอย่างพวกนายอีกละก็ ฉันจะลาออก รีบไปรีบกลับล่ะ ผมเองก็ขอตัวก่อนนะครับ เข้าใจหรือยัง ฉันก็มาแบบนี้นี่แหละ ขอแค่เธอเอาของในมือให้ฉัน ฉันจะให้คฤหาสน์เธอไปเล่นหนึ่งหลัง ไม่สนใจงั้นเหรอ เธอชอบปราสาทไหม รถสปอร์ต เครื่องบิน เงื่อนไขจะขับยังไงก็ได้ หรือไม่ก็ ฉันจะให้นมอายุแปดสิบสองปีกับเธอขวดหนึ่ง ผมไม่ต้องการของพวกนั้น ผมจะเอาเงิน เงินถูกตำรวจเก็บไปหมดแล้ว แต่ว่า คำสัญญาที่ฉันพูดเมื่อกี้ทั้งหมด ฉันทำให้เป็นจริงได้หมดเลยนะ ถ้างั้นพี่รู้ไหมว่าความรักคืออะไร ความรักเหรอ ความรัก ก็แค่เกมเกมหนึ่งก็เท่านั้น ใคร ๆ ต่างก็สนใจแค่เงินทองของฉัน สถานะประธานบริษัทของฉัน สถานะผู้ดีของฉัน แต่ไม่มีใครที่เข้าใจฉันสักคน ไม่มีใครสามารถเข้าไปในใจฉันได้สักคน ไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งความรัก ท่านประธานที่น่าสงสาร ในที่สุดฉันก็หานายเจอสักที ตั้งแต่เช้าฉันก็ไปที่โรงพักมา ไอ้นี่ [คลับลุ้นจังหวะรัก] นายออกมาจากที่นี่จริง ๆ น่ะเหรอ สาวน้อย ท้ายที่สุดเธอก็ยอมรับฉันแล้วสินะ ฉันขอคุยกับนายหน่อยได้ไหม ไป

ไป พูดมาเถอะ ว่านายมายังไงกันแน่ กาแฟราคาถูก สภาพแวดล้อมที่หนวกหูประเภทนี้ ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วย กลิ่นอายของความยากจนและอวดดี นี่มันอะไรน่ะ ฟังก์ชันเฉพาะงั้นเหรอ ฉันรู้แล้ว เพราะว่านายเป็นตุ๊กตากระดาษ ดังนั้นนายก็เลยเปียกน้ำไม่ได้ ใช่ไหม ถ้างั้นนายจะดื่มกาแฟทำไมกัน ไอ้เสือ เสือเหรอ เสือ ราชาแห่งป่าไง หมายความว่านาย ไม่ธรรมดา คิดไม่ถึงเลยว่าถึงเธอจะหน้าตาธรรมดา แต่ก็มีรสนิยมเหมือนกันนะ สุดยอดจริง ๆ จี้หมิง เราสองคนมาปรึกษาอะไรกันหน่อย ฉันจะช่วยนายหาคน ส่วนนายก็เข้าร่วมการแสดง ในเทศกาลละครเป็นเพื่อนฉัน นายคิดดูนะ นายสามารถพูดบทยียวนกวนประสาทคน ได้อย่างมีชีวิตชีวาเป็นธรรมชาติ ตรงจังหวะแบบนี้ นี่มันหมายความว่าไง หมายความว่านายเป็นนักแสดงมาตั้งแต่เกิด ข้อแรก เธอจะเรียกฉันว่าจี้หมิงไม่ได้ ต้องเรียกฉันว่าคุณจี้ ข้อสอง เธอมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าเธอสามารถ ทำข้อแลกเปลี่ยนกับฉันได้ นาย พวกคุณช่วยเปลี่ยนเพลงหน่อยจะได้ไหม มาดื่มกาแฟนะ ไม่ได้มาร็อก ขอโทษนะครับ ผมจะลดเสียงเพลงให้คุณเดี๋ยวนี้เลยครับ เปลี่ยนเพลงยังต้องไปหาคนอื่นอีกงั้นเหรอ มีไอ้นี่ เธอก็มีเพลงให้เพลิดเพลินเป็นการส่วนตัวได้แล้ว นี่คือ เอ็มพีสาม ไม่เคยเห็นสินะ ฉันเอามันมาจากสวิตเซอร์แลนด์เชียวนะ ขอแค่มีถ่านสองเอก้อนหนึ่ง

ก็สามารถฟังได้ตั้งสิบชั่วโมงเต็ม ตอนนี้มือถือของพวกเรา มัน ของสิ่งนี้ของฉัน มันมีสีด้วยนะ ประสาทหรือไงกัน ฉันไม่ชอบเลขคี่ เป็นไปไม่ได้ ฝันเหรอ เพราะว่าเป็นไข้ ใช่ ไข้สูงสามารถลดการทำงานของเอนไซม์ย่อยอาหาร กระตุ้นเยื่อหุ้มสมองได้ ก็เท่านั้นเอง อันอวี่เฟิง นายดีขึ้นบ้างหรือยัง คือว่า วันนี้ฉันยังมีเรียนอีก ฉันไปก่อนนะ ตามคาด การจูบสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้จริงด้วย จะต้องเป็นเพราะเมื่อวานฉัน เป็นเพราะเอทิลอะมิโนฟีนอล ที่ยับยั้งพรอสตาแลนดินไซไซม์ ในศูนย์ควบคุมอุณหภูมิของร่างกายต่างหาก ที่ทำให้อุณหภูมิของร่างกายส่วนกลางลดลง ไม่เกี่ยวข้องกับจูบอะไรทั้งนั้น แต่เมื่อวานนายก็จูบ คือว่า ที่โลกแห่งความเป็นจริง ไอ้นี่มันคือการแสดงออกถึง การขอบคุณ เป็นแบบนี้เองเหรอ ไม่ต้องเกรงใจนะ พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา ถ้างั้นนายจะช่วยฉันเขียนการ์ตูนต่อได้เมื่อไรเหรอ การ์ตูนของเธอไม่ได้เขียนต่อมานานแค่ไหนแล้ว เธอรู้ไหม ผ.อ. บอกว่าเวลาของการ์ตูนพวกเรา กับเวลาของโลกแห่งความเป็นจริงไม่เหมือนกัน ดังนั้นฉันเองก็เลยไม่แน่ใจ แต่ว่า นายเป็นนักเขียน นายไม่รู้เหรอ ฉัน ทำไมห้องถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ ฉันเห็นว่าห้องนายมันเรียบเกินไป มีหลาย ๆ สีแบบนี้หน่อยถึงจะดูดีจริงไหม จะได้หายป่วยเร็ว ๆ ด้วย เอาแบบนี้

เธอไปห้องทดลองกับฉันก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยว ใครให้เธอเอาไอ้นี่ออกมา ฉันเจอมันจากตู้น่ะ นี่คงเป็นรูปครอบครัวของนายสินะ ที่บ้านฉันจะวางไว้ตรงที่ที่สะดุดตาที่สุด ฉันคิดว่านายจะต้องลืมเอามันออกมาแน่ ๆ แม่จะไปเดี๋ยวนี้ ลูกรอแม่ก่อนนะ อยู่บ้านเป็นเด็กดีล่ะ ออกไปข้างนอกแล้วใช่ไหม ฮัลโหล เสี่ยวเฟิงเหรอ [ห้องผ่าตัด] เสี่ยวเฟิง ใครให้พ่อเรียกแม่ออกไป ใครให้พ่อเรียกแม่ออกไป โลกของเธอ มีแต่พวกหน่อมแน้ม โง่งี่เง่า ไร้สมอง อย่าเอามันมาเปรียบเทียบกับชีวิตจริง เธอไม่จำเป็นต้องมายุ่งไม่เข้าเรื่อง ไสหัวออกไปเลยนะ ค่ะ ๆ ๆ ขอบคุณค่ะ ลาก่อน พวกเขาบอกว่าสำนักพิมพ์นี้หายไปตั้งนานแล้ว หมายความว่าไง ก็คือไม่รู้ว่ามันย้ายไป หรือว่าปิดกันแน่ ตอนนี้ก็กลายเป็นห้างไปแล้ว นายหาสถานที่นี้ทำไมกันเหรอ ฉันจะหาคน นายจะหาใครงั้นเหรอ ฉันเห็นเพื่อนคนหนึ่ง ฉันเข้าไปทักก่อนนะ นายรอฉันเดี๋ยวเดียว รอเหรอ ฉันจี้หมิงไม่เคยรอใคร นี่คือไอแพด สามารถเล่นเน็ต ฟังเพลง แล้วก็ดูหนังได้ด้วย เป็นไปไม่ได้ ท่านประธานคะ ลองดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ เสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋ เซียนอันล่ะ เขา เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี

ก็เลยให้ฉันออกมา ไม่ให้อยู่ที่บ้านเขาแล้ว ไม่เป็นไรนะ คู่รักจะมีปัญหาเล็กปัญหาน้อยก็ปกตินี่นา พวกเธอทะเลาะกันเหรอ คู่รัก ไม่ ๆ ๆ เขาบอกว่าพวกเราเป็น เพื่อนกัน เซียนอันนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ ไม่เป็นไร อย่าคิดมากเลยนะ คือว่ารอให้เขาอารมณ์ดีแล้ว เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเองจริงไหม ถ้างั้นเขาจะอารมณ์ดีได้ยังไงล่ะ เมื่อต้องการผลงานที่ดี ก็ต้องลับอาวุธให้คมก่อน เซียนอัน เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เข้าใจแต่ฟิสิกส์ พวกเราจำเป็นต้องทำอะไร ที่พวกเราจำเป็นต้องทำ ก็คือต้องสร้างกับดักทางเพศให้เขาโดยเฉพาะ จำไว้นะ ขอแค่ผู้ชายอารมณ์ดี เขาก็จะตอบรับเงื่อนไขทุกอย่างของเธออย่างโง่ ๆ ไปกับฉัน ไปกับฉัน สีพิฆาตหัวใจฝ่ายชาย ลองดู พวกเธอจะฆ่าผู้ชายคนหนึ่ง เพียงเพราะลิปสติกแท่งเดียวงั้นเหรอ ขอโทษครับ คุณเคยเห็น ไม่ครับ ๆ ขอบคุณ ขอโทษนะครับ คุณเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่สูงประมาณนี้ไหม ไม่นะคะ ไม่รู้เลย ครับ ทำไมพวกเธอถึงสวมรองเท้าผ้ากันหมดเลยล่ะ ไม่สวยงั้นเหรอ หรือเป็นเพราะว่าคนที่นี่ จะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากกันหมด สวยไหม ชุดต่อไป ชุดนี้ล่ะ ชุดต่อไป

ชุดนี้สวยแน่เลย ฉันชอบชุดนี้ สวมชุดนี้ นี่มันจะธรรมดาเกินไปหรือเปล่า เชื่อฉันเถอะน่า ไป ไปเร็วสิ ทำไมฉันถึงลืมเขาได้นะ เสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋ ฉันมีธุระด่วน ไปก่อนนะ เธอไปหาเขาที่ห้องทดลองนะ ตกลง บ๊ายบาย ดังนั้น พวกนายทะเลาะกันงั้นเหรอ ใครให้นายกินของกินในห้องทดลอง รีบเก็บเลยนะ ทำไมนายถึงต้องหงุดหงิดด้วยล่ะ แล้วนายไม่ได้ออกไปตามหาเธอเหรอ ทำไมฉันต้องไปหาเธอด้วย ใช่แล้ว นี่คือผลลัพธ์ที่เสี่ยวจือบอกให้ฉันเอาให้นาย เขาบอกว่าองค์ประกอบสสารอันนี้ของนายแปลกมาก ในนี้นอกจากโปรตีนนิดหน่อย อย่างอื่นก็ไม่รู้ว่าเป็นสสารอะไร มันคืออะไรกันแน่เนี่ย [ร่างกายของไป๋ซูจี ภาควิชาชีววิทยา มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย] ตั้งแต่เช้าจรดเย็น นายกำลังศึกษาแผนการชั่วร้ายอะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้แล้วนายก็ยังไม่ได้บอกฉัน ว่านายรู้จักเสี่ยวไป๋คนนั้นได้ยังไง มิน่าล่ะคืนวันนั้นนายถึงได้ไม่มาดื่มเหล้า แต่ว่านายไม่มาก็ดีแล้วล่ะ เพราะไม่ทันไรไฟก็ดับ อย่างกะทันหันเลยนะ แล้วก็เหมือนไฟทั้งมหาลัยจะดับหมดเลยด้วย มีแต่เครื่องเจาะอุโมงค์ควอนตัม อะไรของนายนี่แหละที่ยังสว่าง นายต่อวงจรแยกสินะ [การวิเคราะห์โครงสร้างเนื้อเยื่อมนุษย์ของไป๋ซูจี ภาควิชาชีววิทยา มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย] นายเป็นใคร ผ.อ. บอกว่าเวลาของการ์ตูนพวกเรา กับเวลาของโลกแห่งความเป็นจริงไม่เหมือนกัน ดังนั้นฉันเองก็เลยไม่แน่ใจ เวลาไม่มีผลงั้นเหรอ ไม่มีผล ถ้าอะตอมหดตัวจนถึงขีดสุด ก็จะไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาอีก

และในขณะเดียวกัน การปล่อยพลังงานปรมาณูขนาดใหญ่ ก็จะทำให้มีโอกาสเข้าสู่หลุมดำปรมาณูอย่างแน่นอน หรือเรียกอีกอย่างก็คือห้วงเวลาผันผวน ไม่ใช่ไฟดับ แต่เพราะว่าตอนนั้นห้วงเวลาผันผวน ต้องการพลังงานมหาศาล ดังนั้นจึงทำให้ทั้งมหาลัยไฟดับ เดี๋ยวนะ นายพูดอะไรของนายน่ะ แล้วเสี่ยวไป๋ไปแบบนี้ นายจะไม่ออกไปตามหาเธอหน่อยเหรอ ใช้ได้นี่นา เซียนอัน ปกติไม่เห็นสนใจผู้หญิง แต่ความจริงแล้วก็เร่าร้อนเหมือนกันนะเนี่ย ใครบอกว่าฉันสนใจเธอกัน เธอน่ะไม่มีอะไรมากไปกว่า เรื่องไร้สาระในสมอง ฉันจะไปสนใจได้ยังไงกัน อันอวี่เฟิง ใครบอกว่าฉันสนใจเธอกัน เธอน่ะไม่มีอะไรมากไปกว่า เรื่องไร้สาระในสมอง ฉันจะไปสนใจได้ยังไงกัน [เขตทำการทดลอง] อันอวี่เฟิง ♪วันพุธ รถเมล์รักเพิ่งออกตัวพอดี♪ ♪วันพฤหัสบดี ผมยุ่งรุงรังฉันไม่เหมือนกับฉันเอาซะเลย♪ ♪ไม่มีชีวิตชีวาเท่าที่ควร♪ ♪อากาศก็ยังไม่หวานพอ♪ ♪ทำไมฉันถึงสิ้นหวังขนาดนี้นะ♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪

♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ ค่าคงที่จักรวาลนี่มันไม่มีอะไรเลยเหรอ เรื่องนี้ฉันได้นะ ค่าคงที่จักรวาลน่ะ มันถูกเสนอโดยไอน์สไตน์ในช่วงปีแรก ๆ จากนั้นภายหลังทุกคนก็ค้นพบว่า จักรวาลกำลังขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ข้อสรุปนี้ก็เลยถูกปัดตกไป รุ่นน้อง เธอรู้เรื่องค่าคงที่จักรวาลด้วยงั้นเหรอ ไม่เลวนี่นา เธอยังมีคำถามอะไรอีก พี่ตอบเธอได้หมดเลยนะ ขอบคุณนะคะ ที่โลกแห่งความเป็นจริง ไอ้นี่มันคือการแสดงออกถึง การขอบคุณ ใช่แล้ว วันนี้ฉันได้เรียนรู้วิธีการขอบคุณรูปแบบใหม่ พี่ไปอยู่ที่ไหนมานะ พี่คงจะไปอยู่ในถ้ำมาแน่ ๆ ไอ้นั่น ใช้ได้แค่ตอนที่เป็นไข้เท่านั้น ปกติใช้ไม่ได้ เมื่อกี้เธอไปไหนมาน่ะ เดี๋ยวก่อน ๆ รุ่นน้อง เธอยังมีคำถามอะไรอีกหรือเปล่า พี่ตอบเธอได้หมดเลยนะ พี่เองก็สุดยอดมากเหมือนกัน นอกจากเซียนอันแล้วพี่ก็เป็น อันดับหนึ่งในสาขาฟิสิกส์เลยนะ ไอ้นี่บนตัวเธอ ก็คือแผนภาพฮอลล์เอฟเฟกต์ ฮอลล์เอฟเฟกต์ เธอรู้จักไหม ในปี ค.ศ 1879 ถ้านายเป็นเออร์วิน ชโรดิงเงอร์ ฉันก็จะเป็นแมวของนาย ฉันยินดีที่จะไม่เป็นไม่ตายเพื่อนาย ถ้านายเป็นแฟร์มี ฉันก็จะเป็นโบซอน เราจะเคลื่อนไหวอย่างอิสระในโลกของตัวนำยิ่งยวด ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ข้าง ๆ นาย เพราะว่านายเป็นแรงโน้มถ่วง ของฉัน นี่คือ มุกเสี่ยวฉบับฟิสิกส์งั้นเหรอ เธอรู้ไหมว่าพวกนี้คืออะไร แล้วนายชอบหรือเปล่าล่ะ ยกโทษให้ฉันได้หรือยัง เมื่อไรจะช่วยฉันเขียน ฉัน เดี๋ยวก่อน มันเริ่มจะสิบแปดบวกแล้วนะ [รับประทานอาหารให้อร่อยนะคะ] เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ทำตามที่ฉันบอกก็พอ ใช่แล้ว ตอนที่เธอพูดกับเขา จะต้องเป่าลมเข้าหูเขาเบา ๆ เหมือนตั้งใจกึ่งไม่ตั้งใจ แบบนี้ เข้าใจหรือยัง ฉันหิวน้ำนิดหน่อย ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ นายสองคนทำต่อเลย ไม่ต้องสนฉัน ทำไมเขาต้องไปห้องน้ำตอนนี้ด้วยล่ะ ใช่แล้ว หนังสือการ์ตูนของเธอล่ะ ไม่ได้อยู่กับนายงั้นเหรอ รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็อยู่เหรอคะ รุ่นพี่ คงเหนื่อยแล้วสินะคะ หนูเอาผลไม้กับชานมมาให้พี่ค่ะ สวัสดีจ้ะ ก่อนหน้ารุ่นพี่ก็ช่วยหนูดูวิทยานิพนธ์มาตลอด แล้วก็ดูแลหนูเป็นอย่างดีด้วย หนูไปถามมาหมดแล้วนะคะ ของพวกนั้นมีแต่ของที่รุ่นพี่ชอบทั้งนั้นเลย รุ่นพี่ ช่วงนี้หนูเองก็สนใจฟิสิกส์มากเหมือนกัน หนูขอเข้ากลุ่มทดลองของพวกพี่ได้หรือเปล่าคะ [เลเซอร์ไนโตรเจน] นี่คืออะไรเหรอคะ

มันคือเลเซอร์ไนโตรเจน ที่แท้ก็คือเลเซอร์ไนโตรเจนงั้นเหรอ แค่เธอมอง ลูกตาเธอก็จะกลายเป็นไข่กึ่งสุกกึ่งดิบทันที ฟิสิกส์น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ฟิสิกส์ไม่น่ากลัวเลยสักนิด ในโลกของฟิสิกส์ ทุกอย่างล้วนมีเงื่อนงำให้ติดตาม และมีทฤษฎีให้อ้างอิง เธอสามารถคาดหวังผลลัพธ์ทั้งหมดได้ แล้วก็สามารถค้นหาที่มาของทุกสิ่งได้ ที่เธอสามารถเดินบนพื้นได้ ก็เป็นเพราะว่าแรงเสียดทานกับแรงโน้มถ่วง ที่มีแสงสว่าง ก็เป็นเพราะว่าพลังงานไฟฟ้าสามารถถูกแปลง เป็นพลังงานแสงและพลังงานภายในได้ ที่ฝนตก ก็เป็นเพราะว่าไอน้ำในอากาศ สามารถกลายเป็นของเหลวได้ ที่แท้ ดังนั้น ทุกอย่างก็สามารถใช้ฟิสิกส์อธิบายได้งั้นเหรอ ใช่แล้ว ฟิสิกส์เป็นแขนงที่ยุติธรรมและมีเหตุผลที่สุด มันสามารถอธิบายกฎการเคลื่อนที่ และโครงสร้างพื้นฐานของสสารทุกอย่างได้ รุ่นพี่สุดยอดไปเลย ถ้างั้นฟิสิกส์จะอธิบายรักแท้ได้ยังไง ใช่แล้ว เมื่อกี้นายบอกว่าที่ฝนตกเป็นเพราะว่าฟิสิกส์ ถ้างั้นฝนสายรุ้งล่ะ สิ่งที่เรียกว่ารักแท้เป็นปัญหาด้านความน่าจะเป็น ซึ่งแก่นแท้ก็คือความเป็นไปได้ ของเหตุการณ์สุ่ม รุ่นพี่ อยู่ ๆ หนูก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ถ้าฟิสิกส์อธิบายไม่ได้ ก็เท่ากับว่าเป็นของปลอมงั้นเหรอ โครงสร้างทฤษฎีฟิสิกส์ที่มีตอนนี้ อาจจะไม่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ พวกเราใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่สามมิติ ถ้าเป็นเรื่องของพื้นที่มิติที่สูงขึ้นละก็ ตอนนี้มนุษย์ยังไม่สามารถทำความเข้าใจได้หมด รุ่นพี่ ดื่มชานมค่ะ อย่าทำหกใส่ข้อมูลพี่ รุ่นพี่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ พี่เคยบอกแล้วไง ว่าอย่าเอาของกินเข้ามาในห้องทดลอง ฟังไม่เข้าใจหรือไง ขอโทษค่ะ รุ่นพี่

เอาล่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูดกับเธอ นายจะช่วยฉันเขียนการ์ตูนต่อได้แล้วใช่ไหม ฉันอาจจะสามารถช่วยเธอหาทางกลับบ้านได้ ดังนั้นสองสามวันนี้ ฉันจะต้องยุ่งมาก เธอห้ามรบกวนฉัน ฉันรู้แล้วล่ะ ขอบคุณนายนะ มีแค่ตอนที่เป็นไข้เท่านั้น ถึงจะขอบคุณแบบนี้ได้ ฉันจำได้ ใช่ ใช่แล้ว ฮัลโหล ฮัลโหล รุ่นพี่คะ คือว่า หนูอยากถามหน่อย ว่าไป๋ซูจีคนนั้นที่อยู่กับรุ่นพี่ เธอเป็นนักศึกษาของมหาลัยพวกเราหรือเปล่า เธอจะไปถามเรื่องเขาทำไมกัน แล้วพี่ รู้ไหมว่าเธอมีอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า ยกตัวอย่างเช่น ห้ามโดนน้ำ ใครมันจะว่างเอาตัวไปแช่น้ำกัน ใครมันจะไปเหมือนกับเธอ วันนี้ตอนบ่ายพวกเรามีซ้อม ถ้าพี่ยังหาคนมาไม่ได้ละก็ ละครของพวกเราก็ต้องเปลี่ยนตัวคน พี่ก็จะเข้าร่วมดรามาไนต์ของปีนี้ไม่ได้ ฉัน ไร้การศึกษา เป็นเจ้าหน้าที่โง่ ๆ ให้เธอได้ก็บุญแล้ว คนอย่างฉันน่ะเหรอจะหาคู่ไม่ได้ เธอคอยดูเถอะ ขอโทษนะ ๆ ที่มาสาย คือว่า ฉันติดธุระนิดหน่อย คือว่า คุณจี้คะ พวกเรามาปรึกษากันต่อดีไหมคะ สาวน้อย เธอไม่มีสิทธิ์อะไรมาปรึกษากับฉัน ฉันจะเลี้ยงข้าวนาย หาที่อยู่ให้นาย แล้วก็จะช่วยนายหาคนด้วย หาที่กินที่อยู่ให้ฉันงั้นเหรอ อย่างเธอเนี่ยนะ เช็กบิล สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าจะชำระรูปแบบไหนดีคะ ในนี้มีอยู่หนึ่งล้าน [ธนาคารเซี่ยตงเหรินหมิน] ฉันขอซื้อ ร้านนี้ เช็กบิล สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าจะชำระรูปแบบไหนดีคะ ในนี้มีอยู่หนึ่งล้าน [ธนาคารเซี่ยตงเหรินหมิน] ฉันขอซื้อ ร้านนี้ ตกลงค่ะ ฉันจะคิดเงินให้คุณนะคะ ค่าเช่ารายเดือนของพวกเราที่นี่คือสองแสนห้า

ส่วนต้นทุนค่าใช้จ่ายอื่น ๆ คือห้าหมื่น เงินของคุณพอชำระแค่สามเดือนเท่านั้น ถ้าคุณอยากจะซื้อที่นี่ละก็ ต้องใช้ประมาณเจ็ดล้านค่ะ คุณจะเหมาไปเลย หรือว่าทยอยชำระดีคะ ของขึ้นราคางั้นเหรอ แต่ว่าตระกูลจี้ของพวกเราเปิดธนาคารนะ พอเลย นายหุบปากซะ น่าขายหน้าจริง ๆ หาเรื่องพวกฉันสองคนที่นี่ หาที่ตายหรือไง เซียว ฉันไม่รู้จักเซียว ทำไมต้องหาเขาด้วย ไม่สำคัญ ฉันไม่สนว่านายจะ… มีเงิน… มีเงินอยู่ที่นั่นมากแค่ไหน แต่ในโลกใบนี้ ถ้านายไม่มีเงินสักสตางก์ ก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้านายยังพล่ามอะไรไร้สาระกับฉันสองคนอีก นายก็ได้ไปอยู่โรงพักตลอดชีวิตแน่ เข้าใจไหม ฉันก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้สักหน่อย งั้นก็ดี ไปฝึกซ้อมกับฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไว้ฉันจะช่วยนายหาคน เช็กบิล [ใบเสร็จ ยอดรวม 501] ใช้ฮวาเป้ยได้ไหมคะ ดราม่าไนต์ครั้งนี้พวกเราจะแสดงละครเวทีสองเรื่อง ดังนั้นหลัก ๆ วันนี้ละครเรื่องฝนฟ้าคะนอง ขอโทษที พี่มาสาย ถ้าไม่มีผู้ชายยินดีจะเล่นละครกับพี่ พี่ก็ไม่ต้องมาแล้วละค่ะ ใครบอกว่าไม่มี ฝึกซ้อม ไป [ฝนฟ้าคะนอง แฮมเล็ต] ฝนฟ้าคะนองฉากที่หนึ่ง ซื่อเฟิง โจวผิง เริ่มได้

ผิง ฉันไม่โทษเธอหรอก ฉันหลง ๆ ลืม ๆ เดินมาที่นี่ เดินไปใต้เสาโทรศัพท์นั่น อยู่ ๆ ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว สาวน้อย ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็จะตายไม่ได้ ฉากต่อไป แฮมเล็ต โอฟีเลีย เริ่ม ฝ่าบาท เมื่อก่อนท่านมอบของดูต่างหน้าสองสามชิ้นไว้ให้ข้า แต่ข้าอยากคืนท่านตั้งนานแล้ว หากหัวใจของผู้มอบของขวัญได้เปลี่ยนไป ต่อให้มันจะแพงสักแค่ไหน ก็ไร้ค่าแล้ว เอาไปเถอะ การที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย มันเป็นความผิดข้างั้นเหรอ ทำไมทุกบทไปถึงนายแล้ว ถึงได้เปลี่ยนเป็นซีอีโอเผด็จการหมดเลยล่ะ นายช่วยเล่นตามบทหน่อยได้ไหม สาวน้อย เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันงั้นเหรอ ท่องบทได้เมื่อไร ก็ค่อยมาฝึกซ้อมก็แล้วกัน [ฝนฟ้าคะนอง] พี่ใหญ่ นายช่วยพูดตามบทหน่อยจะได้ไหม ทิ้งตัวตนของนายไปสักพักตกลงไหม เป็นไปไม่ได้หรอก [ฝนฟ้าคะนอง แฮมเล็ต] ฉันจี้หมิง ไม่มีวันละทิ้งการเป็นตัวเอง การ์ตูนรัก ๆ ใคร่ ๆ ไร้สมองประเภทนั้นของพวกนาย อะไรนะ วีบุรุษช่วยสาวงาม สบตากัน ทั้งปัญญาอ่อนทั้งงี่เง่า

ในชีวิตจริงใครมันจะไปชอบแนวเด็ก ๆ แบบนี้กัน ขอโทษนะ เพื่อน [ฝนฟ้าคะนอง] ฉันกำลังรีบไปเรียนน่ะ หยุดเลย ขอโทษซะ ใช้ภาษาจีน ขอโทษครับ ๆ หูจื้อต๋า มาครับ ตู้หัง มาครับ จางจวน มาค่ะ อันอวี่เฟิง อันอวี่เฟิง มาครับ เมิ่งเท่อเจียว เมิ่งเท่อเจียว มาค่ะ หลงฉี มาค่ะ หลี่ฮั่วเผิง มาครับ เอาละ ตอนนี้พวกเราจะเรียนกันละนะ เดี๋ยวก่อนนะ ช่วงนี้นายสองคนเป็นอะไรไปน่ะ เดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ ช่วงนี้เซียนอันก็ไม่กลับหอ พี่เจียวก็ด้วย นอกจากเรียน ตอนดึกก็ไม่ออกมาดื่มเหล้าแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ยุ่ง เจอคนแปลก ๆ คนหนึ่ง ใครกัน เดี๋ยวนะ ๆ ใครกัน เก่งซะขนาดนี้ สามารถทำให้เทพผู้ยิ่งใหญ่ ที่ครองสาขาฟิสิกส์มาสิบปีของเรา กับสาวถึกที่ไม่มีใครสู้ได้ของเรา รู้สึกแปลกได้ นายหุบปากเถอะ วัน ๆ เอาแต่บ่นอยู่ได้

ช่วงนี้ฉันก็ยุ่งอยู่กับฝึกซ้อมไงเล่า ช่วงนี้ฉันก็กำลังวิจัยโปรเจกต์ พระเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ก่อนที่จะสร้างจักรวาล [คลับลุ้นจังหวะรัก] มันไปอยู่กับเธอได้ยังไง [คลับลุ้นจังหวะรัก] ไอ้นี่ เป็นของนายเหรอ ของไป๋ซูจี นี่น่ะเหรอโปรเจกต์ที่นายกำลังวิจัย ตอนเย็นนายก็เอาไปที่ชมรมวิทย์ไอที พวกเรามาวิจัยด้วยกันเป็นไง นักเรียนด้านหลังอย่าคุยกัน ดังนั้นแล้ว รูปแบบนี้สามารถสืบทอดได้ด้วยวิธีการหนึ่ง ซึ่งก็คือเวลาและสรรพสิ่ง พวกมันคือสิ่งที่อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน [แผนกต้อนรับ] สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันต้องการห้องหนึ่งห้อง ได้ค่ะ บัตรประชาชน บัตรประชาชนค่ะ ขอบคุณค่ะ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อะไร นายไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีทะเบียนบ้าน นายมันคนเถื่อน ฉันช่วยนายเปิดห้องประเภทนี้ได้ ก็ดีมากแล้ว เรื่องมากซะจริง นั่งลง [จักรวาลมาจากไหน] [Tutto sullo spazio quantistico] นี่คือหนังสือภาษาอิตาลีที่มีทุกอย่างเกี่ยวกับควอนตัม ที่นายกำลังหาใช่ไหม เธออ่านรู้เรื่องเหรอ นายก็รู้นี่ ว่าฉันพูดได้สิบแปดภาษา ♪วันพุธ รถเมล์รักเพิ่งออกตัวพอดี♪ ♪วันพฤหัสบดี ผมยุ่งรุงรังฉันไม่เหมือนกับฉันเอาซะเลย♪ นายหยุดตดเป็นสายรุ้งสักทีจะได้ไหม ♪อากาศก็ยังไม่หวานพอ♪ ♪ทำไมฉันถึงสิ้นหวังขนาดนี้นะ♪ ขอโทษนะครับ อั้นไม่ไหวจริง ๆ

♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ฉันมีหางหรือไง เมื่อกี้นายบอกว่าตดสายรุ้งไม่ใช่เหรอ ทำไมฉันถึงไม่เห็นสีอะไรเลยล่ะ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ฟ้ามืดปิดตา ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ มนุษย์หมาป่าลืมตาได้ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ เป็นอะไร ๆ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ มีมนุษย์หมาป่าจริง ๆ เหรอ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ เป็นอะไร ๆ มีมนุษย์หมาป่าจริง ๆ เหรอ ฉันตกใจหมดเลย มาที่นี่ทำไมน่ะ ไปทางนี้ [สำเร็จ] นายทำสำเร็จแล้วเหรอ ถ้างั้นฉันก็กลับบ้านได้แล้วสิ ตอนนี้เหรอ ตกลง รอฉันดูตอนนี้จบค่อยไปก็แล้วกัน

นายดู ๆ ดาวตก นายดู ยังมีอีก เยอะจังเลย นายดูสิ พวกเขาขอพรกับฝนดาวตก คำขอก็จะเป็นจริง ก็เหมือนกับฝนสายรุ้งของพวกเรา แล้วเธอเคยเห็นฝนสายรุ้งไหม มีแต่ได้ยินพวกเขาพูดกันทั้งนั้น แต่ที่ประเทศเซียนาร์ไม่เคยมีฝนสายรุ้งเลย ลือกันว่าฝนสายรุ้งมีเจ็ดสี แค่ขอพรกับมัน ก็จะสามารถเป็นจริงได้ ฉันจะให้เธอดูไอ้นี่ก็แล้วกัน เธอเห็นไอ้นั่นไหม มันคือโลก พวกเราต่างก็มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ฉันหมายถึงมนุษย์อย่างพวกเรา ดาวตกก็คือฝุ่นบางส่วนของจักรวาล หรือเส้นแสงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลง ทางอิเล็กทรอนิกส์ของชิ้นส่วน ของแข็งของสสารอวกาศ ที่ผ่านชั้นบรรยากาศของโลกด้วยความเร็วสูง และตอนที่ดาวตกจำนวนมาก ถูกปล่อยออกมาจากจุดเปล่งแสงบนท้องฟ้า ก็จะมีฝนดาวตก สวยจังเลย เร็วเข้า พวกเรามาขอพรกัน ถ้างั้นหลังจากที่ฝนดาวตกผ่านไปแล้ว พวกมันไปที่ไหนเหรอ ส่วนใหญ่ก็จะหายไป มวลของฝนดาวตกโดยทั่วไปมีขนาดเล็กมาก ดาวตกที่ดวงตาสามารถมองเห็น เส้นผ่านศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 0.1 เซนติเมตรถึง 1 เซนติเมตร พวกมันกับความเร็วสัมพัทธ์ของชั้นบรรยากาศ สัมพันธ์กับทิศทางที่ดาวตกเข้าสู่โลก สรุปก็คือ อุกกาบาตขนาดเล็กเหล่านั้น จะระเหยไปเนื่องจากการเสียดสี กับชั้นบรรยากาศ ที่แท้ พวกมันก็หายไปแบบนี้นี่เอง โลกของพวกเราสร้างมาจากอะตอม ประเภท จำนวน และมวลของอะตอม

ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ พวกมันสามารถแปลง ระหว่างมวลกับพลังงานเท่านั้น ดังนั้นในทางทฤษฐีแล้ว ความจริงอะตอมจะไม่มีวันหายไป จริงเหรอ ก็จริงนะ นายไม่มีทางโกหกฉันแน่นอน จริงสิ นายเดาสิว่าเมื่อกี้ฉันขอพรอะไร ฉันหวังว่านายจะมีความสุข หวังว่าต่อไปนายจะไม่ป่วย หวังว่านายจะไม่มีวันลืม เพื่อนคนนี้อย่างฉัน ขอบคุณนะ ถ้างั้นพวกเราไปเถอะ [คลับลุ้นจังหวะรัก] เธอจำได้ไหมว่าห้องสมุดไปทางไหน สถานที่แรกนั่นที่เธอมา จำได้สิ นี่คือกุญแจห้องเก็บหนังสือ อีกเดี๋ยวตอนที่ฉันสตาร์ทเครื่อง ไฟจะดับ เธอไม่ต้องกลัวนะ เรื่องการ์ตูน ฉันจะช่วยเธอหาทาง เขียนการ์ตูนต่อให้ได้ ขอบคุณนะ อันอวี่เฟิง ยินดีที่ได้รู้จักนายนะ ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย ♪อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้งเหลือเกิน♪ ♪การบอกลาครั้งสุดท้าย♪ ♪มีเรื่องมากมายในใจที่ยังพูดไม่หมด♪ ♪ไม่ให้เหลือความเสียดายไว้ในวัยเยาว์♪ ♪และในช่วงเวลาพวกนั้น♪ ♪รูปภาพสีเหลืองซีด♪ ♪ออกเดินทางไปยังวันพรุ่งนี้ที่น่าหวาดหวั่น♪ ♪เป็นเพื่อนพวกเรา♪ ♪ไม่ว่าจะขมหรือจะหวาน♪ ♪สับสนหรือเปลี่ยนแปลง♪ ♪ฉันก็จะอยู่ข้าง ๆ เธอ♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราไปด้วยกันก็จะไม่เดียวดายแล้ว♪ ♪พวกเรามาบันทึกความเยาว์วัยไว้ด้วยกันนะ♪ ♪ก้าวเท้าสู่การเดินทางของแต่ละคน♪ ♪จดจำว่าจะอวยพรให้กันและกันเสมอ♪ ♪เรียบจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราจะต้องมีความสุขอย่างกล้าหาญ♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] ♪ความฝันของพวกเราอยู่ไม่ไกลแล้ว♪ ♪ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าจะไม่ร้องไห้♪ ♪รับปากกับเธอว่าจะกลั้นน้ำตาไว้♪

อันอวี่เฟิง อยากกินไหม ร้อนไหม หิวน้ำไหม ฉันโดนน้ำไม่ได้ ฉันไม่ได้ลืมหรอกนะ คือว่า ฉันให้เธอช่วยฉันเปิดต่างหากล่ะ อันอวี่เฟิง ทำไมวันนี้ฉันถึงไม่ได้กลับไปล่ะ ความจริงแล้วฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเรื่องนี้เท่าไร ชิ้นส่วนอาจจะมีข้อผิดพลาด ไม่เป็นไร ฉันจะรอนาย นายเป็นเพื่อนฉัน ยังไงก็ไม่มีทางโกหกฉันแน่ นายรับปากแล้วว่าจะช่วยฉันซ่อมทุกอย่าง ฉันก็เชื่อว่านายจะต้องทำได้แน่ ความจริงแล้ว รอฉันกลับไป ก็จะได้เจอเขาแล้ว เขา เขาคือใครกัน เทพบุตรของฉันไง ยังจะมาเทพบุตรอีก ใครมันจะไปชอบคนที่ทั้งไม่รู้จัก แล้วก็ไม่เคยเจอมาก่อนได้กัน เขาเป็นคู่หมั้นของฉันนะ พวกเราหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ รอวันไหนที่ฉันสอบติดโรงเรียนอิเลียดอน พวกเราก็จะได้เจอกัน แต่น่าเสียดาย จริงสิ นายเป็นนักเขียนไม่ใช่เหรอ นายก็ต้องรู้สิว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ขี้เกียจสันหลังยาว ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แล้วก็ ไม่หล่อเลยสักนิด วัสดุราคาต่ำแบบนี้ แม้แต่หมาบ้านฉันยังไม่ใส่เลย มีให้ใส่ก็ดีมากแล้ว ฉันจ่ายไปตั้งหกร้อยหยวนเลยนะ แถมยังมีจักรยานอะไรอีก ฉันขอจักรยานตั้งแต่เมื่อไรกัน บ้านฉันต้องสร้างลานจอดรถเพิ่มอีกหนึ่งลาน เพราะว่าจอดรถไม่พอเลยนะ วันหนึ่งจะพูดกับนายสักประโยค ฉันล่ะเหนื่อยสายตัวแทบขาด นายอยากใส่ก็ใส่ ไม่อยากใส่ก็เปลือยท่อนบนไปซะ ไม่มีใครบังคับนาย คนในโลกแห่งความเป็นจริงอย่างพวกเธอ

พูดจาแปลกประหลาดแบบนี้กันหมดเลยเหรอ มันเกี่ยวอะไรกับจมูกฉันด้วย ช่างหัวนาย มีข่าวคราวของ คนที่ฉันต้องการหาหรือยัง หาแล้ว แต่ว่าคนทางฝั่งนั้นบอกว่า ติดต่อไม่ได้ตั้งนานแล้ว แต่ว่าฉันก็โพสต์เวยป๋อให้นายแล้วนะ รอดูว่าจะมีคนตอบฉันไหมก็แล้วกัน อาหารของฉัน เมิ่งเถ้อเจียว เธอกำลังกินอึหรือยังไง ฉันขอสั่งให้เธอรีบเอามันออกไปเดี๋ยวนี้ อะไรกัน ๆ เอะอะโวยวายอะไร นี่หลัวซือเฝิ่นเลยนะ อาหารอันโอชะของโลกมนุษย์ ฉันตั้งใจสั่งแบบผสมมาให้นายเลยนะ นายลองชิมดูสิ ฉันไม่สน เธอห้ามกินไอ้นี่ ฉันขอสั่งให้เธอรีบเอาออกไปซะ คุณจี้คะ ทำไมถึงไม่เข้าใจ หลัวซือเฝิ่น เป็นอาหาร ที่ชนชั้นสูงสามารถลิ้มรสได้เท่านั้น หน่อไม้ ทุกเส้นได้มาจากส่วนที่นุ่มและนุ่มที่สุด จากหน่อไม้แต่ละอัน ผ่านกระบวนการมาร้อยแปดขั้นตอน ต้องใช้เชฟจำนวนนับไม่ถ้วนในการผสมผสานอย่างพิถีพิถัน ถึงจะออกมาเป็นชามเล็ก ๆ แบบนี้ได้ และถูกเสิร์ฟมาถึงมือนาย โดยเชฟส่วนตัวตัวเป็น ๆ นายไม่สงสัยเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงจนขนาดนี้ ก็เพราะว่าต้องซื้อมันไงล่ะ กลิ่นของเงิน กลิ่นของคุณภาพ กลิ่นของความมีระดับ หรือว่านายจะไม่กล้า สาวน้อย เธอมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่า เธอสามารถท้าทายฉันได้ เชิญ แต่ว่า ฉันอยู่ที่บ้านใช้มีดกับส้อมกินข้าวมาตลอด ฉันว่านายมันเหมือน… ทำไมถึงเรื่องมากขนาดนี้นะ ฉัน

คุณจี้คะ เชิญ เป็นไง นายค่อย ๆ กินก็แล้วกัน ก็แค่พอกินได้เท่านั้นแหละ ตกลง คือว่า พรุ่งนี้เราจะต้องเริ่มซ้อมรวมแล้ว ทรงผมนี้ของนาย ฉันพานายไปตัดใหม่เนอะ บนโลกใบนี้ ไม่มีใคร ที่สามารถแตะต้องผมอันมีค่าของฉันได้ เธอไม่มีสิทธิ์ หลัวซือเฝิ่นหนึ่งชาม สองชาม ตกลง จะเป็นไปได้ยังไง จี้หมิงไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย นายดูสิ ในนี้มีแนะนำเขาด้วยนะ ทำไมถึงหายไปแล้วล่ะ อะไรเหรอ อันอวี่เฟิง พ่อกลับมาทำไม ห้องนี้มีไว้ให้แกอ่านหนังสือเงียบ ๆ ไม่ใช่เอาไว้ให้พาเพื่อนนักเรียนหญิงกลับมา ผมอยากจะทำอะไร มันก็เป็นเรื่องของผม แกลองดูสภาพแกตอนนี้สิ มักจะเย็นชาไร้ความรู้สึก พูดกับพ่อแบบนี้ได้งั้นเหรอ ถ้าแม่แกอยู่ละก็ แม่ผม ถ้าตอนนั้นพ่อไม่ได้โทรศัพท์ แม่ก็ไม่โดนรถชนหรอก ปีนี้ผมอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ครึ่งค่อนชีวิตถูกส่งไปอยู่ที่โรงเรียนประจำ พ่อไม่เคยอยู่ข้างผม พ่อมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับผม เพราะว่าฉันเป็นพ่อแกไงล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เขาเป็นพ่อนายนี่เอง ถ้างั้นก็คือเพื่อนสนิทน่ะสิ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อว่าไป๋ซูจีนะ ฉันก็เป็นพ่อนายได้เหมือนกัน น่าจะบอกเธอตั้งนานแล้ว ว่าพ่อไม่ได้หมายความแบบนี้ อันอวี่เฟิง แก พ่อก็อยู่ที่ฐานทดลองของพ่อไป

ส่วนผมก็จะเรียนอยู่ที่นี่ พวกเราต่างคนต่างไป ตอนไปอย่าลืมทิ้งกุญแจไว้ล่ะ ไม่อย่างนั้นผมจะเปลี่ยนที่ล็อก หมอครับ เป็นไงบ้างครับ [ห้องผ่าตัด] เสี่ยวเฟิง เสี่ยวเฟิง เสี่ยวเฟิงไม่ร้องนะ ใครให้พ่อเรียกแม่ออกไป ใครให้พ่อเรียกแม่ออกไป อันอวี่เฟิง นายไม่เป็นไรใช่ไหม [มันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ] [แม่ไม่อยู่แล้ว] [ไม่อยู่ก็คือตายแล้ว] [สมองหยุดประมวลผล] [เซลล์หยุดทำงาน] [มันเป็นสิ่งที่ย้อนกลับไม่ได้] [แกต้องมองปัญหานี้อย่างมีเหตุผล] อันอวี่เฟิง เมื่อกี้นายเป็นอะไรไปน่ะ นายเศร้างั้นเหรอ ทำไมนายต้องทะเลาะกับพ่อนายด้วยล่ะ เขาไม่ว่างทะเลาะกับฉันหรอก เขาพักอยู่ที่ฐานทดลองตลอด ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ก็มีแต่แม่ฉันที่คอยดูแลฉัน หลังจากแม่ฉันตาย ฉันก็ถูกส่งไปโรงเรียนประจำ หนึ่งปี มีแค่ตอนปีใหม่เท่านั้นที่จะมาหาฉัน เหมือนว่าสำหรับเขาแล้ว การตายของแม่ฉัน มันไม่สำคัญเลยสักนิด และที่น่าขำก็คือ ฉันเกลียดเขาเพราะว่าเขามีเหตุผลสุด ๆ แต่สุดท้ายแล้วก็เดินบนเส้นทางเดียวกับเขา ที่แท้ แม่นายก็ตายแล้วนี่เอง แต่ว่า ฉันเห็นสายตาที่พ่อนายมองเธอ มีแต่ความรักทั้งนั้นเลยนะ เรื่องนี้หลอกคนไม่ได้หรอก เธอไม่ต้องพูดเนื้อเรื่องในนิทานหลอกเด็กกับฉันหรอก หลายปีมานี้ เขาไม่สนใจไยดีฉันเลยสักนิด ตอนนี้อยู่ ๆ ก็โผล่มาอยากจะใช้สิทธิ์ความเป็นพ่อ มันสายเกินไปแล้วล่ะ ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว

หนูจ๋า ลูกชายลุงป่วย มือถือลุงก็ถูกขโมย ไม่มีเงินซื้อตั๋วรถกลับบ้าน หนูให้ลุงยืมเงินสักหน่อยได้ไหม ลุงกลับบ้านแล้วจะคืนให้หนูเลย ครั้งนี้หนูมีเงินจริง ๆ แล้ว คุณเชื่อไหมว่าผมจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย เธอดูไม่ออกหรือไงว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น ก่อนหน้านี้ก็โดนหลอกไปครั้งหนึ่ง ทำไมถึงไม่รู้จักจำซะบ้าง ในโลกของเธอ มีแต่ความไร้เดียงสากับสิ่งสวยงาม แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีอะไรแบบนี้สักอย่าง ฉันรู้ บางทีเขาอาจจะหลอกฉัน แต่ว่าถ้าหาก ถ้าหากเป็นจริงขึ้นมาล่ะ เธอรู้ไหมว่าความเป็นไปได้ของเรื่องนี้ มันน้อยแค่ไหน แต่ว่า การเชื่อว่าโลกใบนี้มีความรักและความเมตตา มันจะส่งผลเสียอะไรงั้นเหรอ ฉันรู้ บางทีเขาอาจจะหลอกฉัน แต่ว่าถ้าหาก ถ้าหากเป็นจริงขึ้นมาล่ะ เธอรู้ไหมว่าความเป็นไปได้ของเรื่องนี้ มันน้อยแค่ไหน แต่ว่า การเชื่อว่าโลกใบนี้มีความรักและความเมตตา มันจะส่งผลเสียอะไรงั้นเหรอ มาจากมหาลัยเจียงเป่ยสินะ พวกเราเหลือแค่ห้องเดียวเองนะ เธอคิดว่าได้ไหม เปิดสองห้อง [ตารางราคาห้องพักโรงแรม ห้องว่าง 1] เหลือแค่ห้องเตียงคิงไซซ์ห้องเดียว เป็นห้องหรูเลยนะ กำหนดวันลดราคา แค่เจ็ดแปดเก้าเท่านั้น ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมต้องการห้องมาตรฐานสองห้อง พี่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าไง คนสวย พวกเราไม่มีห้องแล้วจริง ๆ อย่าโทษเขาเลยนะ ถ้างั้นพวกเรานอนห้องเดียวกันก็ได้ค่ะ

ได้เลยจ้ะ เดี๋ยวพี่เปิดห้องให้พวกเธอนะ สองห้องครับ ถ้างั้น ก็ต้องขอบัตรประชาชนคุณผู้หญิงท่านนี้ด้วย ฉันไม่มีบัตรประชาชน ไม่มีบัตรประชาชนหมายความว่าไง ใช้ของผมก่อนก็แล้วกัน บัตรประชาชนหนึ่งใบเปิดได้แค่ห้องหนึ่งห้อง เธออยู่ ไม่ได้นะ ผู้เข้าพักจะต้องเป็นเจ้าของบัตรประชาชน บัตรประชาชนคืออะไรเหรอ ทำไมนายถึงไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลยล่ะ พวกเราเพิ่งจะมี แล้วทำไมนายไม่วาดให้ฉันสักอันล่ะ ทำบัตรปลอมงั้นเหรอ ถ้างั้นก็ทำประกาศนียบัตร ของมหาลัยปักกิ่งให้พี่ด้วยสิ [เกมเปลี่ยนโลก] หนึ่งคืนครับ ได้เลย ห้องของพวกเราที่นี่ ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วยนะ คืนนี้เธอก็ทนอยู่ที่นี่หน่อยนะ มนุษย์ในโลกแห่งความเป็นจริง อย่างพวกนายนี่แปลกจริง ๆ เลย ทำไมต้องมาเล่นอินเทอร์เน็ตรวมกันด้วย ที่บ้านพวกเขาไม่มีคอมพิวเตอร์กันงั้นเหรอ รีบนอนเถอะน่า ตีเลย ๆ แรงอีก ขึ้นสิ พวกนายขึ้นสิ ระวังด้านข้าง ขึ้นเร็ว ตรงนั้น นายนี่มันกากจริง ๆ นายระวังหน่อยนะ เร็วเข้า เล่นเป็นไหมเนี่ย นายจุดควัน จุดควัน ฝั่งนั้นอย่าดึงฉันสิ นายอย่าเพิ่งสนอย่างอื่น เติมเลือด นายดึงฉันก่อน รอฉันด้วย ๆ ทำไมถึงไม่นอนล่ะ เสียงดังนิดหน่อย

นายกำลังดูอะไรอยู่เหรอ กระดานสนทนาเรื่องสสารมืด ของสวิตเซอร์แลนด์เมื่อก่อนน่ะ ฉันเองก็อยากฟังเหมือนกัน [กระแสที่ไหลผ่านสายไฟ อาจทำให้เกิดสนามแม่เหล็กรอบสายไฟได้] เธอคงฟังไม่รู้เรื่องหรอก นี่คือกลุ่มวิจัยฟิสิกส์ในเดนมาร์ก มันเกี่ยวกับคำอธิบายการทดลองล่าสุดของแอกซอน เธอจะต้องเป็นเด็กขี้เกียจในการ์ตูนแน่ ๆ ♪ถ้าทฤษฎีความน่าจะเป็นเป็นเพียงสมมติฐาน♪ ♪ใช้ใจสัมผัสวินาทีนี้♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ ♪ตกสู่หลุมดำแห่งความรักซะดื้อ ๆ ♪ ฉินฉิน เหมือนชุดแสดงจะขาดไปสองชุดนะ เธอว่าใครยังไม่ต้องใส่ ถ้างั้นเมิ่งเถ้อเจียวก็แล้วกัน ยังไงเธอก็แสดง เป็นแค่เด็กรับใช้ที่มีแค่บทพูดเดียว ตั้งแต่เช้าจรดเย็นฉันต้องทนเห็นเธอกับนายจี้หมิงนั่น รำคาญจะตายอยู่แล้ว ตกลง ขอโทษนะ คือว่าพี่ติดธุระนิดหน่อย เพื่อนพี่ละคะ เขาคงไม่ได้ค้นพบว่าตัวเองไม่ใช่นักแสดงหลัก ก็เลยไม่มาแล้วหรอกใช่ไหม นี่มัน จี้หมิงเหรอเนี่ย จะ…จะหล่อเกินไปแล้วนะ หล่อจัง เป็นไง ทุกคนตกใจเพราะหลงเสน่ห์ของนายเข้าให้ ไม่เสียแรงที่ตัดผมจริงไหม ฉันว่านะ พวกเธอตกใจเพราะรสนิยมของเธอต่างหากล่ะ นักออกแบบชาวฝรั่งเศสเป็นคนออกแบบ เสื้อผ้าพวกนั้นกับทรงผมของฉัน มาให้ฉันโดยเฉพาะเลยนะ เธอลองดูเสื้อผ้าพวกนี้ที่เธอหามาสิ ใครเห็นก็ต้องหงุดหงิด ไม่มีสไตล์เลยสักนิด ถึงจะเป็น นักออกแบบชาวฝรั่งเศสของนาย หรือนักมายากลชาวอัฟกัน ก็เปลี่ยนสารรูปรุ่งริ่งนั่นไม่ได้หรอก

ถือไว้ สาวน้อย ฉันขอเตือนเธอว่าอย่าทำให้ฉันมีน้ำโหจะดีกว่านะ ความอดทนของฉันมันมีขีดจำกัด ฉันก็ช่วยนายแล้วไม่ใช่หรือไง นักเขียนคนนั้นที่นายกำลังตามหาต่างหากล่ะ ที่ยังไม่ได้ติดต่อมา ฉันต้องการให้เธอช่วยฉันหาคนอีกคนหนึ่ง ใครเหรอ ไป๋ซูจี ไป๋ซูจี คุณนาย นี่คือยาของวันนี้ค่ะ ดื่มตอนร้อน ๆ เถอะนะคะ รุ่นพี่เมิ้งเถ้อเจียว วันนี้ซ้อมรวม พี่ช่วยจริงจังหน่อยจะได้ไหม ในบทบอกว่าตอนร้อน ๆ ทำไมพี่ถึงเทเย็น ๆ มาให้หนูล่ะ ละครคือการฟังจริง เห็นจริง รู้สึกจริง พี่จะให้หนูแสดงยังไง ได้ พี่จะเปลี่ยนให้เธอนะ ไป๋ซูจี คนนั้นเหรอ คงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอกมั้ง เรียบร้อย คุณนาย นี่คือยาของวันนี้ค่ะ ดื่มตอนร้อน ๆ เถอะนะคะ ฉันไม่ดื่ม คุณท่านบอกแล้ว ว่าให้ดิฉันดูท่านดื่ม รุ่นพี่ ทำอะไรคะเนี่ย พี่ไม่รู้หรือไงว่าน้ำนี่มันร้อนมาก เธอเขย่าจนหกเอง เธอโทษใครงั้นเหรอ ลุงสาม คุณปู่พาร์กินสันของฉัน ยังถือนิ่งกว่าเธอซะอีก พี่ยังจะโทษคนอื่นอีกเหรอคะ เธอ ช่างเถอะ อย่าโทษรุ่นพี่เลย ก็แค่ไม่ระวังน่ะ

น่าเบื่อ สาวน้อย ปากอย่างใจอย่างตลอดเลยนะ ขอโทษซะ ฉันขอสั่งให้เธอขอโทษ อย่าทำให้ฉันมีน้ำโห ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย มือถือเครื่องนี้ ไม่เพียงแต่สามารถแทนที่ เอ็มพีสามได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ยังมีกล้องความละเอียดสูง และฟังก์ชันวิดีโออีกด้วย เผอิญว่า เมื่อกี้ฉันถ่ายตอนที่เธอแอบมองฉันอยู่ตลอด ดังนั้นก็เลยทำให้เธอไม่ได้ถือถ้วยชาให้ดี อยากจะดูสักหน่อยไหมล่ะ ฉัน ฉันจะมองนายทำไมไม่ทราบ ก็แค่อาจจะเหม่อก็เท่านั้น ขอโทษนะคะ รุ่นพี่ ไป สาวน้อย ถ้าพูดตามคำพูดของพวกเธอ เธอถูกเสน่ห์จำนวนมหาศาลของฉัน ดึงดูดเข้าให้แล้วสินะ แต่น่าเสียดาย ที่ฉันไม่รู้สึก อะไรกับเธอเลยสักนิด หล่อจังเลย คือว่า วันนี้ขอบคุณนายนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอมาตั้งนานแล้ว เสน่ห์ชวนหลงของฉัน มักจะทำให้สาว ๆ ชื่นชมฉันได้อย่างง่าย ๆ สินะ ฉันชื่นชมนาย หล่อจังเลย คือว่า วันนี้ขอบคุณนายนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอมาตั้งนานแล้ว เสน่ห์ชวนหลงของฉัน มักจะทำให้สาว ๆ ชื่นชมฉันได้อย่างง่าย ๆ สินะ ฉันชื่นชมนาย ฉันเนี่ยนะชื่นชมนาย เป็นไปไม่ได้

เป็นไป… ไม่ ๆ ๆ ไม่ ไม่มีเรื่องแบบนี้ หยุดฝันเถอะ นาย นายมันบ้า โชคร้าย ๆ ไม่ ๆ ๆ ไม่มีเรื่องแบบนี้ พูดอะไรของนาย ฉันฟังไม่รู้เรื่อง ไม่ ๆ แสร้งปล่อยเพื่อจับงั้นเหรอ อันอวี่เฟิง วันนี้นายต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ คิดไม่ถึงเลยว่าฉันจะหลับไปแบบนี้ งั้นเหรอ ฉันไม่รู้เลยว่าเธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไร ไปเถอะ อาจารย์กัว สวัสดีครับ อรุณสวัสดิ์นะ ดี ๆ ๆ นักเรียน หลบหน่อย นักเรียน นักเรียน หลบหน่อย ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอสักทีนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม ไป๋ซูจี ฉันไม่อนุญาตให้เธอยิ้มกับคนอื่น เธอเป็นคู่หมั้นของตระกูลจี้นะ นายคือ จี้หมิง – เขาเหรอ – เธอเหรอ นี่คือเพื่อนของฉัน อันอวี่เฟิง นี่คือ ผู้ช่วยของฉัน นาย เถ้อเจียว พวกเธอรู้จักกันเหรอ

ดีจังเลย ในเมื่อเจอตัวเธอแล้ว พวกเราก็ควรกลับไปได้แล้ว – ไม่ได้นะ – ไม่ได้นะ คือว่า ดราม่าไนต์ยังไม่จบเลย นายจะรีบร้อนไปทำไมกัน นายคิดว่าอยากกลับก็กลับได้เลยงั้นเหรอ ไม่มีความรู้ทั่วไปทางวิทยาศาสตร์ซะบ้างเลย ผลลัพธ์จากการยั่วโมโหฉัน มันไม่น่าดูหรอกนะ เขาคือนักเขียนของพวกเรา ว่าไงนะ ฉันก็อยากจะเห็น ตอนตุ๊กตากระดาษโกรธอยู่เหมือนกัน นาย คือว่า ฉันต้องไปเรียนแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะ นายคือนักเขียน YF จริง ๆ งั้นเหรอ แน่นอน ถ้านายเป็นนักเขียนจริง ๆ ละก็ ฉันขอเตือนนายให้รีบเขียนการ์ตูนต่อซะ ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นทำไม ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ที่แท้เธอเองก็ออกมาจากการ์ตูนเหมือนกันงั้นเหรอ ก่อนหน้าอันอวี่เฟิงบอกว่า ไม่ให้ฉันบอกตัวตนของฉันกับใคร เพราะยังไงก็ไม่มีคนเชื่ออยู่ดี ก็จริงนะ คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าอัจฉริยะเลือดเย็นอย่างเซียนอัน ข้างในจะเป็นผู้ชายอ่อนหวาน ขอบคุณค่ะ พวกเราซื้อเสร็จแล้ว นี่ เอาบัตรอาหารฉันไปซื้อข้าวสิ ให้นายซื้อข้าว ไม่ใช่ให้นาย ช่างเถอะ ยังไงนายก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี ถ้าให้นายกดน้ำ มือข้างนี้ของนายคงจะขาดไปแล้ว

จี้หมิง ที่นี่คือโรงอาหาร ทุกคนซื้อข้าวด้วยกัน แต่ว่าบางทีฉันเองก็ไม่เข้าใจกฎของพวกเขา ไม่เป็นไรนะ นายกินของฉันก่อนเถอะ ไม่เป็นไร ฉันจี้หมิงแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยกินข้าวในสภาพแวดล้อม ที่สกปรกรกรุงรังมาก่อน เรียกเชฟส่วนตัวมาให้ฉัน ฟู้ดเดลิเวอรี่ ๆ พวกนายดูสิ เรื่องที่เกินจริงขนาดนี้ สามารถเกิดขึ้นกับพวกเราได้ โชคชะตานี่มันวิเศษจริง ๆ จริงด้วย ใช่แล้ว จี้หมิง นายมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ ผ.อ. ของศูนย์รวมการ์ตูน เขาเหรอ ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมคือผู้อำนวยการของศูนย์พักพิงการ์ตูน แซ่จาง มีหน้าที่ให้บริการหางานใหม่ให้กับ ตัวละครหลักอย่างพวกคุณโดยเฉพาะ เมื่อไรที่การ์ตูนของพวกคุณหยุดแต่ง โลกของพวกคุณก็จะค่อย ๆ หายไป และจากนั้นก็จะถล่ม แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะ พวกคุณเป็นตัวละครหลัก เทคนิคการวาดพิถีพิถัน สไตล์การวาดสมดุล พวกคุณสามารถไปหางานใหม่ที่การ์ตูนเรื่องอื่นได้ พวกนี้คือการ์ตูนที่ค่อนข้างเป็นที่นิยมในทุกวันนี้ [จิ่งเหนียน] แนวพีเรียดโรแมนติก [ฉิงเทียนเป่า] แฟนตาซีอิงเหตุผล [โต้วโหลวต้าลู่] วัยรุ่นเลือดร้อน การ์ตูนเด็กผู้หญิง ใช่แล้ว คุณคงจะคุ้นกับการ์ตูนเมืองมากกว่าสินะ คุณจะเล่นเป็นแขกรับเชิญก็ได้นะ ไม่ ไม่ได้หรอกใช่ไหม ผมเข้าใจ โดยทั่วไปแล้วตัวละครหลักอย่างพวกคุณ

ไม่มีทางยอมไปเป็นตัวประกอบในการ์ตูน เรื่องอื่นแน่ แต่ถ้า ไม่อยู่แล้วค่ะ ถ้าการ์ตูนไม่ถูกแต่งต่อ ถ้างั้นฉันก็จะไม่ได้เห็น ว่าเทพบุตรของฉัน หน้าตาเป็นยังไงกันแน่แล้วน่ะสิ คนคนนั้นที่กอดฉัน จะต้องเป็นจี้หมิงคู่หมั้นของฉันแน่จริงไหมคะ การเจอกันโดยบังเอิญที่สุดแสนจะโรแมนติก แถมยังมีฉากชวนฝันอีก ทำไมนักเขียนถึงไม่แต่งต่อแล้วล่ะ รอสักครู่นะ [ไป๋ซูจี] แมรี่ ซู สินะ YF คือว่า คุณเข้าใจประเด็นหลักของปัญหาผิดแล้วล่ะ ประเด็นหลักก็คือ โลกการ์ตูนของพวกคุณจะถล่ม ผมจะพาคุณไปดูเอง มา คุณหนูไป๋ เชิญชม นี่คือแนวแฟนตาซี มา จากนั้นลองแมรี่ ซู นี่ เห็นแล้วใช่ไหม หลังจากที่การ์ตูนหายไปแล้ว ทุกอย่างก็จะมืดมิดไปหมด มีแค่แผ่นข้างหน้าเท่านั้น ที่ยังมีแสงสว่างอ่อน ๆ กฎของเวลาที่เดินในโลกของพวกเรา ไม่เหมือนกับโลกแห่งความเป็นจริง ผมเองก็ไม่รู้ว่าการ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้แต่งต่อ มานานแค่ไหนแล้ว สรุปก็คือ การ์ตูนคลับลุ้นจังหวะรักของคุณ กำลังจะถล่ม ฉันรู้แล้วล่ะ ฉันสามารถขอพรกับฝนสายรุ้งได้ ขอแค่ขอพรต่อฝนสายรุ้ง ทุกอย่างก็จะเป็นจริง ติดเพียงแต่ ฉันยังไม่เคยเห็นฝนสายรุ้งเลย เอาแบบนี้นะ คุณหนูไป๋ คุณลองเข้าไปดูก่อน แล้วค่อยพิจารณาดูอีกที

ผมจะรอข่าวจากคุณ ถ้ายังมีแมรี่ ซู อีกสองสามคน ฉันจะลาออกแน่ เขาได้พานายไปที่ห้องแมรี่ ซูหรือเปล่า ฉันเห็นที่นั่นมืดไปหมด ไม่นะ แต่ว่า เขาให้ฉันรีบพาเธอกลับไป ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอจะไปที่ไหนตามลำพังได้ยังไงกัน ขอโทษนะ จี้หมิง ฉันก็แค่อยากให้นักเขียน แต่งการ์ตูนของพวกเราต่อเร็ว ๆ เธอควรเรียกฉันว่าอะไร จี้หมิง พี่ชาย เรียกอีกรอบสิ พี่จี้หมิง เรียกอีกรอบ หยุด ถ้าพวกนายยังเรียกได้น่าขนลุกแบบนี้อีก ฉันจะให้ รปภ. โยนพวกนายสองคนออกไป กินข้าว อีกเดี๋ยวฉันกับเซียนอันยังต้องไปเรียนอีก ไม่ล่ะ โรงอาหารนี้ไม่มีสไตล์เอาซะเลย ไป๋ซูจี พี่จะพาเธอออกไปกินข้างนอก นายจะพาเธอไปไหน อันอวี่เฟิง นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน นายห้ามฉันในฐานะอะไรงั้นเหรอ ไม่ล่ะ โรงอาหารนี้ไม่มีสไตล์เอาซะเลย ไป๋ซูจี พี่จะพาเธอออกไปกินข้างนอก นายจะพาเธอไปไหน อันอวี่เฟิง นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน นายห้ามฉันในฐานะอะไรงั้นเหรอ เอาล่ะ ๆ คือว่า พวกเราค่อยติดต่อนายสองคน หลังเลิกเรียนก็แล้วกันนะ ให้มือถือนายไป พกไว้หรือยัง ไป

พี่จี้หมิง ตอนนี้พวกเราจะไปไหนเหรอคะ สาวน้อย เธอจะถามอะไรหนักหนา เผด็จการชะมัด ไป๋ซูจี วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเราได้เจอกัน ดังนั้น พี่จะพาเธอไปเดตที่สุดแสนจะโรแมนติก ถ้างั้นพวกเราไปดูอันอวี่เฟิงเรียนกันเถอะ เป็นอะไรไป หรือว่าอยู่ที่โลกแห่งความเป็นจริงนานเกินไป เธอก็เลยลืมว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ หนูเปล่านะคะ พี่จะพาเธอไปกินของอร่อย ไป๋ซูจี วันนี้พวกเราไปกินข้าวด้วยกันเถอะนะ ค่ะ พี่พาเธอไปร้านที่… พี่คิดว่าเป็นภัตตาคารเสียอีก ตกใจหมดเลย ใช่ค่ะ ถ้างั้นตอนนี้พวกเราจะไปไหนคะ สาวน้อย พี่จะให้เดตของโลกมนุษย์กับเธอ สลักทุกอย่างลงในใจเธอ ทำให้ในใจเธอมีแต่พี่เท่านั้น ตอนนี้พวกเขาคงจะมีความสุขมากสินะ ใครจะเป็นคนตอบคำถามนี้ ฉันไม่สน นายไม่สน แต่นายฟังวิชานี้ไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำนะ นายบอกฉันมาสิ ว่าวันนี้ศาสตราจารย์หลิว พูดถึงโทรศัพท์โพซิตรอนเหนือความเร็วแสง ใส่เสื้อผ้าสีอะไร ใครจะเป็นคนตอบ เซียนอัน นายชอบไป๋ซูจีใช่หรือเปล่า น่าเบื่อ ชอบไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะยังไงไป๋ซูจีกับจี้หมิงก็เป็นคู่แท้ เดี๋ยวนะ นายเป็นนักเขียน นายสามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้ นายดูนะ ยกตัวอย่างเช่น ประธานจอมเผด็จการ ถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับคุณหนูไฮโซ นางเอกหัวใจแตกสลาย พยายามหาทางหนี แต่กลับโชคร้ายถูกรถชน หยินและหยางแยกออกจากกัน หยินและหยางแยกออกจากกันไม่ค่อยดีเท่าไร

แบบนี้ ประธานจอมเผด็จการผู้เงียบขรึม หลงรักนางเอกเหมือนกับวันแรกที่เจอมาสิบปี แต่เขามักจะรู้สึกว่า ในใจมีอะไรบางอย่างขาดหายไป ราวกับว่าเขา ไม่เคยรักสาวน้อยคนนี้ด้วยใจจริงมาก่อน อยู่มาวันหนึ่ง จดหมายแปลกหน้าฉบับหนึ่ง ได้ทำลายชีวิตที่แสนสงบของเขา ที่แท้พวกเขาก็เป็นพี่น้องทางสายเลือด พี่น้องทางสายเลือดดีจะตายไป แบบนี้นายก็จะได้สมหวัง ฉันก็จะได้สมหวัง พวกเราสี่คนก็จะสามารถ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกันตลอดไปได้ เอาปากกาไป เธอเป็นคนเขียนเนื้อเรื่อง ขัดใจจริง เดิมทีฉันอยากจะสอนนาย ว่าทำยังไงไป๋ซูจีถึงจะชอบนายได้ ดูท่านายก็คงไม่ต้องการเท่าไรสินะ ว่ามา ก็ได้ แต่นายต้องบอกฉันก่อนว่า ปกติเธอทำอะไรบ้าง แบบนี้ พวกเราก็จะสามารถใช้ยาให้ถูกโรคได้แล้ว ตกลง ขัดใจจริง [เขามีทรัพย์สิน 2.7 พันล้าน] [หล่อทะลุฟ้า] [กล้ามท้องสามสิบแพ็ก เรียงรายและอัดแน่นกันอยู่ด้านหน้า] นั่นรุ่นพี่อันอวี่เฟิงจากสาขาฟิสิกส์ใช่หรือเปล่า หล่อจังเลยเนอะ ใช่เขาเหรอ ฉันอยากรู้จังว่าเขากำลังฟังอะไรอยู่ เขาจะไปฟังเพลงได้ยังไงกัน ได้ยินว่า เขาหัวกะทิของมหาลัยเลยนะ เขาก็ต้องฟังเลคเชอร์สิ [แต่เขากลับไม่สนใจผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย] [เพราะว่าทุกคน] [ต่างก็ชอบแค่เงินของเขา] [อำนาจของเขา] [รูปลักษณ์ของเขา] [แต่กลับไม่มีใครที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริงสักคน] กล้ามท้องสามสิบแพ็กเนี่ยนะ หน้าท้องเขายาวสิบเมตรหรือไง นี่มันสอดคล้องกับความรู้ทั่วไปด้านชีวภาพงั้นเหรอ นี่แหละแก่นสาร นายไม่เข้าใจหรอก

