บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.5 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 5] หลูเซิง หลังจากที่ข้าจากไป เจ้าอย่าลืมเด็ดลูกแพร์มากินเอง ต้องขยันฝึกฝนวิชาอาคม ห้ามละทิ้ง ท่านเทพ ข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านสั่งไว้ให้สำเร็จแน่นอน [หลูเซิง] [ตำหนักเซียน ศิลาจารึกสี่ฤดู] [เจ้าจะทำทุกอย่างที่ข้า] [สั่งไว้ให้สำเร็จไม่ใช่หรือ] [เจ้าจะให้ข้ารออีกนานแค่ไหน] เจ้าเป็นใครกัน บอกนามของเจ้ามา [ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว] [เขามาได้อย่างไร] แม่นางหลิ่วเซา ข้าชื่ออาเฮอ เป็นปีศาจของเจ้าน่ะ ปีศาจของข้า อาเฮอ [เขากำลังทำอะไรอยู่] เมื่อกี้นี้เจ้าไล่ตามปีศาจแมงมุม ทำให้ข้าหล่นออกมา ปีศาจนี้หน้าตาพอได้ [ปลาไร้ชีวิตตัวนี้มีแผนร้ายเป็นแน่] เจ้าหมายความว่า ประมุขของเจ้าราชาปีศาจอาภรณ์ขาว สู้กับมนุษย์ จากนั้นเขาบาดเจ็บ แล้วก็ทิ้งเจ้าไว้เพียงผู้เดียว ให้เจ้าใช้ชีวิตตามที่โชคชะตากำหนด ข้าเป็นเพียงแค่ปีศาจปลาตัวน้อย ๆ เดิมทีก็ไม่ค่อยมีความสำคัญ ชีวิตของปีศาจปลาไม่ใช่ชีวิตหรือ อะไรกันเล่า เช่นนั้น ราชาปีศาจอาภรณ์ขาวนั้นแย่มาก ทิ้งชนเผ่าของตัวเองไว้ เป็นราชาเผ่าที่ไร้ประโยชน์ ข้าก็รู้สึกเหมือนกันว่าราชาปีศาจผู้นี้ แย่มาก เมื่อเจอจอมปีศาจที่สู้ไม่ได้ประเภทนั้น เขาก็หันหลังแล้ววิ่งหนีไป เมื่อเจอกับหลิ่วเซาน้อยของพวกข้า ก็แย่งของมีค่าของผู้อื่น กล่าวได้ว่า ทั้งขี้ขลาดและต่ำต้อยด้อยค่า ชั่วร้ายไร้ยางอาย
ยังประกาศตนในสามพิภพอีก ว่าเป็นพิภพที่ภักดีต่อกันสละตนเพื่อคนอื่น มีความอ่อนโยนและสุภาพต่อกันมากมายขนาดนั้น ถุย เดนมนุษย์ชัด ๆ จอมปลอมที่แท้จริง ให้ตายสิ ข้าคิดมาตลอดว่าข้าได้เจอกับคนดี ของพิภพที่ภัคดีต่อกันสละตนเพื่อคนอื่นอะไรนั่น ภายนอกดูดีภายในต่ำทรามอย่างแท้จริง ต่ำทราม เดนมนุษย์ ต่ำทราม ต่ำทราม ปีศาจปลาตาย ข้ารู้สึกว่าสีหน้าของเจ้าไม่ค่อยดี ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไรใช่ไหม เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่เป็นไรใช่ไหม ไม่ได้เป็นอะไร น่าจะเป็นเพราะห่างน้ำนานไปหน่อย ห่างน้ำนานไป นั่นก็คือขาดน้ำ เสี่ยวพ่าง ข้ารับผิดชอบเอง [ปีศาจอาภรณ์ขาว] [คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร] [ทั้ง ๆ ที่เจ้ารู้ตัวตนของข้า] [ยังไม่รีบถอยไปโดยเร็วอีก] [ข้าน่ะหรือจะกลัวเจ้า] [สองคนนี้เกิดอะไรขึ้น] [พวกเขาไม่เคยเจอกันหรอกมั้ง] [คอยดูเถอะ] [คอยดูข้าจะจัดการเจ้าให้สิ้น] [จะคอยดูว่าเจ้าจะจัดการข้าอย่างไร] ปีศาจปลาตายตัวนี้ ปลาตัวนี้มีจิตวิญญาณหลักแหลมแล้วใช่ไหม เดิมทีก็เป็นปลาที่มีจิตวิญญาณหลักแหลม อยู่แล้ว อาเฮอ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม อาเฮอ อาเฮอ เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้พวกเราจะเป็นอะไรไป มันก็ไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว เจ้า ข้าทำให้เสื้อของเจ้าเปียกหรือ ขออภัย ๆ
