บทเพลงแห่งจันทรา (Song of the Moon) | EP.11 (FULL EP) ซับไทย | iQIYI Thailand
[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย] [บทเพลงแห่งจันทรา] [ตอนที่ 11] เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีก ทำกระบี่โอบจันทร์หล่นหายไป ยังมาขอร้องให้ข้าช่วยหลิ่วเซา เจ้าบอกข้าสิ เหตุใดเจ้าต้องช่วยนาง ศิษย์ต้องการความจริงจากท่านอาจารย์ขอรับ ตอนนั้นที่ท่านอาจารย์ให้ข้าคุ้มกันหลิ่วเซา ไปสำนักอู่หยางโหว จุดประสงค์ที่แท้จริงนั้น คือกระบี่โอบจันทร์เล่มนี้ มีเพียงนางเท่านั้นที่ดึงได้ใช่หรือไม่ ใช่ ท่านอาจารย์ไม่ให้ศิษย์รักนาง เพราะรู้ว่า หลังจากที่ดึงกระบี่โอบจันทร์ได้แล้วนาง ก็จะตาย เจ้ายังเดาอะไรได้อีกบ้าง ในตำนานกล่าวว่า กระบี่โอบจันทร์เป็นอาวุธของเทพจันทรา ตอนนั้นเกิดศึกเทพทั้งสององค์ ท่านเทพเย่าหลิงนำกระบี่โอบจันทร์ผนึกไว้ที่ โลกมนุษย์ และหลิ่วเซาสามารถเปิดผนึกดึงกระบี่นี้ได้ แต่กลับหักล้างกับพลังเทพกระบี่โอบจันทร์ เช่นนั้นแล้วแสงมหัศจรรย์ที่อยู่ในร่างนาง ถูกต้อง เป็นพลังเทพของท่านเทพเย่าหลิง เช่นนั้น ข้าปกป้องผู้สืบทอดของท่านเทพเย่าหลิง ใช่หรือไม่ แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองเป็นใคร [ไยเจ้าจึงเห็นศึกใหญ่ของเทพทั้งสององค์ ในภาพมายา] [ราวกับว่าเป็นประสบการณ์ของตนเอง] [ลู่หลี] เพราะหัวใจอีกครึ่งดวงที่เจ้ามีอยู่นั้น เป็นของเทพจันทรา และเทพจันทรากับท่านเทพเย่าหลิง [ถูกโชคชะตาลิขิตมาเป็นศัตรูกัน] เหตุผลที่เจ้ามีหัวใจเพียงครึ่งดวง เป็นเพราะเย่าหลิง ผ่าหัวใจของเทพจันทราออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่ง ทับอยู่ใต้ศิลาจารึกสี่ฤดู อีกครึ่งหนึ่ง ก็กลายมาเป็นเจ้า เจ้ากับหลิ่วเซา สืบทอดความโกรธแค้นของเทพ ทั้งสององค์ เจ้าทั้งสองจึงมีพลังวิญญาณที่หักล้างกัน ทำร้ายซึ่งกันและกัน
เจ้าขาดหัวใจไปครึ่งดวง จึงเป็นได้เพียงแค่เงาของเทพจันทราที่อยู่ใน โลกมนุษย์ สุดท้ายมีสักวันหนึ่งที่ต้องจางหายไป เพราะข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตต่อไป เพื่อให้เทพจันทราสามารถกลับมาได้ จึงจัดแจงให้เจ้าไปคว้ากระบี่โอบจันทร์ มีเพียงใช้กระบี่โอบจันทร์ ผ่าศิลาจารึกออกเท่านั้น จึงจะสามารถนำหัวใจอีกครึ่งดวง ของเจ้าที่ทับอยู่ใต้ศิลาจารึก เปลี่ยนมาเป็นเทพจันทราที่สมบูรณ์ ท่านอาจารย์ ท่านรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่หรือไม่ว่า