EP.9 (FULL EP) | ปิ๊งรักนายชนบท (Jiajia’s Lovely Journey) ซับไทย | iQIYI Thailand
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าวิ่งอีกข้าจะหักขาเจ้า ข้าไม่วิ่งถึงถูกเจ้าตีจนขาหัก ตั้งแต่เล็กจนโต แม่กับฉัน เหมือนแมวกับหนู ฉันมักจะวิ่งหนี เธอมักจะไล่ตาม การแข่งขันเปียโนในเขตครั้งนี้ วงการเปียโนของเรามีนักเรียนสองคนเข้าร่วม กลับมาพร้อมชื่อเสียงทั้งหมด พวกเรามาแสดงความยินดีกับ เหอเจียเจีย ได้รับรางวัลยอดเยี่ยม รางวัลยอดเยี่ยม ไม่ใช่รางวัลเข้าร่วมเหรอ เอาล่ะ ต่อไป พวกเรามาแสดงความยินดีกับนักเรียนฮ่าวจิงของพวกเรา ได้รับ รางวัลที่หนึ่ง อันดับที่หนึ่ง รางวัลที่หนึ่ง คุณแม่เหอ ลูกของคุณ เรียนมานานแล้วใช่ไหม ฉันเดาว่า ต่อไปเปียโนบ้านคุณ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถูกหน่อย โอนให้ฉันเถอะ ลูกของเรามีความสามารถนะ มีความสามารถอะไร ความสามารถในการฉี่รดที่นอนตอนห้าขวบเหรอ เจ้าคนนี้ ทำตัวแปลกๆ เหอเจียเจีย เจ้าจะหนีไปไหน หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าวิ่งอีกข้าจะตีขาเจ้าให้หัก ฉันไม่วิ่งถึงโดนตีจนขาหัก เปิดประตู เหอเจียเจีย เปิดประตู คุณถูกไล่ออกแล้วไม่ใช่เหรอ ความสามารถของคุณแย่ถูกไล่ออก ก็เปลี่ยนบริษัทพยายามต่อไป คุณพัฒนาหน่อยได้ไหม แล้วก็ลฺหวี่เถียน แม่ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว นอกจากหล่อหน่อย ไม่มีอะไรเลย คุณเป็นลูกสะใภ้ให้เขา
ล้างจานจ่ายค่าเช่าห้องให้เขาตั้งหลายปี นายขายหน้าไหมเนี่ย ฉันเลี้ยงเธอมาแบบนี้เหรอ นายมีอนาคตหน่อยได้ไหม เหอเจียเจีย คุณเจอปัญหานิดหน่อยก็วิ่งหนี หนีไปแล้วก็หนี แม่ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว คุณเปิดประตูให้ฉัน ขอโทษนะคะ คุณเป็นแม่ของเหอเจียหรือเปล่าครับ ใช่ค่ะ คุณเป็นใคร คุณไม่ต้องรีบร้อน เพิ่มเข้าไปในห้องอาจจะมีเรื่อง คุณป้า เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ลูกสะใภ้ แย่แล้ว เรื่องทั้งหมดของฉันจะถูกรู้แล้ว ชีวิตของฉันจบลงเพียงเท่านี้ เหอเจียเจีย คุณไม่เปิดประตูฉันจะหาคนทุบประตู คุณแม่เหอ คุณขึ้นไปพักผ่อนสักหน่อยไหมครับ เป็นไงบ้าง เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ คุณแม่เหอ ฮัลโหล คุณตำรวจ ผมจะแจ้งตำรวจ ชื่ออะไร เหอเจียเจีย เข้ามาได้ยังไง เพราะเหอเจียเจีย อะไรนะ เพราะว่า