ห่างน้ำนานเกินไปจริง ๆ ทันทีที่เห็นน้ำ ก็ห้ามใจไว้ไม่ไหว เจ้ายังไม่ตายหรือ เช่นนั้นแล้วดีเหลือเกิน พี่ใหญ่ อย่างไรเสียพวกเราก็ยังจับปีศาจไม่ได้ จับเขากลับไปส่งขึ้นไปยังเบื้องบน เจ้านี่ฉลาดเสียจริง ไม่ได้ นี่เป็นปีศาจของข้า จะส่งขึ้นไปเบื้องบนได้อย่างไรกัน ไม่ได้ ยังคงเป็นแม่นางของพวกเรา ที่งามทั้งคนและงามทั้งใจ หลิ่วเซา เขาคือ [เสแสร้ง] [เสแสร้งต่อไป] [ข้าจะคอยดูเจ้าเสแสร้งถึงเมื่อใด] โดนปีศาจแมงมุมนี้เล่นงาน พวกเราต้องกลับไปมือเปล่าแล้วจริง ๆ กลับไปไม่รู้ว่าจะโดนลงโทษเยี่ยงไร [ห้องโถงอวี้อวี่] ข้าพอจะเข้าใจเหตุการณ์แล้ว แต่ว่า พวกเจ้าล่าเหยื่อไม่ได้เลยแม้แต่ตัวเดียว กลับมามือเปล่านั้นคือความจริง จำเป็นต้องลงโทษ เจ้าสำนักขอรับ ครั้งนี้ข้าน้อยเป็นผู้นำกลุ่ม ข้าน้อยยินดีรับโทษทั้งหมด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นลงโทษเจ้า ปัดกวาดหออี๋จูหนึ่งเดือน ได้หรือไม่ -ขอบพระคุณเจ้าสำนักเจ้าค่ะ -ขอบพระคุณเจ้าสำนักขอรับ ลู่หลี อย่าลืมเรื่องที่เจ้ารับปากกับข้า ว่าจะไปเอาหญ้าจักรพรรดิล่ะ ไปเถอะ เรียกตู้หมิงชงมาให้ข้า ขอรับ [ปีศาจสกุณา] ชงเอ๋อร์ กลุ่มของลู่หลีกลับมามือเปล่า เจ้ามีความเห็นอย่างไร เขาทำให้เจ้าสำนักผิดหวัง สมควรได้รับโทษหนัก แต่ข้ารู้สึกว่า เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งกว่า ศิษย์ไม่เข้าใจขอรับ
ไม่เข้าใจ [อู่] วันที่สิบสามเดือนหนึ่ง [ปีศาจแมงมุม] ตู้หมิงชง ล่าปีศาจแมงมุมตัวหนึ่งที่ช่องเขาตะวันออก เพศผู้ ผมยาว พลังปีศาจสองร้อยปี เป็นความเลินเล่อของศิษย์ ทำให้ปีศาจตนนี้หนีไป และไม่ได้รายงานในทันที ขอให้เจ้าสำนักโปรดอภัยให้ เป็นความเลินเล่อจริงหรือ หรือว่าเป็นความตั้งใจ [ปีศาจสกุณา ปีศาจแมงมุม] เจ้ารู้ดีแก่ใจ มันหนีไปเองจริง ๆ ศิษย์สาบานได้ โปรดฟังที่ข้าพูด ช่างเถอะ ข้าเองก็ไม่อยากสอบสวนแล้ว เจ้าออกไปเถอะ ขอรับ อย่าทำให้ข้าผิดหวังอีก ข้าหวังมาตลอดว่า เขาจะกระทำในสิ่งที่ถูกต้อง ซื่อสัตย์ เป็นผู้สืบทอดอู่หยางโหว ของข้าในอนาคตภายภาคหน้า อย่างไรเสียเขาก็เป็นลูกชายของสหายท่าน น่าเสียดาย กลับกลายเป็น ลู่หลีคนนี้ ท่านอาจารย์ เฟิ่งเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกลับมา เฟิ่งเอ๋อร์ตระหนักว่า ท่านอาจารย์มีอาการไอ เมื่อก่อน มีศิษย์น้องก็ค่อยยังชั่ว บัดนี้ ศิษย์น้องก็ไปสำนักอู่หยางโหวแล้ว เฟิ่งเอ๋อร์เกรงว่าไม่มีคนดูแลท่านอาจารย์ จึงนำยารักษาอาการเหล่านี้มาโดยเฉพาะ น้ำชวนเป่ยลูกแพร์นี้ ก่อนหน้านี้ศิษย์น้องเป็นผู้ซื้อมาให้ ใช่หรือไม่ เขามากเรื่องเอง ข้าชินตั้งนานแล้ว หลีเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง ก็ราบรื่นดี เขากับหลิ่วเซาผ่านเหตุการณ์ด้วยกันมากมาย
อย่างไรเสียหลิ่วเซาก็เป็นคุณหนูที่ถูกตามใจ เข้าจวนโหวครั้งแรก ศิษย์น้องจึงต้องคอยช่วยเหลือเป็นครั้งคราว มีเขาคอยสอนหลิ่วเซา วรยุทธ์ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย เขาได้พูดถึงกระบี่โอบจันทร์บ้างหรือไม่ อันนี้แล้วละก็ อาจจะเป็นเพราะมีหลายเรื่องที่ต้องดูแล หลิ่วเซา ศิษย์น้องจึงยังไม่มีเวลาสนใจกระบี่โอบจันทร์ เจ้าหมายความว่า ในสายตาของเขามีเพียงหลิ่วเซา ไม่สนใจในสิ่งที่ ข้ามอบหมายให้ใช่หรือไม่ ท่านอาจารย์ ไม่ใช่ ๆ กระบี่โอบจันทร์สำคัญเช่นนี้ ศิษย์น้องจำได้อย่างแน่นอน [สำนักอู่หยางโหว] พี่ใหญ่ ข้าเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เตรียมพร้อมอะไรหรือ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไงเล่า จะให้พี่ใหญ่รับโทษเพียงผู้เดียวได้อย่างไร