หากข้ากลายเป็นเทพจันทรา เช่นนั้นแล้วหลิ่วเซาก็จะตาย เป็นเช่นนั้นแล้วเยี่ยงไร เพียงแค่เจ้าได้กลายเป็นเทพจันทรา สิ่งอื่นใด ก็ไม่สำคัญ ข้าให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ไปเอากระบี่โอบจันทร์นั้นกลับมาจากหลิ่วเซา มิเช่นนั้นละก็ เจ้าจะต้องตายเพียงสถานเดียว ลู่หลี หลิ่วเซา ข้าเอง [หลิ่วเซา] [ตอนนี้เจ้าห้ามใช้พลังวัตรอีกเป็นอันขาด] มา เจ้าเพิ่งฟื้นขึ้นมา พลังวิญญาณถูกทำลาย ร่างกายยังอ่อนแอมาก ไม่ว่าอย่างไรก็ตามต้องกินของสักหน่อย เฮอน่าขอบคุณเจ้าละ ครั้งนี้ ลำบากเจ้าอีกแล้ว เจ้านึกถึงข้าในยามที่ตกทุกข์ได้ยากที่สุด ข้าดีใจมาก กระบี่โอบจันทร์ เจ้าวางใจได้ กระบี่โอบจันทร์ก็อยู่ เพียงแค่พลังวิญญาณของมันกับเจ้าหักล้างกัน เพื่อหลีกเลี่ยงมันย้อนทำร้ายเจ้าอีก ข้าใช้พลังวารีสร้างอาคมลงไว้บนตัวกระบี่ หมดปัญหาไปชั่วขณะ เฮอน่า เจ้าว่า หัวใจเขาทำจากอะไร แสร้งทำเป็นชอบเจ้าได้ [ชอบจนเจียนตาย] ข้าไม่เคยนึกสงสัยเลย [แต่สุดท้ายแล้ว] [ข้าเทียบไม่ได้แม้แต่กับกระบี่หนึ่งเล่ม] [หากนางตายเพราะข้า]
ข้าก็ไม่อาจมีชีวิตต่อไปอย่างสบายใจได้ ท่านอาจารย์อยากใช้ผู้บริสุทธิ์สละตน ไม่เช่นนั้นก็เริ่มจากศิษย์ก่อนเลย เพียงแค่หลิ่วเซามีชีวิตรอดต่อไป เทพจันทรา จะเกี่ยวข้องอะไรกับข้า [ฉะนั้น] พวกเจ้าแตกหักกันเพราะกระบี่โอบจันทร์ แล้วเจ้าล่ะ คิดว่าความดีของเขาทั้งหมด ล้วนเป็นการ เสแสร้งเช่นกันหรือ ล้วนเป็นการหลอกลวง ในเมื่อเจ้าไม่สามารถตอบได้ ไม่เช่นนั้นไปหาคำตอบด้วยตนเองเสียดีกว่า ไปที่ไหน หัวใจของเจ้า เจ้าอยากแลกชีวิตกับหลิ่วเซาหรือ ได้ เช่นนั้นเจ้าคืนหัวใจครึ่งดวงมาก่อน [โลกปีศาจมีตำนานหนึ่งมาตลอด] [คืนที่พระจันทร์กลม] [เสียงขลุ่ยของขลุ่ยเมี่ยวอิน] [สร้างภาพมายาสะพานหัวใจขึ้นมาได้หนึ่งสะพาน] [เพียงแค่นึกถึงคนที่อยากพบเจอมากที่สุด] [ก็สามารถเดินบนสะพาน] [เดินเข้าไปในใจได้] [ได้รับคำตอบที่อยากได้] [หลิ่วเซา] [หลิ่วเซา] [อันนี้ให้เจ้า] [ยืนทึ่มอยู่ทำไมกันเล่า] [รีบรับไว้] [สิ่งของที่ข้ามอบให้เจ้า] [เจ้าต้องเก็บไว้ให้ได้ดีละ] [สิ่งที่เจ้าได้พบเห็นได้ยินที่สะพานในใจ] [ก็คือสิ่งที่เจ้านึกคิดอยู่ในใจ] [แม่นางทึ่ม] [เจ้าหลอกลวงง่ายเหลือเกิน] [แม้เจ้าจะล้ำค่ามากแค่ไหน] [แล้วจะล้ำค่าไปกว่ากระบี่โอบจันทร์ ได้อย่างไรกัน] [นั่นคือภาพสะท้อนที่อยู่ในจิตใจเจ้า] เจ้าอยากตายเพื่อนางจริงหรือ [ลู่หลี นับแต่นี้ไปเราตัดขาดจากกัน] หลิ่วเซา ข้าไม่เป็นไร ข้าแค่กำลังคิดว่า เขาเคยสาบานไว้ว่าถึงจะตายไป จะปกป้องข้า ช่วยเหลือข้า [จิตใจที่แท้จริงของเขาคืออะไรกันแน่] [ข้ายังสามารถเชื่ออะไรได้]
