EP.8 (FULL EP) | ปิ๊งรักนายชนบท (Jiajia’s Lovely Journey) ซับไทย | iQIYI Thailand
ไม่มีหัวใจไม่มีปอด ไม่มีสมอง ถั่วลิสงที่เพิ่งเก็บมาจากพื้น ชิมด้วยกัน เถ้าแก่หลิน คุณว่า ในสายตาคนนี้ไม่มีใครใช่ไหม ไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิด ใครบอก ฉันรับผิดชอบต่อความสุขของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วคนล่ะ คุณเคยสนใจ เคยสนใจคนรอบข้างไหม ไม่สามารถทำให้ตัวเองมีความสุขได้ ก็ไปเป็นห่วงคนอื่น นี่เรียกว่าอะไร นี่เป็นฝีมือของคนดี เจ้าอย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับข้าที่นี่ คุณไม่เคยคิดถึง ผู้อ่านของคุณ บรรณาธิการของคุณ ฉันของคุณ ผู้ช่วยของคุณ ผม เป็นคนที่มีชีวิตอยู่ ไม่ใช่แค่ปิดคอมพิวเตอร์ ตัวละครที่สามารถละเลยได้ พวกเรากำลังลังเลอยู่ คุณมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งก่อน คุณแบกรับความคาดหวังของผู้อ่าน กับการดำรงชีวิตของพวกเรา เจ้าคิดว่าตัวอักษรที่เจ้าเขียนไม่สำคัญหรือ ผมจะบอกคุณให้ นิยายของคุณ ขาดไปบทหนึ่ง ขาดไปท่อนหนึ่ง ขาดประโยคหนึ่ง ก็ไม่ได้ ไม่เรียกว่าความยุติธรรม ฉันจะไม่เขียน ปัญญาอ่อน ประชุมชาวบ้าน รีบมาเร็ว เร็วหน่อย เร็วหน่อย เกรียงไกร ข้า เปาชิงเทียนพวกเรากลับบ้านค่อยแสดง ดีไหม อย่าเสียมารยาท ไม่เคยเห็นใช่ไหม นี่ก็เป็นเอกลักษณ์ของหมู่บ้านต้นท้อ คนที่นั่งตรงกลางคือใครกัน คนนั้นคือหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านต้นท้อ นักศึกษาคนแรกในหมู่บ้าน
อยู่ที่นี่ มีความรู้และศักดิ์ศรีมาก ชื่ออะไรเหรอ คุณลุงกุ้ยเฟิน กุ้ยเฟิน ท่านลุง คุณลุงกุ้ยเฟิน ทุกคนเงียบก่อนนะ ต่อไปประชุมแล้ว เรื่องอะไร เขาเอาไข่ของบ้านฉันไป ไก่ตัวนี้ยึดรังไก่บ้านเราบังคับใส่ไข่ ไข่กี่ฟอง ยึดครองมากี่วัน ไข่สิบกว่าฟอง สิบกว่าวัน ไข่เป็นของคุณ บ้านคุณมีไก่ไหม ส่งบ้านเธอคลอดลูกไข่สิบกว่าวัน รังไก่บ้านคุณ ให้ไก่บ้านเขากินสิบกว่าวัน ได้ไหม แบบนี้ก็ได้ จัดการได้แล้ว บ้านใครยังมีธุระอีก พานักโทษมา เช้านี้ข้าไปขนส่งหยางเหมยที่เมือง พบว่าเด็กคนนี้ซ่อนอยู่ในตะกร้านี้ ยังไงก็ไม่ยอมออกมา นางจะเข้าเมืองกับข้าอีกแล้ว ยัยหนู เธอจะไปทำอะไรในเมืองอีก ฉันถูกกลุ่มเต้นรำในเมืองรับเข้าแล้ว ฉันจะไปเต้น เต้น อันนั้นของคุณ คุณอยากไปเที่ยวกี่วัน ฉันจะไปตั้งราก ไม่กลับมาแล้ว ฉันจะไปไล่ตามความฝันของฉัน ฉันจะเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ เต้นหาเงินได้ไหม เหลวไหล ผมมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งย้ายอิฐอยู่ในเมือง คนนั้นหาเงินได้เยอะมาก คุณเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง ในเมืองมีคนเลวเยอะ เจ้าเป็นผู้หญิงคนเดียวไปไม่ได้ กินข้าวในเมือง มีน้ำมันรูใต้ดิน ถ้ากินเข้าไปจะทำยังไง ห้อง เกรด ฟอร์ด อยู่จะป่วยเอานะ