[ภาพการ์ตูนประธานจอมเผด็จการ] [องค์ประกอบหลักของประธานจอมเผด็จการ] [ข้อหนึ่ง] [ไม่ว่าเมื่อไร ก็รักษาภาพลักษณ์เย็นชาตลอด] พี่จี้หมิง ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ ที่นี่คือสถานที่ออกเดตที่มหัศจรรย์ที่สุด บนโลกมนุษย์ งั้นเหรอคะ สถานที่เดตของคนสมัยนี้ พิเศษจังเลยนะคะ ขอบคุณค่ะพี่จี้หมิง เธอไม่รู้หรือไงว่าพี่เป็นห่วงเธอ สาวน้อย ถ้าเธอยังไม่ระวังแบบนี้อีก พี่ จะจับเธอขังไว้ละนะ ใครเป็นคนชนเธอ บอกพี่มา พี่จะไม่ปล่อยมันไป แก กล้าชนผู้หญิงของฉัน ไปเลย อย่ากลับมาอีกนะ ที่ต่อไป ธีมของวันนี้ มีชื่อว่าค่ำคืนแห่งวัดอู๋โล่ว เป็นแนวฆาตกรรม แล้วนี่ก็คือเบื้องหลังเรื่องราวของพวกเรา ทุกคนลองดูก่อนได้นะคะ ฉันคือพิธีกรของวันนี้ พี่จี้หมิง นี่ก็เป็นกิจกรรมที่นิยมที่สุด ของโลกมนุษย์เหมือนกันเหรอคคะ นี่ก็คือละครฆาตกรรม [บท ฆาตกร] หมายความว่าไง เอาละค่ะ ตอนนี้พวกเรามาเริ่มกันเถอะ เริ่มแนะนำตัวจากผู้เล่นคนนี้ก่อนก็แล้วกัน แนะนำตัวเหรอคะ ฉันชื่อว่าไป๋ซูจี มาจากอิเลียดอน คุณผู้หญิง คุณควรจะพูดชื่อตัวละครของคุณสิคะ แต่ฉันโกหกไม่ได้นะคะ ไม่เป็นไรค่ะ นี่มันก็แค่เกม เธอเป็นฆาตกรสินะ จะแกล้งโง่งั้นเหรอ เธอไม่ใช่ฆาตกร มีปัญหาอะไร ก็ให้มาลงที่ฉัน

พวกเราจะสงสัยใครก็ได้ คุณรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ใช่ฆาตกร เพราะว่าฉันเป็น [ฆาตกร] คนอะไรกัน รอบนี้เดี๋ยวฉันใช้เงินให้นะคะ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง เล่นไม่เป็นก็ไม่ต้องเล่น อย่ากลับมาอีกนะ ช่างเป็นร้านที่ไร้รสนิยมซะจริง ไป พวกเราไปต่อเถอะ คือว่า พวกเรากลับก่อนดีกว่าไหมคะ เหมือนว่าอันอวี่เฟิงใกล้จะเลิกเรียนแล้ว สาวน้อย เธออยู่กับพี่ เธอควรจะมีความสุขไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ พี่จี้หมิง ไป๋ซูจี อย่าลืมสิ ว่าพวกเราเป็นตัวการ์ตูน ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเรา บ้านของพวกเราคือเซียนาร์ เข้าใจไหม หนูรู้แล้วค่ะ ถ้างั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ พวกเราเจอกันพรุ่งนี้นะ ไป๋ซูจี อย่าลืมล่ะ ว่าเขาไม่เหมือนกับพวกเรา อันอวี่เฟิง นายอยู่บ้านไหม ทำไมนายถึงไม่พูดล่ะ ฉันยังไม่ได้กินข้าวพอดีเลย ฉันอยากกินอันนี้ ไม่ ทำไมล่ะ [รอยยิ้มปีศาจของเขา] [กระซิบออกมาเบา ๆ ว่า หัวใจของฉัน] [มีแค่คำว่าไม่ ให้กับเธอเท่านั้น] [องค์ประกอบหลักข้อที่สอง ของประธานจอมเผด็จการ] [จะต้องพูดว่าไม่ตลอด] คำตอบของฉัน มีแค่ไม่เท่านั้น [พิซซ่ารสเลิศ] กินอันนี้ [องค์ประกอบหลักข้อที่สาม ของประธานจอมเผด็จการ]

[เตรียมทุกสิ่งอย่างให้นางเอก] แต่ฉันก็ยังอยากกินขนมปังอยู่ดี [องค์ประกอบหลักข้อที่สี่ ของประธานจอมเผด็จการ] [เข้าหาตอนที่ไม่ทันตั้งตัว] ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪จังหวะหัวใจ♪ ♪Boom Boom♪ ♪วินาทีต่อไป♪ ♪ก็จะเต้นออกไปนอกโลกแล้ว♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ ♪ตกสู่หลุมดำแห่งความรักซะดื้อ ๆ♪ ♪โอ้ ฉันกำลังคิดถึง♪ ♪เธอ เธอ เธอ♪ [องค์ประกอบหลักข้อที่ห้า ของประธานจอมเผด็จการ] [เข้าประชิดตัวทุกที่ทุกเวลา] อันอวี่เฟิง นายมองฉันทำไมเหรอ เธอไม่รู้สึกเหรอว่า มันมีอะไรไม่เหมือนเดิม เหมือนวันนี้นายจะแปลกไปนิดหน่อยนะ แล้วไงต่อ แล้วก็ ไฟไหม้แล้ว [องค์ประกอบหลักข้อที่หก ของประธานจอมเผด็จการ] [จำบทอย่างแม่นยำ] สาวน้อย ในเมื่อเธอเป็นคนจุดไฟ เธอก็ต้องดับมันเอง ดับยังไง ฉันดับไม่เป็น ประโยคนี้มันไม่มีใจความสำคัญนี่นา ในเมื่อเธอเป็นคนจุดไฟ ไฟอะไรกัน ไฟที่กำลังไหม้อยู่ไง ทำไมเธอถึงนัดฉันมาเจอที่นี่ ใช่แล้ว ฉันถามเธอหน่อยสิ ทำไมอันอวี่เฟิงถึงไม่เขียนการ์ตูนต่อ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าอัน… เค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

[กฎข้อที่ 1 ของแมรี่ซู] [สะดุดล้มบนพื้นเรียบ] เธอทำอะไรน่ะ ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ไม่รู้จักดูแลตัวเองเอาซะบ้างเลย พี่เจียว พี่ลงไปนั่งที่พื้นทำไมน่ะ เดี๋ยวผมช่วยประคองพี่นะ พี่เจียว พี่อ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย เค้าเจ็บจังเลย อาจจะต้องให้ใครสักคนกอด ถึงจะสามารถลุกขึ้นได้ พี่เจียว พี่เป็นอะไรน่ะ ลุกขึ้น [กฎข้อที่ 2 ของแมรี่ซู] [เกิดจากโคลนตมแต่ไม่เปื้อน ทำเป็นเข้มแข็ง] ฉันไม่ต้องการความสงสารจากนาย เพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงที่มุ่งมั่นไม่ลดละ และมีความสัมพันธ์อย่างแนบแน่น อย่าคิดว่านายมี… มีเงินแล้ว จะทำอะไรก็ได้นะ นายคิดว่าตัวเองวิเศษวิโศมาจากไหนกัน เสื้อนายขาดหมดเลย ฉันรู้ เสื้อตัวนี้มันจะต้อง ถูกสร้างขึ้นมาจากดีไซเนอร์ ชาวฝรั่งเศส อิตาลี และซวงยาซานทั้งสามคนแน่ มันจะต้องแพงมากแน่ ๆ แต่ว่าฉันจ่ายไม่ไหวหรอกนะ ตอนนี้ นายจะต้องอยากให้ฉันเซ็นสัญญากับนายแน่ เซ็น ๆ กับฉัน ๆ กับ เซ็นสัญญาที่ไม่ยุติธรรมกับฉันฉบับหนึ่ง ให้ฉันได้เป็นผู้ช่วยคอยติดตามนาย [สัญญาผูกมัด] ข้ามขั้นตอนพวกนี้ไป เร็วเข้า สาวน้อย เธอก็รู้เรื่องเหมือนกันนี่

แต่ ดูเหมือนว่าเสื้อตัวนี้ของฉัน จะเป็นของที่เธอซื้อให้ฉันจากข้างถนนนะ พี่เจียว ผมน้ำตาลต่ำ พี่ไม่รู้เหรอ พี่อย่าทำให้ผมกลัวแบบนี้สิ [กฎข้อที่ 3 ของแมรี่ซู] [ใจดี น่ารัก ปราศจากศัตรู] ต๋าต๋า นายล้มได้ยังไงน่ะ เจ็บตรงไหน ๆ ๆ เจ็บตรงไหน ๆ พี่เป็นคนทำไม่ใช่หรือไงกัน ต๋าต๋า รีบไปโรงพยาบาลเถอะนะ ถ้าช้ากว่านี้นายจะแขนขาขาดได้นะ ไม่ ผมสำนึกผิดแล้วครับ พี่เจียว ช่วงนี้ผมต้องทำอะไรผิดแน่ พี่อย่าแค้นผมเลยนะ เขากำลังพูดอะไรน่ะ ทำไมฉันถึงฟังไม่รู้เรื่องเลยนะ พ่อครับ พ่อเรียกผมว่าลูกมาตลอดไม่ใช่เหรอ พ่อ ผมสำนึกผิดแล้วครับ พ่อเหรอ เธอเป็นพ่อเขางั้นเหรอ เธอเป็นผู้ชายงั้นเหรอ ฉันเป็นพ่อนายน่ะสิ ไปตายซะ พี่เจียวกลับมาแล้วเหรอ รอผมด้วย พี่เจียว ไว้เจอกันนะ รอผมด้วยสิ พี่เจียว พ่อเหรอ [เมิ่งเถ้อเจียว] [ล้มเหลว] [นายเป็นไงบ้าง] [อันอวี่เฟิง] [ฉันเนี่ยนะจะล้มเหลว] [สำเร็จ] [พอไหว] [ไม่เกี่ยวกับเธอ]

นี่มันอะไรเหรอ ทำไมก่อนหน้าถึงไม่มีล่ะ พ่อนายทิ้งกุญแจไว้จริง ๆ ด้วย หวานจัง ทำไมเขาถึงให้ลูกอมนายเยอะขนาดนี้ล่ะ ตอนเด็ก ๆ ฉันไม่ชอบพูด แล้วก็เก็บตัวมากน่ะ เสี่ยวเฟิง เราต้องไปแล้วนะ จำได้ไหมว่าลูกรับปากแม่ว่า วันนี้จะไปเล่นที่สวนสนุก กับเพื่อน ๆ น่ะ แม่รู้จ้ะ ว่าเสี่ยวเฟิงไม่ชอบพูดกับเด็กคนอื่น ๆ แต่ว่าเด็กพวกนั้น พวกเขาชอบเสี่ยวเฟิงมากนะจ๊ะ พวกเขาอยากจะเล่นกับเสี่ยวเฟิงมาก ๆ เลยนะ มา ให้แม่กอดหน่อยสิ ปิดกั้นตัวเองแปลว่าอะไรเหรอครับ ปิดกั้นตัวเองก็คือ การที่เสี่ยวเฟิง แอบปิดหัวใจของตัวเอง จากนั้นคนที่อยู่ด้านนอกพวกเขาก็ร้อนใจมาก เพราะว่าพวกเขาอยากเล่นกับเสี่ยวเฟิงมาก ๆ แต่ปรากฏว่า เสี่ยวเฟิงปิดประตูของตัวเอง นี่แหละจ๊ะการปิดกั้นตัวเอง เสี่ยวเฟิงชอบลูกอมที่สุดใช่หรือเปล่าจ๊ะ ทุกครั้งแม่ต้องมีลูกอมเท่านั้น ลูกถึงจะยอมพูดกับแม่ ใช่ไหมจ๊ะ เสี่ยวเฟิงรักคุณแม่ที่สุดครับ เขาคิดว่าฉันยังเป็นเด็ก ๆ ที่ถ้ารับมันแล้วก็จะพูดจาดี ๆ กับเขาหรือไง เขาอาจจะแค่อยากคุยกับนายก็ได้นะ หลังจากแม่ฉันตาย เขาก็อดใจรอไม่ไหว ที่จะทิ้งของทั้งหมดของเธอ พูดกับฉันไม่หยุดว่าไม่อย่าเสียใจ ต้องยอมรับความจริง คนตายแล้วก็คือตายแล้ว

แต่ฉันจำได้เสมอว่า เพราะสายนั้นของเขา เขาให้แม่ฉันลงไปข้างล่าง แม่ฉันถึงได้เกิดอุบัติเหตุ เขาเคยรู้สึกผิดบ้างไหม เขาเคยขอโทษฉันสักคำไหม ไม่เลย เขาก็แค่เริ่มต้นชีวิตใหม่ทันที เหมือนกับว่าไม่เคยมีแม่ฉันมาก่อน แต่ว่าแม่นายก็อยู่กับนายมาตลอดนะ เธอไม่ต้องปลอบฉันหรอก ความจริงก็คือแม่ฉันตายแล้ว เรื่องนี้มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ นายเคยบอกฉันว่า โลกของพวกนายสร้างขึ้นมาจากอะตอม แม่นายก็คืออะตอม อะตอมไม่มีวันหายไป ก็แค่เปลี่ยนรูปแบบไปก็เท่านั้น แต่เธอก็จะอยู่ข้างนายเสมอ อาจจะเป็นลม อาจจะเป็นฝน อาจจะเป็นใบไม้ใบหนึ่ง นายว่าจริงไหมล่ะ จริง เธอพูดถูก ฉันรู้แล้ว นายเคยบอกฉันว่า โลกของพวกนายสร้างขึ้นมาจากอะตอม แม่นายก็คืออะตอม อะตอมไม่มีวันหายไป ก็แค่เปลี่ยนรูปแบบไปก็เท่านั้น แต่เธอก็จะอยู่ข้างนายเสมอ อาจจะเป็นลม อาจจะเป็นฝน อาจจะเป็นใบไม้ใบหนึ่ง นายว่าจริงไหมล่ะ จริง เธอพูดถูก ฉันรู้แล้ว เธอรู้อะไร รู้แล้วว่าทำไมวันนี้นายถึงทำตัวแปลก ๆ เธอ รู้แล้วเหรอ นายไม่ให้ฉันกินขนมปัง แถมยังจงใจทำให้ฉันล้ม แล้วก็เกือบเผาห้อง นายอยากจะ ไล่ฉันไปใช่ไหม อันอวี่เฟิง ถ้านายไล่ฉันไปฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนแล้ว นายก็รีบช่วยฉันแต่งการ์ตูนต่อ แบบนี้ฉันก็จะได้กลับไปได้แล้ว เธอ

อยากไปจริง ๆ เหรอ พวกเราเป็นตัวการ์ตูน ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเรา บ้านของพวกเราคือเซียนาร์ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน เซียนาร์ต่างหากที่เป็นบ้านของฉัน ฉันรู้แล้วล่ะ [ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน] [คลับลุ้นจังหวะรัก] [กลุ่มสนทนาคลับลุ้นจังหวะรัก] [นี่คือแม่แบบที่ฉันทำ] [ตอนที่ไปฝึกงาน] [ครั้งแรกที่นักวาดทำธีมความรัก] [ทำไปแค่สามบทเท่านั้น] [ภายหลังก็ไม่รู้แล้วว่านักวาดคนนี้หายไปไหน] [ถ้างั้นนายรู้ช่องทางการติดต่อของนักเขียน YF ไหม] [ตั้งหลายปีแล้ว] [ฉันจำไม่ได้หรอก] [ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน] [เซียนาร์ต่างหากที่เป็นบ้านของฉัน] อันอวี่เฟิง พวกเราจะไปไหนเหรอ เธออยากกลับไปไม่ใช่เหรอ ฉันจะพาเธอไปห้องทดลอง ขึ้นรถ นายแน่ใจนะว่าสองล้อก็สามารถขับได้ แต่ว่ามันทั้งไม่มีที่นั่ง แล้วก็ไม่มีหลังคารถด้วยนะ นายไม่มีรถ ก็ไม่เป็นไรหรอก นั่งเครื่องบินก็ได้นี่นา ยังไงนายก็ต้องมีเครื่องบินส่วนตัวจริงไหม นั่งตรงนี้ นั่งยังไงล่ะ หันข้าง มือจับตรงนี้ ♪วันจันทร์ เวลาบ่ายสามโมง♪ ที่แท้สองล้อก็ขับได้เหมือนกันเหรอเนี่ย อันอวี่เฟิง นายโกรธอะไรหรือเปล่า เปล่า ♪ยังไม่ได้แสร้งทำเป็นลึกซึ้ง♪ ♪ก็ตกลงไปในวังวนรักซะแล้ว♪ ♪วันพุธ รถเมล์รักเพิ่งออกตัวพอดี♪ กอดไว้แน่น ๆ ♪วันพฤหัสบดี ผมยุ่งรุงรังฉันไม่เหมือนกับฉันเอาซะเลย♪ ♪ไม่มีชีวิตชีวาเท่าที่ควร♪

♪อากาศก็ยังไม่หวานพอ♪ ♪ทำไมฉันถึงสิ้นหวังขนาดนี้นะ♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ เธอจับฉันได้แล้ว♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ เซียนอัน เสี่ยวไป๋ ทำไมเมื่อคืน นายถึงส่งข้อความหาฉันดึก ๆ ดื่น ๆ ให้ฉันมหาลัยล่ะ ตัวเลขล่ะ คำนวณเสร็จแล้ว ว่าแต่นายจะเอาไปทำอะไรเหรอ เช้า ๆ แบบนี้ พาเสี่ยวไป๋มาสวีทให้ฉันดูเหรอ รีบถ่ายไว้ดีกว่า ให้ลูกอมเหรอ ฉันไม่ได้ให้ลูกอมเธอสักหน่อย เธอคงไม่รู้สินะ ว่าให้ลูกอมแปลว่า

พวกเธอสองคนตัวติดกัน จู๋จี๋กันอยู่สองคน – พอแล้ว – เหมือนกับ ฉันจะไปจอดรถก่อน ฉันจะไปจอดรถเป็นเพื่อนเขานะ เซียนอัน นายสองคนจะไปไหนกันนะ ห้องทดลอง ไปห้องทดลองทำไมกัน บางทีคราวก่อนเวกเตอร์ของฉันอาจจะผิดพลาด แต่ฉันก็เช็กตั้งสามรอบแล้ว แต่พื้นที่ความน่าจะเป็นมันซับซ้อนมาก เดี๋ยว ๆ ๆ นายจะส่งเธอกลับไปทำไมกัน ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ ไม่ใช่หรือไง ถ้างั้น นายถามความเห็นส่วนตัวเธอหรือยัง ข้อเท็จจริงโดยทั่วไป กับความต้องการส่วนตัวมันเป็นคนละเรื่องกันนะ พวกเธอกำลังคุยอะไรกันเหรอ เสี่ยวไป๋ ฉันถามเธอหน่อยสิ เธอคิดดีแล้วค่อยตอบฉันนะ เธอชอบโลกแห่งความเป็นจริงไหม ชอบสิ อาหารที่นี่มีกลิ่นหอม หกล้มแล้วรู้สึกเจ็บ แล้วก็มีเพื่อนสนิทอย่างเธอด้วย ถ้างั้นเธอชอบ เธอชอบอะไร ฉันรู้หมด มีอะไรก็ถามฉันได้ ฉันจะถามนายไปทำไม เซียนอันต่างหากที่เป็นนักเขียน เขารู้เรื่องกว่านายตั้งเยอะ เป็นไปไม่ได้ ไม่เชื่อ เธอก็ลองถามดูสิ ถามก็ถาม ถามหน่อย สี อาหาร หนังที่เสี่ยวไป๋ชอบที่สุด คืออะไร สีม่วง ฟัวกราส์ซอสคาเวียร์ สโนว์ไวท์ ถามหน่อย

ราศี สถานที่ที่อยากไปที่สุด คำขอที่อยากให้เป็นจริงที่สุด ของเสี่ยวไป๋คืออะไร น่าเบื่อ นายไม่อยากตอบ หรือว่าไม่รู้คำตอบกันแน่ ไม่ใช่เรื่องของนาย ราศีมีน ประเทศฝรั่งเศส อยากเห็นฝนสายรุ้งกับตาตัวเอง อันอวี่เฟิง นายเป็นนักเขียนจริง ๆ งั้นเหรอ เขาเป็นนักเขียน เขาไม่มีทางโกหกหนูหรอก ไปเถอะค่ะ พวกเราตกลงกันว่าจะไปห้องทดลองไม่ใช่เหรอ อันอวี่เฟิง ถ้านายเป็นนักเขียนจริง ๆ ก็รีบแต่งบทต่อไปซะ สรุปนายเป็นนักเขียนหรือเปล่า นายไม่ นายไม่ใช่จริง ๆ เหรอ ฉันกะแล้วว่านายไม่เหมือนเลยสักนิด ผู้ชายขวานผ่าซากอย่างนาย จะไปวาดการ์ตูนตาหวานแบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มนั้นมาตั้งหลายรอบ มองยังไงก็เป็นสไตล์ของหลายปีก่อน ตอนนั้นนายยังเรียนเรื่องมานะมานีปิจิชูใจอยู่เลย จะไปมีเวลามาเขียนอะไรพวกนี้ได้ยังไงกัน แต่ว่า ถ้านายไม่ใช่นักเขียน ก็แต่งการ์ตูนต่อไม่ได้น่ะสิ พูดอะไรสักคำสิ ฉันสงสัยว่าตอนนั้น อาจจะเป็นเพราะสนามพลังบางอย่าง ที่ทำให้เครื่องมือขุดอุโมงค์ควอนตัมของฉัน พาไป๋ซูจีมาที่นี่ได้ ดังนั้นฉันก็สามารถช่วยเธอกลับไปได้เหมือนกัน นายโง่หรือเปล่าเนี่ย นายจะให้เธอกลับไปทำไมกัน เมื่อกี้เสี่ยวไป๋ก็พูดแล้วว่าเธอชอบที่นี่มาก ถ้างั้นก็ให้เธออยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงต่อสิ อีกอย่าง นายจะเจอรักแท้ได้สักกี่ครั้งเชียว กว่าจะเจอคนคนหนึ่งได้มันไม่ใช่ง่าย ๆ นะ นายยังผลักเธอออกอีกเหรอ

นายทำกับเสี่ยวไป๋ไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ นายอย่าปฏิเสธซะให้ยาก โอกาสที่คนจะเจอสิ่งที่เรียกว่ารักที่สมหวัง มีเพียง 0.05% เท่านั้น และเธอก็ห่างจากความน่าจะเป็นถึง 100% เธอว่า ความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ไหนเยอะกว่าล่ะ ที่แท้เซียนอันที่มากล้นความสามารถ พอเจอคนที่ชอบก็กลายเป็นไอ้งั่งได้เหมือนกันนี่เอง นายลองคิดดูนะ ความน่าจะเป็นที่นายจะสอบติดเจียงเป่ย มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดได้คือ 3.6% ความน่าจะเป็นที่นาย จะชนะเลิศการแข่งขันวิทย์สร้างสรรค์ คือ 0.3% และความน่าจะเป็นที่นายจะชนะเลิศห้าปีซ้อน ก็คือ 0.3% เซียนอัน ถึงต่อให้ความน่าจะเป็นจะน้อยแค่ไหน แต่นายก็ยังเป็นโมเลกุลนั่นอยู่ดี เธอเริ่มฉลาดตั้งแต่เมื่อไรกัน ไป ฉันว่าความล้มเหลวของเราเมื่อวาน ก็เป็นแค่ความบังเอิญครั้งหนึ่งเท่านั้น บางทีวิธีการของเราอาจจะผิดก็ได้ หมายความว่าไง มาเปลี่ยนวิธีกัน ไป๋ซูจี เธอกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ ความจริงความคิดกับงานอดิเรกที่พี่พูดเมื่อกี้ มันไม่ค่อยเหมือนหนูเท่าไรแล้ว พอเทียบกับสีม่วง ตอนนี้หนูชอบสีดำมากกว่า พอเทียบกับฟัวกราส์ หนูก็รู้สึกว่าขนมปังธรรมดา ๆ ก็อร่อยเหมือนกัน หนูกำลังคิดว่า ทำไมหนูถึงเปลี่ยนไป ไม่ต้องคิดมากหรอก สุดท้ายแล้วพวกเราก็ต้องไปจากที่นี่อยู่ดี ทางนี้ ๆ เตะมา เอาไป มา ให้ฉัน โอเค