เชื่อฟังขนาดนี้เลยหรือ แต่เจ้าไม่คิดหน่อยหรือ หากเจ้าไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับข้าเช่นนั้นแล้ว เสี่ยวเสวี่ยก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วย เช่นกัน สุขภาพของนางเพิ่งดีขึ้น เจ้าไม่รู้สึกแย่หรือ รู้สึกแย่ ไม่ เหมือนว่าจะรู้สึกแย่เล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้นหลิ่วเซาก็ไปด้วยกันกับข้า เจ้าทั้งสองไม่ต้องกังวลใจ [เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าเป็นห่วงเจ้า] [ข้าก็เป็นห่วงเจ้า] [เจ้าบอกก่อนว่างามหรือไม่] [แท้จริงแล้ว] [แท้จริง] [เจ้าก็รู้สึกว่างามมาก] [ใช่หรือไม่] ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ ท่านมาได้เช่นไร ข้าได้ยินว่าช่วงนี้เจ้ายุ่งมาก เช่นนั้นจึงมาดูเสียหน่อย แท้จริงแล้ว ก็ไม่ได้ยุ่งมากนัก นี่ก็ไม่ใช่เพราะปีศาจอาภรณ์ขาว แทรกซึมเข้ามาในสำนักอู่หยางโหวหรือ ข้ากำลังคิดว่า
จะคว้าเอาหญ้าจักรพรรดิ กลับมาจากมือเขาได้อย่างไร เพื่อหญ้าจักรพรรดิ หรือหลิ่วเซา ท่านอาจารย์ ท่านว่าพวกข้ารับเงินของนางมามากมายเยี่ยงนี้ นางประสบภัยอันตราย พวกเราต้องปกป้องนางให้ดีไม่ใช่หรือ ลืมภารกิจที่ข้ามอบหมายให้เจ้า แต่กลับห่วงใยแม่นางคนนี้อย่างขึ้นใจ ข้าจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าไม่ชอบนางมาก ถึงขั้นที่ไม่ยอมเข้ามาเป็นเพื่อนนาง แท้จริงแล้ว หลังจากที่ได้รู้จักกัน จึงได้พบว่านาง แท้จริงแล้ว ไม่ได้เอาแต่ใจเยี่ยงนั้น เพียรพยายามเพื่อพัฒนาตน และมีความจริงใจต่อผู้อื่น ท่านอาจารย์ขอรับ นางไม่ใช่ผู้ที่ไม่มีข้อดีในตัวขนาดนั้น เจ้าหวั่นไหวแล้ว ไม่ใช่ขอรับ จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านอาจารย์ เหมือนว่าจะไม่ยินดีให้ข้าอยู่กับนาง พวกเจ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะเหตุใด ท่านอาจารย์ไม่ชอบนาง ท่านให้ข้าใกล้ชิดนาง เพียงเพราะนางสามารถช่วยข้าดึงกระบี่ เช่นนั้นหรือ ไม่เกี่ยวข้องว่าชอบหรือไม่ชอบ เจ้ากับนางเคยไปรับอัคคีวิญญาณด้วยกัน น่าจะรู้อัคคีวิญญาณของพวกเจ้าต่อต้านกันและกัน ตัวเจ้าเองเข้าใจดี ไม่จำเป็นต้องให้อาจารย์อธิบาย ควบคุมอารมณ์ซึ่งกันและกัน สูญเสียซึ่งกันและกัน โชคชะตาของพวกเจ้าก็ต่อต้านซึ่งกันและกัน ลิขิตไว้ให้ควบคุมอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น ความรักของพวกเจ้าทั้งสองฝ่าย ก็จะทำร้ายซึ่งกันและกัน เจ้าอยากค้นหาเรื่องราวชีวิตของตนเอง อาจารย์ถึงสั่งเจ้ามาสำนักอู่หยางโหว ไปดึงกระบี่โอบจันทร์ แต่ไม่ใช่สั่งเจ้ามาพลอดรักกัน ยันต์คำสาปนี้ชื่อว่ากลืนวิญญาณ ข้าจะปลูกมันไว้ในร่างกายของเจ้า ถ้าเจ้าเกิดความรักต่อหลิ่วเซา ก็จะกระตุ้นคำสาปให้กำเริบ แล้วก็จะเกิดคาถาที่ทรวงอกของเจ้า ถ้าเจ้าตัดขาดความรู้สึกต่อหลิ่วเซาไม่ได้ คาถาจะเคลื่อนที่ในร่างกายด้วยพลังวัตรของเจ้า ทำให้เส้นเลือดในร่างกายของเจ้าไหลเวียนผกผัน
เจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เมื่อคาถาหวนมาถึงฝ่ามือของเจ้า เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เจ้าทำตัวให้ดี ๆ อาจารย์ไม่ต้องการลูกศิษย์ที่ไม่มีอนาคต [ลู่หลีคนนี้ทำอะไรอยู่น่ะ] [ทำไมยังไม่มาอีก] [หออี๋จู] ลู่หลี เจ้าทำอะไรน่ะ ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ ข้าก็กำลังคิดว่า หากสามารถนำหญ้าจักรพรรดิกลับมาก่อนได้สักหนึ่งวัน เผื่อว่าวันใดข้าไปแล้ว เจ้าก็จะสามารถยืนหยัดอยู่ที่สำนักอู่หยางโหวคนเดียวได้ อะไรนะ เจ้าจะไปแล้วหรือ วางใจเถอะ ข้าไม่ไป เจ้า… แต่ว่าเจ้า รับเงินของข้าแล้ว ถ้าหากเจ้าจะไป เจ้าก็ต้องชดใช้ ชดใช้ 10 เท่า ไม่ 100 เท่า นั่นข้าไม่สามารถชดใช้ได้ ไม่สามารถชดใช้ก็ไปไม่ได้ [หออี๋จู] [หออี๋จู] [ทำไมต้องขู่ข้า ว่าจะไป] หรือว่าอาจารย์เจ้าไม่สบาย เงินขาดหรือ ไม่ เจ้าพาปีศาจปลาตัวน้อยมาแล้วหรือ เจ้าปีศาจปลาตาย ออกมา หลิ่วเซา องครักษ์ของ ราชาปีศาจ ขอถาม เจ้ารู้หรือไม่ว่า ท่านประมุขราชาปีศาจอาภรณ์ขาวของพวกเจ้า นำหญ้าจักรพรรดิไว้ที่ใด ไม่อนุญาตให้ยืนตรงนั้น ข้าเป็นเพียงองครักษ์ จะรู้เรื่องของท่านประมุขได้อย่างไรกัน เจ้าอย่าทำให้เขาลำบากใจเลย ทำงานเถอะ
ไป นี่ เพราะอะไร ทำไม ทำไม เพราะอะไร เพราะอะไรข้า ข้าคนเดียวถึงถือเยอะขนาดนี้ เขาไม่ถือสักอัน พูดจบแล้วใช่หรือไม่ พูดจบแล้ว ไปทำงานไป เอากะละมังไว้นี่ แม้ที่นี่ทั้งเก่าและชำรุด แต่ก็มีเสน่ห์ของกลิ่นอายโบราณไม่น้อย ข้าว่าเจ้าปีศาจน้อยนี้ เจ้าอย่าพูดสำบัดสำนวนได้หรือไม่ ไปทำความสะอาด ทางนั้น เห็นไหมทางนั้นก็สกปรก ทำความสะอาดไป เร็ว เขาทำเป็นหรือ เป็นแค่ปลาตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ราชาปีศาจ สิ่งที่คุณหนูใหญ่หลิ่วผู้สง่าผ่าเผย ก็สามารถเรียนรู้ได้ ปีศาจของคุณหนูใหญ่หลิ่วทำไม่เป็น เหอะ ๆ เจ้ารู้สึกว่าอย่างไร ที่คุณชายลู่พูดก็ถูก อย่ารังแกคนซื่อสัตย์ ข้าหรือ ผู้ใดคือคนซื่อสัตย์ อย่ารังแกปีศาจของข้า ยังจะมองอีก ข้าจะตีเจ้าให้ ไปทำงาน เจ้าปีศาจปลาตาย เจ้าปีศาจปลาตาย เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่เจ้า เจ้ายั่วโมโหข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ นี่ทำความสะอาดอยู่ไม่ใช่หรือ มา ข้าช่วยเจ้าวางหนังสือให้เรียบร้อย คุณชายลู่ หนังสือนี้ไม่ควรวางเช่นนี้ ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้า หากเจ้ายังไม่เจียมตัวอีก ระวังแม่นางหลิ่วเซาลงโทษเจ้า ดูซะ หยุดสู้กันได้แล้ว
หยุดสู้กันได้แล้ว พวกเจ้าทำอะไรกันแน่ พวกเจ้าจะก่อกบฏใช่หรือไม่ ดูเรื่องดีงามที่พวกเจ้าทำ เป็นเขาที่ลงมือก่อน เป็นไม้กวาดที่ลงมือก่อน พูดอะไรของเจ้า หยุดทะเลาะได้แล้ว รีบคิดดีกว่าว่าจะเก็บกวาดกันอย่างไร ถ้าพูดอีกข้าจะคั้นเจ้าเป็นน้ำลูกสาลี่ตุ๋นน้ำตาลกรวด รวมถึงเจ้า ข้าจะสับเจ้า เป็นชิ้นปลา ตุ๋นกะหล่ำปลีดอง แต่น่าเสียดายข้าไม่ใช่ลูกสาลี่จริง ๆ และไม่รู้ว่าท่านตรงหน้านี้ เป็นปลาไนจริงหรือไม่ ขอโทษ เป็นความผิดของข้า เป็นความผิดของเจ้าแน่นอน ยังจะ เจ้าดูหนังสือเหล่านี้ พวกเราจะต้องแยกประเภทเป็นเล่ม ๆ แล้วนำมันวางกลับไป เวลาหนึ่งเดือนยังจะทันหรือไม่นะ นี่คือ มนตร์ที่พวกเจ้าร่าย มนตร์ที่เจ้าร่าย หรือว่าหนังสือเล่มนี้ก็กลายเป็นปีศาจแล้ว จะจัดการเองได้หรือ เมื่อก่อนข้าเคยได้ยิน ตำหนักเซียนเคยมีหนังสือโบราณเล่มหนึ่งเร่ร่อนในโลกมนุษย์ เรียกว่าคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ เป็นอาวุธวิเศษที่หายาก สามารถปลูกพืชไม้ดอกระย้าในสามพิภพได้ตามอำเภอใจ ปลูกพืชไม้ดอกระย้าได้ตามอำเภอใจ เช่นนั้นก็ รวมถึงหญ้าจักรพรรดิ ใช่แล้ว ดูข้า [คัมภีร์แห่งภาพลวงตา] ครึกครื้นจริง ๆ เลย ข้าคิดว่า นี่น่าจะเป็นโลกในคัมภีร์ใช่หรือไม่ น่าจะใช่มั้ง ปีศาจน้อย สำหรับสิ่งนี้ เจ้ามีความคิดเห็นอะไร อย่างน้อยสิ่งของด้านใน น่าจะเป็นจริงทั้งหมด ก็ไม่รู้ว่าที่นี่มีร้านเครื่องปรุงยาจีนหรือไม่
