ซับไทย | ไฟแช็กกับชุดเจ้าหญิง Lighter And Princess EP02 | เฉินเฟยอวี่/จางจิ้งอี๋ | YOUKU
♪มองท้องฟ้าจากก้นทะเล ทุกสิ่งล้วนแตกต่าง♪ ♪ฉันในอดีต หายไปอย่างไร้ร่องรอย♪ ♪ไม่เชื่ออีกต่อไป ว่าจะมีใครช่วยกอบกู้ใครอีกคนได้♪ ♪จนกระทั่งเธอเข้ามาในโลกของฉัน♪ ♪ต่อให้โลกใบนี้จะแตกหักกลายเป็นความมืดมิด♪ ♪เราก็จะเบ่งบานในความมืด♪ ♪อัศวินและราชา♪ ♪เรือใบขาวที่เดินเรือกลางคืน ปกป้องมหาสมุทรอันกว้างใหญ่♪ ♪ฉันมองเห็นทิศทางที่ชัดเจนอย่างยิ่ง♪ ♪สุดท้องทุ่งที่เหลืองอร่ามสีทอง♪ ♪ต่อให้ฉันจะเป็นราชา♪ ♪รุ่งโรจน์เรืองรอง อยู่เพียงลำพังแล้วจะเป็นอะไรไป♪ ♪บุกน้ำลุยไฟเพียงเพื่อให้เธอจำ♪ ♪ลักษณะเริ่มแรกของทั้งหมดนี้ได้♪ ♪ถ้าฉันเป็นราชา♪ ♪บ้าคลั่งดั่งเช่นพายุลมแรง จองหองไปทั่วทุกสารทิศ♪ ♪ถึงร่างจะแหลกสลาย ตราบใดที่เธอยังอยู่เคียงข้างฉัน♪ ♪ทุกอย่างก็จะเป็นดั่งแรกเริ่ม♪ [ไฟแช็กกับชุดเจ้าหญิง] [ดัดแปลงจากนวนิยายของเว็บไซต์วรรณกรรมจิ้นเจียง เรื่อง “ไฟแช็กกับชุดเจ้าหญิง-ทุ่งหญ้าแห้งแล้ง”] [ผู้แต่งต้นฉบับ “ไฟแช็กกับชุดเจ้าหญิง-ไฟสว่าง”: TWENTINE (โจวอ้ายฮวา)] [ตอนที่ 2] หลี่สวินอยู่ที่ไหนกันแน่ อีกอย่างนายเป็นใคร ปล่อยเขา ฉันรอเธออยู่ตรงนั้นนะ นายระวังหน่อยนะ เธอเคยฝึกวิชามาก่อน ออกมาตั้งแต่เมื่อไร ต่อไปจะวางแผนยังไงต่อ นี่เป็นเรื่องของฉัน งั้นตอนนี้นายพักอยู่ที่ไหน กลับมาแต่งงานกันเหรอ พวกเธอสองคนเหมาะสมกันมากนะ นายรู้ไหมว่านายกำลังพูดอะไรอยู่ จูอวิ้น วันนี้ที่ฉันกลายมาเป็นแบบนี้ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เธอเลิกเอาแต่รู้สึกผิดต่อฉันได้แล้ว สามปีก่อนฉันพูดเอาไว้ชัดเจนมากแล้ว ต่อไปเธอจะคบกับใคร ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน
เข้าใจไหม หลี่สวิน ตกลงฉันทำอะไรลงไปกันแน่ นายถึงมาทำแบบนี้กับฉัน แต่ก่อนฉันแค่คิดว่านายเป็นคนโหด แต่วันนี้ฉันถึงเพิ่งจะเข้าใจ นายน่ะเป็นคนเลวจริง ๆ เธอคิดมากเกินไปแล้วละ ทุกคนต่างก็รีบ ฉันไปก่อนนะ หลี่สวิน นายนี่ไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลยนะ ขอโทษนะ เพื่อนตัวใหญ่ ลาก่อนนะ หลี่สวิน ผู้หญิงคนเมื่อกี้ ใช่คนที่นายเคยพูดถึงให้ฉันฟัง ตอนอยู่ในคุกหรือเปล่า หน้าตาสวยมากนะ แค่ดุไปหน่อย เธอเคยฝึกเทควันโดมาก่อนใช่ไหม ทำไมนายถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ – นายกลัวเหรอ – หยุดพูด ก็ได้ ผู้หญิงน่ะ เชื่อไม่ได้หรอกนะ จูอวิ้น เธอรีบร้อนจะไปไหนเหรอ กลับโรงแรมยังไงละ ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ ก็แค่สิบกว่ากิโลเมตรเอง เอาแบบนี้นะ เธอใส่รองเท้าส้นสูงมาเดินไม่สะดวก พวกเราเรียกรถกลับโรงแรมก่อน ถ้าเธออยากจะเดินเล่นจริง ๆ ไปเปลี่ยนรองเท้าก่อน ฉันจะเดินเป็นเพื่อนเธอเอง ได้ [ธนบัตรเงินสด สองล้าน] ดาราหญิงคนนั้นใจกว้างมากเลยนะ ดอลลา เซอร์ไพรส์ ขอโทษนะ เพื่อนตัวใหญ่ นิสัยแย่ ๆ ของนายนี่แก้ไม่ได้จริง ๆ