ยิงประตู ทางนี้ กันเขาไว้ นายจะเอียงไปทางไหนน่ะ เกิดอะไรขึ้น พวกนายไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ เมื่อกี้ฉันก็เตะไปทางประตู ทำไมถึงเตะมาตรงนี้ได้กันนะ นายเป็นนักฟุตบอลทีมชาติงั้นสิ เหมือนฉันจะได้รับบาดเจ็บนะ เจ็บจัง ถ้างั้นพวกเรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ เขาไม่ได้บาดเจ็บสักหน่อย พี่ต่างหากที่ถูกบอลอัด ฉันไม่เป็นไร เธอดูเขาเถอะ ฉันไปห้องพยาบาลคนเดียวก็ได้ ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ละคะ เขาบาดเจ็บ พี่ก็ยังจะแกล้งเขาอีก พี่ต่างหากที่ถูกบอลอัด ฉันไม่เป็นไร เธอดูเขาเถอะ ฉันไปห้องพยาบาลคนเดียวก็ได้ ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ล่ะคะ เขาบาดเจ็บ พี่ก็ยังจะรังแกเขาอีก พี่ เขาต่างหาก… นาย นี่มัน หมอ เขาไม่เป็นไรใช่ไหมคะ เธอเป็นแฟนเขาสินะ เขาไม่เป็นไร ถ้าเธอเป็นห่วงจริง ๆ ละก็ หมอจะไปเอายารักษารอยฟกช้ำมาให้เธอนะ พวกเธอรอเดี๋ยวนะ อันอวี่เฟิงนายไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่… ดูเหมือนจะยังเจ็บนิดหน่อยนะ ถ้ามีฝนสายรุ้งก็ดีสิ แบบนี้ฉันจะได้ขอพร ให้นายหายเร็ว ๆ ได้ เซียนอัน นายไม่เป็นไรนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ เขาบอกว่ายังเจ็บมาก

งั้นจะทำยังไงดี ไม่อย่างนั้นเราไปโรงพยาบาลใหญ่กันดีไหม โรงพยาบาลชั้นดี นายไม่เป็นไรนะ ฉันไม่เป็นไร ๆ ฉันก็แค่น้ำตาลในเลือดต่ำนิดหน่อยน่ะ นี่มันก็ใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว น้ำตาลในเลือดต่ำคือน้ำตาลอะไรเหรอ ความเข้มข้นของกลูโคสในเลือดของเขา น้อยกว่า 2.8 มิลลิโมลต่อลิตร จำเป็นต้องเพิ่มปริมาณน้ำตาลน่ะ รีบไปซะ ที่แท้นายก็ต้องการน้ำตาลนี่เอง ฉันจะให้น้ำตาลนายเอง ลูกอมมันก็หวานอยู่หรอก แต่ใจนี่มันเปรี้ยวจี๊ด ฉันรู้ ว่านายน้อยใจมาก เมื่อกี้ถูกชนเจ็บเลยสินะ เมื่อกี้เธอก็เห็นหมดแล้ว ฉันเป็นคนที่ถูกบอลอัดจนบาดเจ็บแท้ ๆ อันอวี่เฟิงนั่นมัน ฉันเข้าใจ ฉันว่าคนที่กล้ายั่วโมโหคนของฉัน พวกมันคงจะไม่อยากอยู่แล้วล่ะ ฉันกลายเป็นคนของเธอตั้งแต่เมื่อไรกัน หนุ่มน้อย นายกำลังปฏิเสธฉันงั้นเหรอ น่าสนใจจริง ๆ ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกประเภทนี้มาก่อนเลย นายทำให้ฉันสนใจสำเร็จแล้ว ฉันขอประกาศ ว่าหลัวซือเฝิ่นทั้งหมดได้ถูกฉันเหมาหมดแล้ว ต่อไปนายอยากจะกินเท่าไรก็ได้ ทำไมคำพูดนี้ถึงได้คุ้นหูนักนะ เมิ่งเถ้อเจียว เธอคงจะไม่ได้ชอบฉันหรอกใช่ไหม ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันไม่มีทางชอบผู้ชายประเภทอย่างนายหรอก ตามคาด คนทั่วไปพวกนี้อย่างพวกเธอน่ะ ไม่มีทางเข้าถึงเสน่ห์ของฉันกันได้ทุกคนหรอก แต่ว่า ฉันในฐานะฮีโร่ เกิดมาก็เพื่อที่จะชอบไป๋ซูจี หรือพูดอีกอย่างก็คือ การตกหลุมรักไป๋ซูจี ก็คือความหมายทั้งหมดของชีวิตฉัน นายพูดบทพวกนี้ไม่รู้สึกอึดอัดบ้างหรือไง

รีบไปเถอะ ไปดูว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ทำไมต้องดูเขาด้วย เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสักหน่อย นายไม่ได้รับบาดเจ็บด้วยซ้ำนี่นา แล้วยังไงล่ะ อะไรของนายเนี่ย อันอวี่เฟิง เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม ไม่เจ็บแล้วละ ไม่ นายจะต้องฝืนอยู่แน่ ให้ฉันช่วยนายนะ เธอไม่ต้องช่วยเขาหรอก เธอดูสิ เขาคงจะอยากให้ฉันกินเองน่ะ ดังนั้นถึงได้ดึงฉัน ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกินเองดีกว่า ฉันเนี่ยนะดึงนาย นายเป็นคนดึงฉันแท้ ๆ เขาได้รับบาดเจ็บ จะไปดึงพี่ได้ยังไงกันคะ ไม่เป็นไร พวกเธอไม่ต้องทะเลาะกันเพื่อฉันหรอก ฉันกินเองได้ อันอวี่เฟิง นายได้รับบาดเจ็บนะ ให้ฉันดูแลนายเถอะ เขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ พี่จี้หมิง คิดไม่ถึงเลยว่าพี่จะเป็นคนเลือดเย็นขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงต้องพุ่งเป้ามาที่อันอวี่เฟิงด้วยล่ะคะ พี่จะพิสูจน์ให้เธอเห็นให้ได้ ว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด คอยดูเถอะ การพูดกับตัวเองในการ์ตูนประเภทนี้ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา อันอวี่เฟิงนายอย่าถือสาเลยนะ ดูเหมือนวันนี้เขาจะแปลก ๆ นิดหน่อย ฉันไม่ถือสาหรอก แต่ดูเหมือนเขาจะถือสานิดหน่อยนะ พี่จี้หมิง วันนี้พี่ต้องไปซ้อมกับเถ้อเจียวไม่ใช่เหรอ คำตอบอยู่ไหน พี่มา ความจริงแล้วหาง่ายมาก ตั้งใจหากันดี ๆ นะ พี่เป็นห่วงอันอวี่เฟิงน่ะ

ทุกคนอ่านไปถึงไหนแล้ว โลกสร้างมาจากอะไร ใครจะเป็นคนตอบคำถามนี้ นายคงจะไม่ได้ ตอบคำถามข้อนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหม ถ้านายตอบได้ละก็ ก็คงยกมือไปตั้งนานแล้วจริงไหม ใครจะเป็นคนตอบ บนโลกใบนี้ไม่มีคำถามที่ฉันตอบไม่ได้ แต่นาย ดูเหมือนจะทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง บนโลกใบนี้ไม่มีคำถามที่ฉันตอบไม่ได้หรอกนะ ไป๋ซูจี ๆ เขายกมือแล้ว เขายก… ดีมาก นักศึกษา ครูถามเธอว่า โลกสร้างมาจากอะไร ตอบสิ ความรักครับ [ห้องเรียน] ออกไปเลย เล่นอะไรไม่เข้าท่า นักศึกษาผู้หญิงคนนี้ คาบของครูเป็นสถานที่ให้เธอนอนงั้นเหรอ ไหนเธอตอบสิ ว่าโลกสร้างมาจากอะไร อะตอมเหรอคะ ดีมาก เชิญนั่ง นี่เป็นคำถามที่พวกเราควรรู้ตั้งแต่ชั้นมัธยม เขาล่ะ เขาไปจอดจักรยานค่ะ พวกเราตั้งใจจะเรียกรถกลับบ้าน พี่จะพาเธอไปเดี๋ยวนี้แหละ เธอจะพักอยู่ที่บ้านเขาต่อไปไม่ได้แล้ว ทำไมล่ะคะ สาวน้อย เธอมีสิทธิ์แค่เชื่อฟังอย่างว่านอนสอนง่ายเท่านั้น แต่หมอบอกว่าอันอวี่เฟิงต้องพักฟื้น หนูต้องดูแลเขานะคะ เขาไม่ต้องการให้เธอดูแลหรอก พี่จะพาเธอไปเดี๋ยวนี้ ไป๋ซูจี หนูไม่อยากไป หนูหวังว่าพี่จะเข้าใจหนูนะคะ เธอกำลังดื้อกับพี่งั้นเหรอ ทำไมพี่ถึงรู้สึกว่าหลังจาก ที่มาโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว เธอถึงได้เปลี่ยนไปล่ะ งั้นเหรอคะ หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อันอวี่เฟิง

ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป นายคือศัตรูของฉัน ศัตรู นายเป็นเด็กอนุบาลหรือไง ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่มีทางยอมให้ไป๋ซูจี คลาดสายตาของฉันไปแม้แต่วินาทีเดียว งั้นเหรอ ฉันจะคอยดู คุณลุง ไปทะเล พวกเรานั่งไอ้นั่นกันเถอะ ฉันยังไม่เคยนั่งเลย นายดูสิ ฉันสแกนคิวอาร์โค้ดเป็นแล้ว ขอโทษนะคะ เพื่อนของหนูเขาได้รับบาดเจ็บ ช่วยลุกให้หนูหน่อยได้ไหมคะ ขอโทษนะคะ เพื่อนของหนูเขาได้รับบาดเจ็บ ช่วยลุกให้หนูหน่อยได้ไหมคะ ขอโทษนะครับ ตรงนี้ [ที่นั่งสำหรับเด็กและผู้สูงอายุ] แผลนายยังเจ็บอยู่ไหม ทำไมเมื่อกี้เธอถึงไม่ไปกับเขาล่ะ เพราะว่านายได้รับบาดเจ็บไงละ ฉันเป็นเพื่อนของนาย ก็ต้องดูแลนายสิ เพื่อนเหรอ นายซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ให้ฉันอยู่ที่บ้านนาย แถมยังเล่าเรื่องราวของโลก แห่งความเป็นจริงให้ฉันฟังเยอะแยะเลย จริงสิ แถมนายยังเป็นนักเขียนของฉันอีกด้วย ถ้าพวกเราไม่ใช่เพื่อน จะเป็นอะไรล่ะ ทำไมเมื่อกี้เธอถึงไม่ไปกับเขาล่ะ เพราะว่านายได้รับบาดเจ็บไงละ ฉันเป็นเพื่อนของนาย ก็ต้องดูแลนายสิ เพื่อนเหรอ นายซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ให้ฉันอยู่ที่บ้านนาย แถมยังเล่าเรื่องราวของโลก แห่งความเป็นจริงให้ฉันฟังเยอะแยะเลย จริงสิ แถมนายยังเป็นนักเขียนของฉันอีกด้วย ถ้าพวกเราไม่ใช่เพื่อน จะเป็นอะไรล่ะ ไป๋ซูจี เรื่องนักเขียน ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอ ไม่เป็นไรนะ

สถานีถนนอู่อีถึงแล้วค่ะ – ไม่เป็นไร – [กรุณาลงรถจากประตูทางหลัง] [ขณะลงรถ กรุณาระมัดระวังความปลอดภัย] ไม่เป็นไรนะ ลงรถเถอะ ทำไมนายถึงมารอฉันที่หน้าประตูล่ะ ส่งวีแชทหานาย นายก็ไม่ตอบ รู้ว่านายได้รับบาดเจ็บทำอะไรไม่สะดวก ฉันก็เลยตั้งใจซื้อเนื้อซื้อผักมานิดหน่อย จะได้ทำของอร่อย ๆ ให้นาย เชฟหูได้ปรากฏตัวในยุทธภพอีกครั้งแล้ว ดีเลย ฉันยังไม่เคยกินกับข้าวที่นายทำเลย เดี๋ยวฉันทำเอง ไม่ เดี๋ยวฉันทำเอง นายสองคนทำสมาธิกันเหรอ ให้ฉันทำดีกว่านะ บ้านฉันมีเชฟส่วนตัวจากฝรั่งเศส ฉันเองก็มีอาหารจากทั่วทุกมุมโลก ให้ฉันทำเถอะนะ พวกนายสองคน คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ อีกคนดูแล้ว ก็เหมือนจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไร ทำไมเธอสองคนมาอยู่ตรงนี้ล่ะ พวกนายยุ่งกันก่อน ๆ เธอจะเลือกใคร เลือกอะไรเหรอ เลือกกับข้าวเองเหรอ ตกใจหมดเลย คือว่า เซียนอันไม่ชอบเลขคี่ใช่ไหมล่ะ ถ้าฉันอยู่ที่นี่เซียนอันคงจะกินได้ไม่สบายใจนัก ตอนหัวค่ำฉันยังมีธุระ ถ้างั้นฉันก็ขอตัวก่อนนะ ต๋า ๆ ๆ ในนี้จะต้องเต็มไปด้วยความรักแน่ ๆ จะต้องอร่อยมาก ๆ ใช่ไหม เป็นยังไง รสชาติสุดยอดเลยใช่ไหมล่ะ กินอันนี้สิ

เป็นยังไงบ้าง เสี่ยวไป๋ ไม่เลวเลย สั่งฟู้ดเดลิเวอรี่เถอะ ของนายจะต้องมีปัญหาแน่ ฟู้ดเดลิเวอรี่อร่อยกว่าตั้งเยอะ รสนิยมการตกแต่งบ้านของพวกนายเห่ยชะมัด ไม่ทันสมัยเลยสักนิด เสี่ยวไป๋ ทำไมเธอถึงจ้องเซียนอันอยู่ตลอดเลยล่ะ ก็เพราะว่าเขาได้รับบาดเจ็บน่ะสิ งั้นเหรอ นายช่างเป็นผู้ชายที่น่าเบื่อจริง ๆ นายช่างเป็นผู้ชายที่โง่จริง ๆ นี่มันดีไซน์ของยุคไหนกันเนี่ย ไม่ตามเทรนด์เอาซะเลย นี่มัน [รายงานการวิเคราะห์ โครงสร้างเนื้อเยื่อมนุษย์ของไป๋ซูจี] เก่งฟิสิกส์แล้วมีประโยชน์อะไร โลกการ์ตูนของพวกฉันไม่ต้องการมันเลยด้วยซ้ำ [รายงานการวิเคราะห์ โครงสร้างเนื้อเยื่อมนุษย์ของไป๋ซูจี] [กลุ่มสนทนาคลับลุ้นจังหวะรัก] เสี่ยวไป๋ ฉันค้นพบนะว่า ที่คนอย่างพวกเธอ โดนน้ำไม่ได้ก็มีประโยชน์อย่างหนึ่งอยู่เหมือนกัน ก็คือไม่ต้องล้างจาน เถ้อเจียว เธอดูสิ คืนนี้มีดาวด้วย อันอวี่เฟิงบอกว่าดาวทุกดวง ต่างก็แตกต่างกัน แล้วพวกมันต่างก็อยู่ใน จักรวาล เสี่ยวไป๋ ฉันถามเธอหน่อยสิ ในโลกการ์ตูนของพวกเธอ อธิบายการชอบคนคนหนึ่งยังไงเหรอ เธอจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง แล้วเธอรู้สึกแบบนี้กับจี้หมิงหรือเปล่า เหมือนจะ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เธอเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าทำไม แปลกจัง เขาเป็นพระเอกของฉัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ เขาเป็นพระเอกของเธอก็จริง แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เธอชอบนี่นา ก็เหมือนกับตอนที่กำหนดฉากเปิดตัว นักเขียนเป็นคนตัดสินให้เธอทั้งนั้น เธอไม่ได้เป็นคนตัดสินเอง

ฉากเปิดตัวเหรอ เธอลองคิดดูดี ๆ นะ นอกจากหน้าที่ที่นักเขียนมอบหมายให้เธอแล้ว สิ่งที่เธอชอบจริง ๆ มันคืออะไรกันแน่ เหมือนหนูจะไม่ค่อยเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว พอเทียบกับสีม่วง ตอนนี้หนูชอบสีดำมากกว่า พอเทียบกับฟัวกราส์ หนูก็รู้สึกว่าขนมปังธรรมดา ๆ ก็อร่อยเหมือนกัน หนูกำลังคิดว่า ทำไมหนูถึงเปลี่ยนไป เสี่ยวไป๋ แล้วเธอหวั่นไหวกับอันอวี่เฟิงบ้างไหม ฉันต้องลองไปถามเขาดู เขาเป็นนักเขียน เขาจะต้องช่วยฉันตอบคำถาม เรื่องความรู้สึกแปลก ๆ พวกนี้ได้แน่ อันอวี่เฟิง ฉันมีคำถามจะถามนาย นายเองก็เป็นนักเขียน ทำไม… ไป๋ซูจี เขาไม่ใช่นักเขียน เธอถูกเขาหลอกมาโดยตลอด เป็นไปไม่ได้ [รายงานการวิเคราะห์ โครงสร้างเนื้อเยื่อมนุษย์ของไป๋ซูจี] ที่เขาหลอกเธอ ก็เพราะว่าเขาอยากจะศึกษาเธอ [รายงานการวิเคราะห์ โครงสร้างเนื้อเยื่อมนุษย์ของไป๋ซูจี] ขอโทษนะ พี่บอกแล้วไง ว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด เขาหลอกเธอมาโดยตลอด นายบอกว่า เพื่อนจะไม่โกหกกัน เสี่ยวไป๋ นายบอกว่า เพื่อนจะไม่โกหกกัน เสี่ยวไป๋ อันอวี่เฟิง นายอย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไร นายชอบไป๋ซูจี ถูกไหม ไม่ใช่เรื่องของนาย [เมิ่งเถ้อเจียว]

[ไม่ต้องออกมา] [นายให้เธอได้ใจเย็นลงหน่อย] [ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง วางใจเถอะ] อันอวี่เฟิง นายไม่มีสิทธิ์แข่งแล้ว ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือ นายไม่เคยมีสิทธิ์แข่งมาตั้งแต่ต้น มนุษย์อย่างพวกนายน่ะชอบพูดโกหก แต่พวกเราไม่เคย [คลับลุ้นจังหวะรัก] ในนี้บอกว่านายเอคแพค หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด หาย หายไปสองแพค แต่เรื่องนี้มันไม่สำคัญด้วยซ้ำ ที่สำคัญก็คือ นายออกจากเกมแล้ว ♪อยากกลับไปตอนที่ยังเรียนไม่จบเหลือเกิน♪ นายบอกว่า เพื่อนจะไม่โกหกกัน เสี่ยวไป๋ ♪จะได้มองดูห้องเรียนอีกสักครั้ง♪ ♪เดินไปรอบ ๆ สนามหลาย ๆ รอบ♪ ♪อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้งเหลือเกิน♪ ♪การบอกลาครั้งสุดท้าย♪ ♪มีเรื่องมากมายในใจที่ยังพูดไม่หมด♪ ♪ไม่ให้เหลือความเสียดายไว้ในวัยเยาว์♪ เสี่ยวไป๋ ฉันไม่ไหวแล้ว ถ้าวิ่งอีกฉันตายแน่ หัวใจของฉันเหมือนกับสายลมยามเย็นนี้เปี๊ยบ ขาดก็แค่เสียงหวีดร้อง ความสุขทั้งหมดของเมื่อครู่ เข้าไปซ่อนในมุมของหัวใจฉันจนหมด แล้วก็ค่อย ๆ หายไป เสี่ยวไป๋ เราช่วยพูดภาษามนุษย์กันได้ไหม คือว่า เธอโกรธที่เซียนอันโกหกเรื่องนี้กับเธอ

มาก ๆ เลยใช่หรือเปล่า เขาเคยบอกว่าจะไม่มีทางโกหกฉัน แล้วเขาก็ไม่ได้พูดว่าให้ฉันอยู่ต่อ เพียงเพื่อที่จะศึกษาฉัน ความจริงแล้วเรื่องนี้เป็นแบบนี้ มนุษย์ ซับซ้อนกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะ จะอธิบายยังไงดีล่ะ คือว่า บางครั้งก็ไม่แน่ว่าเขาอยากจะโกหกเธอจริง ๆ บางทีเขาอาจจะโกหกด้วยเจตนาดีก็ได้ อีกอย่างตอนที่เซียนอันเขาเพิ่งรู้จักเธอ เขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำแบบนั้น กับเธอ จริงไหม แต่ว่า เขาโกหกเธอ เรื่องนี้เขาผิดเต็ม ๆ เธอมีสิทธิ์โกรธ เธอควรจะโกรธ เธอต้องระบายความโกรธออกมา แต่รอหลังจากที่เธอหายโกรธแล้ว เธอก็ควรจะลองฟังเขาอธิบายหน่อยจริงไหม แต่ว่า จะระบายความโกรธยังไงล่ะ ฉันทำไม่เป็น ง่ายนิดเดียว ตามฉันมา เถ้อเจียว เธอสุดยอดไปเลย แต่ฉันไม่ไหวเลย ฉันไม่เคยเรียนชู้ตบาส เธอน่ะไม่มีทางเก่งอย่างฉันหรอก แต่ไม่เป็นไร ทุกเรื่องล้วนมีครั้งแรก ลองดู สำเร็จแล้ว สุดยอด เด็กคนนี้โตพอที่จะถ่ายทอดความรู้ให้แล้วสินะ เอาแบบนี้ พวกเราเข้าสู่ด่านสองดีกว่า พวกเราชู้ตบาสไปด้วยด่าคนไปด้วย ฉันทำเป็น อันอวี่เฟิง นายมัน คนผีทะเล คนผีทะเลคำนี้มันไม่ได้ใจเลย อันอวี่เฟิง อันธพาล เรียนจากฉันนะ

อันอวี่เฟิง นายมันขยะ อันอวี่เฟิงขยะ อันอวี่เฟิง ไอ้ เด็กโง่ อันอวี่เฟิง นายมันเด็กโง่ อันอวี่เฟิง ไปตายซะ ไปตายซะ มีความสุขขึ้นไหม ต่อ ตกลง ไป [อันดับสอง] [อันดับสาม] ตั้งใจเล่นดี ๆ นะ วันนี้จะต้องทะลุสถิตินี้ให้ได้ สู้ ๆ วันนี้นายไม่ควรเจอเธอเท่าไร ให้เธอพักกับฉันเถอะนะ จากนั้นไว้นายค่อยหาโอกาสขอโทษเธอ ในเมื่อแผลมันก็เกิดไปแล้ว ดังนั้นจะขอโทษยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันจะต้องช่วยเธอหานักเขียนตัวจริงให้เจอให้ได้ แก้ไขปัญหา ฉันค้นพบว่าบางครั้ง นายเย็นชาจนทำให้คนกลัวได้เลยนะ หลังจากที่แม่ฉันตาย พ่อฉันกลัวว่าฉันจะร้องไห้งอแง ก็เลยส่งฉันไปโรงเรียนประจำทันที จนกระทั่งฉันขึ้นมหาลัย เธอว่า ใครเย็นชากว่ากันล่ะ เธอไม่จำเป็นต้องมองฉันอย่างนี้หรอก เรื่องมันผ่านไปตั้งนานแล้ว เธอดูแลเธอให้ดีก็แล้วกัน มา ลองชิมไอ้นี่ดู หลัวซือเฝิ่นผัดแห้ง ของดีของโลกมนุษย์ หนูกินไม่ลง พี่จี้หมิง ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี มีของสิ่งหนึ่ง ซึ่งก็คืออุโมงค์ควอนตัม สรุปก็คือมันสามารถส่งพวกเธอสองคนกลับไปได้ ดี ถ้างั้นตอนนี้เธอก็พาพวกเราไปหา อุโมงค์ควอนตัมนั่นซะ แบบนี้ก็ไม่ต้องการนายอันอวี่เฟิงนั่นแล้ว