ท่านอาจารย์เห็นความสำคัญหัวใจครึ่งดวงนี้ ขนาดนี้ ภายในนี้เต็มไปด้วยหลิ่วเซา [บางที] [ตอนนั้นเขาก็รักโลภโกรธทึ่ม] [อย่างจริงใจ] [หลาย ๆ ครั้งที่ไม่อาจแสร้งทำได้] ข้าไม่เป็นไร หากเขาใจดำ ข้าก็จะหยุด ไม่มีอะไรต้องสับสน เพียงแค่ข้าต้องการเวลา ให้ตัวเองพักสักเดี๋ยว ข้าสามารถอดทนข้ามผ่านไปได้อย่างแน่นอน หลิ่วเซา [หากพลาดไอ้ทึ่มน้อยอย่างเจ้าไป] [ข้าจะเสียใจในภายหลังไปทั้งชีวิต] [เช่นนั้นก็อย่าพลาดสิ] เจ้าทำมากมายเช่นนี้ เพียงอยากช่วยหลิ่วเซาเท่านั้น สำหรับบาดแผลที่เกิดจากการย้อนทำร้ายของ กระบี่โอบจันทร์ ข้าไม่อาจทำอะไรได้เลย แต่.. ข้าได้ยินมาว่าพิณสือกู่เซ่อของ เทพธิดาเจ๋อสุ่ยเเดนปีศาจ มีความสามารถในการรักษาที่แข็งแกร่ง อาจจะช่วยเหลือแม่หนูคนนั้นได้บ้าง ท่านอาจารย์ ลือกันว่าพิณสือกู่เซ่อกลายเป็นปีศาจเพราะความเกลียดชัง แปลกประหลาดและโหดร้าย เจ้าไปที่นี่ ขอให้เจ้าแคล้วคลาดรอดพ้นจากภัยอันตราย ท่านอาจารย์ [ข้าเคยสาบาน] [จะรักนาง และปกป้องนางชั่วชีวิต] [ไม่เปลี่ยนใจตลอดไป] [แม้ชีวิตจะหาไม่] [ข้าก็จะช่วยนาง] [ท่านอาจารย์] [อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลา] [ขอให้รักษาสุขภาพ] ท่านประมุข ข้าไม่เป็นไร เอาแต่ใช้กำลังพลังวารีเพื่อรักษา แม่นางหลิ่วให้หายอย่างเดียว มิใช่แผนการที่ยืนยาว ยิ่งไปกว่านั้นเป็นอันตรายต่อตัวท่านเองอย่างมาก ใช้อีกไม่ได้แล้ว ถ้าหากพิณสือกู่เซ่ออาวุธวิเศษของเผ่าข้ายังอยู่ หลิ่วเซาก็จะมีทางรอดได้ หากสามารถตามหาพิณสือกู่เซ่อเจอ
ไม่ได้เด็ดขาด พิณสือกู่เซ่อซ่อนอยู่ที่ทุรกันดาร อีกทั้งเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อเผ่าข้า หากท่านประมุขขึ้นไปตามหา จะถูกเผาตายทั้งเป็นแน่ เฮอน่า เฮอน่า ลู่หลี หลิ่วเซานางยังแข็งแรงหรือไม่ บาดเจ็บทั้งทางร่างกายและจิตใจ เจ้าว่านางแข็งแรงหรือไม่ เป็นความผิดของข้า เจ้าไม่มีอะไรที่จะต้องแก้ตัว สุดท้ายข้าก็ทำร้ายนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ นี่ไม่มีอะไรที่น่าแก้ตัว เจ้าไม่ได้ทำผิดต่อนาง ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้คิดจะทำร้ายนาง ข้าเคยคิดที่จะขัดขวางไม่ให้นางดึงกระบี่ แต่ก็สายไปเสียแล้ว ภายหลังยังมีเรื่องราวอื่น