อย่าไปถือสาที่คนอื่นไม่ชอบขี้หน้านายแล้วกัน คืนกระเป๋าเงินไปซะ ได้เลย นี่อะไรน่ะ สมัยนี้ยังมีคนเก็บกุญแจไว้ในกระเป๋าเงินอีกเหรอ จูอวิ้น เมื่อวานสภาพตอนที่เธอเจอเขา ใจของฉันคงไม่สามารถ ทำเป็นเหมือนว่าไม่รู้อะไรเลย จริง ๆ แล้วในใจของเธอก็ยังคงมีเขา ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันไม่ได้จะเปรียบเทียบกับเขา พวกนายไม่เหมือนกันมาก ๆ นายดีกว่าเขา จริง ๆ พอมาคิดโดยละเอียดดูแล้ว ส่วนใหญ่แล้วเขาน่ะเลวมาก ๆ เลย สามปีผ่านไปแล้ว ฉันยังจำได้ว่าตอนที่ฉันเพิ่งไปต่างประเทศ แม้แต่ชื่อของเขาฉันก็พูดถึงไม่ได้ แค่นึกถึงชื่อของเขาฉันก็เสียใจแล้ว ดังนั้นฉันจึงตั้งใจเรียนหนังสือแบบไม่คิดชีวิต หาเรื่องมากมายทำไม่ให้ตัวเองได้หยุดหย่อน ฉันคิดว่าขอแค่ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ ก็จะไม่มีแรงไปเศร้าหรือเสียใจอีก แต่ไม่ช้า ฉันก็พบว่าตัวเองไม่ร้องไห้แบบไม่หยุดอีกแล้ว แล้วก็ไม่นอนไม่หลับทั้งคืนอีก แต่จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำเรื่องอะไร ที่พิเศษเลย เพียงแค่ใช้ชีวิตธรรมดาทั่วไป ยังเกลียดเขาอยู่ไหม บ้านหลังนี้เพิ่งตกแต่งค่ะ รับแสงได้ดีเลยใช่ไหมคะ ได้ครับ ผมขอเช่าบ้านนี้ เช่าเลยเหรอคะ เซ็นสัญญาเลยเถอะครับ เช่าก่อนสามเดือน พวกคุณทำงานอะไรกันคะ เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย ฉันก็ต้องรู้เอาไว้นะคะ ว่าฉันเช่าห้องให้ใครไป พวกเราทำงานสายคอมพิวเตอร์ครับ เป็นโปรแกรมเมอร์ครับ โปรแกรมเมอร์เหรอคะ
คนอื่น ๆ ไม่มีใครเป็นแบบพวกคุณเลยนะ งั้นคุณคิดว่าพวกเราทำงานอะไรครับ ยังไงซะฉันก็ไม่สามารถปล่อยห้องเช่า ให้กับคนที่ไม่ชอบมาพากลได้นะคะ ไปเถอะ ใครไม่ชอบมาพากลกัน นี่ นี่มันอะไรกันเนี่ย คุณจะทำอะไรน่ะ คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอครับ เขาน่ะเป็นฆาตกร ผมเป็นคนช่วยเขาหั่นศพ พวกเราสองคนเพิ่งออกมาจากคุก คุณมีอะไรที่อยากรู้อีกไหมครับ เธอแนะนำคนอะไรมาเนี่ย วุ่นวายไปหมด ฉันบอกเธอให้นะ ต่อไปเธอไม่ต้องแนะนำคนแบบนี้มาให้ฉันอีก ห้องที่เจ็ดแล้วใช่ไหม ฉันพูดกับนายเอาไว้ว่ายังไง เหมือนกันหมดนั่นแหละ ตอนนั้นที่ฉันเพิ่งออกมา ก็อยากจะใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา แต่นายเองก็เห็นแล้วนี่ พวกเราน่ะเป็นคนที่เคยเข้าคุกมาก่อน ก็เป็นคนเลวที่ถูกสังคมทอดทิ้งไปแล้ว ไม่มีใครมองว่าเราเป็นคนหรอกนะ นายฟังฉันเถอะนะ ไปต่างประเทศกับฉันดีกว่า ที่ต่างประเทศน่ะอากาศก็ดี ไม่มีใครรู้จักพวกเรา แล้วก็ไม่ต้องมาอดทนถูกกระทำแบบนี้ นายลืมแฟนเก่าของนายไม่ได้ใช่ไหม โหวหนิง นายอยากไป ฉันไม่ห้ามหรอกนะ ขอแค่นายอยู่กับฉัน ฉันจะทำให้นายเป็นคนทั่วไปได้อย่างสง่าผ่าเผย เลือกเองก็แล้วกัน พูดเรื่องอะไรของเขาน่ะ หยุดเลยนะ แถวนี้มีคนเยอะ ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีนะ อย่าไปสร้างปัญหา จ่ายค่าเช่าบ้านทุกวันที่ 20 ของแต่ละเดือน หมายเลขบัตรธนาคารพวกนายก็มีกันหมด อย่าลืมโอนตามเวลาด้วยนะ นี่ กุญแจ งั้นฉันไปก่อนนะ มีอะไรก็โทรหาฉันนะ
เดี๋ยวสิ พวกเราจ่ายเงินเยอะขนาดนี้ ได้ห้องเล็กแค่นี้เองเหรอ นายไม่อยากอยู่ก็ออกไปเช่าบ้านอยู่เองก็ได้นะ นายเก็บของเถอะ ฉันออกไปเดินดูรอบ ๆ ก่อน ฉันเก็บของคนเดียวเหรอ คุณชาย พี่คะ อีกเดี๋ยวพี่จะใส่ชุดไหนคะ อันนี้แล้วกัน พวกเธอไปกันก่อนนะ ได้ค่ะ ใครเอามาให้เหรอ เธอว่ายังไงล่ะ เขาอยู่ไหน คนส่งไปรษณีย์ให้ฉันมาน่ะ ทำไม มีอะไรหายไปเหรอ ของเก่าน่ะ ควรทิ้งตั้งนานแล้วด้วย จะไปแล้วใช่ไหม จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว พรุ่งนี้ฉันก็กลับหลินหยางแล้วละ กลับไปกับจิตรกรเถียนเหรอ ดีมากเลยนะ ถือว่าเป็นการเขียนจุดจบประโยค ที่ไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไร ให้กับเรื่องราวนี้ก็แล้วกัน ฉันไปทำงานก่อนนะ ไปเถอะ บ๊ายบาย สวยไหม โอเค ๆ ๆ ฉันหวีให้นะ พวกนายลองดูก่อน แล้วก็เสนอความคิดมานะ [ซุปหม่าล่าเทาเทา] แล้วก็เสนอความคิดมานะ [ซุปหม่าล่าเทาเทา] หลี่สวิน นายคิดว่าเป็นยังไงบ้าง ส่วนนี้ฉันคิดว่าไม่มีปัญหานะ ส่วนนี้ลองแก้ไขให้ดีขึ้นได้อีก ฉันคิดว่าไม่มีปัญหานะ [มหาวิทยาลัยหนานหู] เดี๋ยวนะ แต่พรสวรรค์ของเขาก็มาอยู่ที่นี่หมดแล้วนะ อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน เข้าใจผิดแล้ว
พูดอีกครั้งสิ [ห้องเรียนเฉพาะทาง ฐานปฏิบัติด้านดิจิทัล] เข้าใจผิดแล้วละ พูดมาสิ นายเข้าใจผิดแล้ว จริง ๆ นะ งั้นเธอหมายความว่าอะไร ♪โลกที่ฉันก้าวผ่าน♪ ♪เดินผ่านหนทางที่มืดมิด♪ ♪ผู้คนบางเบา♪ ♪เธออยู่ในเปลวเพลิง♪ ♪เป็นดั่งสัญชาตญาณแห่งความฝัน♪ ♪ทะลุฝ่าพรมแดน♪ ♪เพียงแวบแรกเมื่อแรกเจอ♪ ♪สุดท้ายก็ชนะทั้งโลกเพื่อฉัน♪ ♪เพราะฉันรักเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ นายจะไปแล้วเหรอ ล็อคประตูด้วย งั้นต่อไปฉันมาเองก็ได้แล้วสิ ♪เพราะฉันคิดถึงเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ ♪เพราะฉันรักเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ [อาคารเสวซือ] ♪ใช้ชีวิตเคียงคู่กับเธอไปนานแสนนาน♪ ♪เพราะฉันคิดถึงเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ [7 ปีก่อน] [มหาวิทยาลัยหนานหู] [ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่] แค่แจกหนังสือเรียนทำไมต้องนานขนาดนี้ด้วย – เสร็จหรือยังเนี่ย – นั่นน่ะสิ ๆ – จะแจกหนังสืออยู่ไหมเนี่ย – จะไหม้แล้วนะ นักศึกษาทุกคนโปรดอยู่ในความสงบด้วย รุ่นพี่ทุกคนกำลังนับหนังสืออยู่ด้านใน อีกไม่นานก็จะถึงตาพวกเธอแล้ว ทุกคนรออีกสักเดี๋ยวโอเคไหม
ฟางซูเหมียว เธอรักษาการณ์หัวหน้าห้อง เธอไปเร่งหน่อยสิ นั่นน่ะสิ พวกเราเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย อย่าทำให้รุ่นพี่ทุกคน มองพวกเราไม่ดีเลยนะ ทุกคนรออีกหน่อยนะ อีกไม่นานก็จะถึงตาพวกเราแล้ว ขอบคุณทุกคนนะ ๆ จะไม่สนใจความเป็นตายร้ายดีของพวกเราไม่ได้นะ ตากแดดมาตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว รออีกหน่อยนะโอเคไหม ใกล้จะถึงตาพวกเราแล้ว อดทนหน่อยนะ ๆ อดทนหน่อยนะ ๆ มา ๆ ๆ เดินไปข้างหน้า ๆ ระวัง ๆ ถอยหน่อย ๆ ทำไมเธอถึงเพิ่งมาล่ะ นี่ฉันรีบมากแล้วนะ เร็วเข้า ๆ ๆ เอาน้ำมาให้ฉัน ไป ๆ ๆ ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ ๆ น้ำมาแล้ว ๆ ๆ ฉันเลี้ยงน้ำทุกคนนะ เร็วเข้า ๆ ๆ ฉันขอหนึ่งขวด ไม่เป็นไร ค่อย ๆ นะ ได้กันทุกคน ๆ
มา ๆ ๆ ใครยังไม่ได้ ๆ เธอ เธอไม่ได้เก็บเอาไว้ให้ตัวเองขวดหนึ่งเหรอ เธอให้โอกาสฉันหรือยังล่ะ ก็ได้ ๆ ก็แค่น้ำเปล่าเอง เอาไว้ฉันซื้อให้เธอถังหนึ่งนะ พวกเธอดื่มของฉันแล้วกันนะ งั้นนายดื่มอะไรล่ะ ตอนมาฉันดื่มไปแล้วละ ขอบคุณนะ เดี๋ยวก่อน เอาน้ำมาให้ฉัน จูอวิ้น รีบไปเร็ว ทำไมล่ะ สวัสดีค่ะรุ่นพี่ พวกเธอมาจากห้องไหนน่ะ ออกไปรอข้างนอกสิ ไม่ใช่ค่ะ รุ่นพี่คะ ฉันเห็นว่าอากาศมันร้อนมาก อยากจะเอาน้ำมาให้รุ่นพี่ทุกคนดื่มกันค่ะ รุ่นพี่คะดื่มน้ำหน่อยนะคะ รุ่นพี่คะเหนื่อยหน่อยนะคะ พวกเธอมาจากห้องไหนกันเหรอ ห้อง 1 เทคโนโลยีประยุกต์ สาขาคอมพิวเตอร์ค่ะ พวกเธอไปทำอะไรกันมาน่ะ หัวหน้าห้องพาฉันไปทำเรื่องไม่ดีน่ะ พูดเหลวไหล เหล่าเกา ผู้ชายมากันครบแล้วใช่ไหม อย่าปล่อยให้อีกเดี๋ยวเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ ยังขาดอีกคนน่ะ ใครเหรอ คงไม่ใช่นายหลี่สวินอีกแล้วใช่ไหม นอกจากเขาแล้วจะมีใครได้อีกล่ะ นายหลี่สวินนี่วิเศษวิโสมาจากไหนกัน การประชุมห้องก็ไม่มา ไม่เคยมาที่หอพักด้วย เป็นโรคอะไรหรือเปล่านะ พวกเธอไม่เคยเจอเขากันมาก่อนเลยเหรอ ไม่เคยเจอ ห้อง 1 เทคโนโลยีประยุกต์ สาขาคอมพิวเตอร์
– ห้องพวกเราครับ – ห้องพวกเราค่ะ โอเค เดี๋ยวฉันจะเรียกชื่อตามเลขประจำตัวนักศึกษา พอถูกเรียกชื่อแล้วก็เข้าแถวไปรับหนังสือเรียนตามลำดับ ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบด้วย ทำกันได้ไหม ได้ค่ะ หมายเลข 1 หลี่สวิน ไม่มาเหรอ หลี่สวินอยู่ไหม หล่อมากเลยนะ พรรคพวก ไปย้อมผมมาจากที่ไหนน่ะ หลี่สวิน มาครับ นายคือหลี่สวินเหรอ ไป คนคนนี้จะ หยิ่งไปไหนเนี่ย พูดตามตรงนะ ห้องเรามีคนบ้าแบบนี้อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เธอเป็นแค่รักษาการณ์หัวหน้าห้องนะ เธอคิดมากขนาดนี้ทำไม พรุ่งนี้มีการเลือกคณะกรรมการประจำห้อง ฉันก็จะได้เปลี่ยนจากรักษาการณ์ เป็นหัวหน้าห้องตัวจริงแล้วยังไงละ ห้องของเรานอกจากเธอแล้ว น่าจะไม่มีใครสนใจในตำแหน่งหัวหน้าห้องอีกแล้วละ ไม่ใช่สนใจนะ เป็นหน้าที่ที่มีเกียรติ ในการให้บริการกับเพื่อนนักศึกษาทั้งห้อง ได้เรียนรู้อีกแล้ว อะไรเหรอ สามารถพูดให้การอยากได้รับตำแหน่งจนตัวสั่น ออกมาได้สดใหม่ไม่เหมือนใครแบบนี้ มีแค่เธอคนเดียวแล้ว [หอพักที่ 3] พี่คนนั้นมาแต่งเพลงอีกแล้วใช่ไหม น่าจะใช่นะ พี่คนนี้ ไม่ยอมไปเอาหนังสือเรียน แถมยังให้พวกเราไปเอามาให้เธออีก อยู่ห้องนอนเดียวกันแท้ ๆ เคยชินก็โอเคแล้วละ แขนกับขาของฉัน แอร์น่ะคือเพื่อนรักของฉันที่สุดแล้ว เหรินตี๋
ฉันวางหนังสือเรียนของเธอเอาไว้ตรงนี้นะ ขอบคุณนะ อีกเดี๋ยวตอนเย็นพวกเรากินอะไรกันดี แล้วแต่เลย แล้วแต่คืออะไรล่ะ สิ่งที่ยากที่สุดก็คือแล้วแต่นะ อย่างเธอก็ต้องมาเปิดคู่มือนักศึกษาดูด้วยเหรอ นักเรียนหัวกะทิเธอเพลา ๆ หน่อยเถอะ ความน่าสนใจของชีวิตมหาวิทยาลัย คือการเสาะแสวงหานะ หรือไม่พวกเราเริ่มหาของกินจาก ถนนประตูหลังมหาวิทยาลัยดีไหม กินที่โรงอาหารดีกว่านะ ในคู่มือนี้บอกว่า โรงอาหารเป็นประสบการณ์สำคัญในชีวิตมหาวิทยาลัย บร็อคโคลี่ เนื้อสันใน ขาไก่ ค่ะ ทำไมเธอถึงไม่กินล่ะ ฉันสั่งซุปหม่าล่ามา ด้านหน้ามีอีก 20 คนกำลังเข้าแถวอยู่เลย ไม่ได้กินง่าย ๆ หรอกนะ พวกเรานั่งตรงไหนดี ตรงนั้นมีที่นั่ง ไป ๆ ๆ เร็วเข้า ๆ ๆ ฉันสาบานได้เลยนะ เมื่อวานฉันแค่เล่นไพ่ป๊อกกับเพื่อน ๆ ทั้งคืนเฉย ๆ เธอทำอะไรน่ะ รอเดี๋ยวสิ เล่นไพ่ป๊อกทั้งคืนเลยเหรอ เธออย่าไปสิ ฉันไม่เชื่อ ฉันเรียกพวกเขามาทุกคนเลย ฉันไม่เชื่อนายหรอกนะ ฉัน รอฉันด้วยสิ