ของนั่นมันเป็นของอันอวี่เฟิงนั่นแหละ ฉันจะซื้อ ความจริงแล้ว ของสิ่งนี้มหาลัยของเราลงทุนเพื่อศึกษาค้นคว้า ทำการวิจัยชมรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี แล้วหลัก ๆ เซียนอันก็เป็นคนวิจัยและพัฒนา พูดมาเถอะ ว่าเท่าไร ไม่รู้หรือไงว่าในกระเป๋าตัวเองมีเงินหรือว่าไม่มีเงินน่ะ ใช่สิ ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินเลยสักนิด เงินเหรอ มันยากตรงไหนกัน ทำไม นายอยากจะไปทำงานหรือไง ทำงานน่ะไม่มีทางหรอก ชาตินี้ฉันไม่มีวันทำงาน ทำงานเหรอ ฉันยังไม่เคยลองเลย ฉันอยากไป ร้านไอศกรีม ร้านดอกไม้สด แล้วก็ร้านหนังสือ ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ต้อนรับลูกค้าที่น่ารัก จะต้องสนุกมากแน่ ๆ เลยเนอะ ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ ว่ายน้ำ ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ สวัสดีค่ะ ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ ว่ายน้ำฟิต สวัสดีค่ะ ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ รุ่นพี่ ก่อนหน้าที่หนูส่งวีแชทหาพี่ พี่ก็ไม่ได้ตอบเลย ดราม่าไนท์ก็จะเริ่มแล้ว แต่พวกเรามีหลอดไฟอันหนึ่งที่เปิดไม่ติดมาตลอด วันนี้ซ้อม พี่มาช่วยพวกเราดูหน่อยได้หรือเปล่าคะ พี่เรียนฟิสิกส์ ไม่ได้เรียนซ่อมของ สนใจไหมคะ ทำไมทำงานมันถึงได้น่าเบื่อจัง รุ่นพี่

รุ่นพี่ไป๋ซูจีใช่ไหมคะ พี่พอจะว่างไปช่วยงานที่โรงละครไหม แต่ว่าฉันกำลังแจกใบปลิวอยู่นะ รุ่นพี่อันอวี่เฟิง เขาก็ไปงั้นเหรอ ถ้างั้นฉันกลับไปลางานก่อนนะ ไหนคุณแนะนำตัวมาสิ ดูเหมือนว่าคุณมาสมัครเป็นพนักงาน แล้วดูเหมือนผมจะเป็นเถ้าแก่นะ ระหว่างเถ้าแก่กับพนักงาน ก็ต้องเข้าใจซึ่งกันและกันสิ ให้คุณแนะนำตัวก็แนะนำสิ ผมนึกออกแล้ว คุณคือคนคนนั้น ที่ก่อนหน้าจะเหมาร้านกาแฟของพวกเราใช่ไหม ผมว่าคุณไม่เหมาะเป็นพนักงานนะ คุณเหมาะจะฝันกลางวันมากกว่า ที่นี่ไม่ต้องการคุณ เชิญกลับเถอะครับ คุณสามารถใช้โอกาสนี้จ้างผมไว้ได้ ผมขอเตือนคุณให้คิดดูใหม่อีกที สระว่ายน้ำของมหาลัยกำลังรับสมัครไลฟ์การ์ด คุณไปลองดูได้นะ ผมโดนน้ำไม่ได้ ผมต้องการงานงานนี้ พวกเราไม่ต้องการพนักงานที่เผด็จการอย่างคุณ ผมเปลี่ยนได้ คุณขาดเงินงั้นเหรอ ผมจำเป็นต้องการพาคนที่ผมชอบกลับบ้าน เธอดูสิ ผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลย หล่อจริง ๆ ด้วย ทำไมถึงหล่อขนาดนี้นะ พระเจ้า คุณลองดูก็แล้วกัน ผมจะให้เงินเดือนคุณตามเวลา งั้นก็ตกลง อีกเดี๋ยวให้เสี่ยวหวัง จัดการเรื่องงานให้คุณก็แล้วกัน คุณไม่ผิดหวังแน่ครับ ดี วันมะรืนพวกเราก็จะแสดงอย่างเป็นทางการแล้ว ตอนนี้กำลังคนไม่พอจริง ๆ รุ่นพี่ ขอบคุณที่พี่มาช่วยหนูนะคะ ไม่เป็นไร จะให้ฉันทำอะไรเหรอ พี่ช่วยพวกเราวาดภาพนี้ให้เสร็จได้ไหมคะ ก่อนหน้าเหมือนจะวาดไปแล้วแค่ครึ่งหนึ่ง ได้สิ เสี่ยวไป๋ เธอมาเมื่อไรกัน

ฉันมาช่วยงานที่นี่น่ะ ทำไมถึงมีเธอแค่คนเดียวล่ะ เธอหมายถึงจี้หมิงเหรอ เขาน่ะเป็นคุณชาย เธอเองก็รู้นี่ วัน ๆ เอาแต่นอนอยู่บ้าน ซ้อมจริงเขาก็ไม่มา น่ารำคาญจะตายไป [ฉันก็บอกตอนที่ฝากข้อความไปแล้วไง] [ว่าฉันไม่มีเบอร์โทรศัพท์กับช่องทางติดต่อ] [ของนักเขียนคนนี้ตั้งนานแล้ว] [แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไรด้วย] [ตอนนั้น] [ก็มีแค่หนังสือต้นแบบเล่มหนึ่ง] [แม้แต่แบบร่างของเล่มต่อไป] [พวกเราก็ไม่เคยได้รับเลยด้วยซ้ำ] [แต่ว่า เหมือนฉันจะจำได้ว่าตอนนั้น] [ขึ้นหนังสือพิมพ์เช้านะ] [ฉันว่านายลองไปหา] [ว่ามีข่าวของนักเขียนหรือเปล่าได้นะ] [ลองดูสิ] เสี่ยวไป๋ เธอยังโกรธเซียนอันอยู่หรือเปล่า แล้วเธอก็ไม่อยากเจอเขา ไม่อยาก เธอ ไม่อยากพูดกับเขาสักคำเลยเหรอ รุ่นพี่ พี่มาได้ยังไงคะ บอกว่ามีไฟอะไรเสียไม่ใช่เหรอ ใช่ ๆ ๆ อันนี้ค่ะ รุ่นพี่ ขอบคุณที่พี่มาช่วยหนูนะคะ ฉิน ๆ ฉิน ๆ เร็ว มานี่หน่อยสิ ช่วยฉันหน่อย รุ่นพี่มาด้วย เขาต้องมาเพราะเธอแน่ ๆ งั้นเหรอ วางใจได้ วันนี้ฉันอยู่ด้วย แต่ว่ารุ่นพี่ไป๋คนนั้น เดี๋ยวฉันจัดการเอง

คืนนี้ฉันจะช่วยให้พวกเธอได้อยู่ด้วยกันเอง รุ่นพี่ พี่ว่ามันมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ วันมะรืนพวกเราก็จะแสดงจริงแล้ว ไม่กระทบต่อการแสดงของพวกเธอแน่ คนวัยรุ่นนี่นะ ทุกคนลำบากแล้วละ นี่คือของกินที่ฉิน ๆ ซื้อมา ทุกคนกินหน่อยนะ เรามาเล่นเกมกันเถอะ พูดความจริงเสี่ยงความกล้าดีไหม ได้สิ เถ้อเจียว พูดความจริงเสี่ยงความกล้าคืออะไรเหรอ พูดความจริงเสี่ยงความกล้าก็คือ เธอเล่นแล้วก็จะรู้เอง รุ่นพี่ พี่ก็จั่วใบหนึ่งสิคะ ฉันจั่วแทนเขาเอง เบอร์สิบแปดคืออะไร พูดกับคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามว่า ฉันชอบเธอประโยคนี้ เสี่ยวไป๋ นี่มันเป็นแค่เกม ก็แค่ทำเล่น ๆ เท่านั้น แค่ล้อเล่น คือ ๆ พี่ชอบเธอ รุ่นพี่ พี่ได้รับบาดเจ็บเหรอคะ พวกเราไปห้องพยาบาลเถอะ จริงสิ ศาสตราจารย์บอกว่า วิทยานิพนธ์เล่มก่อนหน้านั้นของหนู จะต้องเจาะลึกอีกหน่อย แต่ว่าหนูยังไม่ค่อยเข้าใจ ไม่สู้ คืนนี้ให้หนูไปหาพี่เนอะ จะได้เอาของกินไปให้พี่ด้วยพอดี ไม่ได้ ใช่ ไม่ได้ ทำไมเธอถึงพูดว่าไม่ได้ ฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม รุ่นพี่ พี่อย่าเข้าใจผิดนะคะ หนูก็แค่อยากจะขอบคุณรุ่นพี่ เพราะก่อนหน้านี้ รุ่นพี่เคยช่วยหนูแก้วิทยานิพนธ์

ได้ ฉันไปก่อนนะ รุ่นพี่ เจอกันตอนค่ำนะคะ ไม่ได้ เธอจะทำอะไรของเธอ หนามยอกเอาหนามบ่ง ตอนนี้เธอใกล้จะเข้าใจแล้ว แต่เธอจะต้องเป็นคนผ่านถนนเส้นนี้ไปด้วยตัวเอง ขอโทษนะคะ ฉันอยากได้ชาเขียวลาเต้แก้วหนึ่ง ขอโทษนะครับ ตอนนี้พวกเราไม่มีชาเขียว ไม่ทราบว่าจะเปลี่ยนเป็นชาดำหรือว่าข้าวโอ๊ตดีครับ ผมไม่อยากได้ยินคำว่าไม่มีสองพยางค์นี้ จะต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้าให้ได้ ประสาท [บัตรแสดงความคิดเห็นของลูกค้า] สวัสดีค่ะ ฉันขอ ไม่จำเป็นต้องพูดมาก คุณคงจะอยากได้ คาปูชิโน่หอม ๆ สินะ ฉันต้องการอเมริกาโน่ คาปูชิโน่ของคุณครับ ไม่เอา ฉันจะเอาอเมริกาโน่ [บัตรแสดงความคิดเห็นของลูกค้า] [บัตรแสดงความคิดเห็นของลูกค้า] แค่ไม่กี่ชั่วโมงบัตรร้องเรียนนี่พวกเรา ก็จะถูกหยิบไปเกลี้ยงแล้ว นี่คือค่าจ้างรายชั่วโมงสามชั่วโมงของคุณ หักค่าชดใช้ความเสียหายของผมไปแล้ว ก็มีเท่านี้แหละ ต่อไปคุณไม่ต้องมาแล้วนะ ผมไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น เอาแบบนี้แหละ คนสวย ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ ไม่เอาค่ะ ๆ คุณต้องรับไว้นะคะ เข้ามาดูหน่อยนะ ขอถ่ายรูปด้วยสักใบได้ไหมคะ ได้ครับ ขอบคุณค่ะ มา ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ ไป๋ซูจี พี่มาได้ยังไงคะ เถ้อเจียวบอกว่าพี่พักผ่อนอยู่บ้าน

พี่ใส่ชุดอะไรเหรอคะ พี่ มันเป็นแฟชั่นน่ะ เธอเอาเงินก้อนนี้ไปก่อนนะ พี่จะต้องซื้อเครื่องจักรอะไรนั่น ของอันอวี่เฟิงมาให้ได้ พี่เอาเงินมาจากไหนคะ ง่ายจะตายไป ตระกูลจี้ของพี่เป็นเจ้าของธนาคารที่เซียร์นาเลยนะ ถึงจะมาโลกแห่งความเป็นจริง ก็ไม่มีอะไรยากเกินมือพี่หรอก จี้หมิง พี่สุดยอดไปเลย ไม่เหมือนกับหนู ที่ได้แต่แจกใบปลิวหาเงินอยู่ที่นี่ มันก็แน่นอนอยู่แล้วละ พี่ค้นพบว่า เธอเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนกับเธอ ที่โลกใบนั้นเลยนะ แต่เธอต้องจำไว้ ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ เธอเชื่อพี่เถอะนะ พี่จะต้องพาเธอกลับไปให้ได้ กลับไปยังบ้านที่เป็นของพวกเรา [เมิ้งเถ้อเจียว] [วางใจเถอะ] [ทำตามแผน] รุ่นพี่ นี่คือของที่หนูตั้งใจทำเองเลย พี่ลองชิมดูนะคะ หนูทำทั้งบ่ายเลยนะ รุ่นพี่ ความจริงแล้ว หนูมีเรื่องที่อยากจะพูดกับพี่มาตลอด อีกเดี๋ยวค่อยพูด อีกเดี๋ยว มันคือเมื่อไรเหรอคะ เธอกลับมาแล้วเหรอ ฉันมาเอากระโปรงน่ะ รุ่นพี่คะ พวกเรากำลังกินข้าวอยู่พอดี กินด้วยกันสิคะ ได้สิ รุ่นพี่คะ พวกเรากำลังกินข้าวอยู่พอดี กินด้วยกันสิคะ ได้สิ อร่อยจัง หนูเป็นคนทำเองค่ะ ก็งั้น ๆ แหละนะ รุ่นพี่คะ พี่นั่งแบบนี้ไม่เมื่อยเหรอคะ ให้หนูไปนั่งกับรุ่นพี่ดีกว่าไหมคะ

ไม่เลย สบายสุด ๆ รุ่นพี่ ความจริงแล้วหนูมีเรื่องที่อยากจะพูดกับพี่มาตลอด รุ่นพี่ หนูมีเรื่องที่อยากจะพูดกับรุ่นพี่เป็นการส่วนตัว พี่ช่วย ให้พื้นที่ส่วนตัวกับพวกเราหน่อยจะได้ไหมคะ รุ่นพี่ ความจริงแล้วหนู อันอวี่เฟิง ฉันก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน เชิญ ไป๋ซูจี ฉัน ฉันก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน จี้หมิง อันอวี่เฟิง ฉันมาคุยเรื่องธุรกิจกับนาย สาระสำคัญของธุรกิจคือ การมีมูลค่าการแลกเปลี่ยน ฉันว่าเหมือนนายจะไม่มีสิทธิ์นะ ฉันขอซื้อเครื่องควอนตัมอะไรนั่น ของนาย ฉันกับไป๋ซูจีจะต้องไป ถ้านายให้เงินฉันวันละร้อยหยวนทุกวัน ถ้างั้นนายก็ต้องการ 263 ปี ถึงจะซื้อมันไปได้ ความหมายก็คือเจรจาไม่ได้สินะ คอยดูก็แล้วกัน ไปไม่ได้แล้ว ฝนตก ง่วงจัง หนูนอนที่นี่ก็แล้วกัน ถ้างั้นพี่ก็จะนอนนี่ เตียงตัวนี้ฉันไม่ใช้แล้ว ถ้างั้นฉันก็จะนอนนี่ นายออกไป ไม่ได้ เพราะว่าพวกนายสองคน จะนอนห้องเดียวกันไม่ได้ แต่นายสองคนก็นอนห้องเดียวกันไม่ได้เหมือนกัน พวกนายอย่าทะเลาะกันเพื่อฉันเลยนะ แบบนี้ฉันจะรู้สึกผิดได้ เธอกินอะไรหน่อยเถอะนะ ฉันยังมีงานที่ต้องทำให้เสร็จ ฉันกลัวฝนจะตก วันนี้ความน่าจะเป็นของฝนในบางพื้นที่ มีเพียง 10% เท่านั้นค่ะ

ขอบคุณ ฉันไม่ต้องการ ถือเป็นเกียรติของฉันค่ะ ว่ายน้ำฟิตหุ่น สนใจไหมคะ ฝนตกแล้ว เร็ว ๆ ๆ เร็ว ๆ ๆ ไปเร็ว ๆ ไม่ได้พกร่ม ตกหนักขนาดนี้เลย ฉันรู้นะว่าเป็นนาย อันอวี่เฟิง นายตามฉันมาตลอดเลยใช่หรือเปล่า นายไม่ต้อง ร้อนจะตายอยู่แล้ว เซียนอันให้ฉันมาน่ะ ให้ลูกอมเธอ เธอจะคุยกับฉันได้ไหม ไป๋ซูจี ฉันขอโทษเธออย่างเป็นทางการ ฉันจะช่วยเธอตามหานักเขียนตัวจริงให้เจอ ช่วยแต่งการ์ตูนต่อให้เธอ นายเคยบอกว่าจะไม่โกหกฉัน ดังนั้นฉันก็เลยเชื่อนายมาตลอด แต่ ถ้ามนุษย์พูดโกหก ฉันไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี ฉันกลัวว่าแม้แต่คำพูดที่นายพูดเมื่อกี้ มันก็อาจจะไม่จริงเหมือนกัน เมื่อคนโกหก สมองจำเป็นต้องประมวลผล องค์ประกอบข้อมูลที่มากเกินไป ความเครียดจะก่อให้ระบบประสาทครอบงำ อัตราการเต้นของหัวใจจะเกินความถี่ 100 ครั้งต่อนาทีเพียงชั่วพริบตา ไม่เชื่อเธอก็ฟังสิ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪

♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ จริงด้วย นายกำลังหลอกฉันจริงด้วย [ฉันมีหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น] [นายจะซื้อเท่าไร] เธอระวังหน่อยนะ โอเค วางตรงไหน ตรงนั้นก็แล้วกัน โอเค เสี่ยวไป๋ เธอได้เจอจี้หมิงไหม จี้หมิง เขานอนอยู่หรือเปล่า เปล่านะ เมื่อวานเขาบอกฉันว่าจะไปบ้านเซียนอัน แต่วันนี้ฉันหาเขาไม่เจอทั้งวันเลย โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด เขาจะไปไหนได้นะ ด้านนอกฝนตกอยู่ พวกเราเปียกน้ำไม่ได้ เขาจะมีอันตรายหรือเปล่า เอาแบบนี้ พวกเราแยกกันหา ฉันจะไปหาด้านนอก เธอถือร่มไปในที่ร่ม ระวังตัวดี ๆ ด้วยละ ตกลง ไป นาย นายนั่นแหละ คนที่สวมหมวกว่ายน้ำสีส้มคนนั้นน่ะ คนที่เชย ๆ นั่นน่ะ ที่นี่ไม่อนุญาตให้ลงสระโดยไม่มีหมวกว่ายน้ำ แต่ก็ไม่อนุญาต ให้ลงสระโดยสวมหมวกว่ายน้ำเชย ๆ แบบนี้ จี้หมิง เธอมาได้ยังไงน่ะ ที่นี่อันตรายนะ เธอแจกใบปลิวหมดแล้วเหรอ พี่บอกหนูมาสิ

ที่นี่อันตรายขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงต้องแอบมาที่นี่ด้วย นี่ให้เธอ เรื่องอื่น เธอไม่จำเป็นต้องรู้ จี้หมิง พี่กำลังทำงานอยู่เหรอคะ พี่ พี่ก็แค่มาสัมผัส ชีวิตของมนุษย์ในโลกแห่งความเป็นจริงก็เท่านั้น ต่อไปพี่จะได้ กลับไปดูแลบริษัทของตระกูลจี้ได้สะดวก เธอไม่จำเป็นต้องตกใจหรอก พี่ก็รู้นี่คะว่าที่นี่มันอันตรายมากแค่ไหน ถึงต่อให้ตอนนี้พวกเรากลับไปไม่ได้ แต่หนู ไม่ การปกป้องเธอคือภารกิจของพี่ ไป๋ซูจี พี่จะต้องพาเธอกลับไปอย่างปลอดภัยแน่นอน กลับไปเหรอคะ พี่ตัดสินใจแล้ว ว่าพรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปจากที่นี่ ไปหานักเขียน คนของโลกแห่งความเป็นจริง มีชีวิตที่เป็นของพวกเขาเอง แต่ชีวิตพวกนี้ ไม่ควรจะมาเกี่ยวข้องกับพวกเราตั้งแต่ต้น แต่เพราะอุบัติเหตุ พวกเราก็เลยมาที่โลกแห่งความเป็นจริง เห็นชีวิตที่เป็นของที่นี่ แต่สุดท้ายแล้วพวกเรา ก็ยังต้องกลับไปโลกของพวกเรา เพื่อทำภารกิจของพวกเรา ให้สำเร็จตามบท ถึงเวลาทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว ไป๋ซูจี เธอจะต้องเชื่อพี่นะ เพราะว่า พี่เป็นพระเอกของเธอ ถึงเวลาทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว ไป๋ซูจี เธอจะต้องเชื่อพี่นะ เพราะว่า พี่เป็นพระเอกของเธอ แต่ว่าอันอวี่เฟิง อันอวี่เฟิงเองก็สามารถ หานางเอกของเขา ในโลกแห่งความเป็นจริงได้เหมือนกัน ในที่สุดฉันก็หาพวกนายสองคนเจอ การแสดงใกล้จะเริ่มแล้ว ฉันต้องไปแต่งหน้าแล้ว นายสองคนไปจองที่นั่งดี ๆ ไว้ด้วยละ

เร็วเข้านะ ไปเถอะ [ถ้านายต้องการอย่างเร่งด่วนขนาดนี้] [งั้นฉันก็ต้องเพิ่มราคานะ] [นี่มันหนังสือพิมพ์เก่าของตั้งสิบกว่าปีก่อนเลยนะ] [ฉันเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี] [ใหม่ 90%] นายแน่ใจนะว่า บนนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ของนักเขียน [แน่ใจสิ] [แต่ว่าฉันต้องบวกอีกห้าพัน] [แปดพัน] [ไม่งั้นฉันจะไม่ส่งให้นาย] ได้ [ตกลง] [นายโอนเงินมาเมื่อไร] [ฉันจะส่งให้นายทันที] นายเพิ่มราคากะทันหัน ละเมิดกฎของแพลตฟอร์ม ถ้าทำการอนุญาโตตุลาการ ฉันสามารถดำเนินคดีเรื่องเงินจำนวนนี้กับนายได้ โชคดีที่ฉันมีทั้งเวลาและเงินทอง แต่ว่าพอถึงตอนนั้น นายอาจจะไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ดังนั้นถ้านายจะหลอกฉัน ทางที่ดีไปคิดบัญชีกับตัวเองก่อนจะดีกว่านะ [รู้แล้วล่ะ สุดหล่อ] [ฉันไม่โกหกนายหรอก] [ฉันจะถ่ายรูปให้นายดูก่อนสักใบก็แล้วกันนะ] [เสี่ยวหมิงขายหนังสือพิมพ์] [ผลงานใหม่อีกชิ้นของศิลปินการ์ตูนชื่อดัง YF] [ห้องแมรี่ซู] ถ้ายังไม่กลับมาอีก มันจะสายเกินไป เมื่อไรที่โลกการ์ตูนถล่ม ตัวละครหลักด้านใน ก็จะสลายไปด้วย [แต่เพราะอุบัติเหตุ] [พวกเราก็เลยมาที่โลกแห่งความเป็นจริง] [เห็นชีวิตที่เป็นของที่นี่] [แต่สุดท้ายแล้วพวกเรา] [ก็ยังต้องกลับไปโลกของพวกเรา] [เพื่อทำภารกิจของพวกเรา] [ให้สำเร็จตามบท] เถ้อเจียว เสี่ยวไป๋ ชุดของเธอสวยจังเลย เดี๋ยวฉันช่วยเธอเติมลิปสติกอีกหน่อยนะ สวยไหม เสี่ยวไป๋ หลังจากที่เธอกลับไปแล้ว

จะเป็นนางเอกแมรี่ซู ที่แอ๊บแบ๊วไร้สมองไม่ได้อีกแล้วนะ เธอจะต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง แยกให้ออกว่าใครเป็นคนไม่ดีเข้าใจไหม เธอรู้หมดแล้วเหรอ ฉันจะจำคำที่เธอพูดไว้ แล้ว พวกเธอจะลืมฉันหรือเปล่า จะเป็นไปได้ยังไง เธอเป็นเพื่อนผู้หญิงคนแรกของฉันเลยนะ แล้วก็จะเป็นเพื่อนสนิทของฉันตลอดไปด้วย จริงสิ เซียนอันรู้หรือเปล่า จี้หมิงบอกว่า พวกเราไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน พวกเราต่างก็มีข้อกำหนด ของตัวเองกับเรื่องที่ต้องทำ เขาเองก็มี ฉันไม่โทษเขาแล้วล่ะ แล้วก็ไม่โกรธแล้วด้วย แล้วเขาไปไหนแล้วล่ะ ฉันไม่อนุญาตให้นายเจอไป๋ซูจีอีก นายไม่มีสิทธิ์ อันอวี่เฟิง รบกวนนายช่วยรู้ตัวด้วย ว่าคนที่ไม่มีสิทธิ์คือนาย คนที่โกหกเธอคือนาย คนที่พูดจาหลอกลวงก็คือนาย แม้แต่คนที่ทำร้ายเธอก็คือนายอีก ฉันหาเบอร์โทรศัพท์ของนักเขียนเจอแล้ว ฉันต้องส่งให้เธอกับมือ อันอวี่เฟิง นายควรจะไปหานางเอกที่เป็นของนายเอง รุ่นพี่ นี่อุปกรณ์ของพี่นะคะ อีกเดี๋ยวหยิบไปด้วยนะคะ ขอบคุณ ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ ฉันจะให้กำลังใจเธออยู่ข้างล่างเวทีเอง ได้เลย ไปเถอะ รุ่นพี่ เธอเองเหรอ รุ่นพี่ รบกวนพี่ช่วยอะไรหนูหน่อยได้ไหมคะ เพราะรุ่นพี่เมิ่งมีธุระกะทันหัน ดังนั้นพี่ช่วยขึ้นเวทีแทนเธอหน่อยได้ไหมคะ ง่ายมากเลยนะ ก็แค่รินยาหนึ่งชามให้หนู แต่ว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้บอกฉันนี่นา มันกะทันหันมากเลยล่ะค่ะ เมื่อกี้เธอก็ออกไปทั้งชุดแสดงเลย แต่ว่า ไปเถอะค่ะ ใกล้จะไม่ทันแล้ว