ๆ เกิดขึ้น นี่จึงทำให้ในใจของนางเกิดความเข้าใจผิด เจ้าอยากเจอนางใช่หรือไม่ แน่นอนข้าอยากเจอนาง เพียงแต่ ถ้าหากเวลานี้ข้าไปหานาง จะทำให้นางลำบากใจมากยิ่งขึ้น บาดแผลพลังย้อนกลับของนาง ข้าควบคุมไม่อยู่แล้ว อีกไม่กี่วัน นางจะประคองไม่ได้แล้ว ฉะนั้นข้าจะต้องตามหาพิณสือกู่เซ่อ ให้เจอโดยเร็วที่สุด เจ้ารู้เรื่องพิณสือกู่เซ่อได้อย่างไร แม่ทัพองครักษ์เผ่าภูตวารี สมคำร่ำลือตามที่คาดไว้ไม่ผิด อาฝูจวิน ของขวัญพบหน้าที่ล้ำค่าเช่นนี้ ข้ารู้สึกละอายใจที่จะรับไว้ ท่านหลูเซิงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ผู้ที่เคยตามเทพจันทรา พบหน้าไม่มีของขวัญ จะดูเหมือนข้าดูถูกท่าน เรื่องไร้สาระไม่ต้องพูดเยอะ แม้ว่าเจ้ากับข้าจะไม่ใช่คนเผ่าเดียวกัน แต่มีเป้าหมายเดียวกัน ข้าต้องการกระบี่โอบจันทร์ เจ้าเอามันมาได้ไหมล่ะ ขอเพียงเจ้าสามารถหาผู้ที่ฟัน ศิลาจารึกสี่ฤดูคนนั้นได้ แน่นอนว่าข้ายินดีที่จะทำตาม คนคนนั้นข้าหาเจอแล้ว ก็ดี รอข่าวดีจากข้า
[พิณสือกู่เซ่อ] [ก็คืออาวุธที่เทพธิดาเจ๋อซุ่ยเคยใช้] [สามารถทำให้สภาพจิตใจสงบ] [รักษาร่างกายและจิตใจที่บาดเจ็บอย่างหนักได้] ยิ่งไปกว่านั้นยังมีประสิทธิภาพในการซ่อมแซมอาวุธ ฉะนั้นพิณสือกู่เซ่ออยู่ที่ใด ได้ยินว่ามันอยู่ในพื้นที่ทุรกันดาร แต่สิบล้านปีมานี้ ทะเลกลายเป็นไร่นา โลกปีศาจย้ายภูเขาถมทะเล เป็นไปไม่ได้เลยที่มนุษย์ธรรมดาจะหามันเจอ แล้วควรหาอย่างไร เผ่าภูตวารีสามารถรู้ด้วยวิธีสัมผัสถึงพิณสือกู่เซ่อได้ แต่ว่า ภูตวารีหนึ่งเผ่า ถูกเจ๋อสุ่ยสาปมาหลายชั่วอายุคน เพียงแค่เข้าใกล้พิณสือกู่เซ่อ ผิวจะแตกร้าวไปทั่วทั้งตัว และถูกสาปให้ตาย แล้วถ้าหาก ข้ามีวิธีแก้ล่ะ วิธีใด ให้พลังวารีของเผ่าภูตวารีกับข้าสักหน่อย ข้าสามารถผ่านทิศทางของวิธีสัมผัสที่เจ็บปวดทรมาน ตามหาพิณสือกู่เซ่อจนเจอ เจ้าก็จะได้รู้ว่าผิวหนังที่ค่อย ๆ แตกร้าวนั้น เจ็บปวดทรมานเช่นไร เฮอน่า อย่าเสียเวลาอีกเลย นางรอไม่ไหว [หลิ่วเซา] [รอข้า] [ข้าจะต้องตามหามันเจอ] [หลิ่วเซา] [เจ้ารอข้า] ถ้าบีบคอเจ้าให้ตาย ท่านพี่จะแสดงสีหน้าเช่นไรนะ รอข้าตามหากระบี่โอบจันทร์เจอ ก็ไม่มีทางเก็บเจ้าไว้ อาฝู เจ้ากำลังทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์อีกแล้วหรือ ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านล้วนนำสิ่งของสำคัญที่สุดวางไว้ในนี้ แม้แต่ของใช้เขตอาคมก็เช่นกัน นอกจากท่าน ผู้อื่นล้วนไม่สามารถแตะต้อง ในเมื่อเจ้ารู้นานแล้ว เหตุใดยังพยายามลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แน่นอนว่าเป็นเพราะข้าไม่เจียมตัว รู้สึกว่าในใจของท่านพี่ข้าอาจจะ ไม่มีเหมือนกับผู้อื่น กระบี่โอบจันทร์ ไม่ใช่สิ่งของที่ข้าและเจ้าควรแตะต้อง