มา ๆ ๆ นั่งนี่ ๆ เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาสองคนจะไปน่ะ ตอนที่ฉันเพิ่งเข้ามา ฉันสังเกตเห็นว่าพวกเขาทะเลาะกันอยู่แล้ว ดังนั้นนะไม่ว่าจะทำเรื่องอะไร ก็ต้องเรียนรู้ที่จะสังเกต เธอพูดถูกหมดเลย กินซุปไหม ฉันไปตักมาหนึ่งถ้วยนะ ซุปหม่าล่ามีซุปอยู่แล้วละ ฮัลโหลค่ะ อาจารย์จาง ฉันไม่ยุ่งค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอ โอเคค่ะ ๆ ๆ โอเคค่ะ นักศึกษา ที่นั่งนี้มีคนนั่งแล้วนะ ที่นั่งนี้เป็นของฟางซูเหมียว ฟางซูเหมียว รักษาการณ์หัวหน้าห้องของเรา นายรู้จักใช่ไหม อร่อยไหม พอได้นะ ถ้านายจะนั่งตรงนี้ ฉันจองที่ให้นายก่อนได้นะ กินต่อสิ เดี๋ยวสิ นายไปนั่งตรงนั้นก็ได้นี่ หลี่สวิน จูอวิ้น เธอกินข้าวของใครอยู่น่ะ ข้าวของฉันไงละ เมื่อกี้ฉันคิดว่าตรงนี้มันเย็นเกินไป ฉันเลยเอาข้าวของเธอไปวางตรงนั้นน่ะ ขอโทษนะ พวกเราตักอาหารมาเหมือนกัน หรือไม่นายกินของฉันไป หรือว่านายจะกินอย่างอื่นก็ได้นะ ฉันเลี้ยง ฉันแค่รับโทรศัพท์สายเดียวเอง ใครจะรู้ว่าเธอจะไปก่อเรื่องใหญ่แบบนั้น เธอยังจะหัวเราะอีก ฉันไม่ได้หัวเราะนะ พูดคำไหนคำนั้น น้ำนี่ฉันให้เธอ
เธอค่อย ๆ สิ เดี๋ยวสำลักหรอก เธอดูสิเขานี่คิดเล็กคิดน้อยมากเลยนะ ระหว่างเพื่อนนักศึกษาเธอกินของฉันมื้อหนึ่ง ฉันกินของเธอมื้อหนึ่งมันจะเป็นอะไรไป ฉันคืนค่าข้าวให้เขาก็ได้ ฟางซูเหมียว หลี่สวิน หลี่สวิน ฉันเอง เกาเจี้ยนหง ทุกคนต่างเรียกฉันว่าเหล่าเกากันหมดเลย ฉันก็เทคโนโลยีประยุกต์ห้อง 1 เหมือนกัน พวกเราสองคนอยู่ห้องข้าง ๆ กันนะ ฉันอยู่ห้อง 205 หลี่สวิน เลขประจำตัวนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเรา จัดลำดับตามคะแนนการสอบเข้า ฉันหมายเลข 2 นายหมายเลข 1 ฉันได้ลำดับที่ 6 ของทั้งมณฑล นายได้ลำดับที่เท่าไรเหรอ หลี่สวิน คุยกันหน่อยสิ หลี่สวิน คือว่า นายค่อย ๆ อาบนะ ฉันรอนายอยู่ด้านนอกจะได้กลับไปด้วยกันนะ ฉันรอนายนะ อาบน้ำเหรอ อาบน้ำนานมากเลยนะ ฉันเห็นกว่านายชอบเขียนโปรแกรม ฉันก็เหมือนกัน ฉันชอบเล่นคอมพิวเตอร์ตั้งแต่สมัยมัธยมต้นแล้ว ตอนมัธยมปลายฉันเข้าร่วมสมาคม เขียนโปรแกรมของโรงเรียนด้วย ต่อไปพวกเราพูดคุยด้วยกันบ่อย ๆ ก็ได้ ดูเหมือนว่านายจะไม่ค่อยชอบพูดนะ รูปแบบการเขียนโปรแกรมเดี๋ยวนี้พัฒนาไปเร็วมาก
ทั้งพวก JAVA หรือว่า PHP ต่างก็ทำให้ตาลายไปหมด ฉันคิดว่าถึงความสามารถของคนคนหนึ่งจะมีมากแค่ไหน แต่ก็ยากที่จะใช้ทุกภาษาคล่องทั้งหมด ดังนั้นฉันตัดสินใจว่า จะจัดตั้งกลุ่มความสนใจในการเขียนโปรแกรม ให้ทุกคนเรียนรู้และพูดคุยซึ่งกันและกัน แบ่งปันสิ่งที่ตัวเองเก่ง เรียนรู้สิ่งที่ตัวเองไม่เก่ง พัฒนาก้าวหน้าไปด้วยกัน นายสนใจไหม ไม่สนใจ หลี่สวิน นายให้โอกาสพวกเรา ได้เรียนรู้จากนายหน่อยเถอะ แบ่งปันสิ่งที่ตัวเองเก่งเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองไม่เก่ง ถึงจะเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ได้ผลที่สุดนะ ฉัน มีสิ่งที่ตัวเองไม่เก่งด้วยเหรอ ฮัลโหล เข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ อาการหนักขนาดนี้เลยเหรอ เธอรอฉันก่อนนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ หลี่สวิน จริงสิ พ่อแม่ของเพื่อนฉันคนหนึ่งมา ให้ฉันเปิดห้องให้เขาห้องหนึ่ง ที่โรงแรมตรงประตูทิศใต้ของมหาวิทยาลัย ห้อง 312 อีกเดี๋ยวฉันให้เขามาเอาบัตรห้องกับนายนะ เพื่อนของฉันเป็นลำไส้อักเสบเฉียบพลัน ฉันต้องไปหาเขาที่โรงพยาบาล งั้นฉันฝากบัตรเอาไว้กับนายด้วยนะ อย่าลืมเอาให้เขาด้วยละ เกาเจี้ยนหง [หอพักที่ 7] หลี่สวิน ฉันให้เงินนาย ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ ประตูใต้ 312 นี่คืออะไรเหรอ ดูเอาเอง เขาให้บัตรห้องนี้กับเธอเหรอ คนอย่างหลี่สวินเริ่มก่อนแบบนี้เลยเหรอ ใช้ได้เลยนะ จูอวิ้น ท่าทีอะไรของพวกเธอกันเนี่ย