พรุ่งนี้ฉันจะพาไป๋ซูจีไป เรื่องของนายกับเธอมันจบแล้วละ แต่เรื่องของฉันกับเธอยังรอให้แต่งใหม่อยู่ นี่แหละข้อแตกต่างของพวกเราสองคน อันอวี่เฟิง นายอ้างมาตลอดว่าตัวเองพึ่งพาเหตุผล ที่มีความสมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือไง ความจริงแล้วนายก็น่าจะรู้นี่ ว่าฉันพูดถูกมาโดยตลอด ใครมันร้ายขนาดนี้กัน จริง ๆ เลย ว่าไง จี้หมิง ฉันถูกคนขังอยู่ในห้องแต่งหน้า ก็ไม่รู้ว่าใครที่มัน… ฮัลโหล โธ่เอ๊ย แบตหมดได้ยังไงเนี่ย ใช่ ยัยไป๋ซูจีนั่นแหละ ฉินฉินแปลกใจมาตลอดเลยนะ ว่าทำไมถึงกลัวน้ำซะขนาดนั้น หรือว่าจะกลายร่าง ใช่ ดังนั้นครั้งนี้บนเวที ต่อหน้าสายตาของทุกคน ดูสิว่าเธอจะทำยังไง รอดูละครสนุก ๆ เถอะ เธอพูดประโยคนี้จบ ก็ถึงตาเธอขึ้นเวที จำไว้นะว่า “คุณนาย เชิญดื่มยาค่ะ” ตกลง ตกลง คุณนาย เชิญดื่มยาค่ะ ฉันไม่ ทำไมถึงไฟดับได้ล่ะ แปลกจริง รุ่นพี่ พี่มาได้ยังไงคะ เราลงไปกันก่อนเถอะค่ะ หลิวฉินฉิน เธอหาเรื่องไป๋ซูจีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พี่จะเตือนเธอนะ อยู่ให้ห่างจากเธอซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เกรงใจ รุ่นพี่ พี่พูดเรื่องอะไรน่ะคะ เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ

เธอไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ เธอต้องมีปัญหาอะไรแน่ รุ่นพี่ พี่พูดเรื่องอะไรน่ะคะ เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ เธอไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ เธอต้องมีปัญหาอะไรแน่ ฉันว่าเธอไม่เป็นมิตรกับฉันเอาซะเลยนะ ดังนั้นครั้งนี้ฉันฉลาดแล้ว ฉันจะไม่เป็นนางเอก แอ๊บแบ๊วไร้สมองอีกต่อไปแล้ว มีใครอยู่ไหม ฉันถูกขังอยู่ด้านใน มีใครอยู่ไหม เมิ่งเถ้อเจียว ในนี้ยังมีคนอยู่ ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ เมิ่งเถ้อเจียว จี้หมิง จี้หมิง นายรีบหากุญแจสักดอกมาปล่อยฉันออกไปเร็ว ฉันไปแสดงสายแล้ว กุญแจเหรอ เธอรอก่อนนะ นายจะไปไหน นายยังอยู่ไหม เมิ่งเถ้อเจียว เธอถอยไปด้านหลังหน่อยนะ อีกเดี๋ยวตอนฉันถีบประตูเธอระวังหน่อย เดี๋ยวจะเจ็บตัวได้นะ เดี๋ยวสิ ไม่ ๆ ๆ นายอย่า ๆ ๆ ถ้านายถีบประตูพังเราต้องชดใช้นะ เดี๋ยวสิ นายขอกุญแจจากคนของกลุ่ม กรรมการนักศึกษาก็ได้แล้ว นาย นายอย่านะ สาวน้อย เธอนี่หนวกหูชะมัด ฉัน นี่มัน ๆ นายต้องเจ็บมากแน่เลยสินะ ฉันก็บอกนายแล้วไง เมิ่งเถ้อเจียว เธอเป็นอะไร

ช่วยด้วย เมิ่งเถ้อเจียว เป็นอะไรไป ♪ในมือถือ♪ ♪ข้อความที่ลบทิ้ง♪ ♪แล้วก็สีหน้าของเธอ♪ ♪แล้วก็ความห่วงใยของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในความเศร้าโศกของฉัน♪ ♪ในรอยยิ้มที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้♪ วันนี้นายก็ได้เรื่องเหมือนกันนี่นา นั่นมัน นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ทำไมห้องแต่งหน้าถึงล็อกได้ล่ะ รุ่นพี่ พี่อยู่ด้านในไหมคะ ฉัน ฉันอยู่ พี่ไม่สะดวกใช่ไหมคะ ถ้างั้นก็ได้ค่ะ ถ้างั้นอีกเดี๋ยวพี่ออกมาเองนะคะ ต้องเตรียมขึ้นแสดงแล้ว ถ้างั้นนายก็ไปก่อนเถอะ ฉันหาเบอร์โทรของนักเขียนเจอแล้วนะ จริงเหรอ ขอบคุณนายนะ ไม่เป็นไร อันอวี่เฟิง ฉันไม่โกรธแล้วนะ ฉันว่านายเองก็ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน ไป๋ซูจี เธอ เธอไม่ไปได้หรือเปล่า ฉันรู้สึกแปลกจังเลย เมื่อกี้ฉัน ไม่ได้ อันอวี่เฟิง นายเอาเบอร์โทรของนักเขียนมาให้ฉัน ฉันแก้ไขเองได้ เรื่องอื่น นายไม่ต้องห่วง นายมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนเธอ จี้หมิง มือพี่เป็นอะไรไปน่ะ นี่มันอะไรกัน กลับบ้านก่อนเถอะ จี้หมิง พี่เป็นอะไรกันแน่ เซียนอัน ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ การ์ตูนเล่มนี้สีเริ่มซีดแล้ว บางที ตัวละครด้านในก็อาจจะหายไปด้วย หายไปเหรอ

ฉันไม่มีทางหายไป ฉันเป็นพระเอกนะ ไป๋ซูจี เธอเป็นยังไงบ้าง เป็นไปไม่ได้ พี่ไม่มีทางหายไป อันอวี่เฟิง พวกเราขอใช้เครื่องจักรของนายได้ไหม ร่างกายเขาจะเสี่ยงอันตรายอีกไม่ได้ จะต้องแต่งการ์ตูนต่อก่อน ขอแค่ให้นักเขียนแต่งต่อได้ ก็จะต้องดีขึ้นแน่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ นี่คือ โทรศัพท์ของนักเขียนเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ในนี้ได้ล่ะ นี่คือกระเป๋าของพ่อฉัน นี่คือ มือถือของแม่ฉัน YF [ผลงานใหม่อีกชิ้นของศิลปินการ์ตูนชื่อดัง YF] เยว่ฝาน เป็นชื่อของแม่ฉัน แม่ฉันเป็นนักเขียน แต่ว่า แม่นายเสียไปแล้ว เธอไม่มีทางแต่งการ์ตูนต่อได้ ไม่หรอก จะต้องมีวิธีอื่นแน่ ฉันจะพาเธอไปห้องทดลอง ฉัน อันอวี่เฟิง เหมือนฉันก็จะหายไปแล้ว ไม่ ไม่หรอก ถ้าแม่ฉันเป็นนักเขียน ถ้างั้นก็ยังต้องมีต้นฉบับ [คลับลุ้นจังหวะรัก] อันอวี่เฟิง ฉันเจ็บจัง ไม่เป็นไรนะ จะต้องไม่เป็นอะไร ♪อยากกลับไปตอนที่ยังเรียนไม่จบเหลือเกิน♪ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอน้ำตาไหลเลยนะ ในที่สุดก็เหมือนผู้หญิงสักที หยุดพูดเถอะนะ ก็ไม่รู้ว่าไป๋ซูจีพวกเขาเป็นยังไงบ้างแล้ว คิดไม่ถึงเลย ว่าโชคชะตาสุดท้ายของฉัน ก็คือหายไปพร้อมกับการ์ตูน ไม่มีทาง เซียนอันจะต้องมีวิธีแก้แน่ ฉันไม่หวังอะไรมากกับอันอวี่เฟิงหรอก หยุดร้องเถอะนะ

ตอนนี้สภาพเธอน่าเกลียดมาก จี้หมิง ฉันชอบนาย ไม่ได้ล้อเล่น ความจริงแล้วฉันรู้หมดนั่นแหละ นายรู้ เพราะว่า ฉันได้ยินเสียงเต้นของหัวใจเธอ ♪รับปากกับเธอว่าจะกลั้นน้ำตาไว้♪ เธอจะไม่เป็นอะไร ฉันจะไม่ให้เธอเป็นอะไร รอฉันนะ อันอวี่เฟิง อันอวี่เฟิง เหมือนฉันจะต้องหายไปแล้วจริง ๆ แต่ว่า ฉันมีความสุขมากที่ได้มาที่โลกแห่งความเป็นจริง มีความสุขมากที่ได้เจอนาย มีความสุขมากที่… ไม่ต้องพูดแล้ว พอคิดดูแล้วว่าจะไม่ได้เจอนายอีก ก็รู้สึกว่าตรงนี้ เจ็บกว่าเมื่อกี้ซะอีก ไป๋ซูจี อย่าไปเลยนะ อันอวี่เฟิง นายก็คิดซะว่าทุกอย่างเป็นแค่ฝันเถอะนะ ไม่ว่าจะเป็นวินาทีที่ฉันปรากฏตัว หรือว่าวินาทีที่จากไป ตอนที่นายลืมตา ก็ลืมมันให้หมดซะนะ เหมือนกับว่าเธอขับรถถังคันหนึ่ง พุ่งเข้ามาในชีวิตของฉัน ทำลายความรู้ความเข้าใจทั้งหมดของฉันอย่างแรง ทำให้ชีวิตของฉัน มีชื่อของไป๋ซูจีแขวนอยู่ ตอนนี้เธอจะให้ฉันลืม มันเป็นไปไม่ได้ตั้งนานแล้ว อันอวี่เฟิง นายรู้ไหม ถึงฉันจะรู้มาก่อน ว่าฉันต้องหายไป แต่ฉันก็ยังจะ เลือกที่จะเจอกับนาย ในตอนแรกอยู่ดี ความจริงแล้ว ความจริงแล้วฉัน ♪อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้งเหลือเกิน♪ ♪การบอกลาครั้งสุดท้าย♪ ♪มีเรื่องมากมายในใจที่ยังพูดไม่หมด♪ ♪ไม่ให้เหลือความเสียดายไว้ในวัยเยาว์♪ ♪และในช่วงเวลาพวกนั้น♪ ♪รูปภาพสีเหลืองซีด♪

♪ออกเดินทางไปยังวันพรุ่งนี้ ที่น่าหวาดหวั่นเป็นเพื่อนพวกเรา♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราไปด้วยกันก็จะไม่เดียวดายแล้ว♪ ♪พวกเรามาบันทึกความเยาว์วัยไว้ด้วยกันนะ♪ ♪ก้าวเท้าสู่การเดินทางของแต่ละคน♪ ♪จดจำว่าจะอวยพรให้กันและกันเสมอ♪ ♪เรียบจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราจะต้องมีความสุขอย่างกล้าหาญ♪ ♪ความฝันของพวกเราอยู่ไม่ไกลแล้ว♪ ♪ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าจะไม่ร้องไห้♪ ♪รับปากกับเธอว่าจะกลั้นน้ำตาไว้♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ที่ฉันให้เธอไม่ใช่แค่คำอวยพร♪ ♪พวกเราจะต้องเคียงบ่าเคียงไหล่กันไล่ตาม♪ ♪ถนนเส้นนี้ที่แม้แต่ลมฝนก็ไม่อาจหยุดยั้งได้♪ ♪เชื่อว่าอนาคตจะมีเธอข้ามผ่านไปด้วยกัน♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับการเดินทางในครั้งต่อไป♪ ♪เมื่อได้พบกันอีกในครั้งหน้าจะได้จำ♪ ♪ทุกย่างก้าวของชีวิตได้♪ ♪หยาดน้ำตาคือของขวัญล้ำค่า♪ ♪ตกลงกันแล้ว เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪แต่น้ำตากลับกั้นไว้ไม่ได้อีก♪ เสี่ยวเฟิง แกเป็นอะไรน่ะ [คลับลุ้นจังหวะรัก] แกกำลังหา ไอ้นี่ใช่ไหม [ซองเอกสาร คลับลุ้นจังหวะรัก] แกค่อย ๆ ดูนะ พ่อจะไปรินน้ำมาให้แกสักแก้ว [คลับลุ้นจังหวะรัก] เธอกลับมาแล้วเหรอ ฉันกลับมาแล้ว ♪วันจันทร์ เวลาบ่ายสามโมง♪ ♪วันอังคาร คิวปิดผ่านมาข้าง ๆ ตัวพอดี♪ ♪เขามองไม่เห็นฉัน♪ ♪ยังไม่ได้แสร้งทำเป็นลึกซึ้ง♪ ♪ก็ตกลงไปในวังวนรักซะแล้ว♪ นายอย่ามาแตะฉัน ฉันบอกนายแล้วไง ว่าอย่า… จี้หมิง

อย่าขยับ ฉันเพิ่งกลับมา ทนแรงกระแทกไม่ไหว นายจะไม่ไปอีกแล้วใช่ไหม ไม่แล้ว ๆ เสี่ยวเฟิง คุณลุง พวกเราเจอกันอีกแล้วนะคะ เธอจะไม่เตะพ่ออีกแล้ว ขอโทษนะคะ คุณลุง คราวก่อนหนูเข้าใจผิดเอง เธอคือ หนูเป็นตัวการ์ตูนตัวหนึ่งค่ะ ไว้ผมค่อยอธิบายให้พ่อฟังก็แล้วกัน ที่แท้แม่นายก็เป็นนักเขียนจริง ๆ เหรอเนี่ย แต่ว่า คุณลุง ได้ยินอันอวี่เฟิงบอกว่า ก่อนหน้าคุณลุงทิ้งของของแม่เขาไปหมดเลย ที่แท้ก็เก็บรักษาไว้อย่างดีนี่เอง [ผู้รับ พ่อเสี่ยวเฟิง : ฉันถึงบ้านเย็น ๆ ซื้อกับข้าวมาแล้วคุณไม่ต้องออกไปแล้วนะ] ไอติม เสี่ยวเฟิง เสี่ยวเฟิงอยากกินไอติมเหรอจ๊ะ แม่จะไปซื้อให้ลูกดีไหม ซื้อเยอะ ๆ เลย ให้ลูกได้กินทุกวัน ทั้งหน้าร้อนเลยดีไหม เสี่ยวเฟิงพูดก่อนเป็นครั้งแรก แม่ดีใจจังเลย แม่จะไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ลูกเป็นเด็กดีอยู่ที่บ้านนะ ตกลงไหม คุณออกไปแล้วสินะ เสี่ยวเฟิงเหรอ [ห้องผ่าตัด] หมอ เป็นยังไงบ้างครับ เสี่ยวเฟิง แม่ไปซื้อไอติม แม่ไปซื้อไอติม เสี่ยวเฟิงไม่ร้องนะ มันไม่เกี่ยวกับลูก มันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ

แม่ไม่มีทางโทษลูกหรอก แม่ล่ะครับ แม่ไม่อยู่แล้ว ไม่อยู่คืออะไร ไม่อยู่ก็คือ ตายแล้ว สมองหยุดประมวลผล ร่างกายหยุดทำงาน มันเป็นสิ่งที่ย้อนกลับไม่ได้ ลูกต้องมองปัญหานี้อย่างมีเหตุผล มันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ มันไม่เกี่ยวกับลูก รู้ไหม ที่แท้ ก็เป็นเพราะว่าผม เสี่ยวเฟิง มันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ ที่แท้ ก็เป็นเพราะว่าผมมาตลอด ทำไมถึงไม่บอกผมล่ะ ตอนนั้น แกยังเด็กเกินไป แม่แกก็จากไปอย่างกะทันหันเกินไป ด้วยอายุของแกในตอนนั้น แกไม่มีทางรับความรู้สึกผิดประเภทนี้ของตัวเองได้ พ่อพาแกไปหาหมอ [หมอบอกว่าในจิตใต้สำนึกของแก] [จงใจเลือกที่จะลืมความเจ็บปวด] [และพยายามย้ายความรู้สึกผิดนี้] [ออกไป] [พ่อก็เลยเก็บของทุกอย่าง] [ของแม่แก] [ในบ้านทั้งหมด] [แต่ทุกวันแกก็ยังไม่ยอมพูด] [หมอบอกว่า] [แกต้องเข้าสังคมโดยเร็วที่สุด] [ไม่อย่างนั้น] [แกอาจจะเก็บตัวไปตลอดชีวิต] พ่อก็เลยต้องส่งแกไปโรงเรียนประจำ ดังนั้น หลายปีมานี้ พ่อก็เลยปล่อยให้ผมเข้าใจพ่อผิด แม้แต่ผู้ใหญ่ ก็ไม่แน่ว่าจะแบกความรู้สึกผิดนี้ไว้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นแกเพิ่งอายุห้าขวบ ถึงทุกวันแกจะไม่พูด แต่พ่อก็รู้ ว่าความจริงแล้วแกเข้าใจทุกอย่าง แกต้องทำให้ความรู้สึกผิดนี้ออกไปให้ได้ ให้อารมณ์ได้ปลดปล่อยบ้าง พ่อเป็นพ่อแก จะไปคิดแค้นกับแกได้ยังไงกัน ตอนนี้

พวกคุณต้องกอดกันแน่น ๆ เสี่ยวเฟิง ลูกดูสิจ๊ะ อันนี้แม่ให้ลูกนะ ส่วนอันนี้พ่อให้ลูก เสี่ยวเฟิง แม่จะให้ลูกอมลูกนะ อันนี้แม่ให้ ส่วนอันนี้พ่อให้ แต่ว่า พรุ่งนี้ถึงจะกินได้นะตกลงไหม ในมือถือเครื่องนี้ มีบันทึกทั้งหมดของพ่อกับแม่แก ตั้งแต่ตอนรักกันจนถึงแต่งงาน หลายปีมานี้ พ่อพกติดตัวมาตลอด ไม่เคยปล่อยให้มันแบตหมดเลยสักครั้ง คราวก่อนที่พวกเราทะเลาะกัน พ่อก็ตั้งใจทิ้งกระเป๋าไว้ที่บ้านแก ก็เพราะว่าอยากจะหาโอกาสคุยกับแกเยอะ ๆ แต่ไอ้หนูอย่างแก กลับไม่ตอบข้อความพ่อเลยสักครั้ง ที่แท้แม่นายก็เคยวาดการ์ตูนเรื่องอื่นด้วย นายดูสิ [เสี่ยวเฟิงที่ไม่ชอบพูด] [ความจริงแล้วก่อนที่แม่แกจะวาดเรื่องนี้] [ก็เพื่อที่จะทำนิทานก่อนนอนให้แกก็เท่านั้น] [ภายหลังพ่อบอกว่า] [เธอสามารถคิดเรื่อง ที่จะไปเป็นนักวาดการ์ตูนได้] เธอก็เลยไปติดต่อสำนักพิมพ์ สำนักพิมพ์กลัวทำเงินไม่ได้ ดังนั้นก็เลยหวังว่าเธอ จะวาดการ์ตูนเกี่ยวกับความรัก ในโรงเรียนได้ก่อนสักเรื่อง ถ้าขายดี ก็จะพิมพ์มันได้ ที่แท้ฉันก็มีที่มาอย่างนี้นี่เอง เธอ เป็นตัวการ์ตูนที่แม่แกวาดจริง ๆ เหรอ ถึงจะเชื่อได้ยาก แต่มันเป็นแบบนี้จริง ๆ ครับ เธอคือสิ่งมีชีวิตที่อาศัยคาร์บอนหรือเปล่า เคยทำการทดลองหรือเปล่า เธอมาที่นี่ได้ยังไงกัน มันเกี่ยวกับอุโมงค์ควอนตัมที่แกวิจัยไหม หลัวซือเฝิ่นยินดีกับพวกเธอ ที่ได้รอดจากหายนะครั้งนี้ พวกเธอสองคนกินอะไรที่มีซุปไม่ได้

ช่างเป็นความเสียดายที่ยิ่งใหญ่ของชีวิตจริง ๆ ที่แท้ของเหม็น ๆ ก็อร่อยขนาดนี้เลยเหรอ พี่บอกแล้วใช่ไหมล่ะ พี่ไม่มีทางหลอกเธอหรอกนะ จริงสิ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ พวกเราไปทดสอบเครื่องจักรอะไรนั่นของนายกัน ในเมื่อทุกอย่างก็ซ่อมแซมได้แล้ว พวกเราเองก็ไม่มีเหตุผล ที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป เธอคิดว่าไงล่ะ ไป๋ซูจี โลกการ์ตูนก็ถูกซ่อมแซมแล้ว ครอบครัวของเธอยังรอเธออยู่ที่เซียร์นา เรื่องของพวกเรายังต้องดำเนินต่อนะ เสี่ยวไป๋ เธอ ตกลง พวกเราจะไปพรุ่งนี้ เสี่ยวไป๋หลับแล้วละ ทำไมเมื่อกี้นายถึงไม่พูดอะไรสักคำเลยล่ะ ฉันหวังว่าการที่เธออยู่ต่อ จะมาจากความยินยอมของเธอ ไม่ใช่การบีบบังคับของฉัน อย่ามาทำเรื่องเล็ก ให้เป็นเรื่องใหญ่กับฉันสองคนนะ นายก็รู้อยู่ว่าเสี่ยวไป๋ชอบนาย ทำไมถึงไม่ออกตัวสักหน่อยให้เขาได้อยู่ต่อล่ะ ใช่ ข้อกำหนดทั้งหมดของชีวิตเสี่ยวไป๋ ขึ้นอยู่กับหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ แต่เธอก็สามารถเผชิญหน้า กับข้อกำหนดเหล่านี้ ด้วยความตั้งใจของตัวเองได้ เธอเคยคิดบ้างไหม ว่าถ้าเธออยู่ต่อ ก็เท่ากับว่าเลือกที่จะละทิ้ง ทุกอย่างในอดีตของเธอ ครอบครัวของเธอ เรื่องราวของเธอ ฉันไม่อยากบังคับเธอ ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะช่วยนายรั้งจี้หมิงไว้ นายก็บอกลากับเธอดี ๆ ก็แล้วกัน ฉันจะพาเธอไปดูอะไรบางอย่าง ห้ามแอบดูนะ ห้ามแอบดูนะ มันคืออะไรเหรอ ฉันตื่นเต้นจังเลย

เป็นของที่เธอชอบที่สุด ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ ในที่สุดฉันก็ได้เห็นฝนสายรุ้งแล้ว อันอวี่เฟิง ขอบคุณนายนะ รีบอธิษฐานเร็ว คำอธิษฐานที่ขอใต้ฝนสายรุ้ง จะต้องเป็นจริงแน่ ๆ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ ทำไมอันอวี่เฟิงต้องเตรียมตัวนานขนาดนี้ด้วย อีกอย่าง ไป๋ซูจีเองก็ไม่เห็นแม้แต่เงา มันเรียกว่าฟิสิกส์ควอนตัม ของวิทยาศาสตร์ พูดไปนายก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี ฉันรู้แล้ว หรือว่าอันอวี่เฟิงจะพา ไป๋ซูจีไปแล้ว