ไม่เชื่อ คุณถามมาจากสามเมืองนั้น ฉัน ฉันคิดว่านะ จินหยินฮวาอายุ 18 แล้ว ควรจะเคารพความต้องการของเธอหน่อย ใช่ใช่ใช่ ใช่ใช่ ความฝันก็ต้องมี ถ้าเป็นจริงล่ะ ใช่ไหม ใครก็ได้ หัวหมา ไม่ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ความฝันที่ไม่เป็นจริงจะทำให้คนจมน้ำตายได้ คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงความฝันของเธอ ไม่สมจริง เธอไม่ได้ลองเลย ดังนั้นคุณคิดว่าความฝันของเธอ มีความเป็นไปได้สูงมากเหรอ การให้กำลังใจอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าจะผลักคนลงหน้าผาได้ งั้น ยังไงก็ดีกว่าในชีวิตของเธอ ไม่ให้กำลังใจเลยสักนิด เหล่าจิน คุณคิดยังไง คุณดูเด็กคนนี้สิ ทำให้คุณปู่เขาโกรธจนไปแล้ว คำพูดของผู้ใหญ่ก็ไม่ฟัง ไม่รู้เรื่องจริง ๆ แม่นางปีกกล้าขาแข็งแล้ว ก็คิดจะไปที่เมือง รอนางไปด้วย ทำไม เธอพูดถูก คุณน่าจะรู้ว่า ว่าตัวเองแบกรับอะไรไว้บนไหล่ ใช้ชีวิตอย่างอิสระเกินไป ทำให้คนรอบข้างผิดหวัง ไม่ดีต่อคุณหรอก เถ้าแก่หลิน คุณหลบอยู่ที่นี่มาหลายปี ดูเหมือนว่าจะมีสิทธิ์พูดแบบนี้มากกว่าผมจริง ๆ ฉันไม่ชอบกินของแบบนั้น ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ แม่ คุณมีธุระเหรอ ไม่มีอะไรก็โทรหาคุณไม่ได้เหรอ งั้น ไม่มี
ทำอะไรน่ะ กินข้าวอยู่บ้าน เพื่อนมาเล่นที่บ้าน ต้มบะหมี่นิดหน่อย ครับ ชัดเจนมากเลย ชัดเจนอะไร ผมคิดว่าแอร์แรงเกินไป อยากให้เธอช่วยฉันบังหน่อย แม่ ฉันกินข้าวอยู่ บะหมี่ฉันจะอืดแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายก่อนนะ คุณรีบวางสายทำไม ช่วงนี้คุณก่อเรื่องอีกแล้วใช่ไหม เปล่า ฉันทำงานเลิกงานทุกวันเหมือนเมื่อก่อน ฉันจะไปก่อเรื่องที่ไหน แล้วข้างกายคุณยังมีเงินใช้อยู่ไหม แน่นอนสิ ฉันมีงานแล้ว ฉันต้องมีเงินใช้แน่นอน แม่ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายก่อนนะ บะหมี่ฉันอืดแล้ว แม่ ฉันวางแล้วนะ วางเถอะ พี่คากา ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ไปกับฉัน คุณแม่เหอ คุณดู บ้านหลังนี้คุณก็ดูเสร็จแล้ว แม่นางบ้านเจ้าย้ายออกไปแล้วจริง ๆ บ้านผมว่างหมดแล้ว คุณควรถอนตัวได้แล้วใช่ไหม พี่สาวเจ้าของบ้าน คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ บ้านของคุณว่างก็ว่าง คืนนี้ฉันน่ะ ถือว่าที่นี่เป็นโรงแรม ยืมพักสักคืน พรุ่งนี้จะจ่ายค่าห้องให้นะ แบบนี้ไม่เหมาะมั้ง มีอะไรไม่เหมาะสมล่ะ คุณสร้างตู้รองเท้าผิดกฎหมายในทางเดินนั้น บังทางเดินดับเพลิงของคนอื่นแล้ว คุณคิดว่าเหมาะสมไหม แล้วแต่คุณเลย ขอบคุณนะ เจ้าทำอะไรอยู่ ถอนตัวออกจากหมู่บ้านต้นท้อด้วยกลยุทธ์