หวังว่าจะมีหญ้าจักรพรรดิที่พวกเราตามหา อย่างไรเสียก็ต้องตามหา เช่นนั้น พวกเราเดินเล่นไปด้วยหาไปด้วย ไปเถอะ ข้าลองชิมอย่างอื่นอีก เจ้าก็ลองชิม ดูแล้วน่ากินมากเลย นี่ราคาเท่าไรหรือ เก็บเจวี๋ยนเอ่อร์เก็บแล้วเก็บอีก ครึ่งค่อนวันก็ไม่เต็มตะกร้า ข้าคิดถึงคนรัก ตะกร้าผักถูกทิ้งไว้ข้างทาง [เก็บเจวี๋ยนเอ่อร์เก็บแล้วเก็บอีก ครึ่งค่อนวันก็ไม่เต็มตะกร้า ข้าคิดถึงคนรัก ตะกร้าผักถูกทิ้งไว้ข้างทาง] ข้าจะบอกเจ้า พ่อค้าที่อ่านบทกลอนได้ สิ่งของที่เขาขายราคาต้องแพงแน่นอน ดูข้า พวกเจ้าชาวบ้านธรรมดาพวกนี้ เรียนหนังสือน้อย กล้าดีอย่างไรเอาเงินพวกนี้ มาดูถูกข้า ที่นี่ของข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้า ไป ๆ ๆ แม่นาง ไป ๆ ๆ -นี่ไม่ใช่เงิน -ไป ๆ ๆ -นี่คือใบไม้ทอง -ข้าไม่ต้อนรับพวกเจ้า ไม่ทำการค้ากับเจ้า ทองนะ เอาละ -ไม่มีความรู้ -ไป ๆ ๆ เขาหมายความว่าอะไรหรือ เขารังเกียจพวกเราที่ไม่มีความรู้ -ข้าไม่รู้ -ไป ๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ให้เจ้า
สายไหม นี่ราคาเท่าไรหรือ ไม่ต้องใช้เงิน สิ่งของที่นี่ล้วนไม่คิดเงิน ไม่คิดเงิน สิ่งสำคัญที่สุดในโลกหนังสือคือความรู้ [ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบมาเก็บกันเถอะ ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบเก็บขึ้นมา] เพียงแค่ทายเครื่องปรุงยาจีนที่กลอนหมายถึง ก็สามารถได้รับของที่ขาย เก็บเจวี๋ยนเอ่อร์เก็บแล้วเก็บอีก ครึ่งค่อนวันก็ไม่เต็มตะกร้า ข้าคิดถึงคนรัก ตะกร้าผักถูกทิ้งไว้ข้างทาง เจวี๋ยนเอ่อร์ หน่ออ่อนของเจวี๋ยนเอ่อร์ สามารถรักษาอาการปวดหัวไข้หวัด สุดยอดจริง ๆ ท่านเจ้าปัญญาอยากได้อะไร หยิบได้เต็มที่ ชิมหนึ่งคำ อร่อยมาก [คิดจะเล่นกับข้า] ก็แค่แยกพืชสมุนไพรไม่ใช่หรือ มีอะไรยาก ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบเก็บขึ้นมา ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบมาเก็บกันเถอะ คืออันนี้ ให้ [เก็บเจวี๋ยนเอ่อร์เก็บแล้วเก็บอีก ครึ่งค่อนวันก็ไม่เต็มตะกร้า ข้าคิดถึงคนรัก ตะกร้าผักถูกทิ้งไว้ข้างทาง] ง่ายขนาดนี้ คุณชายลู่ช่างมีการศึกษาจริง ๆ แม้แต่ยาชนิดนี้ก็รู้จัก มีหญ้าที่ชื่อว่าลืมเลือนทุกข์ หญ้าลืมเลือนทุกข์ [จะแพ้ให้เขาไม่ได้] [ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบมาเก็บกันเถอะ ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบเก็บขึ้นมา] ว่านผักบุ้ง ริเริ่มยามเช้าขอบคุณยามเย็น