ใช่ ต้องแสดงท่าทีหน่อย มาถึงก็นัดเปิดห้องเลย นี่มันโรคจิตชัด ๆ พอเถอะ ทุกคนบรรลุนิติภาวะกันหมดแล้วนะ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอ เขาได้พูดอะไรอย่างอื่นกับเธอไหม แค่พูดว่า 312 เธอคงไม่ได้คิดว่าในคู่มือนักศึกษาใหม่จะเขียนทุกเรื่อง เกี่ยวกับชีวิตของเธอใช่ไหม ฉันกำลังดูแผนที่น่ะ ถูกผู้ชายนัดตั้งแต่เปิดเทอมต้องทำยังไงดี นอกมหาวิทยาลัยของเรามีโรงแรมนี้อยู่จริงด้วย ถูกจับได้แล้วใช่ไหม อยากไปใช่ไหม เอาไป ๆ ๆ เอาไปซะ ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นอุปกรณ์คว้าชัยของเธอเลยนะ นั่นน่ะสิ ในระดับชั้นของเรา ไม่ใช่สิ บวกกับนักศึกษาใหม่ ถือว่าเป็นคนแรกเลยมั้ง เอามือของเธอมาให้ฉันดูหน่อย ทำอะไรน่ะ มือขวา ฉันต้องดูว่าเส้นความรักของเธอหน้าตาเป็นยังไง ดูจากรอยนิ้วมือของเธอแล้ว เอาแต่คิดเรื่องเหลวไหล อู๋เมิ่งซิง นายรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ คนเจียงซี ใช่แล้ว บ้านของฉันคือหมู่บ้านไป๋หู่ตำบลหยางหลิน อำเภอไท่เหอเมืองจี๋อัน แล้วก็ฉันมีน้องสาวอีกคนหนึ่ง โอเค ฉันรู้จักนายแล้วละ ตอนที่ฉันเขียนโค้ด ไม่ชอบให้ใครมารบกวน งั้นนายทำไปเถอะ คือว่า ยังมีธุระอะไรอีกเหรอ จูอวิ้นห้องเราให้ฉันเอานี่มาให้นาย เธอฝากมาบอกด้วย ว่าให้นายรู้จักเคารพตัวเองหน่อย [ยินดีต้อนรับเข้าพัก] ทำไมเธอถึงไม่เร่งฉันบ้างล่ะ พี่สาว
เธอน่ะกลัวว่าแต่งชุดนี้แล้วจะไม่เรียบร้อย แต่งชุดนั้นก็จะดูไม่ใจกว้าง คนที่รู้ก็รู้ว่าเธอจะไปเข้าร่วมการเลือก คณะกรรมการของห้อง คนที่ไม่รู้จะคิดว่าเธอไปนัดบอดเอานะ ช้าไปเกือบสิบนาทีแล้วนะ ถ้าฉันไม่ได้ถูกเลือกเป็นหัวหน้าห้องเพราะไปสาย ที่ฉันทำมาก่อนหน้านี้ ก็ทำไปเสียเปล่าหมดน่ะสิ ได้รับเลือกอยู่แล้วละ ๆ ฟางซูเหมียว มาสายแม้แต่วันเลือกคณะกรรมการห้อง เธอไม่อยากเป็นหัวหน้าห้องเต็มตัวงั้นเหรอ ขอโทษค่ะ อาจารย์จาง เธอนอนกลางวันเลยเวลาน่ะค่ะ รีบหาที่นั่งเถอะ นั่งนี่ เขยิบไป ทำไมล่ะ เขยิบไป รีบนั่งสิ รีบนั่งลง อาจารย์จางโกรธแล้วนะ พวกเรามาเริ่มประชุมกันนะ เป้าหมายหลักในการประชุมในวันนี้คือ การเลือกคณะกรรมการห้อง แต่ก่อนที่จะเลือกคณะกรรมการห้องนั้น อาจารย์อยากแนะนำนักเรียนคนหนึ่งให้ทุกคนรู้จัก เนื่องด้วยอาการป่วย เขาไม่ได้เขาร่วมการฝึกทหารก่อนหน้านี้ นักศึกษาหลี่สวิน แนะนำตัวเองหน่อยนะ นักศึกษาหลี่สวิน ฉันชื่อหลี่สวิน ปีนี้สอบเอนทรานซ์ได้ที่ 1 ทุกคนยังไม่รู้เรื่องกันใช่ไหม นักศึกษาหลี่สวิน เป็นคนสอบได้ลำดับ 1 สายวิทย์ – คณิตของมณฑลเราในปีนี้ การที่เขาเลือกคณะของเรา แสดงออกได้ว่า อนาคตในการทำงานของคณะของเรา เต็มไปด้วยความสดใส อาจารย์หวังว่าทุกคนที่นั่งอยู่ จะหวงแหนโอกาสนี้เอาไว้ให้ดี ตั้งใจเต็มที่ พยายามในการเรียน พยายามทำให้ตัวเองเป็นบุคลากรที่มีประโยชน์ ให้กับสังคมในอนาคต เอาละ ต่อไปพวกเรามาเลือกคณะกรรมการห้องกันนะ ฟางซูเหมียว ฟางซูเหมียว หวังถิง ฟางซูเหมียว ยินดีกับนักศึกษาฟางซูเหมียวด้วย ได้กลายเป็นหัวหน้าห้อง ของห้องเทคโนโลยีประยุกต์ห้อง 