แจ้งตำรวจปลอม ทำไมถึงแจ้งตำรวจปลอมล่ะ เพราะแม่ฉัน แม่คุณ คนที่โจมตีตำรวจข้างบ้าน ผมเอง ผมเป็นคนลงมือเอง ทำไมคุณถึงโจมตีตำรวจ งั้นตอนนั้นพวกคุณขึ้นมาก็จับคน ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเป็นแม่ ก็ต้องปกป้องลูกสาวฉันสิ ลูกสาวคุณแจ้งตำรวจเอง เพื่อให้พวกเราแยกคุณกับเธอออกไป ระหว่างพวกคุณมีความแค้นมากแค่ไหน เธอแจ้งตำรวจเหรอ เด็กโง่เหอเจียเจีย
สมองเรียกประตูเบียดหรือยัง ฉันได้เห็นแล้วจริง ๆ นางคิดว่าข้าทำอะไรไม่ได้ตั้งแต่เด็ก ฉันทำอะไรก็ทำให้เธอไม่พอใจ เขาก็ไม่พยายาม ก็ไม่ยอมทำผลงานออกมาให้ดี ให้ฉันดีใจหน่อย ผมพยายามมากจริง ๆ แสดงให้ดีทำให้เธอมีความสุขแล้ว อายุปูนนี้แล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่แต่งงาน ถูกไล่ออกเป็นเพราะฉันไม่มีความสามารถ แต่การเลิกกันไม่ใช่ความผิดของผม จะหาลูกค้าได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไง พ่อหนุ่ม ปีนี้นายอายุเท่าไหร่แล้ว แต่งงานหรือยัง อ่า คนหลอกลวง ยังเป็นพนักงานระดับสูงอีก ลูกเขยเต่าทองอะไรกัน เจ้าทำไม่ได้ก็ทำไม่ได้สิ เจ้าแกล้งอะไร ข้าไม่รู้เลย ทำไมถึงเลี้ยงเจ้าจนเป็นเช่นนี้ ข้ารู้อยู่แล้ว เจ้าจะไปรู้อะไร ฉันรู้อยู่แล้ว คุณเสียใจมาก เสียใจที่คลอดฉันออกมา ข้าเสียใจ ข้าคลอดเจ้าไม่สู้มีแผ่นเหล็กดีกว่า แผ่นเหล็กนั่นอุดไว้อุ่นไว้อีก นายกลับดี เจ้ามันคนหลอกลวง พูดความจริงกับฉันสักคำก็ไม่มี ทั้งหนาวทั้งร้อนเป็นของปลอม เธอเกลียดฉันขนาดนี้ ทำไมตอนนั้นถึงคลอดฉันออกมา ทำไมคุณถึงไม่ให้ฉันอยู่กับพ่อฉัน ทำไมต้องให้ฉันอยู่ข้างๆ ข้าดีกับเจ้าไม่พอหรือ ทิ้งเจ้าไว้ให้พ่อของเจ้า เขาจะดูแลเจ้าหรือ เขาจะให้คุณกินให้คุณดื่ม ให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ เหรอ ฉันเลี้ยงเธอมาคนเดียวลำบากมาก ผมว่าคุณสองประโยคคุณยังเถียงอีก คุณลุงตำรวจ ผมสำนึกผิดแล้ว เปลี่ยนห้องให้ฉันหน่อย
ต่อไปฉันจะไม่กล้าเมาแล้วขับอีกแล้ว ฉันไม่ใช่นักต้มตุ๋น อะไรนะ ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่นักต้มตุ๋น ตอนฉันเรียนอนุบาลก็รู้แล้ว มีแค่หน้าอกฉันที่ใส่ดอกไม้สีแดง ตอนที่เจ้ามารับข้า ถึงจะหัวเราะ พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีกแล้ว ตอนเด็กฉันก็รู้ มีแค่ฉันที่เป็นเด็กดี เจ้าถึงจะ ถึงจะรักฉัน พวกเขาสองคนหลัก ๆ คือข้อพิพาทในครอบครัว ปัญหาก็ไม่ได้ร้ายแรง หลัก ๆ พวกเราต้องวิจารณ์การศึกษาเป็นหลัก พวกคุณเซ็นชื่อตรงนี้ ก็พาคนไปเถอะ ครับ รบกวนด้วยนะครับ พวกคุณเป็นญาติใช่ไหม ใช่ เป็นอะไรกัน คนที่ใส่เสื้อคลุมสีขาว เป็นแฟนผม ฉันร้อน ช่วยฉันถือเสื้อคลุมหน่อย เสี่ยวจาง เชิญเทวดาสองคนนั้นออกมาเถอะ ขอบคุณครับ คนที่ใส่เสื้อคลุมสีขาวคือแฟนของคุณ แล้วอีกคนล่ะ พี่ใหญ่ แฟนน้อยของเธอมารับเธอแล้ว พูดเหลวไหลอะไรน่ะ ทำไมถึงเขินล่ะ ไปเถอะ พวกเธอสองคน ไปเถอะ รถรออยู่ข้างนอก ขี้เกียจอธิบายกับคุณแล้ว มานี่ มานี่ เจ้าเด็กคนนี้ ไปไกลขนาดนั้น วิ่งนานขนาดนั้น ก็ไม่บอกแม่สักคำ แม่เบาหน่อย ลูกมีเรื่องอะไร ต้องบอกใต้เท้าว่ารู้หรือไม่ เหอเจียเจีย
แม่ ทำไมแม่ถึงหยิบอาวุธอีกแล้ว นี่ เจ้าจะหนีไปไหน คุณแม่เหอ ท่านอย่าโกรธเลย มีอะไรค่อยๆ พูดกัน เหอเจียเจีย เจ้าบอกข้ามา ข้าพูด ข้าพูด ข้าสารภาพทุกอย่าง ข้าให้เจ้าพูด คนที่รังแกเจ้าพวกนั้น เป็นใครกัน แล้วก็วิดีโอนั้น พูดอะไร ภูเขาร้ายน้ำร้ายเกิดราษฎร ใครกัน แล้วก็พวกนั้น โยนไฟใส่ตัวคุณ เจ้าชี้ออกมาให้ข้า อยู่ไหน ใครน่ะ ฉันจะตีเขาให้ตาย ผมจะบอกคุณให้ รังแกลูกสาวฉัน เกิดอะไรขึ้น ทำไมเหรอ ข้าให้เจ้าชี้ให้ข้าไง เอาล่ะ เอาล่ะ เสร็จแล้ว ฉันก็อยากกอด อย่าโวยวาย ฉันก็อยากกอดเหมือนกัน ไม่เสียใจแล้ว ไม่เสียใจแล้ว เชื่อฟังนะ เจ้าเด็กคนนี้ ข้าจะบอกเจ้าให้ ถ้าใครกล้ารังแกลูกสาวฉัน ข้าจะเอาชีวิตไปสู้กับเขา เอาล่ะ เอาล่ะ ดี ดี ดี เด็กดี เด็กดี เอาล่ะ เอาล่ะ เถ้าแก่หลิน ก่อนหน้านี้
คำพูดที่แม่ฉันพูดอยู่หน้าประตูห้อง ได้ยินหมดแล้ว งั้นพวกคุณรู้สึกไหมว่าผม ก็คือรู้สึกว่าคนอย่างผม ค่ะ คิดแบบนี้ค่ะ ขายหน้ามากเลย ฉันควรจะย้ายไป ไปใช้ชีวิตบนดาวอีกดวงหนึ่ง รู้สึกว่าสาวน้อยอย่างเธอ ทำไมน่าสงสารขนาดนี้ ถูกรังแกในเมืองขนาดนั้น คุณแม่เหอ อันนี้ทำเพื่อคุณโดยเฉพาะ ขอบคุณครับ ฉันไปเอาชามตะเกียบมา ท่านรอสักครู่ คุณ คุณก็คือคนที่พูดถึงในอินเทอร์เน็ตใช่ไหม เอาเหอเจียมารวมกันใช่ไหม คน ๆ นั้น สร้างปัญหาอะไร คุณป้า คนโหดร้าย แม่ นี่ นี่ นี่จะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง โอ๊ย ฉันรู้ งั้นเจ้าดูคนสิ หน้าขาว หล่อขนาดนั้น แต่งตัวให้ดูดี เงื่อนไขทางการเงินก็ไม่เลวแน่นอน เขาจะให้ความสำคัญกับคุณเหรอ งั้น งั้น ไม่ได้พูดแบบนี้ใช่ไหม เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าก่อกวน คุณ ทำอะไรกันแน่ คุณป้า ผมเป็นนักเขียน คนที่เขียนนิยาย เป็นนักเขียนจริง ๆ ด้วย งั้นอาชีพของพวกคุณ