ไปเถอะ [ปีนขึ้นเขาสูง ไปเก็บตัวเหลือบ สตรีผู้อ่อนโยน ต่างมีเหตุผล] หญ้าลูกไก่ คราม สวีฉางชิง [ปีศาจเฒ่าคนนี้] [อาศัยที่ตนเองอยู่มาเป็นร้อยปี] [อ่านหนังสือไปตั้งกี่เล่ม] [ไร้ยางอายเกินไป] ไม่พอใจละก็ อ่านหนังสือเยอะ ๆ เถอะ ที่นี่พิเศษจริง ๆ ไม่เห็นแก่เงิน ไม่ใช้กำลัง เน้นเพียงแต่ความรู้ เจ้าของที่นี่ต้องเป็นคนที่น่าสนใจมากแน่ ๆ แม้แต่เจ้าก็ไม่รู้หรือ ให้ ตัวเหลือบในบทกลอนนี้ หมายถึงดอกหัวงูใช่หรือไม่ ใช่ ชื่อของพืชที่พบได้ยากเช่นนี้ เจ้าก็รู้ด้วยหรือ ท่านอาจารย์ของข้ามีอาการไอ กินสิ่งนี้ตลอดทั้งปี มีคนผ่านการทดสอบอัคคีวิญญาณ เป็นเช่นนั้นจริงหรือ ผู้ที่ได้รับอัคคีวิญญาณ คือหลิ่วเซาศิษย์หญิงของสำนักข้า แต่ผู้ที่นำอัคคีวิญญาณออกมา คือลู่หลีซึ่งเป็นศิษย์อีกคน หลิ่วเซา ลู่หลี เป็นเช่นนั้น แต่เสียดายที่… จนกระทั่งบัดนี้ พวกเขายังมิอาจนำหญ้าจักรพรรดิกลับมาได้ ตอนนี้ปีศาจในสามพิภพกำเริบเสิบสาน เพราะข้าช่วยลู่หลีผู้นั้น จึงสูญเสียพลังไปแปดส่วน หากจอมปีศาจมาจู่โจม ข้าเกรงว่ายากที่จะต้าน เซียนเวิง เช่นนั้นแล้ว พลังวิญญาณพิเศษของหลิ่วเซา ข้ากำลังคิดว่า สามารถยืมใช้พลังวิญญาณของนาง เพื่อขจัดภัยปีศาจในโลกมนุษย์ได้หรือไม่
เจ้าอย่าได้ผลีผลาม รอให้ตำหนักเซียนทั้งหลาย หารือกันก่อนแล้วค่อยตัดสิน ตอนนี้ ข้าสามารถช่วยเจ้า ดูดรับพลังของอัคคีวิญญาณได้ ฟื้นคืนพลังวัตรส่วนหนึ่ง เจ้าช่วยเรื่องเร่งด่วนนี้เสียก่อน แล้วค่อยหาหญ้าจักรพรรดิ โลกมนุษย์มีความลำบาก ตำหนักเซียนไม่อาจนิ่งดูดายได้ ขอบคุณผู้อาวุโสเซียนเวิง ดี ดี ดี -งดงามจริง ๆ -สวย เอาอีก วัชพืชน้ำกว้างใหญ่ น้ำค้างขาวกลายเป็นน้ำค้างแข็ง [ฝีมือการวาดอันยอดเยี่ยม] คนนั้นที่กล่าวถึง อยู่อีกฟากของแม่น้ำ ข้อนี้ข้ารู้ วัชพืชน้ำไม่ใช่ต้นกกหรอกหรือ แม่นางฉลาดยิ่งนัก เช่นนี้แล้ว ข้าจะวาดภาพพวกเจ้าให้สักรูป เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกดีหรือไม่ พวกข้าไม่วาดรูป พวกข้ามาตามหาหญ้าจักรพรรดิ เจ้าทราบหรือไม่ อันนั้นข้าไม่ทราบ ในเมื่อพวกเจ้าผ่านการทดสอบของข้าแล้ว วาดสักรูปเถอะนะ ท่านดูสิ ทิวทัศน์และกาลเวลางดงาม ช่างประจบกันอย่างเหมาะเจาะ อีกทั้งชายก็เก่งหญิงก็สวย [ฝีมือการวาดอันยอดเยี่ยม ภาพฤดูใบไม้ร่วงสีทอง] ไม่วาดจะเสียดายนะ ข้าเห็นภาพวาดของเจ้านี่ ล้วนมีแต่ภาพดอกไม้ สมุนไพร แมลง นก ไม่มีภาพเสมือนบุคคลเลย เจ้า… วาดได้หรือ ใครว่าข้าวาดไม่ได้ จะให้พวกเจ้าได้เห็นกับตา [สตรีผู้สวมใส่ชุดอู่หยางโหว ทำไมถึงงามได้เพียงนี้]
[ฝีมือการวาดอันยอดเยี่ยม] ใช่ ๆ ๆ พวกเจ้าอยู่ท่านี้ไว้นะ อย่าขยับ ใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนกับข้าหน่อยสิ เป่ามัน สหายท่านนั้นที่นั่งยอง ๆ เทพผู้สูงส่งหนีบดอกไม้ด้วยนิ้ว หนีบดอกไม้ หนีบดอกไม้ เทพผู้สูงส่งหนีบดอกไม้ด้วยนิ้วเข้าใจหรือไม่ นั่งยอง ๆ แววตาของท่าน เฉียบแหลมอีกหน่อยได้หรือไม่ มีชีวิตชีวาหน่อย เฉียบแหลมอีกหน่อยนะ ใช่ ๆ ๆ สหายอาภรณ์ขาวท่านนี้ เป่าขลุ่ย เจ้าเป่าเป็นใช่หรือไม่ เป่าขลุ่ย สำเร็จแล้ว เหมือนหรือไม่ เหมือนหรือไม่ ไม่ใช่สิ อันนี้… กับภาพที่เจ้าให้พวกข้าดูไม่เหมือนกันเลย แน่นอนว่าไม่เหมือนกัน [ทำไมเขาถึงวาดภาพคนของอู่หยางโหวเป็นล่ะ] [ภาพนี้ต้องสำคัญมากเป็นแน่] ปรมาจารย์ท่านนี้ เจ้ามีปัญหา เจ้าอธิบายหน่อยได้หรือไม่ นี่ นี่… อธิบายอะไรกัน ข้าไม่เข้าใจ หลิ่วเซา เจ้ามาพูดสิ ข้าหรือ ที่นี่น่ะ มีพ่อค้าเร่แผงลอยมากมาย แต่ว่าไม่มีใครสักคนที่รับของจริง ไม่ต้องใช้เงิน ของทุกอย่างที่นี่ไม่คิดเงิน ที่นี่มีแต่เจ้าผู้เดียว ที่ไม่มีคำถามทดสอบชื่อเรียกพืชสมุนไพร
[ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบมาเก็บกันเถอะ ผักกาดน้ำงอกงามสดใส รีบเก็บขึ้นมา] [ปีนขึ้นเขาสูง ไปเก็บตัวเหลือบ สตรีผู้อ่อนโยน ต่างมีเหตุผล] คำถามของพ่อค้าคนอื่นยากมาก แต่ของเจ้าง่ายที่สุด [วัชพืชน้ำกว้างใหญ่ น้ำค้างขาวกลายเป็นน้ำค้างแข็ง] อธิบายได้ว่าเจ้าตั้งใจที่จะทำให้พวกข้ามาเจอเจ้า [ในเมื่อพวกเจ้าผ่านการทดสอบของข้าแล้ว] [วาดสักรูปเถอะนะ] สตรีผู้ที่อยู่ในภาพวาด สวมใส่ชุดออกรบของอู่หยางโหว [ฝีมือการวาดอันยอดเยี่ยม ภาพฤดูใบไม้ร่วงสีทอง] สิ่งที่เจ้าถนัดกลับเป็นภาพดอกไม้และนก ฉะนั้นแล้ว ภาพผืนนี้ได้มาได้อย่างไร นี่ก็อธิบายได้ว่า เจ้าไม่เหมือนกับคนอื่นในภาพมายา ไม่ผิด มิฉะนั้น เจ้าก็คือผู้บงการของที่นี่ หรือว่าเจ้าจะเป็นเจ้าของคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นแล้ว เจ้าต้องรู้ที่อยู่ของหญ้าจักรพรรดิเป็นแน่แท้ แล้วอย่างไรล่ะ เนื้อหาของคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยพืชสมุนไพร ล้วนเป็นลูก ๆ หลาน ๆ ของข้า ที่นี่ คือโลกของข้า เช่นนั้น สิ่งเหล่านี้ที่พวกข้าเห็นนั้น ก็คือปีศาจพืชสมุนไพรเองหรอกหรือ และยังเติบโตได้ในหนังสืออีกด้วย มิน่าล่ะ ท่าทางสุภาพ รู้แล้วก็ดี วันนี้ข้าจะขอพูดตรงนี้เลยแล้วกัน พวกเจ้าออกไปไม่ได้แล้ว เอามาให้ข้า ทำไม เมื่อครู่ไม่ใช่อวดดีหรอกหรือ วันนี้ข้าก็จะขอพูดไว้ตรงนี้เลยเช่นกัน ภาพนี้แลกกับอิสรภาพ ภาพนี้มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ
ข้าจะรู้ได้อย่างไร ไม่สำคัญ ๆ ปีศาจน้อย มา เผาภาพนี้เลย ได้เลย ที่แท้ก็คือเผ่าภูตวารี พวกเจ้าแกล้งข้า ไม่สนุกเลยสักนิด ส่งพวกเจ้าออกไปก็ได้ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว รอดูนะ เดี๋ยวข้าจะไปจัดการกับเจ้า ปีศาจปลาตาย เมื่อครู่เจ้าตอบโต้ได้เร็วมาก เจ้าคงไม่ได้คิดที่จะเสกลูกไฟ เผาภาพนั้นจริง ๆ ใช่ไหม เผ่าวารีจะปล่อยไฟได้อย่างไร หรือคุณชายลู่จะสอนข้าล่ะ รวม ๆ ก็… วันนี้เจ้าทำได้ไม่เลว ออกประตูนี้ไป เลี้ยวซ้าย มีอ่างน้ำขนาดใหญ่อยู่ ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับการกระทำของเจ้าในครั้งนี้ เจ้าคิดเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ ขาดน้ำแล้ว เจ้า…เจ้าจะแห้งแล้ว เจ้ารีบ ๆ ๆ รีบไป รีบไป เร็ว ได้ ผู้อาวุโสสมุนไพรล่ะ เขาไปไหนแล้ว ขออภัย ที่เมื่อครู่นี้ขึ้นเวทีแบบลวก ๆ ไปหน่อย ข้าขอแนะนำตัวเองอย่างอลังการสักครู่ ข้าชื่อหมื่นปี และยังเป็นบรรพบุรุษของพืชสมุนไพร พืชสมุนไพรทุกต้นบนโลกมนุษย์นี้ ล้วนเป็นศาสนิกชนของข้า กาลเวลาไม่อาจเพิ่มความเย่อหยิ่งในตัวข้า แต่กลับตกตะกอนอุปนิสัยของข้าให้ไม่โต้เถียงกับโลก [หออี๋จู]
เมื่อครู่ ตอนอยู่ข้างใน อวดเก่งมากไม่ใช่หรือ ข้าจะไม่บอกข้อมูลใด ๆ ของหญ้าจักรพรรดิกับพวกเจ้าแล้ว ยังจะหัวแข็งอีก ไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ ไปเถอะ ไปเถอะ ข้าคือบูรพาจารย์อาวุโส ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร พวกเจ้า… จะกลับมาอีกไหม ไม่มาแล้ว ทำไมล่ะ ที่นี่ไม่สนุกหรือ พวกข้าไม่อยู่ ผู้อาวุโสสมุนไพรหมื่นปีผู้นี้ อ้างว้าง ว่างเปล่า ข้ามีคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ โลกข้างในตรงกับจิตใจของข้าที่สุด ข้าจะอ้างว้างได้อย่างไร เช่นนั้น เจ้าก็อยู่ข้างในนั้น ไปเล่นกับพืชสมุนไพรที่น่าเบื่อพวกนั้นเถอะ เล่นเองเถอะ ไปเถอะ เจ้าคงไม่ใช่ว่า… ออกไปไม่ได้หรอกนะ เจ้าว่าอะไรนะ ราชาปีศาจอาภรณ์ขาวเข้าไปในสำนักอู่หยางโหวแล้วหรือ ขอรับ วันนั้นข้าเห็นกับตาว่า หลังจากราชาปีศาจอาภรณ์ขาว ขาดน้ำแล้วแปลงตัวเป็นปลา ก็ถูกหลิ่วเซานำกลับไป ราชาปีศาจอาภรณ์ขาว คาดไม่ถึงว่า ปีศาจหนึ่งตัวจะเข้าไปในพื้นที่ล่าปีศาจ เจ้าจะทำอะไรกันแน่ [ต้องการเลือดของหลิ่วเซาเพียงหนึ่งหยดเท่านั้น] [ข้าก็สามารถยืนยันได้แล้วว่า] [นางเป็นคนนั้นคนที่ข้าตามหาหรือไม่] [หออี๋จู] หนึ่งหมื่นปี เจ้ามีชีวิตมาหนึ่งหมื่นปีแล้วหรือ มีชีวิตยืนยาวขนาดนี้ แล้วตอนเด็ก เจ้ามีหน้าตาเป็นเช่นไรกันนะ มีรูปร่างเป็นมนุษย์ใช่ไหม เจ้าฟัง ๆ ๆ
นี่คำพูดของมนุษย์หรือ ขอ ขอ ขอ… ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว เช่นนั้นแล้ว ตอนเจ้าเด็ก ๆ คงเป็น เหมือนเด็กเหรินเซินในภาพวาดมงคลใช่หรือไม่ ผมของเจ้า ถ้าถอนออกมาแล้วจะเป็นสมุนไพรใช่หรือไม่ เจ้าปลูกตอนฤดูใบไม้ผลิ แล้วมีสหายมากมายออกมาในฤดูใบไม้ร่วงใช่หรือไม่ ข้าไม่รู้ ๆ ๆ ไม่ชัดเจน เจ้าเอาคำถามมาจากไหนมากมาย คำถามของเจ้ามากเกินไปจริง ๆ คำถามของข้าเยอะไปหรือ ไม่เยอะ ถามสิ ไม่อย่างนั้น เจ้าตอบข้ามาก่อนสักประโยคสองประโยค เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าหนูน้อยคนนี้ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่เจ้าไม่เหมือนกัน ข้าทำไม เจ้ามีความลับอะไรล่ะ ข้าจะมีความลับอะไรล่ะ ได้ ให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง เจ้าถามข้ามาเถอะ พ่อเจ้าคือใครล่ะ ข้าเป็นเด็กกำพร้า อาจารย์ข้าเอาข้ามาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก เช่นนั้น อาจารย์เจ้าคือใครล่ะ เจ้าเฒ่านี่ ถามแล้วถามอีก ถึงตาเจ้าตอบแล้ว เมื่อครู่นี้ที่พวกเราเข้าไป นั่นคือคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่ ใช่ ๆ ๆ อา…อาจารย์ของเจ้าคือใครล่ะ อาจารย์ข้าคือหลูเซิง หลูเซิง หมื่นปีก่อนข้าเคยได้ยินชื่อเขา
คงไม่จริงใช่หรือไม่ หากเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าคิดออกแล้ว อะไร ๆ อาจารย์ข้า เคยกล่าวถึงเจ้า อะไร อาจารย์ข้าเคยกล่าวถึงเจ้า ใช่ พูด ลู่หลี คนนั้น ลู่หลีเคยบอกกับข้าว่า อาจารย์ของเขาบอกว่า หมื่นปีก่อนมีต้นหนึ่งแปลงกายเป็นหญ้าจักรพรรดิ ดูผิวเผินก็ดูดี อีกทั้งยังมีความเมตตา ฉลาดปราดเปรื่อง เป็นปีศาจตนหนึ่งที่ดีมาก ดีมาก ดีมากเลยใช่ไหม ปีศาจที่ดีมาก ๆ เป็นจริงอย่างที่พูด พูดจนข้าเขินแล้ว แม้ว่าข้าจะเป็นบูรพาจารย์อาวุโส ใครเห็นใครก็รัก ดอกไม้เห็นดอกไม้ก็บานคนนั้น ฉะนั้นแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ควรบอกพวกข้าใช่หรือไม่ว่า จะใช้คัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ ปลูกหญ้าจักรพรรดิได้อย่างไร คิดจะหลอกข้าอีกใช่หรือไม่ สร้างกฎขึ้นมาก็ต้องปฏิบัติตามสิ ไม่ใช่บอกกับพวกเจ้าไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า พวกเจ้าต้องรับเงื่อนไขของข้าหนึ่งข้อ เงื่อนไข อะไรล่ะ พวกเจ้าต้องมาเล่นเป็นเพื่อนข้าทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนจนข้าอิ่มใจแล้ว ข้าก็จะบอกวิธีปลูกหญ้าจักรพรรดิแก่พวกเจ้า เป็นอย่างไร อยู่เล่นเป็นเพื่อนเจ้า ข้าเลือกคนได้พอดี ใคร เขา สหายอาภรณ์ขาว ใช่ เขาก็คือปีศาจของข้า