ไม่ใช่สิ่งของที่ข้าและเจ้าควรแตะต้อง เช่นนั้นเป็นของผู้ใดล่ะ ตำหนักเซียน สำนักอู่หยางโหว หรือว่าหลิ่วเซาผู้ที่อยู่ด้านในนั้น เดิมทีอยากบอกว่านางสามารถดึงกระบี่โอบจันทร์ น่าจะมีฝีมือหน่อย แต่ตอนนี้เป็นเพียงคนที่ใกล้จะตาย นอกจากจะเป็นภาระของท่าน ยังสามารถทำอะไรได้อีก เจ้าออกไป เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งเจ้าไล่ข้าออกไป ทำไม พลังปีศาจของเจ้าได้รับความเสียหายได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้นหรือ อาฝู หลิ่วเซาและกระบี่โอบจันทร์ เจ้าล้วนห้ามแตะต้อง นี่คือหลังจากที่ข้ากับหลิ่วเซาได้รับอัคคีวิญญาณ ฮุนหยวนตันที่ได้รับ เจ้าลองดูว่าสามารถช่วยนางฟื้นฟูพลังเวทได้บ้างหรือไม่ ต่อต้านบาดแผลพลังย้อนกลับ เจ้าก็บาดเจ็บเช่นกัน ไปครั้งนี้อันตรายยิ่งกว่าเป็นอย่างมาก ฮุนหยวนตันนี้ อาจจะมีประโยชน์กลับเจ้าเสียกว่า ผิวหนังของข้านี้หนา สิ่งเหล่านี้อาจจะไม่จำเป็นเลย เจ้านำสิ่งนี้ไปให้นางเถอะ วันหน้า ยังต้องการให้เจ้าดูแลนาง ลู่หลี จะต้องมีชีวิตกลับมา แน่นอน ข้ารู้ว่ามีคนกำลังรอข้าอยู่ หวังว่ายาเม็ดนี้ที่ลู่หลีมอบให้ สามารถประคับประคองเจ้าได้อีกสักระยะ [ทะเลสาบปิงเหยียน] พลังวารีส่งผลแล้ว ยิ่งทุกข์ทรมาน ก็ยิ่งเข้าใกล้พิณสือกู่เซ่อ [เจ้ารับพลังวารีของข้าแล้ว] [ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป] [ทุก ๆ ตารางนิ้วที่เข้าใกล้พิณสือกู่เซ่อ] [พลังชีวิตทั้งหมดจะลดลงไปหนึ่งส่วน] [หากอยากได้พิณสือกู่เซ่อ] [เจ้าจะต้องเตรียมใจให้พร้อมสู้อย่างสุดชีวิต] ตื่นแล้วหรือ ข้าหลับไปนานมากเลยใช่หรือไม่ ไม่นานมากหรอก เจ้าโกหกอีกแล้ว ทุกครั้งที่เจ้าพูดโกหก จะพูดน้อย
ทะนุถนอมคำพูดดั่งทองคำ อีกทั้ง ยังเอียงไปทางซ้ายแบบนี้ด้วย แค่แวบเดียวก็ถูกคนอื่นมองออกแล้ว แล้วข้าจะจำเอาไว้ เรื่องพูดโกหกน่ะ ควรจะต้องไปเรียนกับลู่หลี จะต้องพูดเหตุผลได้อย่างเต็มปากเต็มคำ แสดงพลังออกมา มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้ากับลู่หลี… ที่จริง ตื่นมาได้ก็ดีแล้ว เวลาที่ข้าหลับไป กลับรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้ว