ต้องอดหลับอดนอนบ่อย ๆ ใช่ไหม ประมาณนั้น เพราะตอนกลางคืนแรงบันดาลใจค่อนข้างเยอะ นอนดึกบ่อย ๆ ไม่ดีนะ คุณดูงานของพวกคุณสิ นั่งก็นั่งตั้งครึ่งคืน ครึ่งล่างได้รับบาดเจ็บ มีผลกระทบต่อความสามารถในการมีลูกมาก พวกเธอสองคนทำอะไรกัน แข่งพ่นน้ำไง กินข้าวแล้ว กินข้าวแล้ว ขอบคุณครับ แม่ แม่ กินข้าวสิ กินข้าว ลองชิมปลาที่ฉันทำดู คุณแม่เหอ ได้ได้ได้ แม่ นอนแล้วนะ แม่ แม่นอนหรือยัง ลูกหัวเราะอะไร คุณยังไม่นอนเหรอ จู่ๆ ฉันก็นึกถึง ตอนที่ฉันจำลองสมัครสมัยม.6 ตอนนั้นฉันกำลังงงีบหลับอยู่ ส่งแบบฟอร์มมา เพื่อนร่วมโต๊ะฉันกรอกให้ฉัน วิทยาลัยฮอกเกอร์วอลซ์ ตอนประชุมผู้ปกครอง ครูประจำชั้นแจ้งมาว่าฉัน บอกว่าฉันไม่จริงจังกับการสอบ ไม่รอบคอบ ตอนนั้นฉันเสียใจมาก ฉันยังจำได้ว่าอาจารย์ตะโกนอยู่บนเวที เหอเจียเจียผู้ปกครองล่ะ เหอเจียเจียผู้ปกครอง ถึงหรือยัง ผู้ปกครองเหอเจีย อยู่ไหม ฉันยืนอยู่ข้างหลัง เห็นคุณไม่ยกมือเลย ฉันขายหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ แม่ ทำไมตอนนั้นแม่ไม่ยกมือขึ้นล่ะ ยอมรับว่าเป็นแม่ฉันมันน่าอายขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่มีเรื่องนี้ใช่ไหม
จำไม่ได้แล้ว ผมจำได้หมด ฉันลืมไป แล้วคุณมีอุดมคติอะไรไหม ยังจะเป็นอะไรได้อีก หวังว่าคุณจะประสบความสำเร็จ งั้นตอนนี้ฉันเป็นแบบนี้ คุณก็ ก็ไม่ยอมรับว่าเป็นแม่ของฉันใช่ไหม แม่ ลูกเป็นบ้าหรือเปล่า ยังจะนอนอยู่ไหม แล้วก่อนคลอดข้าล่ะ ก่อนคลอดเจ้าอะไรกัน คุณบอกว่าอุดมคติของคุณ หวังว่าฉันจะประสบความสำเร็จ แล้วความฝันก่อนคลอดข้าล่ะ คุณกินอิ่มแล้วใช่ไหม ถามเรื่องไร้สาระพวกนี้ทั้งวัน เติ้งลี่จวิน เป็นนักร้อง ร้องเพลงไม่เป็น วิธีบ่อเหล้า ดาราภาพยนตร์ ไม่รู้จัก สมัยนั้นพวกเธอยังมีอะไรอีก แม่ แม่พูดสิ ท่านจอมยุทธ์ อะไรนะ เป็นจอมยุทธ์ ทำไมเจ้าต้องเป็นจอมยุทธ์ด้วย เพราะว่า ชอบอ่านนิยายของกู่หลง ตอนอายุสิบกว่าปี ฉันคิดว่าเด็กสาวสมัยนั้นของพวกเธอ ชอบดูน้าฉงเหยากันหมด แล้วเธออยากเป็นจอมยุทธ์คนไหนล่ะ หลี่สฺวินฮวน ฉูทิ้งธูปไว้ จำไม่ได้แล้ว ผมจำได้ว่า ตอนนั้น อยู่ในผ้าห่มทุกวัน เปิดไฟฉาย แอบดูนิยาย ตาจะบอดแล้ว แม่ คิดไม่ถึง คุณก็มีชีวิตชีวาเหมือนกันนะ คุณจะนอนไหม ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว หาคุณสักครั้งกระดูกจะแตกแล้ว เร็วๆ ไปนอน