1 ของเราอย่างเป็นทางการ ขอให้อาจารย์จางและเพื่อน ๆ ทุกคน วางใจเถอะนะคะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ ทำภารกิจที่ทางคณะมอบหมายมาให้ฉัน ให้บริการกับเพื่อน ๆ ทุกคนอย่างดี เยี่ยม ๆ ๆ ฟางซูเหมียว เปลี่ยนกระดานดำหน่อยนะ ค่ะ ลำดับต่อไป พวกเรามาเลือกหัวหน้าฝ่ายการเรียน ถ้าจะเปรียบเทียบคณะกรรมการห้องทุกคน ให้เป็นกลุ่มลูกศิษย์สี่คนในนิยายเรื่องไซอิ๋วละก็ แบบนั้นแล้วหัวหน้าก็คือพระถังซัมจั๋ง หัวหน้าฝ่ายการเรียนก็เป็นเหมือนซุนหงอคง หัวหน้าฝ่ายการใช้ชีวิตก็คือซัวเจ็ง คณะกรรมการของห้องก็คือตือโป๊ยก่าย อาจารย์ให้เธอแนะนำตัวเองน่ะ ให้เธอแนะนำตัวเอง ตือโป๊ยก่าย จูอวิ้นค่ะ ฉันชื่อจูอวิ้น ฉันจบมัธยมปลายมาจากโรงเรียนมัธยมศึกษา หมายเลข 1 เมืองหลินหยาง นักศึกษาจูอวิ้น เธอกำลังนำเสนอตัวเองเหรอ
แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว พรุ่งนี้พวกเธอห้ามมาสายนะ เข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอ แน่อยู่แล้วละ ไม่อย่างนั้นต้องหักหน่วยกิตของฉันด้วย ที่หนึ่งของห้องเรานี่ ทั้งประเทศก็คงมีเขาคนเดียวแล้วมั้ง ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันไม่เคยเห็น คนสอบได้ที่ 1 ที่ย้อมผมสีทองนะ ดูท่าไปมาหาสู่ได้ยากมาก เรื่องแค่นี้เอง ตือโป๋ยก่ายก็แซ่จู เธอไม่เสียเปรียบหรอก เลิกมองได้แล้ว ถ้ามองเขาอีกก็จะตกเข้าสู่ความฝันแล้วนะ ต้องเป็นฝันร้ายแน่ ๆ ไปเถอะ – อรุณสวัสดิ์ – อรุณสวัสดิ์ ทำไมยังขาดอีกสองคนล่ะ เมื่อคืนวานเหรินตี๋ไม่ได้กลับมา นี่เพิ่งจะเปิดเทอมไม่กี่วันเอง ก็ไม่รักษากฎแล้ว หลี่สวินล่ะ ทำไมเขาก็ไม่มาเหมือนกันล่ะ เขาตื่นออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว ฉันคิดว่าเขามาที่ห้องเรียนแล้วซะอีก อีกห้านาทีก็จะเจ็ดโมงแล้ว ทำไมถึงยังมากันไม่ครบอีก จากที่ฉันรู้มา จากนิสัยของหลี่สวิน เขาไม่มีทางมาเข้าเรียนวิชาอ่านหนังสือเช้าหรอก ได้ที่ไหนกัน อีกเดี๋ยวองค์การนักศึกษาจะมาเช็คชื่อ ถ้าไม่มาวิชาอ่านหนังสือเช้า จะถูกหักคะแนนของห้องนะ ฉันต้องโทรหาเขาแล้วละ ไม่มีคนรับสายเลย ทำไมแม้แต่วีแชทก็ไม่ตอบนะ ปกติมากเลย ฉันส่งข้อความให้เขาตั้งเยอะ เขาไม่เคยตอบเลย ของฉันเขาก็ไม่ตอบ ลองดูครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน ตอบแล้วล่ะ ตอบว่าอะไรเหรอ [หลี่สวิน] เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย
[ฟางซูเหมียว: ใกล้จะเจ็ดโมงแล้วนะ หลี่สวินนายอยู่ที่ไหน] เขาพูดอะไรของเขาน่ะ ดีมากแล้วนะ อย่างน้อยเขาก็ตอบเธอแล้ว เธอยังจะส่งข้อความอีกเหรอ ฉันรู้สึกว่าเขาต้องได้รับการช่วยเหลือนะ [ฟางซูเหมียว] (ขาดเรียนวิชาอ่านหนังสือเช้าต้องถูกหักคะแนนห้องนะ) [หลี่สวิน] (เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย) เกี่ยวอะไรกับฉันกันเหรอ เกี่ยวอะไรกับเธอ เกี่ยวอะไรกับฉัน สองประโยคนี้ของหลี่สวิน คล้าย ๆ กับความหมายของนักปราชญ์เลยนะ [คุณถูกฝ่ายตรงข้ามบล็อคแล้ว] ทำไมถึงบล็อคฉัน ไม่ได้การ ใครก็ได้ เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันไม่มีวีแชทของเขา เหล่าเกา ของเหล่าเกาหลี่สวินก็ไม่ตอบนะ ของพวกเราเขาก็ไม่ตอบ คนอย่างเขาน่ะไม่ค่อยปกติ งั้นตกลงเขาจะมาเรียนวิชาอ่านหนังสือเช้าไหมเนี่ย ฉันรู้สึกว่าเหมือนมันจะไม่ทันแล้วนะ สวัสดีค่ะรุ่นพี่ ทุกคนมาถึงกันหมดแล้วใช่ไหม เริ่มเช็คชื่อแล้วนะ หวังว่านักศึกษาใหม่จะรักษากฎของมหาวิทยาลัย รักษาเกียรติยศของระดับชั้น หลี่สวิน [หลี่สวิน เหรินตี๋] หมายเลข 1 หลี่สวิน หมายเลข 2 เหรินตี๋ ทำอะไรน่ะ จับอันหนึ่งสิ ห้องของเรามีตัวถ่วงวิชาอ่านหนังสือเช้าแค่สองคน พวกเราเลือกกันคนละคน รับผิดชอบติดต่อให้ได้ ฉันต้องเลือกอะไร ฉันไม่ใช่หัวหน้าห้องสักหน่อย ฉันต้องรับผิดชอบอะไรด้วย ยุทธภพต้องการผู้ช่วยนะ เอาไว้ฉันจะเลี้ยงอาต้าว บาร์บีคิวนะ ชุนเว่ยไจก็ได้ แพงหน่อยก็ได้ ไม่กินหรอก เธอคงไม่ได้อยากกินถังกงหรอกใช่ไหม ถ้าเธอไม่จับ ฉันจับเอง มือซ้ายเป็นของฉัน ฉันจับได้เหรินตี๋ ฉันน่ะจะเป็นคนรับผิดชอบเหรินตี๋เอง
วิชาอ่านหนังสือเช้าของหลี่สวินฝากเธอด้วยนะ รุ่นพี่บอกเอาไว้แล้วนะ ต่อไปถ้าขาดอีกละก็จะหักคะแนนสองเท่า วันหนึ่งหักสี่คะแนนเลย เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย เธอไม่อยากใกล้ชิดกับหลี่สวินเยอะ ๆ หน่อยเหรอ เพื่อลบความเข้าใจผิดไง เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย เธอทนเห็นคะแนนระดับประเทศ เงินทุนการศึกษา โควต้าศึกษาต่อป.โทของฉันเละเทะไม่เป็นท่างั้นเหรอ อย่าแม้แต่จะคิดเลย ฉันไม่มีทางพูดแม้แต่ประโยคเดียวกับตานี่แน่นอน [ไฟแช็กกับชุดเจ้าหญิง] วัน ๆ นายถือคอมพิวเตอร์นี้เดินไปเดินมา ทำเหมือนว่าตัวเองเป็นนักโปรแกรมเมอร์มืออาชีพ ถ้าเกิดนายดูยิ่งใหญ่แค่เปลือกล่ะ การบ้านคืออะไร มาแล้ว ๆ [พวกบื้อ อย่ามารบกวนฉัน] นี่มันคือไวรัสใช่ไหมนะ ฉันคิดว่าหลี่สวินมีพรสวรรค์มากเลยนะ ตกลงนายจะไขรหัสให้ไหม ในเมื่อเธอมีความสามารถไม่พอ งั้นก็ตั้งใจเรียนเถอะ ♪เป็นดั่งสัญชาตญาณแห่งความฝัน♪ ♪ทะลุฝ่าพรมแดน♪ ♪เพียงแวบแรกเมื่อแรกเจอ♪ ♪สุดท้ายก็ชนะทั้งโลกเพื่อฉัน♪ ♪นาฬิกายังคงเดินไม่หยุด♪ ♪ฉันเองก็กำลังซบไหล่เธออยู่♪ ♪เราจะไม่แยกจากกัน♪ ♪หลีกหนีช่วงที่วุ่นวายอยู่เป็นเพื่อนฉัน♪ ♪คือจุดค้ำยันบนฝ่ามือเธอ♪ ♪ที่ค้ำจุนฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ♪ ♪เหมือนไฟที่จุดติดในยามค่ำคืน♪ ♪เพราะฉันรักเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪คนที่อยู่ข้างกายเธอคือฉัน♪ ♪ใช้ชีวิตเคียงคู่กับเธอไปนานแสนนาน♪ ♪เพราะฉันคิดถึงเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ ♪เป็นดั่งสัญชาตญาณแห่งความฝัน♪ ♪ที่ทะลุฝ่าพรมแดน♪ ♪เพียงแวบแรกเมื่อแรกเจอ♪ ♪สุดท้ายก็ชนะทั้งโลกเพื่อฉัน♪ ♪นาฬิกายังคงเดินไม่หยุด♪
♪ฉันเองก็กำลังซบไหล่เธออยู่♪ ♪ขอเพียงมีความกล้าหาญสักนิด♪ ♪ทุกความฝันที่ฉันมี♪ ♪จะไม่ จะไม่ จะไม่แพ้ให้กับเวลาอีกต่อไป♪ ♪เพราะฉันรักเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪คนที่อยู่ข้างกายเธอคือฉัน♪ ♪ใช้ชีวิตเคียงคู่กับเธอไปนานแสนนาน♪ ♪เพราะฉันคิดถึงเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ ♪เพราะฉันรักเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪คนที่อยู่ข้างกายเธอคือฉัน♪ ♪ใช้ชีวิตเคียงคู่กับเธอไปนานแสนนาน♪ ♪เพราะฉันคิดถึงเธอ♪ ♪ความรักนี้จึงกำลังเติบโต♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪ ♪ดอกไม้ไฟอันร้อนแรงนั้น♪ ♪คือแสงสว่างที่เธอส่องมาให้ฉันเสมอมา♪