หลิ่วเซา หากครั้งหน้าเจ้านอนไม่หลับอีก จะต้องเตือนตัวเองไว้ว่า ต้องตื่นขึ้นมาได้อย่างแน่นอน มีคนมีใจให้เจ้า รักเจ้า มองเห็นความสำคัญของชีวิตเจ้า มากกว่าของตัวเองเสียอีก ที่ท่านพูดหมายถึงท่านพ่อท่านแม่ของข้าหรือ ยังมีคนอื่นอีก คงไม่ใช่เจ้าหรอกใช่ไหม ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นปีศาจของข้า แต่เป็นเหมือนราชาปีศาจ ปีศาจที่เก่งกาจเยี่ยงนี้ ข้าเลี้ยงไม่ไหวหรอก ข้าปล่อยเจ้าเป็นอิสระก็น่าจะดี ข้าหมายถึง ลู่หลี อย่าพูดถึงเขาเลย ข้าน่าจะเหลือเวลาอีกไม่มาก ขอให้ข้า ค่อย ๆ ซาบซึ้งกับโลกใบนี้ได้หรือไม่ ความจริงแล้ว ที่เจ้าตื่นขึ้นมาได้นั้น เป็นเพราะลู่หลีส่งยาอายุวัฒนะมาให้หนึ่งเม็ด นั่นคือหลังจากที่ได้รับอัคคีวิญญาณกับเจ้า ซึ่งอู่หยางโหวประทานให้ [ร้อน ร้อนมาก] [เอามือมาให้ข้าดู] [เจ้าดู เจ้าบาดเจ็บจนเป็นแบบนี้แล้ว] เวลานั้นบนร่างกายของเขายังมีบาดแผล แต่เขาอยากจะไป สถานที่ที่อันตรายมาก เขาต้องการไปเอาพิณสือกู่เซ่อ พิณนั้น อาจจะสามารถช่วยเจ้าได้
ช่วยข้า พิณสือกู่เซ่อเกลียดแค้นเผ่าภูตวารีเป็นที่สุด ด้วยเหตุนี้ลู่หลีจึงมาขอพลังวารีจากข้าไปเล็กน้อย อาศัยพลังวารีในการเข้าใกล้ ความทุกข์ทรมานของพิณสือกู่เซ่อ เพื่อยืนยันตำแหน่งของพิณสือกู่เซ่อ ตอนนี้เขากำลังแบกรับความทุกข์ทรมาน ทั้งหมดของข้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า ข้าไม่อาจยืนยันได้ว่าเขาจะเอาพิณสือกู่เซ่อมาได้หรือไม่ ไม่อาจยืนยันได้แม้กระทั่ง เขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ เพื่อเดินไปถึงด้านข้างของพิณสือกู่เซ่อหรือไม่ เขามาหาข้า ใส่ใจเพียงแต่เจ้า ส่วนกระบี่โอบจันทร์นั้น เขาถือ ก็ถือไม่ไหว เจ้าสามารถส่งข้าให้ไปหาเขาได้ไหม [ในร่างกายของลู่หลีมีพลังวารีของข้าอยู่] [ใช้พลังวารีดึงดูด] [ใช้พลังของต้นสาละนำทาง] [ข้าสามารถส่งเจ้าไปอยู่ข้างเขาได้ในทันที] [แต่หากอาการบาดเจ็บของเจ้ากำเริบข้างในนั้น] [ก็มิอาจมีใครช่วยเจ้าได้] [ต่อให้ต้องตายไปอีกสิบครั้ง] [ข้าก็ยังจะไป] [ข้าอยากจะถามเขาอีกสักครั้ง] [เป็นกระบี่โอบจันทร์ที่สำคัญ] [หรือเป็นข้าที่สำคัญ] [เจ้าตัดสินใจแล้ว] [ข้าก็มิอาจห้ามได้] [แต่เจ้าต้องรับปากข้า] [เจ้าและลู่หลี] [จะต้องมีชีวิตกลับมาให้ได้] พิณสือกู่เซ่อ [ดูเหมือนว่าหลิ่วเซาจะคิดผิดแล้ว] [หากเจ้าเพียงต้องการใช้ประโยชน์จากหลิ่วเซา] [แล้วไฉนต้องเสี่ยงชีวิตไปในที่ทุรกันดารด้วยเล่า] [แต่เจ้าต้องระวังคำสาปกลืนวิญญาณของเจ้าด้วย] [อยากจะช่วยหลิ่วเซา