พี่กากา ถึงตอนนั้น ฉันจะซ่อนไว้ข้างใน คุณก็เอามันไป ถ้าคนอื่นถามขึ้นมา คุณก็อธิบายให้เขาฟัง เดี๋ยวก่อน เจ้าออกไปข้างนอกปกติไม่ได้หรือ พูดตามตรง วันนี้เป็นวันที่ การหลบหนีครั้งที่ 82,146 ล้มเหลวแล้ว เวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ ประมาณนั้นแหละ ทุกคนในหมู่บ้านต้นท้อล้วนเป็นสายลับของท่านปู่ข้า ข้าหนีออกจากเขาห้าดรรชนีของเขาไม่ได้หรอก แล้วเจ้าเคยคิดไหมว่า หลังจากหนีออกไปแล้ว ทำยังไงดี งั้นฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ในเมือง มีความสุขไร้ขอบเขต คุณรู้ไหม ถ้าไม่บอกผู้ใหญ่สักคำก็ไปแล้ว ต่อไปก็ไม่รู้จะกลับมายังไงแล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเธอยังไง คุยกับคุณปู่หน่อยเถอะ คุณอายุ 18 แล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว ใช่ไหม โอ้ แม่ ช่วงนี้ ช่วงนี้สบายดี กินข้าว ต้องกินข้าวให้อร่อยอยู่แล้ว ฉันกินข้าวดี ๆ ทุกวัน เงินเดือนเข้าบัญชีตรงเวลามาก ลฺหวี่เถียนดีกับฉันมาก จริงเหรอ หนูสบายดีทุกอย่าง แม่วางใจเถอะ แม่ อันนั้นบะหมี่หนูอืดแล้ว แม่วางก่อนเถอะ ฉันไปกินบะหมี่ก่อนนะ วางเถอะ วางเถอะ วางใจเถอะ กลับมาแล้วเหรอ อืม
เด็กคนนั้นล่ะ อาจจะแอบเล่นเกมอยู่ในห้อง เป็นเด็กจริง ๆ ด้วย ถ้าเขาเป็นจริง ๆ ก็คงดี ก็เหมือนที่คุณพูด เขาก็เป็นคน ไม่ใช่แค่ปิดคอมพิวเตอร์ ก็จะละเลยตัวละครนิยายได้ เรื่องก่อนหน้านี้ เขาดูคอมเมนต์มาไม่น้อย บอกว่าเขาเขียน นี่ไม่ได้ นั่นไม่ได้ แน่นอน ล้วนเป็นการใส่ร้ายที่ไม่มีชื่อเสียง เขาคิดว่าตัวเองไม่สนใจ แต่ฉันเคยเห็นเขาเป็นแบบนั้น มองคีย์บอร์ดตั้งหลายชั่วโมง เคาะไม่ออกแม้แต่คำเดียว ผมคิดว่า เขากลัวแล้ว เขาไม่ใช่เด็ก เป็นคนขี้ขลาด คุณยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม เดี๋ยวฉันทำบะหมี่ให้ แป๊บเดียว เพิ่ม เข้ามา คุณกำลังเล่นอะไรอยู่ เกมเดิน เดิน อืม เดินมีอะไรน่าสนุก เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ล็อกอินเถอะ แล้วก็มาหาฉัน พวกเรามาเล่นด้วยกัน โอ้ เกมนี้จะเล่นยังไง แบบนี้ เก็บของข้างทางขึ้นมา คุณก็จะได้รับพลังต่างๆ จนถึงยอดเขา ก็ผ่านด่านแล้ว ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ สุขุม น่าสนใจ ฉันได้อันดับที่ 100 แล้ว