แม่ คุณดูวิวแบบนี้ดีไหม ทิวทัศน์ไม่เลว ทิวทัศน์ดีแค่ไหน คุณจะอยู่ที่นี่ได้ตลอดชีวิต ตอนที่คุณหลบหนีความจริง คนอายุเท่ากันก็อยู่ ต่อสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง คุณอยู่ที่นี่อีกวัน ก็คือทำลายอนาคตของตัวเอง ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง ฉันไม่อยากฟัง คุณไม่ต้องพูดแล้ว ปู่จิน เพิ่มเพิ่มมาแล้ว มาแล้ว ปู่จิน ท่านนี้คือแม่ของฉัน ผมอยากพาเธอมา ชมงานศิลปะของคุณสักหน่อย ไม่รบกวนใช่ไหม ไม่รบกวน เดินตามสบาย ขอบคุณค่ะปู่จิน แม่ ไป แม่พาลูกไปเดินเล่น ไม่เดินแล้ว ฉันนั่งอยู่ตรงนี้สักพัก พักก่อน นายท่าน ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่แล้ว หกสิบกว่าแล้ว แก่แล้ว แก่แล้ว ลูกชายลูกสาวของคุณไม่อยู่ข้างกาย พวกเขาทำงานในเมืองกันหมด ยุ่ง อายุอย่างคุณ น่าจะมีหลานแล้วนะ แม่ เกิดอะไรขึ้น ก็อยู่ในเมืองเหมือนกัน เจ้าดูสิ ทำงานหนักเพื่อลูกมาครึ่งชีวิต จนแก่แล้ว ไม่มีใครอยู่ข้างกายเลย ทำอะไร ข้าพักก่อน ร่างกายข้าแข็งแรง ไม่ต้องการให้พวกเขาอยู่ข้างกาย ท่านอย่าเข้าใจผิด ผมหมายถึง อายุอย่างคุณ
ควรจะซื้อประกันบำรุงคนชราได้แล้ว คุณดูคนแก่คนนี้ ควรจะวางแผนเพื่อตัวเอง อย่ารอให้แก่แล้วพิการ ลูกชายลูกสาวค่อยเห็นคุณเป็นลูกบอลหนัง เตะไปเตะมาเหมือนกัน นั่นถึงเรียกว่าเสียใจ นโยบายประเทศชาติดี ฉันมีเกษตรใหม่ กังวลอะไร ไม่ต้องเป็นห่วง ร่างกายนี้ แข็งแรง ทำอะไร ไปสิ ข้ายังพูดไม่จบเลย ลูกทำอะไรของลูก แม่ แม่ระวังหน่อย แม่ เขาเป็นเด็กน้อยในหมู่บ้าน โจวจิ่นยฺหวี เรียกฉันว่าลูกพี่ เรียกเจ้าว่าลูกพี่ อืม ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว เรียนปีไหนเหรอ ปกติคะแนนสอบเท่าไหร่ อันดับที่เท่าไหร่ในห้อง อนาคตจะเข้ามหาวิทยาลัยอะไร แผนอาชีพในอนาคตคืออะไร แม่ ตอบไม่ได้ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าคุณเป็นลูกพี่ได้ ฉันไม่สนๆ ฉันจะเป็นลูกพี่ ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ฉันทำอะไรลงไป ฉันจะเป็นลูกพี่ ฉันไม่สน ฉันไม่สน ฉันจะเป็นลูกพี่ ได้ได้ได้ได้ ไม่เป็นไรๆ คุณเป็นพี่ใหญ่ คุณเป็นพี่ใหญ่ หัวไชเท้านี้สดมาก คุณปู่คิมปลูกผักเก่งจริง ๆ นี่ปอกยากเกินไปแล้ว จัดการยาก นายนี่จริง ๆ เลย ไม่เหมาะทำงาน