เจ้าต้องมีชีวิตกลับมา] ข้ายังตายไม่ได้ หลิ่วเซา หลิ่วเซากำลังรอข้าอยู่ หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา หลิ่วเซา ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย ข้าไม่ให้ พิสูจน์ให้ข้าเห็น พิสูจน์ ได้ ข้าจะช่วยเจ้า
ข้าจะไม่ลดละ ข้าจะเอาพิณสือกู่เซ่อมาให้ได้ เอาพิณสือกู่เซ่อมาให้ได้ ช่วย… ช่วยหลิ่วเซา ลู่หลี หลิ่วเซา ใช่เจ้าหรือ ใช่เจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ ข้าไม่ได้กำลังฝันไปใช่หรือไม่ ข้ามีคำพูดที่อยากจะบอกเจ้าตั้งมากมาย ที่ข้าหยุดยั้งเจ้าในการดึงกระบี่โอบจันทร์ เป็นเพราะเจ้าได้รับบาดเจ็บจากมันเพียงเท่านั้น หากข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าจะต้องลืมข้าให้ได้ หลิ่วเซา ข้าชอบเจ้า ลู่หลี เจ้าดูให้ชัด ๆ ว่านี่ใช่ความฝันหรือไม่ หลิ่วเซา ทำไมเจ้าถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ล่ะ เพราะข้ามีคำถามที่อยากจะถามเจ้า แต่เมื่อครู่ เจ้าเหมือนจะตอบออกมาแล้ว เจ้าเชื่อข้าหรือไม่ ข้าเชื่อ ลู่หลี แม้ว่าข้าจะไม่เชื่อหูและตาของตัวเอง แต่ข้าเชื่อเจ้าอย่างแน่นอน หลังจากนี้ ไม่สนว่าจะเจอเรื่องอะไร พวกเราจะเคียงบ่าเคียงไหล่เผชิญหน้าด้วยกัน ได้ พิณสือกู่เซ่อ มันกำลังจะพูดอะไรกับข้า มันพูดว่ามันเกลียด หลิ่วเซา หลิ่วเซา เขตอาคม เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลิ่วเซา คนด้านนอกคนนั้น ได้หักหลังเจ้าแล้ว แต่เจ้า กลับยังเฝ้ารอคอยเขา เจ้าจำเอาไว้ บุรุษบนโลกใบนี้ ล้วนแต่โกหกหลอกลวง เจ้าดูสิ เขายังคิดที่จะหลอกเจ้าต่อไป ดูใบหน้าของคนที่ทรยศสิ
ฆ่าเขาซะ ฆ่าเขาซะ ฆ่าเขาซะ หลิ่วเซา อย่าไปฟังคำหวานของเขา เขาเพียงอยากใช้ประโยชน์จากเจ้าเท่านั้น ฆ่าเขาซะ ฆ่าเขาซะ หลิ่วเซา หลิ่วเซา อย่าได้ลังเล ลงมือสิ หลิ่วเซา คนหลอกลวงก็สมควรตาย หลิ่วเซา ฆ่าเขาซะ หลิ่วเซา ลู่หลี [ดีดอีกครั้งสิ] [จะได้เล่นงานเขาให้หนัก ๆ] ไม่ [ให้เขาได้ชดใช้] [อยู่ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้] ข้าเชื่อใจลู่หลี ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทรยศข้า แม้ว่าข้าจะไม่เชื่อหูตาตัวเอง ข้าก็จะเชื่อเขา เจ้ามันก็เป็นเพียงพิณสือกู่เซ่อ เทพธิดาเจ๋อสุ่ยเหลือแต่ความแค้นเท่านั้น ไม่ เจ้านั่นแหละที่ไม่น่าเชื่อถือ ข้ามีทางเลือกของข้าเอง หลิ่วเซา หลิ่วเซา ลู่หลี ไม่เป็นไรใช่ไหม ลู่หลี ข้าได้พิณสือกู่เซ่อมาแล้ว ข้าเห็นแล้ว พลังวิญญาณที่เหลืออยู่ของเทพธิดาเจ๋อสุ่ย หายไปแล้ว สำหรับข้าและเผ่าภูตวารี มันจะไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของใครอีก แต่ประสิทธิภาพการรักษาของมันน่าจะยังคงอยู่ เมื่อกี้ข้า… เหมือนได้เห็นเทพธิดาเจ๋อสุ่ย ข้าเป็นคนเอาพิณให้แก่นาง ไม่ ไม่ใช่ข้า หลิ่วเซา หลิ่วเซา เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้วล่ะ
และยังมีบาดแผลจากแรงกระแทกตามร่างกาย ตอนนี้ เจ้าต้องกลับไปรับการรักษา ที่นี่อันตรายเกินไป เมื่อครู่เราถูกเขตอาคมขวางกั้นไว้ ข้าไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ เจ้าจะบาดเจ็บอีกไม่ได้ เสียงนั่น เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ข้าไม่อยากกลายเป็นเช่นนั้น ข้าไม่อยากได้ความยิ่งใหญ่อลังการอีกแล้ว ข้าแค่อยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าไปตลอดชีวิต [แต่ว่าหลิ่วเซา] [ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถอยู่กับเจ้า ไปได้ตลอดชีวิต] [เมื่อคำสาปย้อนกลับมาที่ฝ่ามือของเจ้า] ♫ ในวันที่ฝนพรำ โบกพัดไร้ควัน ♫ [เจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน] ♫ กลับกลายเป็นวงกลม ♫ ♫ วงทั้งสองด้าน ครวญหาถ้อยคำ ♫ [แม้ว่าจะเหลือแค่วันเดียว] ♫ ราตรีไม่หลับใหล ♫ ♫ เงาจันทร์จางหาย ผู้คนอาวรณ์ ♫ ได้ ♫ เงาฝั่งตรงข้ามคล้ายกับรังไหม ♫ เราจะเป็นคู่ที่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ♫ สัญญาจากเจ้า อยู่ในอุ้งมือของข้า ♫ ใช้ชีวิตอย่างปกติและมีความสุข ♫ ไม่ว่าฤดูใบไม้ผลิจะผันแปร กาลเวลาเปลี่ยนผัน ♫ หลิ่วเซา ♫ แต่หัวใจยังไม่แปรเปลี่ยน ♫
เจ้ายังทนไหวหรือไม่ ♫ เมฆบนนภา ประดับประดาระยิบระยับ ♫ แน่นอนข้าทนได้ ♫ ดั่งเช่นทุ่งหม่อนที่เขียวขจี ♫ ถ้าเช่นนั้นเราไปหาเฮอน่ากันก่อน ซ่อมพิณสือกู่เซ่อให้เสร็จ ♫ ลงเรือลําเล็ก ๆ ริมทะเลสาบ ♫ ♫ ใบหน้าซบไหล่ ♫ ♫ ชีวิตที่เหลือของข้ามิอาจต้านผ่านช่วงเวลานี้ได้ ♫ ♫ ข้าคะนึงถึงเจ้า ไกลออกไปถึงเมฆสีขาว ♫ ♫ ใกล้สุดขอบฟ้าก็ยังนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ของเจ้า ♫ ♫ เจ้าไม่ได้ยินเสียงหิมะตกในฤดูหนาวหรือ ♫ ♫ เมื่อดอกไม้หยุดร่วงโรยเราทั้งสองก็ยังคงคิดถึงกัน ♫ ♫ สิ่งต่าง ๆ ในโลกหมุนเวียนไป ด้วยความเข้าใจ ♫ [บทเพลงแห่งจันทรา]