ถ้างั้นตอนนี้พวกเรา ให้เวลาพวกเขาหน่อยเถอะ ต่อไปพวกเขาก็จะไม่ได้เจอกันแล้วนะ ก็เหมือนกับพวกเราสองคน ชอบฉัน ก็หมายความว่าเธอตาดี ต่อไปก็อย่าคิดถึงฉันให้มากละ ฉันเมิ่งเถ้อเจียวชอบได้ ก็เลิกชอบได้เหมือนกัน นาย ที่นายไม่ชอบฉันก็เพราะว่านายมันอับโชค อย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกัน [สัญญาผูกมัด] ฉันเซ็นเสร็จแล้ว นายจะเซ็นหรือไม่เซ็น ขอบคุณเธอนะ สำหรับทุกอย่าง ♪ในกระเป๋าเป้♪ ♪หนังสือเก่า ๆ♪ ♪แล้วก็เสื้อกีฬาของเธอ♪ ♪แล้วก็ความขี้หงุดหงิดของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในลมหายใจ♪ ♪ในแสงสว่าง ในความฝัน♪ ♪ในบันทึกของฉัน♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] ♪ความทรงจำในห้วงเวลา♪ ♪แล้วก็ลายมือของเธอ♪ ♪แล้วก็ความเรื่องมากของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในอากาศของฉัน♪ ♪ครอบครองทั้งหัวใจ♪ คราวนี้พวกเราต้องจากไปจริง ๆ แล้วนะ ถึงนายจะหน้าตาไม่หล่อเท่าฉัน ไม่รวยเท่าฉัน แล้วก็ยิ่งไม่ฉลาดเท่าฉัน แต่ว่า ครั้งนี้นับว่านายช่วยพวกเราไว้ ก็ถือว่าหายกันก็แล้วกัน อันอวี่เฟิง ลาก่อนนะ ถึงที่พูดมา จะไม่มีพื้นฐานที่สำคัญเลยสักนิด แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่ใช่เพื่อนายอยู่แล้ว เธอ เอาตามนี้ก็แล้วกัน หลังจากที่พวกเรากลับไปแล้ว ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ

♪ในมือถือ♪ ♪ข้อความที่ลบทิ้ง♪ ♪แล้วก็สีหน้าของเธอ♪ ♪แล้วก็ความห่วงใยของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในความเศร้าโศกของฉัน♪ ลาก่อน ฉันจะคิดถึงที่นี่ อาหารอร่อย ๆ ความสนุก แล้วก็เพื่อนสนิทของที่นี่ แล้วก็ ลืมซะเถอะนะ ไป๋ซูจี ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับที่นี่ ถ้าเธอชอบอาหารอร่อย ๆ ของที่นี่ รถจักรยาน สระว่ายน้ำ หรือแม้กระทั่งมหาลัย ไม่ว่าจะเป็นอะไร หลังจากกลับไปแล้ว พี่จะคืนให้เธอเป็นอีกเท่าตัว เซียนอัน นายจะปล่อยเธอไปจริง ๆ เหรอ เธอไม่เคยพูดว่าเธออยากอยู่ต่อ นายแน่ใจนะว่านายได้บอกเธอ ว่านายอยากให้เธออยู่ต่อ ไป๋ซูจี ไป๋ซูจี ♪อยากกลับไปตอนที่ยังเรียนไม่จบเหลือเกิน♪ ♪ให้เวลาได้เดินใหม่♪ ♪จะได้มองดูห้องเรียนอีกสักครั้ง♪ ♪เดินไปรอบ ๆ สนามหลาย ๆ รอบ♪ ♪อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธออีกครั้งเหลือเกิน♪ ♪การบอกลาครั้งสุดท้าย♪ ♪มีเรื่องมากมายในใจที่ยังพูดไม่หมด♪ ♪ไม่ให้เหลือความเสียดายไว้ในวัยเยาว์♪ ♪และในช่วงเวลาพวกนั้น♪ ♪รูปภาพสีเหลืองซีด♪ ♪ออกเดินทางไปยังวันพรุ่งนี้ที่น่าหวาดหวั่น♪ ♪เป็นเพื่อนพวกเรา♪ ♪ไม่ว่าจะขมหรือหวาน♪ ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลย ว่าฉันไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้

แต่เมื่อกี้ตอนฝนสายรุ้ง ฉันเองก็อธิษฐานด้วยนะ ♪ก้าวเท้าสู่การเดินทางของแต่ละคน♪ ♪จดจำว่าจะอวยพรให้กันและกันเสมอ♪ ♪เรียบจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ฉันหวังว่าเธอจะอยู่ต่อได้ ♪ความฝันของพวกเราอยู่ไม่ไกลแล้ว♪ ♪ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าจะไม่ร้องไห้♪ ♪รับปากกับเธอว่าจะกลั้นน้ำตาไว้♪ ดูเหมือนคำธิษฐานของนายจะเป็นจริงแล้วนะ ไม่ หนูไม่ไป ไป๋ซูจี หนูไม่ใช่ทำใจไม่ได้ ที่จะไปจากสถานที่เหล่านี้ แต่หนูทำใจไม่ได้ ที่จะจากอันอวี่เฟิงไป จากสถานที่แห่งนี้ นักเขียนเป็นคนกำหนด ตัวตนคู่หมั้นของพี่ให้กับหนู หนูจะทิ้งข้อกำหนดพวกนี้ หนูแน่ใจว่าคนที่หนูชอบ คืออันอวี่เฟิง จี้หมิง หัวใจของหนู ไม่เคยเต้นเพราะพี่ เธอไม่ต้องพูดตรงขนาดนี้ก็ได้นะ พี่จะต้องหาคนที่ตัวเองชอบจริง ๆ เจอแน่ ความจริง พี่ก็รู้มาตั้งนานแล้วละ ว่าเธอทำกับเขาไม่เหมือนกับคนอื่น น่าเสียดายนะที่ครั้งนี้เธอคิดผิด การรักเธอ ไม่ได้มาจากข้อกำหนดของพี่ แต่มันมาจากใจของพี่ พี่ขอให้เธอหาความสุขของเธอ ในโลกแห่งความเป็นจริงให้เจอนะ ไป๋ซูจี [คลับลุ้นจังหวะรัก] ♪ที่ฉันให้เธอไม่ใช่แค่คำอวยพร♪ ♪พวกเราจะต้องเคียงบ่าเคียงไหล่กันไล่ตาม♪ ♪ถนนเส้นนี้ที่แม้แต่ลมฝนก็ไม่อาจหยุดยั้งได้♪ ♪เชื่อว่าอนาคตจะมีเธอข้ามผ่านไปด้วยกัน♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับการเดินทางในครั้งต่อไป♪ ♪เมื่อได้พบกันอีกในครั้งหน้าจะได้จำ♪ ฉันไม่ได้อธิษฐานต่อหน้าฝนสายรุ้ง เพราะวินาทีที่จะอธิษฐาน ฉันก็ได้รู้คำตอบแล้ว ♪ตกลงกันแล้ว เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪

♪แต่น้ำตากลับกั้นไว้ไม่ได้อีก♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ที่ฉันให้เธอไม่ใช่แค่คำอวยพร♪ ♪พวกเราจะต้องเคียงบ่าเคียงไหล่กันไล่ตาม♪ ♪ถนนเส้นนี้ที่แม้แต่ลมฝนก็ไม่อาจหยุดยั้งได้♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับการเดินทางในครั้งต่อไป♪ ♪เมื่อได้พบกันอีกในครั้งหน้าจะได้จำ♪ ♪ทุกย่างก้าวของชีวิตได้♪ ♪หยาดน้ำตาคือของขวัญล้ำค่า♪ [สัญญาผูกมัด ฝ่าย ข หวังว่า ฝ่าย ก จะมีความสุขตลอดไป] [ตกลง] ♪ฉันแน่ใจว่าไม่เคยเรียนรู้มาก่อน♪ ♪ความรักก็เหมือนกับคลื่นไฟฟ้าที่มองไม่เห็น♪ ♪ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนนี้♪ ♪ที่แท้ก็คืออาการใจเต้นแรง♪ ♪การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเธอ♪ ♪ทำให้การรับรู้ของฉันพังทลาย♪ ♪รอยยิ้มที่แสนน่ารักของเธอทำให้โมเลกุล♪ ♪ในโลกของฉันกลับมาประกอบกันใหม่♪ ♪ความสับสนที่อยู่เหนือความคาดหมาย♪ ♪ผลลัพธ์ที่คำนวณออกมาไม่ได้♪ ♪วินาทีนั้นที่ได้พบเธอ♪ ♪เพียงชั่วพริบตาหัวใจก็สั่นระรัวอย่างบ้าคลั่ง♪ ♪ความดีงามของเธอไม่สามารถ♪ ♪ใช้กฎหมายไปสรุปได้เลย♪ ♪อยากจะฉายภาพทั้งหมด♪ ♪ในหัวอีกครั้ง♪ ♪ถ้าสามารถให้ลูกอมสักเม็ดกับเธอได้♪ ♪ถ้าเธอเองก็บอกว่าเธอก็ชอบฉันเหมือนกัน♪ ♪ถ้าทฤษฎีความน่าจะเป็นเป็นเพียงสมมติฐาน♪ ♪ใช้ใจสัมผัสวินาทีนี้♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪จังหวะหัวใจ♪ ♪Boom Boom♪ ♪วินาทีต่อไป♪ ♪ก็จะเต้นออกไปนอกโลกแล้ว♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ เมื่อไรฉันจะสละโสดได้นะ

รอจนกว่านายจะสอบได้ที่หนึ่งน่ะสิ [สถานีตำรวจ] มา มองกล้องนะ ดี ในที่สุดฉันก็มีบัตรประชาชนแล้ว ในที่สุดพวกเราก็เปิดห้องได้แล้ว ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไรจ้ะ ๆ ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไร พ่อ พ่อก็แค่สงสัยนะ สงสัย มา ๆ กินเยอะ ๆ นะ ขอบคุณค่ะคุณลุง คือว่า อยู่ ๆ ฉันก็หิวนิดหน่อย เธอไปช่วยฉันซื้อขนมสักห่อนะ ไปเร็ว ๆ ๆ ใช่ ๆ ๆ ฉันไม่เชื่อหรอก หนูน้อย พี่ต้องการตัวนี้ของเธอ ราคาเท่าไร หนึ่งตัวหนึ่งร้อยหยวนค่ะ เธอฉ้อโกงหรือไง นายสุดยอดไปเลย สบายมาก เถ้อเจียวบอกว่าพวกเขาถึงแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ ไปกัน แม่เจ้า ถ่ายบัตรประชาชนออกมาดูดีขนาดนี้เลยเหรอ นี่มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ไหนฉันดูหน่อยสิ [ไป๋ซูจี] แม่เจ้าโว้ย ดูดีขนาดนี้เลย ผมจะบอก หลักการอะไรสักอย่างให้พี่นะ บัตรประชาชนไม่สามารถถ่ายให้คนขี้เหร่ได้ แต่เป็นคนขี้เหร่ต่างหาก ที่ถ่ายบัตรประชาชนแล้วน่าเกลียด

หุบปากไปเลยนาย เซียนอัน ฉันหิวน้ำแล้วจริง ๆ นะ พวกเราไปแล้วค่อยดื่ม ยอมแพ้ซะเถอะนาย ภายในรัศมีสามเมตรของเสี่ยวไป๋ จะมีสสารประเภทน้ำไม่ได้ วันนี้ที่บ้านฉันดื่มไปตั้ง สองขวดถึงจะออกมาได้ เสี่ยวไป๋ ใกล้จะถึงวันเกิดเธอแล้วเหรอ คือว่า ฉันอยากเข้าห้องน้ำ เซียนอัน ตกลง นายไปเป็นเพื่อนฉันนะ ทำเป็นเด็กผู้หญิงไปได้ เข้าห้องน้ำก็ต้องมีคนไปเป็นเพื่อนด้วย ของล่ะ สั่งทำพิเศษเลยนะ เสี่ยวไป๋ ไหนเธอบอกฉันมาสิ ว่าเซียนอันสารภาพรักกับเธอยังไง สารภาพรักเหรอ เขาอยากให้เธอเป็นแฟนเขา ก็ต้องมีวิธีการพูดที่เป็นทางการหน่อยสิ เขาไม่ได้พูด ว่าไงนะ ฉันรู้แล้ว เขาจะต้องอยากสารภาพรักกับเธออย่างยิ่งใหญ่ ตอนวันเกิดของเธอแน่ จริงเหรอ ตื่นเต้นจังเลย มือเธอเป็นอะไรน่ะ ไม่เป็นไร เธอไม่ต้องห่วงหรอก โลกการ์ตูนก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ทำไมเธอถึงยังเป็นแบบนี้อีก เซียนอันรู้หรือเปล่า เธอห้ามบอกเขานะ เสี่ยวไป๋ ช่วงนี้เขามีความสุขสุด ๆ ฉันเองก็มีความสุขมาก ทำไมต้องทำลายมันด้วยล่ะ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน แต่ฉันหวังว่า ก่อนที่ฉันจะจากไป จะอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ตลอด เถ้อเจียว ในที่สุดตอนนี้ฉันก็เข้าใจ คำโกหกของพวกเธอแล้ว ทำไมเธอสองคนถึงไม่กินล่ะ

ขยับตะเกียบสิ รอพวกเราอยู่เหรอ ฉันยังกินไม่อิ่มเลย ไป๋ซูจีจะต้องเข้านอนแต่หัวค่ำ นายกลับไปกินมื้อดึกเองเถอะนะ เขาสองคนสวีทโชว์อีกแล้วดูสิ ฉันทำเป็น นี่ลูกอม นี่ต่างหากสวีทโชว์ นายนี่มันฆ่าคนหน้าตาย ของขวัญอะไรเหรอ นายจะให้อะไรฉันกันแน่ เธอต้องไม่เคยเห็นแน่ เธอเคยมางั้นเหรอ แต่ฉันก็ยังมีความสุขมากนะ กับเขาสินะ กับนายมีความสุขมากกว่า แน่นอนอยู่แล้ว ไป ดังนั้นแล้ว ฉันว่าเป็นเธอนั่นแหละ ไม่ใช่ฉันนะ ไม่ใช่เธอหรอก เธอไม่ได้อยู่พิสูจน์ในที่เกิดเหตุซะหน่อย ฉันคิดว่าก็น่าจะเป็นเธอเหมือนกัน ถูกต้อง ฉันจะโหวตละนะ ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะ เธอนั่นแหละ เพราะตอนนั้นเธอบอกว่าตอนที่สอบสวน เธออยู่ที่สนามหญ้า แต่ว่าเรื่องนี้ไม่มีใครเป็นพยานให้ได้ นอกจากนี้แรงจูงใจของเธอ ก็คือต้องการเอาหลักฐานที่ข่มขู่เธอคืน ไม่มีเหตุผลเลยที่หลักฐาน ของเธอจะยังอยู่ที่จุดเกิดเหตุ มันอธิบายได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น และนั่นก็คือ หลักฐานของเธอข่มขู่เธอไม่ได้แล้ว เพราะคนที่รู้ความลับ ได้ถูกเธอฆ่าทิ้งแล้ว นาย ไม่ใช่ฉันนะ สมกับที่เป็นเซียนอัน นาย เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราจะเข้าสู่ช่วงโหวตนะคะ ไม่มีใครโหวตฆาตกรตัวจริง ฆาตกรตัวจริงกับผู้ช่วยหนีไปได้ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ฉัน

ไม่สิ ดูหน่อย ๆ ๆ ถ้างั้นใครล่ะ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪จังหวะหัวใจ♪ มา ฉันเอง มองกล้องนะ อีกใบนะ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ ♪ตกสู่หลุมดำแห่งความรักซะดื้อ ๆ♪ ♪โอ้ ฉันกำลังคิดถึง♪ ♪เธอ เธอ เธอ♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ราวกับดอกไม้ไฟแห่งความรัก♪ ♪Boom Boom♪ ♪หัวใจของฉันเต้นเพียงเพราะเธอคนเดียว♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪จังหวะหัวใจ♪ ♪Boom Boom♪ ♪วินาทีต่อไป♪ ♪ก็จะเต้นออกไปนอกโลกแล้ว♪ ♪เพราะเธอหัวใจของฉันจึง♪ ♪Boom Boom♪ ♪ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่♪ ♪Boom Boom♪ ♪ตกสู่หลุมดำแห่งความรักซะดื้อ ๆ ♪ วันนี้เที่ยวจนเหนื่อยเลยสินะ แต่ฉันมีความสุขมากเลยนะ แล้วเมื่อไรที่เธอมีความสุขที่สุดล่ะ ฉันเลือกไม่ถูกเลย เพราะว่าอยู่กับนาย

ฉันก็มีความสุขมากทุกวินาทีเลย แล้วตอนนี้พวกเราจะไปไหนเหรอ ไปดูของขวัญไง โอเค ไปกัน ชอบไหม ชอบสิ สวยมากเลย ฉันขอร้องศาสตราจารย์หลี่ตั้งหลายวันเลยนะ กว่าจะให้ฉันยืมห้องได้ สุขสันต์วันเกิดนะ อธิษฐานเถอะ ฉันพอใจแล้วละ ฉันไม่มีคำอธิษฐานอื่นอีกแล้ว อันอวี่เฟิง ฉันต้องการจะให้คำอธิษฐาน วันเกิดของฉันกับนาย ฉันหวังว่าเธอจะกลับไปได้ กลับไปโลกการ์ตูนใหม่อีกครั้ง ว่าไงนะ [คลับลุ้นจังหวะรัก] ไม่ ไม่นะ ฉันไม่อยากกลับไป อันอวี่เฟิง เธอชอบ ของขวัญของเธอไหม นี่คือจังหวะหัวใจที่ฉันชอบเธอ อันอวี่เฟิง การได้รู้จักนาย เป็นปาฏิหาริย์ในชีวิตของฉัน การได้ชอบนาย เป็นการตัดสินใจครั้งแรกของฉัน และก็เป็นการตัดสินใจเพียงครั้งเดียว นายทำให้ฉันได้รู้ ว่าอะไรคือความรู้สึกชอบที่แท้จริง อะไรคือหัวใจเต้น ถึงฉันจะต้องหายไปตลอดกาล ฉันก็พอใจแล้ว ♪อยากกลับไปตอนที่ยังเรียนไม่จบเหลือเกิน♪ ♪ให้เวลาได้เดินใหม่♪ ช่วงนี้ฉัน ถ่ายรูปเกี่ยวกับเธอไว้เยอะมาก ถ้าพวกเราเป็นแบบนี้ต่อไปได้ มันจะดีสักแค่ไหนนะ แต่ว่า พวกเราต้องตื่นจากฝันได้แล้ว ไป๋ซูจี เพื่อฉัน เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข เพื่อฉัน อย่าหายไปเลยนะ ไม่ ฉันเชื่อแต่โลกของสสาร แต่ว่าตอนนี้

ฉันหวังจริง ๆ ว่าจะมีเวทมนตร์อะไร ที่สามารถทำให้พวกเราเป็นแบบโลกนิทาน ที่มีตอนจบที่สมบูรณ์แบบได้ น่าเสียดาย ลืมฉันเถอะนะ หัวใจนายได้เต้นเพื่อฉันแล้ว นายจะให้ฉันทำยังไงถึงจะลืมนายได้ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราไปด้วยกันก็จะไม่เดียวดายแล้ว♪ ♪พวกเรามาบันทึกความเยาว์วัยไว้ด้วยกันนะ♪ ♪ก้าวเท้าสู่การเดินทางของแต่ละคน♪ ♪จดจำว่าจะอวยพรให้กันและกันเสมอ♪ ♪เรียบจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪พวกเราจะต้องมีความสุขอย่างกล้าหาญ♪ ♪ความฝันของพวกเราอยู่ไม่ไกลแล้ว♪ ♪ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าจะไม่ร้องไห้♪ ♪รับปากกับเธอว่าจะกลั้นน้ำตาไว้♪ หรือว่านายลืมได้งั้นเหรอ ไป๋ซูจี ฉันเก่งหลายเรื่อง แต่ว่าการลืมเธอ เป็นวิชาที่ฉันไม่มีวันเรียนรู้ได้ เธอต้องจำไว้นะ ว่าฉันรักเธอ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ที่ฉันให้เธอไม่ใช่แค่คำอวยพร♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] ♪ถนนเส้นนี้ที่แม้แต่ลมฝนก็ไม่อาจหยุดยั้งได้♪ ♪เชื่อว่าอนาคตจะมีเธอข้ามผ่านไปด้วยกัน♪ ♪เรียนจบแล้วอย่าร้องไห้เลยนะ♪ ♪ค่อย ๆ ทำความเข้าใจกับการเดินทางในครั้งต่อไป♪ ♪เมื่อได้พบกันอีกในครั้งหน้าจะได้จำ♪ ♪ทุกย่างก้าวของชีวิตได้♪ [คลับลุ้นจังหวะรัก] อย่างน้อยครั้งนี้ พวกนายก็ได้บอกลากันดี ๆ การบอกลากันดี ๆ มันก็เป็นแค่เรื่องโกหก ไม่มีใครที่มีตอนจบที่สมบูรณ์แบบได้ เพราะว่าเธอ ไม่อยากพูดว่าลาก่อนมาตั้งแต่ต้น ทำไมเธอถึงไม่ประคองฉันล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ส่งฉันไปห้องพยาบาล อันอวี่เฟิง สวัสดี ฉันเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของเทอมนี้ ฉันชื่อว่าอันเจ๋อฮุย อันเจ๋อฮุยเหรอ เธอชื่อว่าอะไร

นายไม่ใช่เขา กินลูกอมนี้แล้ว ก็ต้องอธิบายกับฉัน ว่าคำพูดของเธอหมายความว่ายังไง ♪วันอังคาร คิวปิดผ่านมาข้าง ๆ ตัวพอดี♪ ♪เขามองไม่เห็นฉัน♪ ♪ยังไม่ได้แสร้งทำเป็นลึกซึ้ง♪ ♪ก็ตกลงไปในวังวนรักซะแล้ว♪ ♪วันพุธ รถเมล์รักเพิ่งออกตัวพอดี♪ ♪วันพฤหัสบดี ผมยุ่งรุงรังฉันไม่เหมือนกับฉันเอาซะเลย♪ ฉันอยู่สาขาฟิสิกส์ เธอล่ะ การออกแบบแฟชั่น จริงสิ นายรู้ไหมว่าอะไรคืออะตอม รู้สิ เธอรู้ฟิสิกส์ด้วยเหรอเนี่ย ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ เธอจับฉันได้แล้ว♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪

ที่แท้ คุณก็เป็นพระรองที่ถูกหมั้นประเภทนั้นนี่เอง แม่เขา ยกบทนำให้ลูกชายตัวเองซะแล้ว สุดท้ายก็ทุ่มเทผิดจริง ๆ คุณดูการวางเรื่องนี้ซิ ไปก่อนนะครับ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪แค่เพียงสายตาก็จับฉันไว้ได้♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอเห็นฉัน♪ ♪ทุก ๆ ครั้งที่เธอสัมผัสฉัน♪ ♪โอ้ ที่รัก ๆ ถ้างั้นเรามาตกลงกันนะ♪ ♪ทุก ๆ วัน ทุก ๆ วัน♪ ♪ทุก ๆ วันเธอจะต้องเอาใจฉันรักฉัน♪ ♪ในกระเป๋าเป้♪ ♪หนังสือเก่า ๆ ♪ ♪แล้วก็เสื้อกีฬาของเธอ♪ ♪แล้วก็ความขี้หงุดหงิดของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในลมหายใจ♪ ♪ในแสงสว่าง ในความฝัน♪ ♪ในบันทึกของฉัน♪ ♪ความทรงจำในห้วงเวลา♪ ♪แล้วก็ลายมือของเธอ♪ ♪แล้วก็ความเรื่องมากของเธอ♪ ♪ที่แท้เธอ♪ ♪ก็อยู่ในชีวิต ในอากาศของฉัน♪ ♪ครอบครองทั้งหัวใจ♪ ♪สุดท้ายก็เสียเธอไป♪ ♪ทั้งโลกสูญเสียเธอไป♪

♪ไร้ข่าวคราวของเธอ♪ ♪ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวร่องรอย♪ ♪เหมือนกับปลาที่ขาดน้ำ♪ ♪ขาดออกซิเจน♪ ♪และเธอก็จากไปพร้อมกับกระแสน้ำ♪ ♪ในมหาสมุทร♪