ทำไมคุณไม่วางอะไรเลย ข้าชอบออกรบเบา ๆ พลังของผลไม้ไม่กี่เม็ด พอที่จะยืนหยัดถึงบนภูเขาแล้ว ที่แท้ ในชีวิตจริงไม่อยากแบกรับความรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ในเกมยิ่งไม่น่าเชื่อถือ แม้แต่อุปกรณ์ประกอบฉากก็ขี้เกียจเก็บ สมแล้วที่เป็นคุณ เกิดอะไรขึ้น ในกระเป๋าคุณมีของเยอะเกินไป ไม่สามารถผ่านด่านได้ นี่มันตั้งค่าเกมบ้าอะไรกัน พังมากจริง ๆ ดังนั้นไม่กี่คนเล่น แล้วคุณยังเล่นอีก คุณเล่นมาทั้งวันแล้ว เพราะว่าทิวทัศน์บนยอดเขาดีมาก ว้าว เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น ยังเป็นรสชาเขียวอีก ฉันชอบ ฉันไม่รู้ อันนี้ใกล้หมดอายุแล้ว คุณช่วยฉันกินหน่อยเถอะ คุณนี่จริง ๆ เลย เจ้าจะกินหรือไม่กินก็แล้วแต่ กิน ใกล้หมดอายุแล้ว ยังไม่หมดอายุ นายเหลือไว้ให้ฉันหน่อย คำใหญ่ขนาดนั้น หวานจัง อร่อยจัง ให้ฉัน ฉันก็อยากกิน ให้ฉัน คุณอย่าแย่ง ผมกินเสร็จแล้วจะให้คุณ กินคำเดียวให้คุณ คุณไม่รักษาคำพูด เด็กน้อย เอามาให้ฉัน เอามาให้ฉัน เอามาสิ ให้ข้ากินอีกคำ ให้เจ้า
คุณกินน้อย ๆ หน่อย ให้คุณ ให้คุณ สถานการณ์โดยรวม แนะนำให้คุณรู้จักแค่นี้ก่อน คิดถึงก็โมโห ฉันก็โกรธ พี่ซางเหวิน แต่ว่า เด็กโชคร้ายคนนี้ ตกงาน อกหักก็หายตัวไป จริงด้วย เจอเรื่องนิดหน่อยก็วิ่งหนี เธอเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็ก แต่ว่า คุณน้า ผมรู้ว่าคุณอยากถามอะไร ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน เดิมทีฉันไม่รู้ แต่สองวันก่อนเธอก่อเรื่องขึ้น ไม่ชัดเจนกับนักเขียนคนหนึ่ง ยังมีข่าวอีก จากนั้น ผมก็เห็นอันนี้ สุดท้ายของวิดีโอมีอะไรเพิ่มกล้อง ผมให้เพื่อนร่วมงานแผนกเทคโนโลยีของบริษัท ช่วยผมล็อคที่อยู่ของข้อตกลงออนไลน์ พบว่าเป็นที่อยู่โปรเจกต์หนึ่งที่เธอติดตามมาก่อนหน้านี้ ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ คุณน้า ฉันไม่มีเวลาแล้ว ผมต้องทำงาน ภารกิจที่เหอเจียเจียพากลับมา ก็มอบให้คุณแล้ว เอากลับมาแล้ว ให้อันนี้กับเธอก่อน พี่ซางเหวินเก่งมาก เธอไม่พูดฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน คุณน้า คุณอย่าเรียกฉันว่าพี่เลย นี่มันอะไรกัน ออร่าของคุณ ยากมากที่จะไม่ให้คนอื่นไม่เรียกพี่สักคำ อันนี้เหรอ คุณเอากลับบริษัท ดื่มน้ำร้อนเยอะๆ ดื่มกาแฟเย็นแบบนี้น้อย ๆ หน่อย ปวดท้องมาก ขอบคุณค่ะคุณป้า