ฉันคิดอะไรอยู่ แม่ ผักพวกนี้ปลูกเองหมดเลย ธรรมชาติบริสุทธิ์ ไม่มีภัยต่อสาธารณะ มีสารอาหาร ผมรู้ ของกินของดื่มที่นี่ เป็นธรรมชาติทั้งนั้น สุขภาพแข็งแรงมาก ผมรู้ อีกอย่าง เถ้าแก่หลิน บ้านเกิดคุณอยู่ที่ไหน ฉัน แม่ แม่อย่าถามเลย ทะเบียนบ้านล่ะ แต่งงานหรือยัง มีแฟนหรือยัง ผมเป็นห่วงเรื่องของคุณอยู่ คุณรีบร้อนอะไร คุณแม่เหอ จริง ๆ แล้ว ผมอันนี้ ขอโทษนะ หลบได้มัธยมหนึ่ง หลบไม่ได้สิบห้า คุณทำอะไร คุณน้า คุณยังไม่ได้ถามผมเลย บ้านเกิด ทะเบียนบ้าน เป้าหมาย ฉันไม่คุยกับเด็กที่ไม่รู้จะพูดยังไง หมายความว่าอะไร ไม่เข้าใจ เจ้าดูการแต่งตัวของเจ้าสิ ดูก็รู้ว่าเชื่อถือไม่ได้ เข้าใจแล้ว เถ้าแก่หลินขอโทษครับ แม่ผมทำให้คุณลำบากแล้ว เพิ่ม ๆ คุณไม่ต้องมาขอโทษฉันตลอดหรอก พรุ่งนี้ฉันอยากขอโทษทุกคนในหมู่บ้าน ทุกคนในหมู่บ้าน นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย นี่เป็นความผิดของฉัน แม่ฉันมาหาฉัน ถ้าแม่ไม่มาหาฉัน เธอจะมาได้ยังไง เธอเอาแต่สร้างปัญหาให้ทุกคน
ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ เพราะว่าเป็นแม่ไง อะไรนะ เพราะว่าเป็นแม่ คุณน้า คุณดูสิ แบบนี้ใช้ได้ไหม มานี่ มานี่ ดูเนคไทนี่สิ เล็บของคุณทำไมตัดหัวล้านขนาดนี้ นี่มันอักเสบง่ายนะ งั้นเหรอ ยังไม่เคยมีใคร พูดเรื่องพวกนี้กับฉันเลย ใครสอนให้คุณตัดเล็บหัวล้านขนาดนี้ ไม่มีคน ตอนประถมฉันมีเพื่อนร่วมโต๊ะคนหนึ่ง บ่นคุณแม่ ตัดเล็บให้เขาสั้นมาก ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่า เด็กที่มีแม่อยู่ข้าง ๆ ใช่ไหม เล็บหัวล้านขนาดนั้น ก็ หัวล้านมาตั้งหลายปี หมายความว่าอะไร แม่เธอล่ะ เขา แต่งงานใหม่แล้ว ดูเหมือนว่า พ่อของคุณก็ไม่ใช่คนดีอะไร เหมือนกับพ่อของเหอเจีย เปล่า พวกเขาแค่ไม่เหมาะสมกันเท่านั้นเอง พอได้แล้ว นั่นคือพ่อคุณปลอบคุณ พวกเขาแยกกัน ก็เพื่อ ความฝันของฉัน อุดมคติ ตอนเด็ก ๆ พวกเขาก็ถามฉันว่า อนาคตคุณมีอุดมคติอะไร ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ผมไม่เข้าใจเลย ความฝันคืออะไร พวกเขาก็บอกฉันว่า ความฝัน คือคุณต้องการอะไร แล้วตอนนั้นคุณอยากได้อะไร ฉันอยากได้ พ่อแม่ไม่ทะเลาะกัน
พวกเขาทำเพื่อความฝันของฉัน ก็เลยแยกกัน พวกเขาเป็นคนดี พ่อ เลี้ยงฉันจนโตได้ดี แม่ บางครั้งก็กลับมาเยี่ยมฉัน ก็แค่บางครั้ง ถ้าเป็นเจ้านี่ ทำไมวันนี้ถึงได้เยอะขนาดนี้ ตอนเด็กๆ ก็มีอุดมคติ คืออะไรเหรอ เป็นจอมยุทธ์ ข้าคิดว่า มีมือคู่ มือที่สะอาด คุณรู้ไหม ทำไมฉันต้องให้ฮากาเรียนเปียโนเพิ่ม เพราะว่า ฉันคิดว่ามือของนักเปียโน สะอาดหมดเลย เติบโต ยังสวยมากด้วย อายุที่ฉันเรียนเปียโนเพิ่ม ทั้งดำทั้งเตี้ย แล้ว แม่ของคุณล่ะ คุณยายที่บวกบวกจากไปเร็ว เพื่อชดเชยการดำรงชีวิตในบ้าน ตอนนั้นผม ทุกวันต้องไปริมทางหลวง ไปเก็บถ่านหินที่ตกลงมาจากรถบรรทุก ฉันต้องเก็บทั้งตะกร้า มือของฉันทุกวัน จะถูกก้อนถ่านหินย้อมจนดำ ซักยังไงก็ล้างไม่สะอาด ตอนนั้น ทุกวันผมคิดว่า ไม่ต้องเก็บถ่านหินอีกแล้ว ฉันอยากได้คู่หนึ่ง มือที่สะอาดและสวย พ่อหนุ่ม ไม่ต้องห่วง คุณดูผมสิ แม่ฉันไม่อยู่แล้ว ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย จนอายุเท่านี้แล้ว ดังนั้น เจ้าจะต้องเป็นเหมือนข้าแน่นอน เจ้าหัวมัน ยังมาพิงไหล่ฉันอีก ใช่แล้ว คุณป้า งั้นตอนเหอเจียยังเด็ก
เล่นเปียโนได้ดีไหม ดี ดีกว่าเด็กห้าขวบคนหนึ่ง แม่ แม่ ทำอะไร แม่ นอน แม่ แม่ทำอะไรอยู่ ตื่นแล้วเหรอ รีบลุกขึ้นมาเก็บของเถอะ พวกเราควรกลับกันได้แล้ว กลับไป กลับไปไหน กลับไปที่ที่เจ้าควรกลับสิ ฉัน ฉันไม่ได้บอกว่าจะกลับนะ คุณไม่กลับไปแล้วมาทำอะไรที่นี่ ฉัน ฉัน ฉันมีธุระต้องทำ คุณยุ่งเถอะ ได้ งั้นคุณบอกผมหน่อย คุณยุ่งอะไรอยู่ที่นี่ ยุ่งอะไรตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น ฉัน ผมมีงาน ผมเป็นผู้ช่วยของฟางเหวินหยู่ ก็คือนักเขียนคนนั้น แม่ แม่ดูสิ นี่เป็นงานจริงจัง หรือว่าเล่นเกมบ้านกันแน่ คุณไม่รู้เหรอ เป็นงานจริงจังนะ ฉันต้องช่วยเขาหาข้อมูลทุกวัน จัดการสมุดบันทึก เรียบเรียงเบาะแสเรื่องราว หนูตั้งใจทำงานทุกวัน ทำไมแม่ไม่เชื่อหนูเลย เหอเจียเจีย เจ้านี่มันอันธพาล คุณไปดูเด็กที่อายุเท่าคุณ เด็กที่อายุใกล้เคียงกับคุณ ทำอะไรทุกวัน ทำไมคุณต้องเอาคนอื่น มาเทียบกับฉันล่ะ ทำไมล่ะ ขี้เกียจพูดกับลูกแล้ว แม่ไม่ต้องเก็บแล้ว โอ๊ย รีบเก็บของ เก็บของกลับไปแล้ว
ไม่ต้องเก็บแล้ว โง่จะตายอยู่แล้ว ไม่ระวังหน่อยเหรอ ทำไม ทำไมอะไร ทำไมต้องบอกว่าฉันโง่จะตาย คนเราเดินอยู่บนถนน ก็อาจจะหกล้มได้ ฝนตกแล้ว อาจจะไม่ได้พกร่มมา ถูกเปียก ทำงานก็อาจจะตกงานได้ มีความรัก ก็ อาจจะอกหักก็ได้ ทำไมคุณต้องบอกว่าฉันโง่จะตาย หรือว่าฉันฉลาดหน่อย ฉันจะไม่ผ่านเรื่องพวกนี้มาเหรอ ทำไมในสายตาของคุณ ฉันเป็นแค่เด็กโง่คนหนึ่ง ดังนั้นลูกถึงต้องการให้แม่อยู่ แม่ช่วยลูกเดินทางโค้ง ลูกไม่ต้องเดินแล้ว ลูกเชื่อฟังแม่ ได้ไหม แต่ในสายตาคุณ ข้าเป็นเด็กที่ เด็กโง่จะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แม้แต่ตัวคุณเอง ยังไม่ยอมรับ ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันไม่ต้องการแม่แล้ว ไม่ใช่แม่จะเอาลูกไปเทียบกับคนอื่น แต่ฉันต้องแข่งกับคนอื่นให้ได้ ฮักเกวอลซ์ วิทยาลัยพุทธศาสนา เหอเจียเจีย ทัศนคติในการสอบเป็นปัญหามาก ท่าทางแบบนี้ ไม่เพียงแต่ไม่รับผิดชอบต่อตัวเอง แต่ยังมีผลกระทบต่อจิตใจของนักเรียนคนอื่น ของนักเรียนคนอื่น หวังว่าผู้ปกครองจะกลับไป จะตักเตือนให้ดี ผู้ปกครองเป็นยังไงเนี่ย ก็ไม่ดูแลลูกให้ดี ผู้ปกครองคนนี้ไม่ใส่ใจเลยจริง ๆ ผู้ปกครองของเหอเจีย อยู่ไหม ตอนนั้น แม่ไม่ใช่ไม่อยากยอมรับ ลูกเป็นลูกของแม่ แต่กลัวว่าจะยอมรับ ฉันไม่ใช่แม่ที่ดี
คุณยายของคุณไปเร็ว พ่อสารเลวของเจ้า ทิ้งพวกเราแล้วก็ไสหัวไป ฉันเลี้ยงเธอมาคนเดียว ฉันกลัว กลัวมากจริง ๆ ตัวฉันเองไม่ใช่แม่ที่ดี ขอโทษนะ แม่ก็เป็นแม่ครั้งแรกเหมือนกัน ตั้งแต่เล็กจนโต ทำให้ลูกลำบากแล้ว แม่ แม่อยากเป็นแม่ของลูกจริงๆ แบบนี้ ข้าก็จะปกป้องเจ้าได้ ให้เจ้าเติบโตได้ดี ดี งั้นฉันคิดว่าถูกแล้ว ผมก็ทำแบบนี้เหมือนกัน ตอนนี้ฉันบอกข่าวดีไม่บอกข่าวร้าย แต่ข้าไม่รู้ว่าถูกหรือไม่ ไม่หรอก เป็นจริงก็ดีแล้ว อืม ไม่ได้แน่นอนขนาดนั้นใช่ไหม ถ้าเจอเหตุการณ์พิเศษบางอย่าง ยังไงก็ต้องบอกพ่อแม่สักหน่อย พวกเขาแข็งแกร่งกว่าที่พวกเราคิดไว้ พวกเขาก็จะสนับสนุนพวกเรา ผมจะไม่ทำได้ดีไปกว่าพวกเขา เพราะฉันคิดว่า ผมรับผิดชอบ แบกรับความรับผิดชอบของครอบครัว ผมหวังว่าจะทำได้ดีกว่าพวกเขา แต่ว่าฉันอาจจะ ไม่แน่ว่าจะทำได้ดีกว่าพวกเขา ฉันคงไม่ ยากที่จะเป็นเหมือนพ่อแม่ ทุ่มเทอย่างไม่มีเงื่อนไข ว้าว คำถามนี้นายถามฉันแล้ว เหมือน เหมือน ฉันก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยถามจริง ๆ เขาไม่เคยพูด เรื่องนี้เหมือนจะไม่เคยเข้าใจมาก่อน ความฝันของพ่อแม่ผมตอนเด็ก ก็คือกลายเป็นครอบครัวหมื่นหยวน พวกเขาสองคนบอกว่าไม่มีความฝันอะไร คนสมัยนั้นของพวกเขาอาจจะคิดว่า งานอะไรจะค่อนข้าง
อาชีพเหล็กไง น่าเชื่อถือหน่อย บางทีตอนนั้น ไม่ค่อยมีแนวคิดในความฝันแบบนั้น