เถ้าแก่ พวกนี้ อันไหนมีความน่ากลัวมากกว่ากัน ข่มขู่ คุณจะขู่อะไร อันนี้ทำร้ายคนเจ็บไหม ไม่ใช่ คุณซื้อของจะทำอะไร อันนี้ล่ะ ถ้าคุณซื้อมีดประเภทควบคุม คุณต้องแสดงหน่อย แสดงบัตรประชาชนหน่อย เหอเจียเจีย แม่ เชิญพี่น้องทุกท่าน ท่านพ่อทุกท่าน รีบมาเข้าร่วมประชุมชาวบ้านที่ศาลบรรพบุรุษ ขอบคุณที่ร่วมมือ พี่น้องทุกท่าน ท่านพ่อทุกท่าน รีบมาเข้าร่วมประชุมชาวบ้านที่ศาลบรรพบุรุษ ขอบคุณที่ร่วมมือ เกรียงไกร มีความไม่เป็นธรรมอะไร ข้า จินหยินฮวา คุณลุง คุณเป็นอะไรอีก อ๋อ คืออย่างนี้ พวกเธอกลัวว่าฉัน อยู่ในเมืองจะไม่ดีไม่ใช่เหรอ ผมได้ทำการตรวจสอบ ตอนนี้มารายงานให้ทุกคนทราบ ก่อนอื่น นี่คือหลักฐานคุณสมบัติของคณะเต้น พวกคุณดูสิ พิสูจน์อันนี้มีประโยชน์อะไร เอามาหลอกคุณ นี่เป็นคณะเต้นจริงจัง ไม่ใช่เรื่องโกหก ที่นั่นยังเหมากินเหมาอยู่เลย เงินเดือนเดือนละสามพันนะ สามพัน สามพันกว่าหยวน เป็นไปไม่ได้ คนเลวเยอะมาก ในเมืองไม่มีใครคุ้มครองคุณ ถ้าฉันไปถึงที่นั่น ผมต้องรายงานความปลอดภัยกับที่บ้านทุกวันแน่นอน ถ้าฉันไปถึงที่นั่น ไม่ได้ ไม่ได้ เดินแล้วก็ไม่มีทางกลับแล้ว ข้าว่าเจ้าเป็นเด็กผู้หญิง
ทำไมคิดแต่จะออกไปข้างนอกล่ะ เชื่อฟังคุณปู่นะ วัยรุ่นหลายคนออกไปทำงานกันหมดแล้ว ทำไมมาอยู่ที่ฉันก็ไม่ได้ล่ะ ต้องฟังคุณปู่ ฟังคุณปู่ ไม่ จินหยินฮวา หลายปีมานี้ หมู่บ้านต้นท้อของเรา ได้หลุดพ้นจากความยากจนแล้ว แต่ว่าทำให้หมู่บ้านเจริญรุ่งเรือง ยังต้องการเด็กหนุ่มอย่างพวกเจ้า แผ่นดินกว้างใหญ่ มีผลงานที่ยิ่งใหญ่ โอกาสการพัฒนาที่นี่ไม่น้อยไปกว่าในเมือง ผมเชื่อว่า วัยรุ่นที่เดินออกไป ก็จะค่อยๆ กลับมาที่หมู่บ้าน แล้วก็ ฝีมือการวาดภาพไม้ของบ้านคุณ ยังต้อง ฉันแค่อยากเต้น ก็คือชอบเต้น ที่นี่มีเวทีของฉันที่ไหนกัน ฉันจะเต้นให้ใครดู เต้นให้พวกคุณดูไง เต้นให้พวกเราดูดีมากเลย วัยรุ่นอย่างพวกคุณก็ต้องอยู่ที่นี่ ทุกคนไม่ต้องพูดแล้ว คุณปู่ ขอร้องล่ะ ไปเถอะ เหล่าจิน แยกย้ายกันเถอะ หยวนฟาง เธอคิดว่ายังไง กุ้ยเฟิน คุณเรียกผมว่าเหล่าหม่าไม่ได้เหรอ ได้ เหล่าหม่ากุ้ยเฟิน คุณว่า ความฝันคืออะไร ของเล่นของวัยรุ่น ก็คือสิ่งที่อยากทำไง สิ่งที่อยากได้ ตอนคุณอายุ 17-8 ปี ความฝันคืออะไร คิดดูสิ ไม่มีอะไร ก็แค่ ไม่อยากไปทำงานที่พื้น
กินเยอะหน่อยได้ไหม ไม่อยากหิว หลายปีมานี้ เจ้าไม่เสียใจภายหลังหรือ เสียใจอะไร เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของหมู่บ้านเราเลยนะ ตอนนั้นเป็นลูกภูมิใจของสวรรค์ ตอนนั้น ในเมืองจ้างเจ้าไปเป็นอาจารย์ คุณไม่ไป จะต้องอยู่ปรนนิบัติแม่คุณที่นี่ ไม่อย่างนั้น ตอนนี้คุณก็เป็นศาสตราจารย์ใหญ่ในเมืองเหมือนกัน ไม่ ศาสตราจารย์เก่าแล้ว ดีกว่าอยู่ในหมู่บ้านใช่ไหม มันเละไปหมดแล้ว พูดถึงมันทำไม ฉันอยู่ข้าง ๆ แม่ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เสียใจจริง ๆ นะ ไม่เสียใจ งั้นนายเคยถามแม่นายไหม ตอนนั้นไม่ได้ให้คุณไป เขาเสียใจไหม ตาแก่ คุณน่ารำคาญไหม ยังโกรธอีกเหรอ เพิ่มพี่ กาแฟของสตาร์บัคอันไหนอร่อย คุณแนะนำฉันสักอันสิ ฉันเห็นในทีวีมักจะมีอันนี้ คุณดื่มแล้วนอนไม่หลับ นอนไม่หลับถึงจะดี ฉันก็ฝึกตอนกลางวัน ตอนกลางคืนออกไปเที่ยว เดินห้างสรรพสินค้าใหญ่ ฉันคิดดีแล้ว รอฉันได้เงินเดือนแล้ว ฉันจะส่งให้ปู่ฉันครึ่งหนึ่ง แบบนี้เขาก็ไม่ต้อง ก้มหัวไปขายภาพวาดแกะสลักแล้ว อีกอย่าง ฉันยังต้องเก็บเงิน ไปหาพ่อแม่ฉัน นั่งรถไฟที่นั่นแค่สองชั่วโมงเอง ใกล้กว่านี้เยอะเลย เพิ่มพี่ คุณอยากกินอะไร ถึงตอนนั้นบอกฉันนะ ผมส่งให้คุณ ได้หมด
พ่อแม่เธอก็ทำงานต่างจังหวัดเหรอ ใช่ เด็กในหมู่บ้าน พ่อแม่ออกไปทำงานแล้ว งั้นเรื่องที่เธอไปเต้นรำในเมือง พ่อแม่เธอว่ายังไงบ้าง พวกเขาก็ให้ฉันฟังคุณปู่สิ ทุกครั้งมีแค่ประโยคนั้น ต้องเชื่อฟังคุณปู่ ไม่มีแล้ว งั้นยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็สมปรารถนาแล้ว หลังจากที่เจ้าถึงเมืองแล้ว จำไว้ว่าต้องรายงานความปลอดภัยกับคุณปู่ทุกวัน อย่าวิ่งไปไหนนะ ระวังตัวด้วย เข้าใจไหม รู้แล้ว พูดมาก คุณป้า คุณปู่ฉันให้ฉัน ส่งถั่วลิสงที่เพิ่งเก็บมาให้คุณ วางไว้ตรงนั้นเถอะ ครับ ยัยหนูคิม จะไปเมื่อไหร่ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ก็ไปแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปแล้วเหรอ นี่จะได้อยู่กับคุณปู่ของคุณดี ๆ อีก เขาอายุมากแล้ว อยู่กับเขาทุกวัน เด็กโง่นี่ ทำไมยังไม่เข้าใจอีก ไม่เข้าใจอะไร คนแก่แล้ว อยู่ด้วยกันอีกวันก็น้อยลงหนึ่งวัน ดังนั้น ตอนที่ใกล้จะแยกจากกัน ก็ต้องถามตัวเอง วันก่อน ดีขึ้นหรือยัง คุณป้า ผมไปก่อนนะครับ ไปเถอะ คุณปู่ กลับมาแล้วเหรอ เก็บของเสร็จแล้ว อ้อ เก็บของตั้งนานแล้ว วิ่งตั้งหลายรอบแล้ว จะไม่ได้เก็บของได้ไง ฉันเอง
คุณปู่ ผมไปแล้วนะ ภาพวาดของบ้านเราจะทำยังไง เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าไปแล้ว ข้าก็สลักไม่ไหวแล้ว กังวลไปเรื่อย ขึ้นไปข้างบนเถอะ อ้อ จินหยินฮวา ถึงเมืองแล้ว อย่าเลือกกิน อย่าเสียดายที่จะใช้เงิน กินข้าวทุกมื้อก็อิ่มแล้ว แล้วก็ อย่าไปวิ่งกับเด็กซนพวกนั้น เรียนรู้อะไรเยอะ ๆ อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อย จำไว้นะ โทรหาคุณปู่ทุกวัน แล้วก็ ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว เจ้าเป็นหญิงสาวแล้ว เจ้าเข้าเมืองอย่างสบายใจเถอะ ไม่ต้องคิดถึงบ้าน คุณเป็นอะไรไป ฉันไม่ไปแล้ว อะไรนะ ฉันไม่เข้าเมืองแล้ว ผมคืนตั๋วรถไฟแล้ว เป็นเพราะ คำพูดเหล่านั้นที่คุณป้าเวินพูดเหรอ เป็นเพราะว่า เพราะว่า คุณปู่ของฉัน เขายิ้มแล้ว เมื่อก่อนเขามักจะสั่งสอนฉัน ดุตลอดเลย แต่ว่าวันนี้เขา เขายิ้มแล้ว เขาให้ข้าไปเมืองอย่างสบายใจ ไม่ต้องคิดถึงบ้าน แล้วเขาก็ เขาก็เป็นแบบนี้ ยิ้มแล้ว ฉันไม่ไปแล้ว วันนี้เห็นเจ้าไม่มีความสุขเลย เปล่า ผมแค่คิดว่า หลายครั้งที่ตัวเอง ก็เหมือนกับจินหยินฮวาในวันนี้ เพื่อคนรอบข้าง ทิ้งหลายอย่างไป
พวกนั้น เป็นความทรงจำที่ไม่ดีเหรอ ไม่ใช่ไม่ดี แต่ไม่รู้ว่าดีไหม ตอนเด็ก ๆ แม่ฉันอยากให้ฉันไปเรียนเปียโน ผมก็เลยไปเรียน กัดฟันเรียน แม่ผมอยากให้ผมเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่ ฉันก็เลยเปลี่ยนความปรารถนาแรก เธออยากให้ฉันประสบความสำเร็จ เธออยาก ข้าก็ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ แต่คุณก็รู้ สิ่งเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการ ใช่ไหม พูดแล้ว ฟางเหวินหยู่ดูเหมือนจะเก่งมากนะ ไม่อยากทำก็ไม่ทำ บอกว่าไม่ทำก็ไม่ทำ ราชาสวรรค์มาก็ไม่ทำ จะว่าไปแล้วเขาล่ะ ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ฮัลโหล ทำไมคุณถึงมาอยู่ในเกมบ้า ๆ แบบนี้ล่ะ ฉันอยากดูทิวทัศน์บนยอดเขา คุณพาฉันไปได้ไหม ได้สิ ไปกับฉัน ฮัลโหล ฉันเดินไม่ไหว คุณแบกของเยอะเกินไปแล้ว วิ่งสองก้าวก็ไม่มีพลังแล้ว ถอดกระเป๋าออก ฉันจะช่วยเธอทำของหายแล้วนะ อืม ทำไมคุณไม่เก็บอะไรเลย อันดับยังอยู่ข้างหน้าฉัน ใกล้ถึงแล้ว ตามไป โอ้ ในที่สุดฉันก็สามารถ ได้รับอันดับสุดท้ายแล้ว ในที่สุดก็เห็นแล้ว ทิวทัศน์ที่ดีสำหรับอันดับสุดท้าย ทำไมคุณถึงมีอันนี้ ตอนที่เอาออกมาจากกระเป๋าของคุณ ก็พบว่าไม่หนัก ก็พกไว้ตลอด ดิบ พิเศษของหมู่บ้าน
อร่อยใช่ไหม พอใช้ได้ คุณไปทำอะไร ทิวทัศน์บนยอดเขาดีมาก ฉันอยากให้อีกคนหนึ่งปลดปล่อยภาระได้ ขึ้นมาดู ใครเหรอ ผู้ชายหรือผู้หญิง นายยุ่งอะไรด้วย ฟังผมนะ ไปลองดู แต่ว่า ก็ลองดู ไม่พอใจแล้วเหรอ กลับมา เรียนไม่ได้แล้ว กลับมา คิดถึงคุณปู่แล้ว เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวกลับมา คุณยังหนุ่มอยู่ ตอนที่ตัดสินใจ ไม่ต้องแบกรับอะไรมากมาย อย่างมากก็แค่เปลี่ยนใจ ราชาสวรรค์มาแล้ว ก็ควบคุมเจ้าไม่ได้ที่จะเปลี่ยนใจ ใช่ไหม แต่ว่า ตั๋วรถไฟฉันก็คืนแล้ว ไม่เป็นไร พวกเราซื้อตั๋วเครื่องบิน ตั๋วเครื่องบิน ตั๋วเครื่องบินแพงมากใช่ไหม ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้ วันนี้เป็นวันฉลองร้านของบริษัทการบิน ตั๋วเครื่องบินไม่คิดเงิน จำไว้ โทรแจ้งความปลอดภัยให้คุณปู่ทุกวัน ได้ยินไหม อืม ท่านปู่ ท่านก็อย่าลืมรายงานข้าด้วยนะ ได้ยินไหม ได้ ถึงเมืองแล้ว อย่าไปยุ่งกับเด็กพวกนั้น เด็กต่างถิ่นพวกนั้น พัวพันกันไม่ชัดเจน ได้ยินไหม ทำไมล่ะ กลัวว่าเจ้าจะแต่งงานไปไกล ท่านพี่รักษาตัวด้วย รักษาตัวด้วย
หลินต้ารักษาตัวด้วย ไม่สนิท ตามสบาย ไม่ต้องมากพิธี ไม่สนิท จินหยินฮวา เดี๋ยวก่อน พวกคุณมาได้ยังไง กุ้ยเฟินมาได้ยังไง คุณลุงกุ้ยเฟิน ผมเอาที่อยู่ของเพื่อนบ้านเรา ที่อยู่ของเพื่อนบ้านเรา ช่องทางการติดต่อจดไว้บนนี้ ถ้าคุณหิว ต้องโทรหาพวกเขานะ ไม่ต้องเกรงใจ จำได้หรือยัง จำได้แล้ว ขอบคุณท่านลุง ทหาร ปิ่นปักผมสุนัข เปากง กำจัดความชั่วร้าย ได้ ขอบคุณคุณนาย ฉันจะคิดถึงคุณ ข้าก็จะคิดถึงเจ้า บ้านเลี้ยงไก่ตัวเมีย ของดีที่ไม่เห็นในเมืองเลย เอาไม่ไหวแล้ว วันหลังฉันจะเอาไปให้เธอ ขอบคุณครับ อย่ากินน้ำมันใต้ดินนะ ครับ ประทับใจแล้ว ตั๋วเครื่องบินแพงเกินไป หัวใจฉันยังหยดเลือดอยู่เลย ลูกพี่ ผมจะคิดถึงคุณ ฉันก็จะคิดถึงคุณเหมือนกัน เอาล่ะ ขึ้นรถ บ๊ายบาย คุณปู่ ผมก็จะคิดถึงคุณเหมือนกัน ระวังตัวด้วยนะ ครับ ขอบคุณอาจารย์ เหอเจียเจีย อาจารย์ เปิดประตู เหอเจียเจีย เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ เธอติดหนี้อยู่ข้างนอกหรือเปล่า ถ้าวิ่งอีกฉันจะหักขานาย
ฉันไม่วิ่งถึงจะโดนนายตีขาหัก ดูอาชีพเถอะ ฉันคิดว่าไม่แน่มั้ง ก็คือคุณทำในเมืองเล็ก ๆ คนแรกที่กินปู ไม่แน่อาจจะได้รับอะไรอย่างอื่น ผมอาจจะพิจารณาการพัฒนาในเมืองใหญ่ก่อน หลังจากประสบความสำเร็จแล้ว ค่อยคิดกลับบ้าน โอกาสของเมืองใหญ่ ยังคงเยอะกว่าเมืองเล็ก ๆ หน่อย ไม่แน่ ผมมีเพื่อนหลายคน พัฒนาในเมืองสาย 2 3 มากกว่าพวกเรา เมืองหนึ่งพัฒนาเพื่อนพัฒนาได้ดี น่าจะเป็นแบบที่พ่อแม่หวังมากกว่า ฉันไม่ได้กลายเป็นแบบที่ใครอยาก ฉันอยากเป็นแบบนั้น ก็เพราะว่า เดินไปทีละก้าว เดินไปทีละก้าว ก็เลยกลายเป็นแบบนี้ งั้นฉันคงทำไม่ได้แน่นอน ความหวังที่แม่ฉันมีต่อฉัน แต่ฉันก็พอใจกับตัวเองมาก ข้อแรกคือตัวเอง ข้อสองคือทุกแถว ลูก เด็กเป็นคนแรก คู่รัก สามีฉันเป็นคนที่สอง แล้วก็พ่อแม่ ฉันเป็นอันดับที่สาม ฉันอยู่อันดับสุดท้าย ฉันคิดว่าเป็นคู่รัก รู้สึกว่าอายุเท่าฉัน คู่รักสำคัญกว่า พ่อแม่เขาเป็นคนที่ให้กำเนิดคุณและเลี้ยงดูคุณ แต่ว่าคู่รักจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต